คนไม่ชอบหน้า

คีรยาตกอยู่ในสภาพตกงานมาได้หกเดือนกว่า ๆ แล้ว บริษัทที่เธอทำงานปิดกิจการ และเลิกจ้างพนักงานทุกคน ดีว่าคีรยายังได้เงินจากการปิดกิจการนี้มาได้ถึงหกเดือน ซึ่งเดือนนี้ก็เป็นเดือนที่หกพอดี เงินที่จะกินจะใช้ในแต่ละเดือนก็เริ่มร่อยหรอไป

วันนี้ที่เธอเข้าไปหาปันฐิตา ก็เพราะว่า เธอได้ไปส่งงานที่รับจ้างปันฐิตาทำเป็นจ๊อบ ๆ ซึ่งความรู้เรื่องบัญชีที่เธอพอจะมี ก็ช่วยงานของปันฐิตาได้ไปหลายเปลาะ

คีรยาไม่ได้งอมืองอเท้าเหมือนอย่างที่ไพรภูมิกล่าวหา โชคดีที่เธอมีฝีมือในเรื่องการเย็บปักถักร้อย จึงทำงานฝีมือที่มีพวกกลุ่มเพื่อนรักและเล่นตุ๊กตา จึงคิดทำชุดตุ๊กตาออกไปขาย ทำให้มีรายได้พอค่าใช้จ่ายประจำวัน

แต่หนี้สินที่เธอได้สร้างเอาไว้ตอนที่แม่ป่วย ยังหามาใช้หนี้บัตรเครดิตไม่หมด แต่คีรยาก็พอมีเงินไปจ่ายในยอดที่เรียกว่าขั้นต่ำได้ ส่วนบ้านหลังนี้ที่เธอมาอาศัยอยู่เป็นบ้านของคนที่เรียกได้ว่าสนิท แต่เป็นคนสนิทของปันฐิตาไม่ใช่เธอ

การที่คีรยาได้รู้และได้เห็นอะไรบางเรื่องที่เป็นความลับของใครบางคน มันก็เหมือนน้ำท่วมปาก พูดไม่ได้ ได้แต่มองอย่างเศร้าใจ และคีรยาเองก็พยายามเข้าใจทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้องกัน แม้เรื่องที่เธอรู้มานั้นมันจะเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้องและไม่ควรเลย แต่คนอย่างเธอจะพูดอะไรได้

หนึ่งมันไม่ใช่ธุระกงการ สองเธอทำร้ายใครไม่ได้ สักวันการกระทำที่เป็นเรื่องลับ ๆ มันก็มีสิทธิ์ที่จะถูกเปิดเผยให้คนอื่นได้รู้เช่นเดียวกัน แต่คงไม่ใช่จากปากของเธอที่จะไปเที่ยวป่าวประกาศบอกใครปาว ๆ คีรยาจึงได้เลือกที่จะเก็บงำเอาไว้ดีกว่า

หญิงสาวยกมือถือขึ้นมาดูอีกหลายครั้ง ก็เห็นได้ว่ายังผ่านไปได้ไม่นาน เธอเองยังคงนั่งกวัดแกว่งอยู่แถว ๆ นี้

เธอเลือกที่จะเปิดแอปฯ เพื่ออ่านหนังสือ เธอได้โหลดมันเอาไว้สองสามแอปฯ เพื่อเอาไว้อ่านฆ่าเวลา บางแอปฯ ก็หมุนกงล้อเพื่อแลกเหรียญ บางทีอดใจไม่ไหวก็มีซื้อเหรียญเพื่ออ่านอุดหนุนนักเขียนไป

ความฝันอีกอย่างหนึ่งของคีรยา เธออยากจะเป็นนักเขียนดูสักครั้ง แต่ไม่รู้จะทำได้หรือเปล่า หญิงสาวได้ลองแต่งไปบ้าง แต่เธอเองก็คิดว่ามันยังใช้ไม่ได้

