ตอนที่ 434 ความพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่

234 2-2

            ตอนที่ 434 ความพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่

            เธอรู้สึกพอใจกับท่าทีของพนักงานทุกคนในตอนนี้เป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้น ก็ใช่ว่าเธอจะทำไปโดยไม่หวังผลอะไรเช่นกัน ทุกการเคลื่อนไหวของหลินจิงซูล้วนแล้วแต่ผ่านการคิดใคร่ครวญมาอย่างรอบคอบแล้ว

            ในฐานะบริกรและพ่อครัวของที่นี่ การสลับบทบาทให้ทุกคนได้กลายมาเป็นแขกผู้ใช้บริการด้วยตัวเองสักครั้งนั้น นับเป็นเรื่องที่สมควรทำอย่างยิ่ง ไม่แน่ว่า บางคนอาจเสาะพบปัญหาบางอย่างที่หลายคนมองข้ามเข้าโดยบังเอิญก็ได้

            พูดได้ว่า การเคลื่อนไหวในครั้งนี้ของหลินจิงซู ไม่เพียงจะสามารถชนะใจพนักงานทุกคนได้อย่างราบคาบ แต่ทางโรงแรมเองยังเหมือนได้คนมาคอยตรวจตราเสาะหาจุดด้อยของโรงแรมไปในตัวด้วย

            อีกด้านหนึ่ง จู้หยานที่ต้องเตรียมรับศึกหนักจากบรรดาพนักงานและพ่อครัว ที่กำลังจะพาครอบครัวมาถล่มใส่ ก็ถึงกับต้องกุมขมับเลยทีเดียว ในเวลาเดียวกันนั้น หลินจิงซูก็ได้เดินเข้าไปตบไหล่ของเขาเบาๆ พร้อมยื่นคูปองบุฟเฟ่ต์และที่พักให้จำนวนสองใบด้วยเช่นกัน

            ถึงแม้หลินจิงซูจะทราบดีว่า จู้หยานได้ตัดขาดกับตระกูลจู้ และออกมาใช้ชีวิตตามลำพังคนเดียวแล้ว และดูท่าไม่น่าจะได้มีโอกาสใช้สิทธิ์เหล่านี้ แต่ในฐานะหัวหน้า เธอจำต้องปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน

            แต่ถึงกระนั้น จู้หยานก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันทีเห็น เขาขอใช้เวลาเหล่านั้นวิ่งวุ่นอยู่ในครัวเพื่อเสิร์ฟความสุขให้กับคนอื่นๆดีกว่า ไม่ใช่ส่งคูปองพวกนี้ไปให้ย่าของเขาดูแคลนเล่น

            ด้วยสถานะภูมิหลังของครอบครัวจู้หยาน อย่าว่าแต่ซื้อคูปองห้องพักหรือห้องอาหารเลย แม้แต่ทั้งโรงแรมหลี่เจี่ย ก็ยังสามารถจ่ายเงินซื้อได้ไม่ยาก!

            เห็นจู้หยานปฏิเสธไม่ขอรับไว้ หลินจิงซูก็ได้แต่แอบขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมพูดขึ้นว่า

            “เอาน่า รับๆไปเถอะ ถือซะว่าคูปองพวกนี้ช่วยประหยัดค่าอาหารให้นายได้วันหนึ่ง แล้วอีกอย่าง ถ้าวันไหนที่นายรู้สึกไม่ไหวหรือต้องการความช่วยเหลือ นายก็บอกฉันกับคนอื่นๆได้ทุกเมื่อ พวกเราทุกคนตรงนี้ต่างก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันทั้งนั้น มีปัญหาอะไรพวกเราก็พร้อมช่วยเสมอ”

            หนึ่งในพ่อครัวที่ได้ยินบทสนทนาของคนทั้งคู่ ก็อดที่จะพูดหยอกเย้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไม่ได้

            “หัวหน้าจู้ นี่กลัวพวกเราจะพาครอบครัวมาถล่มคุณขนาดนั้นเชียวเหรอ? ฮ่าฮ่า ถ้าไม่ไหวก็บอกกันได้เสมอนะครับ พวกเราจะรีบเปลี่ยนชุดพ่อครัวมาช่วยทันที! บางทีผมเองก็อยากทำอาหารจานหรูเสิร์ฟลูกเมียตัวเองบ้างเหมือนกัน!”

            เห็นบรรดาพ่อครัวที่เปรียบเสมือนเพื่อนร่วมงานคนสำคัญตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ต่างพร้อมใจกันยื่นมือช่วยเหลือตนเช่นนี้ จู้หยานก็ถึงกับยิ้มออกมาได้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังยืนยันอยากจะลองรับมือกับสถานการณ์ต่างๆด้วยตัวคนเดียวสักครั้ง เพราะสุดท้าแล้วก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า การจะเป็นพ่อครัวที่เก่งกาจได้นั้น จำเป็นต้องสามารถทนรับความกดดันและงานหนักให้ได้

            “ไม่เป็นไรครับ ถือเป็นโอกาสดีเหมือนกัน ผมเองก็อยากจะลองพิสูจน์ตัวเองดูด้วย”

            ได้ยินเช่นนั้น พ่อครัวทุกคนต่างก็พากันอึ้ง

            “โอ้? หัวหน้าจู้นี่ใจสู้ดีดีจริงๆ! ต้องแบบนี้สิถึงจะสมกับตำแหน่งหัวหน้าพ่อครัว!”

            “พ่อหนุ่มนี่มีแววไปได้ไกล! ครั้งนี้ฉันยอมยกนิ้วให้เลย!”

            สิ้นบทสนทนานัดหมายกันอย่างคึกคักสนุกสนาน ต่างคนต่างก็ร่ำลาแยกย้ายกันกลับบ้าน เหลือไว้เพียงหลินจิงซูกับจู้หยานสองคนสุดท้ายเท่านั้น

            “ความจริงผมเองก็เบื่ออาหารที่โรงแรมเต็มทน แต่จะทำไงได้ล่ะ ผมต้องชิมมันทุกวัน”

            “ถ้าคุณอยากจะตอบแทนอะไรผมจริงๆ ก็ไปทานข้าวดูหนังกับผมสักครั้ง ที่ชวนไม่ใช่อะไรหรอกนะ ก็แค่…แค่อยากไปตะลอนชิมรสชาติอาหารที่อื่นดูบ้าง ว่าจะสู้อาหารในโรงแรมของเราได้รึเปล่า”

            หัวใจของหลินจิงซูเต้นระรัวแทบไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินจู้หยานชวนออกเดทอย่างคาดไม่ถึง ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอในตอนนี้ ยังคงคลุมเครือไม่ออกหัวออกก้อยเสียที แต่นับเป็นความลึกซึ้งที่ต่างฝ่ายต่างร่วมบุกน้ำลุยไฟมาด้วยกัน

            “ได้สิ นายอุตส่าห์ทำผลงานออกมาได้ดีขนาดนี้ หลังเก็บกวาดห้องครัวแล้ว เราไปหาอะไรกินแถวร้านริมถนนกันดีมั้ย?”

            เมื่อได้ยินว่าเป็นร้านข้างทางริมถนน จู้หยานก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ รสชาติของหม้อไฟหม่าล่าที่หลินจิงซูพาไปกินในวันนั้น ยังคงตราตรึงอยู่ในใจของเขาไม่ลืมเลือน ได้ไปกินอะไรแบบนั้นอีกสักครั้ง คงจะรู้สึกดีไม่น้อยทีเดียว

            นี่คงจะเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งที่ทำให้หลินจิงซูแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆกระมัง ต่อให้ตอนนี้เธอจะร่ำรวยขนาดไหน แต่นิสัยดั้งเดิมของเธอยังคงเป็นคนติดดิน แทนที่จะเลือกสรรภัตตาคารหรูหรา กลับชื่นชอบอาหารริมทางที่ประหยัดกว่า

            “ฮ่าฮ่า ได้สิ ด้วยความยินดี!”

            หลังจากตรวจเช็ดความเรียบร้อยครั้งสุดท้ายแล้ว หลินจิงซูและจู้หยานก็เดินเคียงคู่ออกจากโรงแรมมาด้วยกัน แต่ยังไม่ทันได้ไปถึงไหน จู่ๆก็มีบอดี้การด์สวมชุดสูทสีดำกลุ่มใหญ่แห่เข้ามาขวางหน้าพวกเขาทั้งคู่ไว้!