7

ฮั่วเหลียนเฉิงยิ้มอย่างขมขื่นและตอบว่า “ไม่ขอรับ”

ต่อให้อาจารย์ของเขาจะบอกว่ามีโอกาสสูงที่เขาจะสอบผ่าน แต่กลับมีผู้เข้าร่วมการสอบในครั้งนี้มากมายเหลือเกิน และที่จริงแล้วจะมีกี่คนที่สอบผ่าน ใครเล่าจะรับประกันได้ว่าจะไม่มีเรื่องร้ายเกิดขึ้น ต่อให้สอบผ่าน ใครเล่าจะรับประกันได้ว่าอาชีพการงานจะราบรื่นเขาไม่อยากผูกมัดนางด้วยอนาคตที่ไม่แน่นอน

นางไม่เหมาะสมกับเขา เมื่อเห็นความตั้งใจแน่วแน่ของลูกชาย หานซื่อก็หยุดพยายามโน้มน้าวเขา หลังจากพูดคุยกับท่านแม่แล้ว ฮั่วเหลียนเฉิงก็กลับไปที่ห้อง เก็บสัมภาระ อาบน้ำ ทำความสะอาดร่างกาย แล้วเดินไปที่ห้องครัวพร้อมกับกิ๊บดอกไม้มุกที่ซื้อให้น้องสาว

ในอดีต สมัยที่ครอบครัวของเขายังยากจน เขามักจะเห็นสาวๆ ญาติๆ สวมกิ๊บดอกไม้มุกและดูมีความสุขมาก แต่เขาไม่รู้ว่าน้องสาวตัวเองจะชอบหรือไม่

เขาเดินไปที่ห้องครัวแต่ไม่พบใคร จึงหันหลังเดินไปยังห้องนั่งเล่น เมื่อเข้าไปในห้อง เขาก็เห็นน้องสาวกำลังจัดโต๊ะให้เขาเรียบร้อยแล้ว วันนี้มีไข่ที่หลี่เหนียงส่งมาวางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งถือว่าเยอะมากเมื่อเทียบกับอาหารมื้อปกติของตระกูลฮั่ว

“พี่ชาย กินข้าวก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าเอาจะอาหารไปให้ท่านแม่” ฮั่วซือซือหยิบชามขึ้นมาเตรียมจะออกไป

“เดี๋ยวก่อน ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า เดี๋ยวค่อยเอาหาหารไปให้ท่านแม่ทีหลัง เจ้าวางไว้ตรงนี้ก่อน” ฮั่วเหลียนเฉิงรับชามและตะเกียบจากมือของน้องสาวมาวางบนโต๊ะ

“ขาแม่บาดเจ็บเยี่ยงไร”

ฮั่วซือซือตกใจกับคำถามของพี่ชาย นางไม่กล้าสบตาเขาและตอบเสียงเบา

 “ท่านแม่สะดุดตอนเดินอยู่ในลานบ้าน”

ฮั่วเหลียนเฉิงจ้องมองน้องสาวอย่างตั้งใจ เขาถามอีกครั้ง “สะดุดล้มกลางลานบ้านจริงรึ”

ฮั่วซือซือก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมแล้วตอบว่า “ใช่เจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นข้าขอถามหน่อยเถอะ ท่านแม่ได้รับบาดเจ็บอื่นๆ ได้เยี่ยงไร” เสียงของฮั่วเหลียนเฉิงเจือไปด้วยความโกรธ

“ข้า... ข้าไม่รู้” ฮั่วซือซือตอบแล้วรีบวิ่งหนีไป

ฮั่วเหลียนเฉิงรู้ดีว่าน้องสาวจะไม่บอกเขาถ้าเขาถามต่อ เขาจะต้องรู้เรื่องทั้งหมด ส่วนกิ๊บดอกไม้มุกนั้นเขาจะมอบให้นางพรุ่งนี้เช้า

วันรุ่งขึ้นฮั่วซือซือตื่นขึ้นมาพบกิ๊บดอกไม้มุกสองดอกอยู่ข้างเตียง นางรู้สึกอบอุ่นในใจและรู้ว่าเป็นของพี่ชายนำกลับมามอบให้นาง เขามักจะนำของขวัญมาให้เสมอเมื่อกลับถึงบ้าน และครั้งนี้ก็เช่นกัน

