ตอนที่ 6 เกมความเงียบ

บรรยากาศภายในท้องพระโรงแห่งปราสาททมิฬเยือกเย็นราวกับถูกแช่แข็ง อากาศที่หมุนเวียนอยู่รอบกายหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายมนตร์ดำและคาวเลือดจาง ๆ ที่ตกค้างมาจากอดีตยังคงอบอวลชวนให้จิตใจดิ่งวูบ

แสงจันทร์สลัวสาดส่องผ่านบานหน้าต่างทรงโค้งสูง กระทบลงบนพื้นหินอ่อนสีดำสนิทที่ขัดเงาจนมองเห็นเงาสะท้อนของความหวาดหวั่น และที่เบื้องล่างของขั้นบันไดนำไปสู่บัลลังก์ ร่างสูงใหญ่ของสี่จอมปีศาจยืนเรียงรายกันอยู่ภายใต้ความมืดมิด

พวกเขานำโดยคานส์ จอมหมาป่าทมิฬผู้มีเรือนร่างกำยำและรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าคมคาย แววตาของเขาดุดัน ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะน้อมรับทุกความเจ็บปวด

และข้างเขาคือดราโก้ จอมมังกรโบราณผู้เป็นบอสใหญ่ที่สุดในหมู่พวกเขา เส้นผมสีเพลิงและนัยน์ตาสีทองอร่ามของดราโก้หรี่ลงเล็กน้อย มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างกายของเขายืดตรงอย่างทะนงตน แม้รู้ดีว่าสิ่งที่กำลังจะเผชิญต่อไปนี้อาจเป็นความบ้าคลั่งที่ทวีคูณยิ่งกว่าวันวาน

ถัดไปไม่ไกลคือเซนิต จอมแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ยืนกอดอกด้วยท่าทีที่ดูผ่อนคลายทว่าดวงตาสีโลหิตกลับจับจ้องไปที่เบื้องสูงอย่างไม่วางตา และสุดท้ายคือเอลเลน เอลฟ์มืดสายบุ๋นผู้สงบนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยของเขายังคงซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายใต้กรอบแว่นเลนส์บาง พวกเขาทั้งสี่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ด้วยความคิดเดียวกัน

‘วันนี้คงเป็นวันตาย หรือไม่ก็วันที่ต้องตกนรกทั้งเป็น'

เพราะข่าวลือเรื่องการเลื่อนขั้นพลังเวทมนตร์ดำของราชินีปีศาจสำเร็จเสร็จสิ้นนั้นได้แพร่สะพัดไปทั่วแดนทมิฬ ปกติแล้วแค่พลังระดับเดิม เธอก็เฆี่ยนตี ทรมาน และปฏิบัติกับพวกเขาประดุจสัตว์เดรัจฉานเพื่อความสำราญส่วนตัวอยู่แล้ว หากในวันนี้พลังของเธอแข็งแกร่งขึ้นจนถึงขีดสุด ความวิปริตบ้าคลั่งที่พวกเขาต้องรองรับย่อมไม่มีทางลดน้อยลงไปกว่าเดิมแน่นอน

【แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบค่าความแค้นรวมเฉลี่ย 98.7% ย้ำอีกครั้ง! 98.7%! โฮสต์ขยับตัวผิดท่าเพียงนิดเดียว หัวก็จะหลุดออกจากบ่าทันทีค่ะ!】

เสียงอิเล็กทรอนิกส์ไร้โทนอารมณ์ดังขึ้นในหัวสมองของโรส ซุปเปอร์สตาร์สาวดาวรุ่งจากโลกปัจจุบันที่เพิ่งจะเกิดสภาวะหัวใจวายเฉียบพลันแล้วตื่นขึ้นมาอยู่ในร่างนี้ได้ไม่กี่วัน

‘ไอ้ระบบบ้า! รู้แล้วน่า! ไม่ต้องย้ำบ่อยได้ไหม แค่นี้ขาฉันก็สั่นจนจะก้าวไม่ออกอยู่แล้ว!’ โรสกรีดร้องด่าทอระบบอยู่ในใจ ทว่าใบหน้าภายนอกของเธอกลับนิ่งสนิทราวกับรูปสลักน้ำแข็ง

