ตอนที่ 5 สายเลือดพญานาค

ประเทศไทยปีพุทธศักราชสองพันห้าร้อยหกสิบแปด           

ณ หมู่บ้านนาทราย ซึ่งตั้งอยู่บนริมฝั่งแม่น้ำโขงทางจังหวัดหนองคาย นลินธาราลูกสาวเพียงคนเดียวของช่อผกากับสาคเรศ เธอเป็นลูกครึ่ง ครึ่งหนึ่งเป็นคนอีกครึ่งหนึ่งเป็นพญานาค พ่อของเธอที่จำแลงกายเป็นมนุษย์ลักลอบได้เสียกับแม่จนเกิดเป็นเธอขึ้นมา เมื่อวานเป็นวันหยุดเธอกับพ่อลงไปยังเมืองบาดาลที่อยู่บริเวณสะดือแม่น้ำโขเพื่อเยี่ยมท่านปู่กับท่านย่า ยังเที่ยวไม่หนำใจก็ต้องขึ้นมายังโลกมนุษย์เพื่อทำงานตามเดิม นลินธาราเรียนจบด้านศิลปศาสตร์เอกภาษาจีน พอเรียนจบเธอก็กลับมาทำงานใกล้บ้าน เป็นอาจารย์สอนภาษาจีนอยู่ที่โรงเรียนนารีริมโขงวิทยา

“แม่ อย่าลืมเอาขนมบ้าบิ่นไปกินนำเด้อ” (แม่อย่าลืมเอาขนมบ้าบิ่นไปกินด้วยนะ) นลินธาราบอกแม่หลังจากแต่งตัวเสร็จ เดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน เมื่อเช้าเธอลุกขึ้นมาทำอาหารและขนมใส่บาตรแต่เช้า

“บ่อให่พ่อไปส่งอิหลีติ” (ไม่ให้พ่อไปส่งจริง ๆ เหรอ) สาคเรศเอ่ยถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

“บ่อต้องดอกจ้า เดี๋ยวหนูขับรถไปเอง พ่อกับแม่ไปหายายอยู่โรงบาลโลด” (ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวหนูขับรถไปเอง พ่อกับแม่ไปหายายที่โรงพยาบาลเถอะค่ะ) ยายของเธอป่วยเป็นโรคเบาหวานมาหลายปี เมื่อวานตอนที่เธอกับพ่อลงไปเมืองบาดาล ยายกลับมีค่าน้ำตาลในเลือดสูง จนต้องนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล เมื่อเช้าแม่ของเธอเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาลเพื่อนำเสื้อผ้ามาซัก ช่วงสายแม่ของเธอต้องกลับไปหายายอีกครั้ง

“ขับรถดี ๆ เด้อ” ช่อผกาบอกลูกน้ำเสียงอ่อนโยน ตอนนี้นลินธาราอายุยี่สิบห้าปีแล้วแต่ลูกสาวก็ยังไม่หาใครมาดูแลสักที ตั้งแต่สมัยไปเรียนต่อปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีเธอก็เดินทางไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด

“จ้าแม่” นลินธารายิ้มพลางโอบกอดแม่ไว้หลวม ๆ

ก่อนลูกสาวจะก้าวขาขึ้นรถ สาคเรศจึงรีบพูดออกไป “นลินอย่าฟ่าวไป” (นลินอย่าเพิ่งไป)

นลินธาราชะงักเท้า หันกลับมาถามพ่อ “พ่อมีหยัง” (พ่อมีอะไร) เขาถอดแหวนหยกสีเขียวรูปพญานาคออกจากนิ้วนางของตัวเองแล้วสวมไว้บนนิ้วชี้ข้างขวาให้ลูกสาว นลินธาราขมวดคิ้วถาม “พ่อให่หนูเฮ็ดหยัง” (พ่อให้หนูทำไม)

“ใส่ไว่โลดเผื่ออนาคตนลินสิได้ใซ่มัน” (ใส่ไว้เถอะ เผื่ออนาคตนลินจะได้ใช้มัน) เขาพูดพลางวางมือบนศีรษะของลูกสาวอย่างรักใคร่

“หนูไปก่อนเด้อ” (หนูไปก่อนนะ) นลินธาราพนมมือไหว้พ่อกับแม่ สตาร์ตรถแล้วขับออกไป บรรยากาศวันนี้ดูขมุกขมัวท้องฟ้ามีเมฆหนาแต่เช้าคล้ายว่าฝนจะตก

นลินธาราขับรถออกไปไกลแล้วช่อผกาจึงเอ่ยถามสามี “เอาแหวนให่ลูกแล้วอ้ายสิใซ่หยัง” (เอาแหวนให้ลูกแล้วพี่จะใช้อะไร) แหวนวงนี้เป็นแหวนสารพัดนึก เมื่อสาคเรศไปอยู่ที่เมืองบาดาล ถ้าอยากกินอยากใช้อะไรที่เมืองบาดาลไม่มี เขาสามารถหยิบออกจากแหวนหยกวงนี้ได้ แหวนวงนี้ทำขึ้นจากเกล็ดของท่านปู่ทวดของนลินธารา ซึ่งตอนนี้ท่านละสังขารไปกว่าหนึ่งพันปีแล้ว ไม่สามารถทำขึ้นใหม่ได้อีก กล่าวได้ว่ามีเพียงชิ้นเดียวในสามโลก