ฮั่วซือซือนึกถึงคำพูดของพี่ชายเมื่อวานนี้ นางรู้ว่าเขาอยากถามอันใด และรู้ว่าเขาโกรธ แต่นางได้สัญญากับท่านแม่ไว้แล้วว่าจะไม่บอกเขา นางรู้ว่าถึงแม้นางจะไม่บอกเขา พี่ชายก็จะหาวิธีรู้จนได้ ซือซือคิดกับตัวเองว่า ดีใจจังที่พี่ชายกลับมา

ในตอนเช้า ฮั่วเหลียนเฉิงนำขนมที่ซื้อในเมืองไปที่บ้านป้าหลี่ข้างๆบ้านของเขา ป้าหลี่มักจะช่วยเหลือครอบครัวของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่พ่อของเขาจากไปและเขากำลังเรียนอยู่ที่โรงเรียนและไม่สามารถกลับมาได้บ่อยนัก

ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของป้าหลี่ชีวิตของครอบครัวฮั่วจึงไม่ลำบากอีกต่อไป และเขามีเรื่องที่จะถามป้าหลี่ด้วยเช่นกัน ฮั่วเหลียนเฉิงเดินออกจากบ้านป้าหลี่ด้วยแววตาหม่นหมอง หลังจากที่รู้ความจริงทั้งหมด

หลินปิง เขาไม่ยอมปล่อยเจ้าสารเลวตัวนี้ไปแน่ ป้าหลี่บอกเขาว่าอาการบาดเจ็บของท่านแม่ของเขาเป็นเพราะหลินปิงโลภในความงามของท่านแม่และต้องการล่วงละเมิดท่านแม่ของเขาในตอนที่น้องสาวของเขาไม่อยู่บ้าน

ท่านแม่ของเขาได้รับบาดเจ็บระหว่างการต่อสู้ดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากหลินปิง โชคดีที่ป้าหลี่มาที่บ้านของเขาเพื่อนำผักมาให้และหยุดหลินปิงได้ มิฉะนั้นผลที่ตามมาจะเลวร้ายมากกว่านี้ ฮั่วเหลียนเฉิงนึกถึงคำพูดของป้าหลี่ในใจ

“เจ้าอย่าไปเอาเรื่องกับหลินปิงเชียวนะ อย่างไรเสียเจ้าก็ยังเป็นคนนอก ผู้ใหญ่บ้านคงไม่เข้าข้างเจ้าหรอก คนในหมู่บ้านก็เป็นญาติกัน เจ้าเป็นคนมีเหตุผล เจ้าควรรู้ว่าควรทำอะไรไม่ควรทำอะไร ฟังป้าของเจ้าแล้วปล่อยวาง ต่อไปป้าจะช่วยดูแลแม่ของเจ้าอย่างใกล้ชิด เพียงแต่เจ้าต้องระมัดระวังให้มาก”

เพียงเพราะพวกเขาเป็นคนต่างถิ่นเข้ามาอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานกับทุกสิ่งหรือ เขายังจำได้ว่าตอนที่พวกเขาเพิ่งย้ายมาที่นี่ ครอบครัวยังมีเงินเหลืออยู่บ้าง

ผู้ใหญ่บ้านก็ประจบประแจงพวกเขา ตอนนี้พวกเขากลายมาเป็นคนยากจนแล้ว พวกเขาควรจะถูกปฏิบัติเช่นนี้หรือ เมื่อเป็นเช่นนี้เขาคงค้อวพิจารณาข้อเสนอของหลี่เหนียงอีกครั้ง

ส่วนหลินปิง ถ้าเจ้ากล้าทำ เจ้าก็ควรยอมรับผลที่ตามมา สองวันต่อมา มีข่าวใหญ่สองข่าวเกิดขึ้นในหมู่บ้านซูเจียโกว

เรื่องแรกคือหลินปิงถูกกลุ่มอันธพาลรุมทำร้ายจนขาหัก นับจากนั้นหลินปิงจึงได้รับฉายาใหม่ว่า "ผิงกว้ายจื่อ"