ภายใต้รูปลักษณ์ของราชินีปีศาจผู้สง่างามและเย้ายวน โรสในชุดเดรสยาวลากพื้นผ้าลูกไม้ทมิฬค่อย ๆ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้า เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง ตึก... ตึก… สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงัด ทุกย่างก้าวของเธอเปี่ยมไปด้วยรังสีอำนาจที่ทำให้สิ่งมีชีวิตโดยรอบต้องสยบยอม ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้กระโปรงยาวตัวสวยนั้น หัวเข่าของดาราสาวกำลังสั่นพั่บ ๆ จนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นอยู่รอมร่อ

‘สติ... ยัยโรส สติ! เธอเป็นดาราระดับตัวแม่ บทราชินีใจโฉดฉกาจเธอก็เคยฟาดรางวัลออสการ์มาแล้ว แค่สวมบทบาทเดิมต่อไป แต่อย่าเพิ่งสั่งฆ่าใครก็พอ!’

โรสสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะทอดกายลงนั่งบนบัลลังก์หนามสีดำทมิฬอย่างเชื่องช้าและเยือกเย็น แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง สง่างามไร้ที่ติ แขนเรียวระหงยกขึ้นเท้าคาง นัยน์ตาสีม่วงลึกลับคู่งามตวัดสายตากวาดมองบุรุษทั้งสี่ที่ยืนอยู่เบื้องล่าง

เธอไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้งและมันเป็นความเงียบที่กดดันยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ คานส์ที่เตรียมใจจะโดนแส้เวทมนตร์เฆี่ยนตีก็ขยับสายตามองพื้นพร้อมขบกรามแน่นจนเกิดเสียงกรอด ร่างกายของหมาป่าหนุ่มเกร็งรับแรงปะทะที่คาดว่าจะเกิดขึ้น แต่ผ่านไปหนึ่งนาที สองนาที กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น มีเพียงสายตาเย็นชาทว่าแฝงไปด้วยความนัยลึกลับของราชินีที่จ้องมองลงมา

ส่วนดราโก้ก็เริ่มหายใจแรงขึ้นด้วยความขัดใจ มังกรหนุ่มผู้มีศักดิ์ศรีค้ำคอเกลียดเกมจิตวิทยาที่สุด เขาอยากให้เธอลงมือทรมานหรือด่าทอให้มันจบ ๆ ไป มากกว่าการมานั่งสบตากันในความมืดเช่นนี้ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่กล้าเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน เพราะกฎเหล็กของร่างเดิมคือทาสไม่มีสิทธิ์ส่งเสียงจนกว่าจะได้รับอนุญาต

เกมหักเหลี่ยมความเงียบยังคงดำเนินต่อไป โรสใช้จิตวิทยาขั้นสูงที่เธอเคยเรียนรู้มาจากกองถ่ายและการเข้าสังคมระดับสูง ซึ่งเธอกำลังหยั่งเชิง ถ้ายิ่งเธอพูดมาก โอกาสหลุดคีพคาแรกเตอร์หรือเผยจุดอ่อนก็ยิ่งมีสูง และการนิ่งเฉยและใช้สายตาอ่านยากจ้องมองคืออาวุธที่ดีที่สุดในตอนนี้

เธอส่งสายตาไล่ไปทีละคน มองจ้องเข้าไปในดวงตาของคานส์ ดราโก้ เอลเลน และมาหยุดอยู่ที่เซนิต และนั่นก็ทำให้เซนิตจอมแวมไพร์ผู้เฉลียวฉลาดและเจ้าเล่ห์ที่สุดเริ่มขมวดคิ้วอย่างประหลาดใจ จังหวะนั้นคิ้วเรียวสวยของแวมไพร์หนุ่มขยับเข้าหากันเล็กน้อย นัยน์ตาสีแดงฉานหรี่ลงพิจารณาสตรีบนบัลลังก์อย่างละเอียด ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเผ่าพันธุ์แวมไพร์กำลังบอกเขาว่า มีบางอย่างผิดปกติ

ปกติแล้วราชินีปีศาจหลังเลื่อนขั้นพลังสำเร็จจะต้องหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง สะใจในอำนาจล้นพ้นและรีบเรียกพวกเขาไปทรมานเพื่อทดสอบพลังใหม่ทันที แววตาของเธอในยามปกติจะเต็มไปด้วยตัณหา ความวิปริต และความเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด

ทว่าในวันนี้ แววตาสีม่วงคู่นั้นกลับนิ่งสนิทลึกลับราวกับมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง มันไม่มีความบ้าคลั่ง ไม่มีร่องรอยของความกระหายเลือด มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้ง และที่สำคัญมันแฝงไปด้วยร่องรอยของความล้าหรือความกังวลจาง ๆ ที่ซ่อนอยู่ลึกมากจนถ้าเขาไม่สังเกตก็คงไม่เห็น

‘เกิดอะไรขึ้นกับนังแม่มดนี่กันแน่?’ เซนิตคิดในใจ พลางขยับรอยยิ้มบางที่มุมปากอย่างนึกสนุก

จังหวะนั้นโรสเห็นสายตาจับผิดของเซนิตแล้ว หัวใจของเธอแทบจะร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

‘ฉลาดนักนะไอ้ค้างคาวนี่! ขมวดคิ้วทำไมฮะ?! มองจับผิดกันขนาดนี้ แม่จับหักคอจิ้มน้ำพริกซะดีไหม... ไม่ได้ ๆ ตัวเราต่างหากจะโดนมันดูดเลือดจนแห้งตาย!’ โรสกรีดร้องในใจ แต่อินเนอร์ตัวแม่สั่งให้เธอแก้เกมทันที

แทนที่จะหลบสายตาข่มขู่ โรสกลับทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะคลี่รอยยิ้มเย้ายวน ทรงอำนาจ และแฝงไปด้วยความเอ็นดูส่งไปให้เซนิตโดยเฉพาะ ซึ่งมันเป็นรอยยิ้มที่เหนือกว่าราวกับว่าเธอกำลังมองเด็กน้อยที่พยายามเล่นซ่อนแอบกับเธอ

ภาพรอยยิ้มนั้นทำให้เซนิตชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มจับผิดบนใบหน้าของเขาแข็งค้างไปทันที จากนั้นโรสก็ละสายตาจากเซนิตไปอย่างไม่ใยดีพร้อมเอนหลังพิงพนักบัลลังก์อย่างผ่อนคลาย นิ้วเรียวงามเคาะลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะช้า ๆ แปะ... แปะ... แปะ... ทุกเสียงเคาะเหมือนจังหวะนับถอยหลังสู่ความตายในใจของหนุ่ม ๆ ทั้งสี่

"พวกเจ้า... ดูผิดหวังนะ" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้ม ทว่าทุ้มต่ำและทรงพลังกังวานขึ้นในความเงียบ ซึ่งมันเป็นน้ำเสียงที่โรสจงใจดัดให้ดูมีอำนาจและน่าขนลุกที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนคานส์และดราโก้สะดุ้งเล็กน้อย พร้อมกับที่ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมองราชินีพร้อมกัน

"คิดว่าข้าจะลุกขึ้นมาฉีกทึ้งพวกเจ้าเหมือนอย่างเคยงั้นหรือ?" โรสเลิกคิ้ว สายตาของเธอกวาดมองบาดแผลเก่าตามเนื้อตัวของคานส์และดราโก้

ทันใดนั้นความรู้สึกผิดชอบชั่วดีในฐานะมนุษย์ยุคปัจจุบันก็แล่นเข้ามาในอก แต่เธอก็ต้องใจแข็งไว้

‘ร่างเดิมทำร้ายผู้ชายหล่อ ๆ ระดับพรีเมียมพวกนี้ลงได้ยังไงกันนะ!’

"พลังที่ข้าได้มาใหม่... มันสูงส่งเกินกว่าจะเอามาใช้กับเรื่องไร้สาระอย่างการโบยตี" โรสพ่นลมหายใจสั้น ๆ คล้ายระอา

"การทรมานร่างกายมันเป็นเรื่องของพวกไร้สมอง หลังจากนี้... ข้ามีวิธีที่สนุกกว่านั้นที่จะเล่นกับพวกเจ้า"

คำพูดของโรสทำให้เอลเลน เอลฟ์มืดสายบุ๋นถึงกับขยับแว่นสายตา นัยน์ตาสีเทาหม่นของเขาฉายแววครุ่นคิด

‘วิธีที่สนุกกว่างั้นหรือ? หมายถึงการทรมานทางจิตวิทยารึเปล่า?’