“บ่อเป็นหยัง อ้ายบ่อมีหยังให่ลูก ส่ำนั่นมันยังหน่อยไป” (ไม่เป็นไร พี่ไม่มีอะไรให้ลูก แค่นั้นมันยังน้อยไป)

“อ้ายคือเว่าจั่งซั่น ลูกเฮาสิเป็นหยัง” (ทำไมพี่พูดอย่างนั้น ลูกเราจะเป็นอะไร) น้ำเสียงของช่อผกาเคร่งเครียดขึ้น

ดวงตาคมเข้มวูบไหวก่อนจะปรับให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว “บ่อเป็นหยังดอก อ้ายอยากให่ลูกใส่ซือ ๆ” (ไม่เป็นอะไรหรอก พี่อยากให้ลูกใส่เฉย ๆ) ว่าจบเขาหลุบตามองต่ำเดินเข้าบ้านไปโดยไม่มองหน้าภรรยาอีก เรื่องราวทุกอย่างในโลกนี้ล้วนเป็นไปได้ทั้งสิ้น แม้แต่เขาที่เป็นพญานาคยังสามารถมีภรรยาเป็นมนุษย์ได้เลย เพียงแต่ข้อเสียของเรื่องนี้ก็มีอยู่

นั่นก็คือเขาสามารถมีบุตรกับมนุษย์ได้เพียงคนเดียว อีกทั้งบุตรคนนั้นที่เป็นครึ่งคนครึ่งนาคจะอายุสั้น ส่วนมากอายุน้อยกว่าสามสิบปีก็ต้องละสังขารแล้ว เรื่องนี้เขาไม่ได้บอกแก่ภรรยา และเขาต้องยอมรับมันให้ได้ ในเมื่อท่านพ่อของเขาทัดทานแล้ว แต่เขาไม่ยอมเชื่อฟัง ยังดึงดันที่จะมีบุตรกับช่อผกาให้ได้เพราะเขาไม่เคยเชื่อกฎข้อนี้ เช่นนั้นผลที่ตามมามันย่อมเจ็บปวดเสมอ

ทว่ามันก็เป็นความเจ็บปวดที่งดงามที่ได้มองเห็นบุตรสาวเพียงคนเดียวเติบโตขึ้นมาอย่างสวยงาม เธอเป็นผู้หญิงที่เก่งและเพียบพร้อมขนาดนี้ แต่ความเก่งของลูกสาวก็ทำให้เธอหาคู่ครองได้ยาก บัดนี้ถึงเวลาที่นลินธาราจำต้องเดินทางไปตามหาหัวใจของตน คนผู้นั้นกำลังดึงดูดให้เธอไปหา แม้อยู่ไกลจนสุดหล้าฟ้าเขียวก็ตาม ขอให้บุตรสาวอยู่ที่นั่นอย่างปลอดภัย เขาช่วยลูกได้เท่านี้จริง ๆ แม้อยากจะรั้งก็รั้งไม่ได้แล้ว

ช่อผกามองแผ่นหลังของสามีอย่างไม่วางใจนัก ปกติแหวนหยกนั้นเป็นสิ่งสำคัญต่อชีวิตเขามาก ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นแล้วเขาคงไม่ถอดแหวนให้กับบุตรสาว

นลินธารามาทำงานได้ครึ่งวันก็ต้องวิ่งเข้าห้องผู้อำนวยการโรงเรียนเพื่อขอลางานในช่วงบ่าย เพราะแม่เพิ่งโทร. มาบอกว่ายายอาการทรุดหนัก อยากให้เธอกลับไปดูใจให้เร็วที่สุด เธอสาวเท้าเร็วออกจากห้องผู้อำนวยการแล้วรีบวิ่งไปที่รถยนต์ที่จอดอยู่ในโรงจอดรถของโรงเรียน

“ครูนลิน เจ้าสิฟ่าวไปไส เจ้ากินเข่าเที่ยงแล่วเบาะ” (ครูนลิน คุณจะรีบไปไหน คุณกินข้าวเที่ยงแล้วเหรอ” ครูสอนภาษาไทยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นครูรุ่นน้องวิ่งออกมาจากห้องผู้อำนวยการอย่างเร่งรีบ

“บอจ้าบ่อทันได้กิน หนูสิฟ่าวไปโรงบาล ยายหนูป่วยหนักจ้า” (ยังค่ะ ยังไม่ได้กิน หนูจะรีบไปโรงพยาบาล ยายหนูป่วยหนักค่ะ) เสียงเธอสั่นเล็กน้อย พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้สุดกำลัง

“โอ๋ จั่งซั่นเบาะ ขับรถดี ๆ เด้อสะ” (อ้าวเหรอ ถ้าอย่างนั้นขับรถดี ๆ นะ) เห็นสีหน้าของครูสาวซีดเผือด ครูสอนภาษาไทยก็ไม่อยากถ่วงเวลา เธอจึงไม่ถามต่อ

“ค่ะ”