ส่วนอีกเรื่องคือฮั่วเหลียนเฉิงตระกูลฮั่วได้ขอให้แม่สื่อไปที่บ้านของหลี่เหนียงเพื่อพูดคุยเรื่องแต่งงาน และสู่ขอลูกสาวคนที่สองซูหรูอี้ผู้เลอโฉมแต่งเป็นภรรยาซึ่งตระกูลซูก็ตกลง

หลี่เหนียงเป็นคนที่ลงมือทำในสิ่งที่นางต้องการได้รวดเร็วมาก ทันทีที่นางตัดสินใจสองพี่น้องส่งน้อง ซูว่านอิงกับซูเถียนเถียน ไปเยี่ยมซูว่านโหรว ก็เริ่มเตรียมตัวทันที

สองวันต่อมา สองพี่น้องก็สะพายตะกร้าคนละใบ ขึ้นเกวียนวัวมุ่งหน้าสู่เมืองหย่งโจว ตะกร้าสะพายหลังบรรจุอาหารและเสื้อผ้าที่หลี่เหนียงนำมาให้กับลูกสาวคนโต พร้อมด้วยเสื้อผ้าของสองพี่น้องด้วย และแน่นอนว่ามีสมุนไพรที่ซูว่านอิงเก็บมาในวันนั้นด้วย

เส้นทางสู่เมืองหย่งโจวนั้นขรุขระมากจนก้นนางปวดระบม จนไม่สนใจมองวิวทิวทัศน์ เสี่ยวเถียนก็ไม่คุ้นเคยกับการนั่งเกวียนวัวเช่นกัน การเดินทางจึงเงียบผิดปกติ อาจเป็นเพราะความอึดอัด

ชายชราผู้ขับเกวียนมีฝีมือดี แต่ซูว่านอิงกลับไม่สามารถนั่งให้มั่นคงได้ เขามาจากหมู่บ้านซูเจียโกวและมีเกวียนวัวเป็นของตัวเอง นอกจากฤดูทำนาที่วุ่นวายแล้ว ชายชราจะขับรถพาผู้คนไปมาระหว่างเมืองกับหมู่บ้านซูเจียโกวเพื่อหารายได้เล็กๆ น้อยๆ

เขาเป็นคนใจดีและเป็นที่เคารพนับถือของชาวบ้าน เมื่อหลี่เหนียงขอให้เขาพาลูกสาวสองคนของนางและคนอื่นๆ ไปที่ร้านของตระกูลหลิว

หลังจากการเดินทางอันแสนลำบากกว่าครึ่งชั่วยาม ซูว่านอิงกับชาวบ้านคนอื่นๆ ก็มาถึงเมืองในที่สุด เนื่องจากไม่อนุญาตให้นำเกวียนเข้าเมือง พวกเขาจึงลงจากเกวียนใกล้ประตูเมือง

ทันทีที่ลงจากเกวียน ซูว่านอิงก็รู้สึกถึงความมีชีวิตชีวา ความรู้สึกมั่นคง ชายชราฝากเกวียนไว้ให้ใครร้านรับฝากเกวียน แล้วไปส่งสองพี่น้องที่ร้านของตระกูลหลิวส่วนตัวเขากลับไปทันที เขารู้สึกไม่สบายใจกับเกวียนของเขาและไม่กล้าออกไปนาน

ร้านค้าของตระกูลหลิวตั้งอยู่บนถนนสายหนึ่งที่พลุกพล่านที่สุดในเมืองหย่งโจว และธุรกิจก็คึกคักอยู่เสมอ เมื่อได้เห็นถนนโบราณเหล่านี้เป็นครั้งแรก ซูว่านอิงก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก นางพบว่าภาพเหล่านั้นคล้ายคลึงกับฉากในภาพวาด ริมแม่น้ำในเทศกาลเชงเม้ง อย่างมาก มีทั้งร้านค้า แผงลอย และการแสดงกายกรรมมากมาย...

ซุว่านอิงกับเสี่ยวเถียนเดินเข้าไปในร้าน เสี่ยวเถียนเคยมาที่นี่มาก่อน จึงคุ้นเคยดี หลิวหย่งอัน ซึ่งกำลังต้อนรับลูกค้าอยู่ตอนที่พวกเขาเดินเข้ามา รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นน้องสาวของภรรยาทั้งสองคนเดินเข้ามา