【แจ้งเตือนจากระบบ: ว้าว! โฮสต์คะ! ค่าความแค้นของเซนิตลดลง 1% แล้วค่ะ! ตอนนี้เหลือ 97.7% ส่วนคานส์และดราโก้ยังคงนิ่งอยู่ แต่บรรยากาศตึงเครียดได้ลดลงเล็กน้อยแล้วค่ะ!】

‘รอดไปหนึ่งเปราะ! ลดลง 1% ก็ยังดีกว่าเพิ่มขึ้นละกันน่า!’ โรสแอบลอบถอนหายใจในใจ

"คานส์" โรสเรียกชื่อจอมหมาป่าทมิฬด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเฉียบขาด

"รับด้วยเกล้า... ฝ่าบาท" คานส์ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว คุกเข่าลงกับพื้นหินอ่อน เสียงเกราะเหล็กกระทบพื้นดังสนั่น ซึ่งเขาเตรียมพร้อมรับคำสั่งเผด็จการเหมือนทุกครั้ง

"ข้าได้ยินว่าเผ่าหมาป่าทมิฬของเจ้า กำลังประสบปัญหาขาดแคลนเสบียงในหน้าหนาวนี้… ในฐานะที่เจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงที่จงรักภักดี ข้าจะอนุมัติเสบียงจากคลังหลวงให้เผ่าของเจ้าสามหมื่นตัน" โรสพูดตามข้อมูลที่เธอแอบอ่านจากฎีกาบนโต๊ะทำงานเมื่อวาน

คำประกาศของราชินีทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัดยิ่งกว่าเดิม ส่วนคานส์ก็เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาของเบิกกว้างด้วยความช็อกและไม่เชื่อหูตัวเอง เผ่าพันธุ์ของเขากำลังจะอดตายเพราะความแห้งแล้งและสงครามชายแดน เขาพยายามขอความช่วยเหลือจากราชินีมาหลายครั้ง แต่กลับได้รอยยิ้มเยาะหยันและการเฆี่ยนตีกลับไปทุกครั้ง แต่วันนี้นางกลับให้ไปซะง่าย ๆ

"ฝ่าบาท... นี่ท่าน..." คานส์พูดไม่ออก ลำคอแห้งผาก

"แต่มีข้อแม้...เจ้าต้องมาเป็นหมอนข้างให้ข้าที่ห้องบรรทมทุกคืน คอยรับใช้จนกว่าข้าจะพอใจ... เข้าใจไหม?" โรสรีบดึงเสียงเข้มเพื่อไม่ให้ดูใจดีเกินไป

【ระบบ: กรี๊ด! โฮสต์คะ! สกิลบริหารเสน่ห์ทำงานแล้วค่ะ! ค่าความแค้นของคานส์ลดฮวบลง 5%! เหลือ 93.7% แล้วค่ะ!】

คานส์หน้าแดงซ่านด้วยความสับสนและอับอาย ทั้งโกรธที่ถูกปฏิบัติเหมือนของเล่น แต่ในขณะเดียวกันหัวใจของเขากลับเต้นระรัวเพราะเสบียงสามหมื่นตันนั้นจะช่วยชีวิตพี่น้องในเผ่าของเขาได้ทั้งหมด ส่วนดราโก้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็มองคานส์สลับกับโรสด้วยสายตาเดือดดาล จอมมังกรโบราณขบกรามแน่นจนแทบแตก พลางบ่นในใจ

‘นังผู้หญิงแพศยา! คิดจะใช้ผลประโยชน์มาซื้อพวกเรางั้นรึ!’

โรสหันไปสบตากับดราโก้ เธอเห็นเปลวไฟแห่งความโกรธแค้นในดวงตาสีทองของเขาชัดเจน ก่อนที่ดาราสาวจะระบายยิ้มออกมาบางเบา แล้วยืดตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคทิ้งท้ายที่ทำให้เกมหักเหลี่ยมความเงียบในค่ำคืนนี้สิ้นสุดลง พร้อมกับทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ในใจของสี่จอมปีศาจ

"ส่วนพวกเจ้าที่เหลือ... เตรียมตัวรับบทลงโทษรูปแบบใหม่จากข้าในวันต่อไปได้เลย"

โรสลุกขึ้นยืน ก่อนจะสะบัดชายกระโปรงลูกไม้ทมิฬอย่างสง่างามแล้วเดินบิดสะโพกจากไปทิ้งให้หนุ่ม ๆ ทั้งสี่ค้างเติ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบที่แปรเปลี่ยนเป็นความปั่นป่วนในหัวใจ โดยเฉพาะเซนิตที่มองตามหลังเธอไปพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอ