ตอนที่ 89 คิดจะข่มเหงคนอื่น ก็ควรเตรียมใจรับการถูกข่มเหงไว้ด้วย!

45 2-2

            ตอนที่ 89 คิดจะข่มเหงคนอื่น ก็ควรเตรียมใจรับการถูกข่มเหงไว้ด้วย!

            แรกเริ่มเดิมที สีหน้าท่าทางของหลินจิงซูยังคงสงบนิ่งไม่มีสะทกสะท้านใดๆ ต่อให้หลินเสวี่ยจะสรรหาคำพูดหยาบคายมาพ่นด่าแค่ไหนก็ตาม เธอก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เรียกได้ว่าเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา

            จนกระทั่งหลินเสวี่ยดันพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา ไม่เพียงเธอจะพาดพิงถึงติงเสวี่ยเหม่ย แต่ยังมาพร้อมกับคำก่นด่าสาปแช่งอีกสารพัด ซึ่งนี่ก็ไม่ต่างอะไรจากการกระตุกหนวดเสืออย่างหลินจิงซูเลย!

            ปราศจากคำพูดคำจาใดๆ หลินจิงซูใช้เปลือกไม้แข็งในมือที่ได้จากเฒ่าหลี่ หวดฟาดเข้าใส่ใบหน้าของหลินเสวี่ยโดยตรงอย่างไร้ปราณี ด้วยน้ำหนักและความรุนแรงที่โถมปะทะ ทำเอาร่างทั้งร่างของหลินเสวี่ยถึงกับเสียศูนย์เดินไม่ตรงทาง แทบเซล้มคว่ำหน้าคะมำไปกับพื้น

            หลินเสวี่ยป้องปิดใบหน้าบวมเป่งของตนเอง กรีดร้องเสียงสั่นด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

            “นังสัตว์นรก! แกกล้าตีฉัน! กรี๊ดดด…ฉันจะฆ่าแก!!”

            หลินเสวี่ยฮึดสู้อีกครั้ง กัดฟันรีดเร้นพละกำลังทั้งหมดออกมา แล้วพุ่งกระโจนเข้าใส่หลินจิงซูอย่างบ้าดีเดือด แต่มีเหรอที่สาวน้อยวัยแรกรุ่นอย่างเธอ จะใช่คู่ต่อสู้ของหลินจิงซูผู้มีวิญญาณหญิงแก่ในวัยสี่สิบปีอยู่ในตัวได้?

            ในชีวิตก่อนหน้า เห็นหลินจิงซูเป็นคนเงียบๆชอบเก็บเนื้อเก็บตัวแบบนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีทักษะการต่อสู้ติดตัวเอาเสียเลย ประวัติความสู้ชีวิตในโรงงานอาหารกระป๋องแมวของเธอนั้น กล่าวได้ว่าเป็นเส้นทางที่อาบไปด้วยเลือดก็ไม่ผิดนัก เธอเปิดฉากทะเลาะวิวาทกับพวกมนุษย์ป้าในโรงงานนับครั้งไม่ถ้วน จะใช้มือเปล่าก็ดี หยิบใช้อาวุธก็ถนัดช่ำชองพอตัว

            พริบตาที่หลินเสวี่ยวิ่งทะยานเข้าจู่โจม หลินจิงซูก็เหยียดกางกรงเล็บห้านิ้วสุดอันตรายของตนเองออกมา จิกกระชากผมอีกฝ่ายไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็ชูกำปั้นกระชับหนัก กระหน่ำชกใส่ใบหน้าของหลินเสวี่ยเน้นๆอีกหลายหมัด

            แค่ผู้หญิงตบตีกันมันเบามือไปหน่อย

            หลินเสวี่ยถูกหลินจิงซูประเคนกำปั้นยัดเข้าใส่ใบหน้าอย่างต่อเนื่อง ทำเอาถึงกับเลือดตกยางออก ทั้งน้ำหูน้ำตาและเลือดกำเดาไหลมาสุมกองกันอยู่ท่วมปาก ใบหน้าของเธอปูดโปนช้ำเลือดช้ำหนองดูอัปลักษณ์ขึ้นทันควัน ใครเห็นสภาพของเธอในตอนนี้ คงต้องรู้สึกเวทนาอย่างมาก

            “กรี๊ดดด!! หลินจิงซู! แกตายแน่…!!!”

            “ถ้ายังไม่หุบปากอีก ฉันจะไล่ถอนฟันของแกออกมาทีละซี่เลยคอยดู!”

            ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหลุดมือไป หลินจิงซูจึงบีบมือกระชากผมของหลินเสวี่ยขึ้นมาอีกระรอก โน้มตัวเข้าใกล้พลางกระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบาว่า

            “พี่เสวี่ยฟังฉันให้ดีนะ วันหน้าวันหลัง พี่ควรหมั่นรักษาช่องปากตัวเองไว้ให้ดี อะไรที่ไม่ควรพูดก็หุบปากไว้ให้สนิท ไม่อย่างนั้นครั้งหน้า พี่ถูกฉันกระทืบเลือดกลบปากยิ่งกว่านี้แน่นอน”

             “แล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกนะ ทั้งฉันทั้งแม่ไม่คิดที่จะกลับมาเหยียบที่นี่เป็นครั้งที่สองแน่ หลินชิงอี้ก็แค่โถส้วมเน่าๆอันหนึ่ง ส่วนอู๋ซิ่วเหลียนก็เป็นก้อนขี้เหม็นๆที่ลอยอยู่ในนั้น ไม่มีคนปกติที่ไหนอยากจะอยู่ใกล้สิ่งปฏิกูลพวกนี้หรอกนะ โสโครกจะตาย! หรือพี่เสวี่ยคิดว่าคนอื่นจะชอบกินขี้แบบพี่รึไง?”

