บทที่ 20 เริ่มต้นชีวิตใหม่

รถคันสีขาวขับเคลื่อนมุ่งตรงไปยังทางตอนเหนือของประเทศ อัญญานั่งอยู่ข้างที่นั่งคนขับ ใบหน้าสวยคมหันมองสองข้างทาง รถยนต์คันสีขาวขับเคลื่อนออกจากตัวเมืองและตรงไปเรื่อยๆ สปายสาวไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานสักเท่าไหร่ จนกระทั่งเธอเริ่มเห็นทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่ทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา 

“อากาศกำลังดีเลยนะช่วงนี้” โลล่าเอ่ยขึ้นมา ทำให้อัญญาหลุดจากภวังค์และหันหน้ากลับมามองหญิงแก่ที่กำลังขับรถอยู่เล็กน้อย

“ค่ะ” อัญญาพยักหน้าให้โลล่าเบาๆ เนื่องจากเธอไม่รู้ว่าตัวเองควรจะตอบกลับหญิงแก่อย่างไรดี หญิงสาวเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามหญิงแก่ขึ้นมา

“คุณชื่ออะไรคะ” 

“โลล่า…โลล่า เจอร์มัง…ส่วนหนูก็ชื่ออัญญาใช่ไหมล่ะ น้าได้ยินที่คุยกับคุณหมออยู่” โลล่ามีรอยยิ้มประดับบนหน้าอยู่ตลอดเวลาที่เธอคุยกับหญิงสาว

“ค่ะ” สปายสาวตอบกลับสั้นๆ

“แต่ชื่อหนูออกจะเหมือนคนเอเชียเลยนะ” เมื่อเห็นว่าอัญญาพยายามจะชวนคุย แต่ดูเหมือนเด็กสาวจะเข้าหาคนไม่ค่อยเป็นสักเท่าไหร่ โลล่าจึงหาเรื่องมาคุยกับเธอแทน

“แม่ของฉัน เป็นคนไทยค่ะ” อัญญาตอบกลับไปตามความจริง นี่คงเป็นในรอบสิบปีเลยที่เธอได้คุยกับคนอื่นเกี่ยวกับเบื้องลึกเบื้องหลังของครอบครัวเธอ

“ถึงว่า…หน้าเลยดูคมๆ ที่แท้ก็เป็นคนเอเชียนี่เอง” หญิงแก่ตอบกลับอย่างสดใส จนอัญญารู้สึกระอาใจที่ตัวเองทำตัวไม่ค่อยเป็นมิตรกับคนอื่นสักเท่าไหร่

สปายสาวก้มหน้างุดเล็กน้อย ทำไมผู้หญิงตรงหน้าเธอถึงดูไม่มีความทุกข์และยังดูสดใสอยู่ตลอดเวลาได้มากขนาดนี้ มากกว่าหญิงสาวที่เพิ่งอายุยี่สิบกว่าแบบเธอเสียอีก

“ใกล้ถึงแล้วล่ะ” โลล่าเอ่ยขึ้นมาเมื่อเธอขับรถมาได้สักพักหนึ่ง จนกระทั่งรถยนต์คันสีขาวขับเคลื่อนมาถึงหน้าทางเข้าฟาร์มแห่งหนึ่ง 

“ยินดีต้อนรับสู่ฟาร์มของน้านะ” โลล่าบอกกล่าวอัญญาทันที เมื่อเธอหมุนพ่วงมาลัยเลี้ยวรถเข้ามาในฟาร์มแห่งนี้

รถยนต์คันสีขาวขับเคลื่อนเข้ามาตามทางลูกรังอย่างไม่เร่งรีบ ล้อเหยียบลงบนพื้นดินแห้ง ทำให้ฝุ่นควันฟุ้งตัวขึ้นเป็นม่านหมอกสีหม่น ลอยทอดยาวตามหลังรถสีขาวมาติดๆ จนกระทั่งรถคันสีขาวมาจอดสนิทลงหน้าบ้านไม้หลังใหญ่สีขาว 

“ถึงแล้ว” หญิงแก่เอ่ย ก่อนที่ทั้งสองคนจะเลื่อนมือไปปลดเข็มขัดรถออกอย่างเชื่องช้า 

หญิงแก่กับอัญญาเปิดประตูลงมาจากรถคันสีขาว พวกเธอก้าวขาลงมา ก่อนที่โลล่าจะหันมาส่งยิ้มให้อัญญาหนึ่งครั้งและเดินนำหญิงสาวเข้าไปในบ้านไม้

“กลับมาแล้วเหรอคะคุณหญิง” วิเวียน สาวใช้ข้างกายที่ดูมีอายุมากกว่าโลล่าเอ่ยทักทายเจ้านาย เมื่อทั้งสองคนเดินเข้ามาในบ้านแล้ว

