ตอนที่ 6 ไม่ได้ฝันไป

ตอนนี้จิตใจของนลินธาราไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แม่บอกว่ายายคงอยู่ได้ไม่เกินพรุ่งนี้เธอยิ่งใจคอไม่ดี ถึงยายจะป่วยมานานแต่เธอก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้หากยายจะจากไปตอนนี้ เธอหวนคิดถึงคำพูดของยายเมื่อปีที่แล้วอีกครั้ง

‘ยามได๋นลินสิพาผู้บ่าวมาแนะนำยายจักเทือ ยายอยากเห็นหน่าหลานเขย ชาตินี่ยายสิได้เห็นบ่อ” (ตอนไหนนลินจะพาแฟนมาแนะนำยายสักที ยายอยากเห็นหน้าหลานเขย ชาตินี้ยายจะได้เห็นไหม) ผู้เป็นยายพูดเสียงเนือย ๆ จะให้เป็นคนหรือเป็นพญานาคก็ได้ทั้งนั้น ขอเพียงหลานสาวเป็นฝั่งเป็นฝาก่อนที่เธอจะเสียชีวิต

ตอนนั้นนลินธาราพูดอย่างหยอกเย้ายายว่า ‘เป็นหยังยายสิบ่อเห็น ยายแข็งแฮงกะด้อ หนูหัวกะอายุยี่สิบสี่ปีนึง ยังมีเวลาเลือกอีกโดน หนูยังหาครูสอนภาษาจีนหล่อ ๆ บ่อพ่อเลย’ (ทำไมยายจะไม่เห็น ยายแข็งแรงจะตาย หนูเพิ่งจะอายุยี่สิบสี่ปีเอง ยังมีเวลาเลือกอีกนาน หนูยังหาครูสอนภาษาจีนหล่อ ๆ ไม่ได้เลย) ว่าพลางก้มลงกอดยายที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ยายของเธอทำเพียงกอดตอบ เพราะขืนรบเร้าต่อไป หลานสาวก็ไม่ยอมมีแฟนสักที ถึงตอนนั้นตายตาไม่หลับก็คงต้องยอมแล้ว

            รถยนต์คันสีแดงเลือดนกขับออกมาจากโรงเรียนอย่างช้า ๆ เพราะฝนตกตั้งแต่สิบโมงเช้าตอนนี้ก็ยังไม่หยุด รถของเธอกำลังจะเลี้ยวขวาเพื่อเข้าสู่ถนนใหญ่ แต่แล้วก็มีรถจักรยานยนต์คันใหญ่บิดคันเร่งมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา

            “อ๊ายยยย!” เธอร้องเสียงหลงพร้อมกับเหยียบเบรกกะทันหัน แต่ยังช้าเกินไปหลายวินาที

            โครม!!

            รถจักรยานยนต์คันนั้นพุ่งชนเข้าฝั่งคนขับอย่างจัง ร่างของครูสาวถูกอัดติดแน่นเข้ากับรถและสิ้นใจในทันที ส่วนเจ้าของรถบิ๊กไบค์กระดอนไปไกลจากตัวรถและตายคาที่เช่นกัน ทั้งครูทั้งนักเรียนในโรงเรียนนารีริมโขงวิทยาต่างกรูกันออกมามุงดูด้วยสีหน้าหวาดกลัวกับสิ่งที่เห็น

            ครูรุ่งอรุณที่พูดกับเธอยังไม่ขาดคำต่างยืนมองหน่วยกู้ภัยนำร่างเธอออกมาจากรถด้วยความเวทนา ชีวิตคนนั้นไม่เที่ยงจริง ๆ เพิ่งจะคุยกันอยู่หลัด ๆ มาด่วนจากไปเสียแล้ว น่าเสียดายบุคคากรที่มีคุณภาพต้องมาเสียชีวิตในตอนที่ยังสวยยังสาว

           

            หลังจากนั้นคล้ายกับว่านลินธาราตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันอันยาวนาน เธอฝันว่าวิญญาณของตนออกจากร่างแล้วถูกดูดไปอยู่ในยุคจีนโบราณ ในดินแดนที่ไม่เคยมีบันทึกในประวัติศาสตร์ โดยอาศัยร่างของหญิงสาวที่ชื่อหลิวหนิงเจียว เรื่องราวมากมายของสตรีผู้นั้นหลั่งไหลเข้ามาในความจำของเธอ

