ตอนที่ 88 ทำรถเข็นขายของ

45 1-2

            ตอนที่ 88 ทำรถเข็นขายของ

            เฒ่าหลี่น้อมรับคำชมอย่างไม่เขินอายเช่นกัน คีบบุหรี่สูดควันเข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วพ่นควันฉุยออกมาอีกครั้งพร้อมประกาศกร้าวอย่างมั่นใจว่า

            “มันแน่นอนอยู่แล้ว ฉันเป็นช่างไม้มาตั้งหลายสิบปี ไม่มีงานไม้อะไรที่ฉันทำไม่ได้!”

            “เดิมทีหนูคิดว่าเฒ่าหลี่จะเก่งแค่เรื่องงานไม้ซะอีก แต่ที่ทำให้หนูทึ่งยิ่งกว่าก็คือทักษะการวาดรูป! ไม่คิดเลยว่าเฒ่าหลี่จะมีฝีมือวาดรูปที่เหนือชั้นขนาดนี้! นี่ถ้าได้เป็นที่รู้จักของกระแสสังคมสักหน่อย บางทีเฒ่าหลี่อาจจะมีชื่อเสียงโด่งดังแบบฉีไป๋สือ[1]ก็ได้!”

            ได้เห็นลวดลายการวาดรูปบนเปลือกไม้ของชายชราคนนี้แล้ว หลินจิงซูได้แต่นึกชื่นชมเฒ่าหลี่ขึ้นมาทันที

            “ฉีไป๋สือคือใครเหรอ?”

            “ฉีไป๋สือเป็นจิตรกรที่เก่งมากในอดีตค่ะ หนูคิดว่าภาพวาดของเฒ่าหลี่ก็ไม่ได้สวยน้อยไปกว่าของเขาเลย! หนูขอเก็บภาพบนเปลือกไม้แผ่นนี้เอาไว้นะคะ”

            ถูกชมเปาะแบบนี้ เฒ่าหลี่ก็ถึงกับระเบิดหัวเราะเสียงดังอย่างมีความสุข เอื้อมมือออกไปแตะศีรษะน้อยๆของหลินจิงซูไว้และยิ้มกล่าวว่า

            “สาวน้อย เพิ่งรู้นะว่าเป็นคนปากหวานช่างประจบขนาดนี้! แม่ของเราสร้างบ้านด้วยน้ำผึ้งรึเปล่า?”

            “หนูพูดจริงนะคะไม่ได้ประจบ เฒ่าหลี่ฝีมือสุดยอดจริงๆ ใครเห็นก็ต้องยกนิ้วให้ทั้งนั้นแหละ!”

            พูดจบก็ปรายตามองไปทางเฒ่าหลี่อย่างระมัดระวัง หลินจิงซูหัวเราะคิกคักพร้อมกับพูดต่อว่า

            “เฒ่าหลี่คะ เราเป็นเพื่อนบ้านกันมาตั้งหลายปี ช่วยคิดค่าจ้างถูกหน่อยได้ไหมคะ?”

            จังหวะนี้เฒ่าหลี่อดหัวเราะอีกครั้งไม่ได้ เขานึกไม่ถึงจริงๆว่า สาวน้อยที่มีนิสัยขี้อายเอาแต่เก็บตัวในวันนั้น จะกลายมาเป็นสาวน้อยมากวาทศิลป์ ฉลาดวางตัวและรู้จักพูดจาแบบนี้ เห็นเงาสุดยอดนักต่อรองอยู่รำไรเบื้องหลังสาวน้อย เขาก็หรี่ตาชูนิ้วขึ้นคำนวณตัวเลขคร่าวๆทันที

            “280หยวนสำหรับรถเข็นคันนี้ ใช้เวลาครึ่งเดือนในการทำ ขนาดที่เราต้องการใช้วัสดุค่อนข้างมาก ต้นทุนก็เลยต้องสูงตาม ถ้าเป็นคนอื่นฉันคิด330หยวนนะ”

            หลินจิงซูผงกศีรษะย้ำๆเป็นสัญญาณว่ารับทราบ ราคานี้ต่ำกว่าที่เธอคาดคะเนไว้มาก เธอจึงยิ้มแก้มปริดูร่าเริงอย่างมาก

            “ตกลงค่ะ เดี๋ยวหนูจะจ่ายค่ามัดจำไว้ให้ก่อนครึ่งหนึ่ง เสร็จเมื่อไหร่หนูจะชำระส่วนที่เหลือให้นะคะ ยังไงก็ต้องรบกวนเฒ่าหลี่ด้วย”

            หลังจากส่งมอบงานให้แก่เฒ่าหลี่แล้ว หลินจิงซูก็เตรียมตัวจะกลับบ้าน

            เส้นทางลัดสั้นสุดจำเป็นต้องผ่านบ้านตระกูลหลิน ระหว่างทางกลับ เมื่อมาถึงบริเวณดังกล่าว หลินจิงซูจึงเร่งฝีเท้าพยายามจะเดินผ่านจุดนี้ไปโดยเร็วที่สุด เพราะกลัวว่าจะบังเอิญพบกับคนตระกูลหลินเข้า และเธอเองก็ไม่มีเวลาว่างสำหรับเรื่องไร้สาระพรรค์นั้น

             แต่เสมือนทุกอย่างได้ถูกลิขิตไว้แล้ว หลินจิงซูเพิ่งจะเดินพ้นหน้าประตูบ้านตระกูลหลินไปได้ไม่ทันไร ก็ต้องเผชิญพบเข้ากับหลินเสวี่ยที่กำลังเดินกลับบ้านมาพอดี

            ทั้งสองต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากันและกัน เปรียบเสมือนกับศัตรูคู่แค้นที่โคจรมาพบกันอีกครั้ง

            วันนี้ดูเหมือนหลินเสวี่ยจะอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก สายตาที่จ้องมองมาราวกับต้องการสับอีกฝ่ายให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

            “แกมาทำอะไรที่นี่?”