            ทันทีที่พูดจบประโยค เธอก็คลายฝ่ามือที่กุมจับผมของหลินเสวี่ยออก ก่อนจะยกสองมือตบปัดเศษผมสกปรกที่ขาดรุ่ยติดมาด้วยอย่างรังเกียจ

            หลินเสวี่ยรีบยกมือขึ้นกุมศีรษะแล้ววิ่งร้องไห้ฟูมฟายเข้าไปในบ้านตระกูลหลินอย่างรวดเร็ว แม้แต่จะต่อปากต่อคำกับหลินจิงซูในเวลานี้ เธอก็ยังไม่มีความกล้าเพียงพอ

            หลินจิงซูตะคอกส่งท้ายไล่หลังอีกฝ่ายตามไปติดๆ

            “คิดจะข่มเหงคนอื่น ก็ควรเตรียมใจรับการถูกข่มเหงไว้ด้วย! รีบกลับบ้านไปฟ้องแม่ไป๊! นังเด็กเมื่อวานซืน!”

            ในด้านมุมหนึ่ง บ้านของศาสตราจารย์หวังนับว่าอยู่ค่อนข้างใกล้กับบ้านตระกูลหลินมาก เรียกได้ว่า หากต้องเดินผ่านหน้าบ้านตระกูลหลิน ก็ต้องเดินผ่านหน้าบ้านศาสตราจารย์หวังด้วยเช่นกัน แล้วเมื่อสักครู่ เธอเพิ่งเปิดศึกทะเลาะวิวาทกับหลินเสวี่ยไปสดๆร้อนๆ ไม่รู้ว่ามีใครแถวนี้แอบได้ยินบ้างหรือไม่ และด้วยทักษะการต่อสู้และฝีปากอันเผ็ดร้อนของเธอเมื่อสักครู่ ก็อาจทำให้หลายคนเข้าใจในตัวเธอผิดได้ไม่ยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนในบ้านศาสตราจารย์หวัง เธอไม่ต้องการให้ภาพลักษณ์ของตนเองในสายตาของพวกเขาต้องเสียไป

            “เมี้ยววว~”

            เสียงแมวร้องได้เรียกสติของหลินจิงซูให้ตื่นจากภวังค์ความคิด และจู่ๆก็มีบางสิ่งที่ผิวสัมผัสนุ่มลื่นกำลังถูไถไปมาที่หว่างขาของเธอ ทันทีที่ก้มศีรษะมองลงไปก็พบว่าเป็นเจ้าสาหร่ายน้อยนี่เอง

            ข้อสงสัยแรกที่แวบขึ้นมาในหัวของเธอก็คือ ทำไมเจ้าสาหร่ายน้อยถึงมาอยู่ตรงนี้ได้? คิดไม่ทันจบดี หลินจิงซูก็บังเอิญหันไปเห็นชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังเดินตรงเข้ามาหา ใบหน้าของเขาขาวผ่องสว่างไสวราวกับหยกบริสุทธิ์

            วินาทีนั้นหลินจิงซูรู้สึกหน้าชาไปชั่วขณะเมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งกระทำลงไปเมื่อครู่ ริมฝีปากแห้งผากไม่รู้จะเริ่มปริปากอธิบายจากตรงไหนก่อนดี

            ภายใต้สถานการณ์ชวนอึดอัดนี้ เธอก้มลงไปอุ้มเจ้าสาหร่ายขึ้นมา แล้วจึงเอ่ยทักทายจู้หยานตามประสา

            จู้หยานเค้นเสียงเย็นชาตอบกลับเบาๆเพียงแค่ ‘อืม’ โดยไม่รู้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยหาจุดจับสังเกตไม่ถูก

            หลินจิงซูยืนนิ่งและกำลังรอให้เขาพูดอะไรสักอย่าง แต่ปรากฏว่า ผ่านไปนานสองนานก็ไม่ได้ยินเสียงใดๆหลุดรอดออกมาจากปากของเขาเลย เธอจึงเป็นฝ่ายเริ่มปริปากพูดขึ้นก่อนว่า

            “ฉันมีธุระต้องทำที่บ้าน ฉันขอตัวกลับก่อนนะ”

            วางเจ้าสาหร่ายที่อยู่ในอ้อมกอดลงสู่พื้นดิน จากนั้น เธอก็หมุนตัวเตรียมจะกลับบ้านทันที แต่ยังไม่ทันได้จากไปไหน จู้หยานก็พูดขึ้นว่า

            “เดี๋ยวก่อน”

            “ห๊ะ?”

            หลินจิงซูเหลียวหลังส่งสายตามองกลับไป

            จู้หยานหยิบหลอดครีมสำหรับทาแผลจากในกระเป๋ายื่นส่งให้พร้อมกับบอกว่า

            “นี่เป็นยาสำหรับใช้ทาบาดแผลภายนอก ใบหน้าของคุณมีแผลอยู่น่ะ”

            เขาชี้นิ้วไปที่ใบหน้าของเธอ

            เมื่อลองลูบสัมผัสที่ใบหน้าของตนเองดูเบาๆ หลินจิงซูพลันรู้สึกปวดแสบขึ้นมาเล็กน้อย

            ปรากฏว่ามีรอยขีดข่วนอยู่บนใบหน้าของเธอ น่าจะเป็นรอยเล็บของหลินเสวี่ยที่เกิดขึ้นระหว่างที่ต่อสู้ชุลมุนกันอยู่ ถ้าจู้หยานไม่ทักท้วงเรื่องนี้ ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกตเห็นด้วยซ้ำไป