นางแต่งงานให้กับแม่ทัพแดนบูรพาชื่อหานตงหยาง เพียงแต่นางพยายามเพ่งมองหน้าเจ้าบ่าวเท่าไรก็มองไม่ชัด ใบหน้าฝั่งซ้ายของเขามีหน้ากากเหล็กสีดำปิดบังไว้ แต่เขามีรูปร่างสูงใหญ่ กล้ามเนื้อแน่นหนั่นสมกับเป็นทหาร แต่ทั้งสองกลับไม่ได้ทำให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกในคืนวันเข้าหอ สามีของนางจากไปทำศึกในคืนนั้น ปล่อยให้นางอยู่ในห้องหอคนเดียว ในเวลาต่อมานางยังหยิบปิ่นปักผมแหลมคมขึ้นมาแล้วกรีดข้อมือตนเอง

            นลินธาราสะดุ้งเฮือกเมื่อฝันถึงตอนที่ตนใช้ปิ่นแหลมคมกรีดข้อมือตนเอง ดวงตาเบิกกว้างขึ้น ลมหายใจรุนแรงด้วยความตื่นกลัว ทำไมความฝันถึงคล้ายความจริงมากถึงเพียงนี้ แม้แต่ตอนกรีดข้อมือนางยังรู้สึกเจ็บแปลบจนสะดุ้งตื่น

            “คุณหนูใหญ่ฟื้นแล้ว” ซินอี๋ดีใจจนน้ำตาคลอรีบเอ่ยอย่างตื่นเต้น ไม่คิดว่าผู้เป็นนายจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่หมอหนานเพิ่งยืนยันว่านางตายไปแล้วเมื่อหนึ่งเค่อที่ผ่านมา

            อันมามากับหมอหนานที่กำลังจะเดินออกจากห้อง หันหลังกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

            “ให้ข้าตรวจชีพจรของฮูหยินอีกครั้ง” เขาบอกอย่างกระตือรือร้นระคนตกใจ เมื่อครู่เขาตรวจร่างกายฮูหยินดีแล้ว และยืนยันได้ว่านางเสียชีวิตแล้วจริง ๆ จึงให้คนไปรายงานฮูหยินผู้เฒ่า คาดไม่ถึงว่านางจะฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

            สาวใช้สามคนรีบถอยออกจากเตียงของนาง นลินธารานอนมองพวกเขาตาปริบ ๆ ในขณะที่หมอหนานตรวจชีพจรของนาง นลินธาราไม่ได้ใส่ใจ นางกำลังทบทวนความฝันเมื่อครู่ นางยกแขนซ้ายขึ้นดูช้า ๆ

            อา! มีรอยแผลจริง ๆ ด้วย เช่นนั้นนางคงตายจากโลกเดิมแล้ว ถึงได้มาอยู่ในร่างนี้ ที่คิดว่าเป็นความฝันมันกลับไม่ใช่ นั่นคือความทรงจำของร่างเดิมต่างหาก นางคือหลิวหนิงเจียวฮูหยินของแม่ทัพหาน แม่ทัพปีศาจแห่งค่ายทหารหวงซาน

            “ร่างกายของฮูหยินปกติดีแล้วขอรับ เพียงแต่ร่างกายคงอ่อนเพลียเกินไปจึงทำให้ชีพจรปั่นป่วนอยู่บ้าง ข้าจะเขียนเทียบยาบำรุงให้ท่าน อีกสองสามวันอาการก็จะดีขึ้นขอรับ” หากบอกว่าร่างกายของฮูหยินอ่อนเพลีย แต่ทำไมพลังหยินหยางถึงได้แปรปรวนรุนแรงเช่นนี้ คล้ายกับว่าไม่ใช่ชีพจรของมนุษย์เสียทีเดียว ถึงคิดอย่างนั้นแต่หมอหนานก็ไม่ได้กล่าวออกไป อาจจะเป็นเพราะนางเพิ่งฟื้นพลังหยินหยางจึงยังไม่สมดุล

            หลิวหนิงเจียวพยักหน้าน้อย ๆ กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ตอนแรกอยากมีสามีเป็นชาวจีน หลงใหลคลั่งใคล้กับจอมมาร เพราะดูซีรีส์และเพ้อฝันมากเกินไป แต่พอได้เป็นจริง ๆ กลับนึกภาพอนาคตต่อจากนี้ไม่ออก

            “คุณหนูใหญ่ดื่มน้ำสักหน่อยนะเจ้าคะ” ซินอี๋ช่วยพยุงนางลุกขึ้น จากนั้นจึงส่งถ้วยน้ำชาให้

            แต่หลิวหนิงเจียวคนนี้ไม่ค่อยชอบดื่มชาเท่าไรนัก นางจึงบอกสาวใช้ด้วยเสียงแหบแห้ง “ข้าขอน้ำอุ่นสักถ้วย”

            “เจ้าค่ะ” จื่อรั่วสาวใช้อีกคนจึงไปเอาน้ำอุ่นมาให้นาง