‘วันนี้ทำไมถึงง่วง’ หญิงสาวปิดปากหาว ยกมือขึ้นมากอดอก

ตั้งแต่เธอตกงาน เธอแทบจะนอนไม่หลับเลย กลายเป็นโรคอะไรก็ไม่รู้ คีรยากำลังคิดว่า เธออาจจะเป็นโรคซึมเศร้า ไม่รู้เป็นหรือยัง เธอไม่กล้าไปหาหมอ ได้แต่ศึกษาและรักษาตัวเองจากบทความที่เธออ่านในอินเทอร์เน็ตว่าควรจะปฏิบัติตัวอย่างไร

‘วันนี้ทำไมเธอรู้สึกง่วงจัง’

คีรยาพิงหลังไปกับกระจก เธอเลือกที่จะเปิดเพลง แล้วหลับตาลง การที่เธอต้องสู้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง ไม่มีสมาชิกในครอบครัวหลงเหลืออยู่ หญิงสาวจึงเหลือเพียงตัวคนเดียว และใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง

ใจยังคงนึกไปถึงเพื่อนรักของตัวเอง ปันฐิตาเป็นเพื่อนคนเดียวที่อยู่เคียงข้างกันในทุก ๆ สถานการณ์ของชีวิต ซึ่งเธอคิดว่า เธอจะอยู่เคียงข้างเพื่อนคนนี้ด้วยเช่นกัน เป็นสัญญามั่นที่ทั้งสองคนเคยให้กันเอาไว้

คีรยาที่ขาดพ่อและแม่ และคีรยาได้มารู้จักกับคุณนายชวนชม ได้รับความเมตตาจากท่าน ก็ทำให้เธออุ่นใจ และหายคิดถึงแม่ที่จากไปได้บ้าง แต่ก็นั่นแหละท่านเพียงเอ็นดูในฐานะคนรู้จัก ก็ไม่เหมือนแม่แท้ ๆ ของตัวเอง

แต่เมื่อนึกถึงสายตาของลูกชายของคุณนายชวนชม ที่เป็นสามีของเพื่อน ซึ่งเขาก็เดียดฉันท์เธอมาก และที่โต๊ะอาหารค่ำ สายตาคู่นั้นของไพรภูมิไม่ได้ชื่นชมพอใจ ที่เธอได้ไปรู้จักมักจี่กับแม่ของเขา ก็คงจะต้องทำตัวเองให้ห่างออกมาจากท่าน

คีรยาไม่รู้เลยว่าการกระทำของเธอตกอยู่ในสายตาของใครบางคน 

เคร้ง... เศษเหรียญสี่ห้าเหรียญถูกโยนลงมาต่อหน้าของคีรยาเธอจึงกะพริบแล้วลืมตาขึ้นมามองว่า ใครทำอะไรร่วงหล่นมาตรงหน้า แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็เห็นสายตาดูถูกของไพรภูมิ เธอถึงกับผงะหน้าเหวอ ก่อนจะถลันนั่งตัวตรง

“งานพิเศษอีกอย่างหนึ่งเหรอ นอกจากจะไปขูดขอกับเมียของฉัน และสอพลอกับคุณแม่ เธอยังมาขอทานอีก อะไรกัน ยังไม่พอกินอีกใช่ไหม ฮึ-ฮึ ถึงได้มานั่งตรงนี้อีก ไม่ได้ยอมกลับบ้านกลับช่อง นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว”

คีรยามองสบตากับสายตาดูถูกของเขาด้วยความเจ็บอกเจ็บใจ “มันจะเกินไปแล้วนะคุณ ปากร้ายมาก ๆ”

“ฉันก็พูดตามที่เห็น เธอนั่งเหมือนขอทานที่หน้าเซเว่นถ้าไม่มีขอทาน ก็หมาเท่านั้นที่นั่งแถว ๆ นี้”

สองมือของคีรยากำหมัดแน่น

“ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ ฉันไม่ได้ไปนั่งอยู่บนหัวของคุณสักหน่อย แล้วมันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ ว่างมากหรือไงคะ ถึงฉันจะทำอะไร มันก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับคุณสักหน่อย ไปให้พ้นหน้าค่ะ”

“เกี่ยวสิ ทำไมจะไม่เกี่ยว เพราะถ้าเธอยังไม่เลิกยุ่งกับปันและแม่ของฉัน” สายตามุ่งร้าย