“ฉันกลับมาแล้ว…นี่หนูอัญญานะ ต่อไปนี้เธอจะมาอยู่กับพวกเรา” โลล่าแนะนำอัญญาให้วิเวียนรู้จัก ก่อนที่จะมีเด็กสาวคนหนึ่งเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังวิเวียน เด็กสาวที่ดูเหมือนจะอายุไม่ถึงยี่สิบปีเลยด้วยซ้ำ

“กลับมาแล้วเหรอคะคุณหญิง” โซเฟีย เด็กสาววัยสิบแปดย่างสิบเก้าปีเอ่ยทักทายโลล่าอย่างสดใส

“กลับมาแล้ว…นี่โซเฟียนะ หลานสาวของวิเวียน แล้วก็คนนี้ชื่อวิเวียนนะ” โลล่าตอบกลับโซเฟีย ก่อนที่หญิงแก่จะแนะนำเด็กสาวกับสาวใช้คนสนิทให้อัญญาได้รู้จัก

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณอัญญา” วิเวียนทักทายอัญญาด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นมิตรและสดใส

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” อัญญาหน้านิ่งตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ เธอต้องพยายามเรียนรู้การแสดงอารมณ์ต่อผู้อื่นมากขึ้นกว่านี้แล้วละสิ

“เดี๋ยวน้าพาไปดูห้องนอนก่อนนะ” เมื่อทุกคนทำความรู้จักกันเรียบร้อยแล้ว โลล่าก็หันกลับมาบอกกล่าวกับอัญญา

สปายสาวจึงพยักหน้าให้หญิงแก่เบาๆ ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินผ่านโซเฟียกับวิเวียนไป แล้วเดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านอย่างช้าๆ

“ป้า! ทำไมเธอถึงได้ขึ้นไปอยู่บนเรือนกับคุณหญิงล่ะ” โซเฟียปรี่เข้ามากระซิบกระซาบกับวิเวียนทันที

“อิจฉาหรือไงล่ะ แกนี่มันจริงๆ เลยนะ” วิเวียนดุหลานของตัวเอง เพราะโซเฟียมักจะเป็นเด็กที่ไม่รู้กาลเทศะและขี้อิจฉา จนวิเวียนต้องคอยดุด่าหรือตีเธอหลายต่อหลายครั้งแล้ว

“เปล่า…ฉันก็แค่ถามเฉยๆ นะ” โซเฟียตอบกลับพลางชะเง้อคอไปมองอัญญาที่เดินขึ้นบันไดตามหลังโลล่าไปติดๆ

“ไม่ต้องสอดรู้สอดเห็นเรื่องของเจ้านาย” วิเวียนดุหลานสาวขึ้นมาอีกครั้ง

โลล่าพาอัญญาขึ้นมาบนชั้นสองของบ้าน แล้วเดินตรงไปยังห้องหนึ่ง โลล่าเอื้อมมือเหี่ยวย่นไปเปิดประตูห้องบานนั้นออกอย่างเชื่องช้า

“เข้าไปดูสิ” หญิงแก่แง้มประตูเปิดเอาไว้พลางบอกกล่าวอัญญาด้วยน้ำเสียงสดใส

อัญญาก้าวขาเดินเข้าไปในห้องนอน ห้องนี้ไม่เล็กไม่ใหญ่มากจนเกินไป และเธอก็ไม่ได้คิดว่ามันสำคัญสักเท่าไหร่ แค่มีที่ซุกหัวนอนเท่านั้นก็เพียงพอสำหรับเธอแล้ว 

“ชอบไหม ห้องนี้” โลล่าเอ่ยถาม

“ค่ะ” อัญญาหันหน้ากลับมาตอบกลับหญิงแก่ ห้องนี้ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้ทั้งหมด ทั้งโต๊ะ ตู้เสื้อผ้า เตียงนอนและสิ่งของตกแต่งชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทุกอย่างล้วนทำขึ้นมาจากไม้ทั้งหมด

“พักผ่อนไปก่อนนะ เดี๋ยวน้าลงไปข้างล่างไปคุยกับคนงานก่อน” โลล่าบอกกล่าวกับหญิงสาว

“ขอบคุณค่ะ” อัญญาเอ่ยขอบคุณหญิงแก่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความซาบซึ้งใจที่มาจากใจจริงของหญิงสาว โลล่าส่งยิ้มกลับมาให้อัญญาจางๆ ก่อนที่หญิงแก่จะปิดประตูห้องให้อัญญาและเดินลงไปชั้นล่างทันที