            หลินจิงซูไม่มีอารมณ์จะเสวนาไร้สาระกันคนพรรค์นี้ จึงตบเท้าเดินขึ้นหน้าต่อไป ทำราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นอากาศธาตุ แต่ใครจะไปคาดคิด หลินเสวี่ยกลับหันขวับไล่ตามมาอย่างรวดเร็ว เธอวิ่งเข้าไปคว้ากระชากข้อมือของหลินจิงซูอย่างแรงเพื่อหยุดไว้ พร้อมกัดฟันกรอดพูดขึ้นด้วยความเคียดแค้นว่า

            “ฉันถามแกทำไมไม่ตอบ หูหนวกรึไง! หรือว่าในหัวสมองของแกมีแต่เรื่องสกปรกโสโครกงั้นเหรอ?”

            เธอมั่นใจยิ่งกว่ามั่นใจว่า หลินจิงซูนี่แหละคือตัวการที่อยู่เบื้องหลังการจับชู้ระหว่างลุงกับแม่ของเธอที่รีสอร์ท ชื่อเสียงของแม่เธอในตอนนี้ต้องป่นปี้ยับเยินไม่เหลือชิ้นดี ทุกครั้งเวลาเดินผ่านบรรดามนุษย์ป้าที่จับกลุ่มพูดคุยกันอยู่ ทั้งเธอทั้งแม่ต่างก็ต้องหลบหน้าหลบตา หรือไม่ก็หลีกเลี่ยงเพราะไม่อยากพบเจอ

            หลินเสวี่ยต้องการเหลือเกิน เธอต้องการฉีกหน้านังสัตว์นรกหลินจิงซูออกเป็นชิ้นๆ!

            หลินจิงซูสลัดมือทิ้งอย่างไม่ไยดี จ้องเขม็งมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา

            “ก็แค่เดินผ่านมา ส่วนเธอก็อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย ถนนเส้นนี้เป็นของบ้านเธอคนเดียวรึไง? ไม่อนุญาตให้ใครผ่านไปมางั้นเหรอ? เที่ยวสร้างปัญหาให้ชาวบ้านชาวช่องไปทั่วแบบนี้ ช่างน่าสมเพชจริงๆ แต่จะว่าไป ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยใกล้จะออกเร็วๆนี้แล้วไม่ใช่เหรอ? คิดคำแก้ตัวไว้อธิบายให้หลินชิงอี้กับอู๋ซิ่วเหลียนฟังได้รึยังล่ะ?”

            เหตุผลที่หลินจิงซูกล้าออกตัวแรงขนาดนี้ ก็เพราะเธอยังสามารถจดจำเหตุการณ์นี้ได้อย่างแม่นยำ ในชีวิตก่อนหน้า หลินเสวี่ยสอบเข้ามหาวิทยาลัยครั้งแรกไม่ติด ทำให้เธอต้องเรียนซ้ำชั้น และสอบเข้าได้ในปีถัดไป

            ถูกหลินจิงซูจี้พูดจาขยี้ปมแบบนี้ หลินเสวี่ยได้ยินก็ถึงกับหน้าถอดสีซีดเผือดในทันที แม้ผลการสอบจะยังไม่ออกก็จริง แต่เธอเองย่อมรู้ตัวดีว่าตนเองทำได้ไม่ดีนัก

            “คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของฉันจะออกมาดีหรือไม่ดี มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคนนอกคอกอย่างแก! อยากให้ฉันพูดมั้ยล่ะว่าทำไมแกถึงจงใจเดินผ่านที่นี่? คงคิดถึงคุณลุงมากสิท่า? แค่ได้เห็นหน้าก็ยังดีใช่มั้ยล่ะ? เหอะ เหอะ แกต่างหากที่น่าสมเพชนังโง่!”

            หลินเสวี่ยเผยสีหน้าดุดันก้าวร้าว

            “ไสหัวไปให้พ้นรั้วบ้านของฉันเดี๋ยวนี้ แล้วคนชั้นต่ำกำพร้าพ่ออย่างแก ก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมายืนเทียบราศีกับฉันด้วยซ้ำ! ทั้งแกทั้งแม่ของแกแค่ฉันได้เห็นหน้าก็อยากจะอ้วกแล้ว ไม่รู้สึกสมเพชตัวเองกันบ้างเลยรึไงห๊ะ? นี่ถ้าเป็นฉัน คงไปกอดคอกันกระโดดบ่อน้ำตายให้สิ้นเรื่องสิ้นราวไปแล้วล่ะ! ไม่อยู่ให้รกโลกเป็นขยะอย่างพวกแกหรอก!”

           

[1] จิตรกรชาวจีนในช่วงยุค80