ตอนที่ 7 ข้าคิดน้อยเกินไป

ภายในเรือนดอกเหมยหลังจากบ่าวรับใช้มารายงานว่าหลิวหนิงเจียวฟื้นแล้วฮูหยินผู้เฒ่าก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมาสายหนึ่ง นางกำลังเป็นห่วงหลานชาย อย่างไรเขาก็มีความผิดที่ไม่ยอมเข้าหอในวันแต่งงาน ทั้งภรรยายังคิดฆ่าตัวตายในวันแต่งงานอีก หากหลิวหนิงเจียวไม่ฟื้นเกรงว่าชีวิตของหลานชายคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว

            “นางไม่น่าทำอย่างนี้เลย ใจเสาะเช่นนี้จะอยู่กับบุตรชายข้าได้กี่วันกันเชียว” ลู่ซื่อเอ่ยออกอย่างเหนื่อยหน่ายใจ แรกเริ่มนางยังดีใจที่ลูกชายจะมีภรรยา แต่ภรรยาที่ไม่เต็มใจแต่งให้บุตรชายซ้ำยังคิดทำลายชีวิตตนเช่นนี้ ดูแล้วคงไม่เหมาะที่จะเป็นฮูหยินของเขาเท่าไรนัก

            ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจอีกครั้ง “เป็นใครก็คงคิดทำเช่นนั้น นางรอดชีวิตมาได้ก็ดีมากแล้ว ชื่อเสียงของหยางเอ๋อร์ก็ใช่ว่าจะดี” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยกับลูกสะใภ้ นางทราบดีว่าผู้คนนอกจวนพูดถึงหลานชายของนางว่าอย่างไรบ้าง “ข้าจะไปเยี่ยมนางสักหน่อย เจ้าจะไปหรือไม่”

            “ไปเจ้าค่ะ” ถึงแม้ลูกสะใภ้ทำไม่ถูกใจนางแต่เมื่อหลิวหนิงเจียวเข้ามาอยู่ในจวนสกุลหานแล้ว คนผ่านความเป็นความตายมา หากไม่หยิบยื่นไมตรีให้สักหน่อยจะไม่ใจจืดใจดำเกินไปหรือ ก่อนหน้าลู่ซื่อกับฮูหยินผู้เฒ่าดีใจหนักหนาที่หานตงหยางจะได้แต่งภรรยา แต่ตอนนี้ทั้งสองเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าการแต่งงานครั้งนี้ผลดีจะมีมากกว่าผลเสีย

            แม่สามีกับลูกสะใภ้เงียบไปครู่หนึ่ง ฮูหยินผู้เฒ่าจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ข้าให้คนส่งข่าวไปที่ค่ายหวงซานแล้ว อีกไม่เกินสี่วันหยางเอ๋อร์ก็คงมาถึง” หลานชายคนนี้ทำอะไรผลีผลามไม่เกรงกลัวผู้ใดเลยสักนิด เรื่องอื่นหานตงหยางเชื่อฟังท่านย่าเสมอ แต่เรื่องออกเรือนเขาเปรียบเสมือนม้าพยศก็ไม่ปาน แม้แต่ฮ่องเต้พระราชทานสมรสให้เขายังหาทางหลีกเลี่ยงที่จะเข้าหอ

            “เจ้าค่ะ” ลู่จินเยว่รับคำแม่สามีเสียงเบา และเดินตามอย่างเงียบ ๆ เรื่องทุกอย่างในจวนฮูหยินผู้เฒ่าย่อมจัดการได้ดีกว่านาง

           

            หลิวหนิงเจียวเพิ่งนอนพักไปได้หนึ่งชั่วยามนางก็ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว ก่อนหน้ารู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงจนไม่มีอารมณ์แม้กระทั่งจะล้างหน้าหรือผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ แต่พอได้งีบหลับไปพักหนึ่ง พอตื่นขึ้นมาก็ไม่ได้รู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียเท่าไรนัก

            บ่าวรับใช้เข้ามารายงานว่าฮูหยินผู้เฒ่ากับลู่ซื่อมาเยี่ยม นางจึงลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง

            “ช่วยพยุงข้าออกไปที” ตอนนี้นางนั่งอยู่บนเตียงนอน ถ้าให้มารดาสามีกับฮูหยินผู้เฒ่าเข้ามาในห้องนอนคงไม่สมควรเท่าไรนัก

            “คุณหนูเจ้าคะ…” ซินอี๋เอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง

            “ข้ายังไหว”

            ซินอี๋กับไฉ่หงหญิงรับใช้อีกคนจึงพยุงนางลุกขึ้นเดินออกมาด้านนอกที่มีม่านแพรกั้นไว้ ฮูหยินผู้เฒ่ากับลู่ซื่อเดินเข้ามาหลิวหนิงเจียวจึงกล่าวออกเสียงนุ่มนวลพร้อมกับพนมมือไหว้