เมื่ออัญญาอยู่ในห้องนี้เพียงคนเดียวแล้ว ร่างผอมบางของสปายสาวเดินไปยังประตูที่สามารถเปิดออกไปยังระเบียงห้องนอนได้ อัญญาเอื้อมมือไปเปิดประตูระเบียงและเดินออกไปมองสำรวจรอบๆ ดวงตากลมโตกวาดสายตาไปทั่ว ฟาร์มแห่งนี้มีขนาดใหญ่และกว้างขวางมาก มีทั้งคอกโคนม ทั้งโรงไม้หลายแห่งและยังมีบ้านหลังเล็กๆ กระจัดกระจายกันอยู่ภายในรั้วหลายหลัง ที่นี่ดูสงบและอากาศดี แต่จิตใจเธอกลับไม่ได้สงบเหมือนกับสถานที่แห่งนี้เลยสักนิด

สปายสาวหลับตาลงเพื่อปล่อยให้สายลมพัดผ่านใบหน้าและร่างกายของเธอไป เพื่อหวังว่าสายลมเหล่านี้จะทำให้เธอสงบลงได้บ้าง แม้จะสักเล็กน้อยก็ยังดี 

อัญญาถอนหายใจออกเบาๆ ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เธอไม่อยากที่จะยอมรับเลย แต่มันก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเธอแอบคิดถึงผู้ชายคนนั้น ผู้ชายที่ทำให้เธอหงุดหงิดได้ตลอดเวลา 

เวลาผ่านพ้นไปจนกระทั่งถึงช่วงหัวค่ำของวัน ก่อนหน้านี้วิเวียนเอาเสื้อผ้ามาให้เธอประมาณสามสี่ชุด อัญญาอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอสวมชุดสบายๆ เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวออกมาจากห้องน้ำ ในขณะนั่นเอง เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงของโลล่าที่พูดลอดผ่านประตูห้องนอนเข้ามา สปายสาวรีบเดินไปเอื้อมมือเปิดประตูห้องนอนทันที โลล่ายืนยิ้มหวานให้อัญญา

“ใส่ได้พอดีเลยนะ” โลล่ามองชุดที่หญิงสาวสวมใส่พลางเอ่ยขึ้นมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ค่ะ” ใบหน้าสวยคมก้มมองเสื้อผ้าตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่จะตอบกลับหญิงแก่

“ลงไปกินข้าวกันเถอะจ้ะ” 

อัญญาพยักหน้าให้โลล่าอย่างเชื่องช้า จากนั้นสปายสาวก็เดินออกมาจากห้องนอน ทั้งสองคนจึงเดินลงมาที่ชั้นล่างพร้อมกัน วิเวียนกำลังจัดโต๊ะอาหารให้พวกเธออยู่ดี โต๊ะทานอาหารของบ้านนี้ไม่ได้ใหญ่โต๊ะมาก เป็นเพียงโต๊ะทานอาหารสำหรับสี่ที่นั่ง

“มาแล้วเหรอคะ เสร็จพอดีเลย” วิเวียนเงยหน้าขึ้นมามองโลล่ากับอัญญา วิเวียนเอ่ยและส่งยิ้มให้ทั้งสองคน

“นั่งลงก่อนนะอัญญา” โลล่าบอกกล่าวหญิงสาว อัญญาจึงเดินไปเลื่อนเก้าอี้และย่อตัวนั่งลงอย่างช้าๆ โลล่าเองก็เช่นกัน หญิงแก่ทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามกับอัญญา

“ป้า…นั่งลง…กินข้าวด้วยกัน” โลล่าบอกกล่าววิเวียน เธอมักจะไม่ถือตัวกับลูกน้องหรือคิดว่าตัวเองสูงส่งมาจากไหน โลล่ามีความคิดที่ว่าทุกคนเกิดมาเป็นคนเหมือนกัน แค่คนอื่นมีฐานะที่น้อยกว่าเธอ ก็ไม่จำที่เธอจะต้องวางตัวเหนือคนอื่น

“ค่ะคุณหญิง” วิเวียนตอบกลับ ก่อนที่วิเวียนจะนั่งลงข้างๆ กับอัญญา

อัญญามองอาหารตรงหน้าที่มีหลายอย่าง หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ภายในใจ เธอไม่เคยได้นั่งกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้มาก่อน เป็นครั้งแรกเลยที่อัญญารู้สึกเหมือนกับว่าเธออยู่บ้านจริงๆ 

“ลองชิมอันนี้ดูนะ” โลล่าตักอาหารใส่จานให้อัญญา อัญญาเงยหน้าขึ้นมามองหน้าโลล่าที่ส่งยิ้มบางๆ ให้อยู่ 

“ลองอันนี้ด้วยนะคะคุณอัญญา ป้าทำเองทั้งหมดเลย กินเยอะๆ นะคะ” วิเวียนตักอาหารอีกจานมาใส่จานอัญญาพลางบอกกล่าวหญิงสาว 

ดวงตากลมโตของสปายสาววูบไหวเล็กน้อย ทุกคนที่นี่ดูเป็นมิตรและเอาใจใส่เธอมากๆ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่ได้มียศถาบรรดาศักดิ์มากมายอะไร แต่พวกเขาก็ดูมีความสุขกับชีวิตเรียบง่ายเช่นนี้