            “ท่านย่า ท่านแม่สวัสดีค่ะ” หลิวหนิงเจียวพูดออกมาเป็นภาษาไทย

            “หือ?” ฮูหยินผู้เฒ่า

            “…” ลู่ซื่อ

            ทั้งฮูหยินผู้เฒ่าและลู่ซื่อต่างทำหน้างุนงง ทำท่าอะไรของนาง! ซ้ำยังพูดภาษาประหลาด หรือเป็นเพราะนางเพิ่งฟื้นจึงทำให้ไม่ได้สติสมประดี

            ซินอี๋เห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยเตือนสตินายหญิง “คุณหนูใหญ่กล่าวสิ่งใดออกมาเจ้าคะ อีกทั้งท่านยังทำท่า…” พูดพลางบุ้ยปากให้นางดูมือตัวเองที่ยกค้างไว้

            หลิวหนิงเจียวเพิ่งรู้ตัวว่าผิดท่าแล้ว นางทำท่าปั้นยิ้มแก้เก้อคราหนึ่ง ค่อย ๆ ลดมือลงข้างตัวแล้วยอบกายอย่างอ่อนช้อยเอ่ยออกอีกครั้ง “ท่านย่า ท่านแม่” นางตื่นเต้นจนลืมตัวทักทายแบบคนไทยแท้ออกไป

            ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมืออย่างไม่ใส่ใจกับท่าทางแปลก ๆ ของนาง “นั่งเถอะ ๆ เจ้าไม่สบายอยู่ ไม่ต้องมากพิธี” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความเมตตา ไม่ได้ติดใจการกระทำที่ไม่เหมาะสมของนางเมื่อคืน และท่าทีพิลึกพิลั่นของนางตอนนี้ ยิ่งทำให้หลิวหนิงเจียวรู้สึกผิดมากขึ้น ดูไปแล้วฮูหยินผู้เฒ่ากับมารดาสามีก็ไม่มีท่าทีรังเกียจนางเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ท่านทั้งสองเบิกตาโตด้วยความตกใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นหน้านาง

ทำไมต้องตกใจ?

            สาวใช้พยุงให้หลิวหนิงเจียวนั่งลงบนเก้าอี้

            “เจ้าไม่เต็มใจแต่งงานกับหยางเอ๋อร์ก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ คนเราไม่รักชีวิตตัวเองแล้วจะไปรักคนอื่นได้อย่างไร” คนอื่นที่ลู่ซื่อหมายถึงก็คือบุตรชายของนางเอง

            “ข้าคิดน้อยเกินไป ท่านแม่โปรดลงโทษข้าด้วยเจ้าค่ะ” พูดพลางก้มหน้าอย่างสำนึกผิด หลิวหนิงเจียวใจเด็ดจริง ๆ ถึงจิตสุดท้ายนางยังอยากจะมีชีวิตต่อ แต่นั่นก็คงไม่มีโอกาสแล้ว

            “เอาละ ๆ ถ้าเจ้าคิดได้แล้วก็ช่างเถิด ข้าย่อมเข้าใจความรู้สึกของเจ้าดี แต่เจ้าก็ควรเห็นใจหยางเอ๋อร์บ้าง เขาเองก็คงไม่อยากเป็นเช่นนี้” ฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยากให้ลู่ซื่อตำหนิหลิวหนิงเจียวมากเกินไป เพราะอาจจะทำให้นางคิดสั้นขึ้นมาอีก แล้วหลานชายของนางจะมีความผิด

            “ขอบคุณท่านย่าเจ้าค่ะ ข้าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก” เรื่องหน้าตาของเขามันเป็นอุบัติเหตุจากศึกสงคราม นางย่อมไม่โทษเขาอยู่แล้ว

            “ถ้าเจ้าไม่อยากร่วมห้องกับหยางเอ๋อร์ เจ้าก็แค่แยกห้องนอนกับเขา ข้าจะคุยกับเขาให้เจ้าเอง” ลู่ซื่อออกความเห็น นางคิดว่าเรื่องนี้น่าจะพอมีทางออกโดยที่ไม่ต้องมีใครต้องแลกด้วยชีวิต

            “เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหลอีก แต่งงานเป็นสามีภรรยากันแล้วไม่ร่วมห้องได้อย่างไร” ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปตำหนิลูกสะใภ้ตาเขียว อย่างไรนางก็ยังหวังให้หลานชายเพียงคนเดียวมีทายาท ถึงแม้สตรีตรงหน้าจะทาแป้งหนา ทาชาดสีเข้มจัดแม้ยามหลับนอนก็ตาม ดูแล้วน่าจะเป็นไปตามคำเล่าลือกระมัง ว่าหญิงงามชนเผ่านางนี้ชอบแต่งตัวให้สวยผุดผาดอยู่ตลอดเวลา

            ลู่ซื่อก้มหน้าหลบสายตามารดาสามีเมื่อโดนตำหนิ นางแค่หาทางออกให้กับทั้งสองเท่านั้น