บทที่ 21 ชีวิตที่สงบสุข

หนึ่งเดือนผ่านไป

แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านเมฆก้อนเล็กๆ ที่ลอยเรียงตัวอยู่บนท้องฟ้าสีสดใส สายลมพัดผ่านทำให้ใบไม้สีเขียวปลิวว่อนไปทั่วฟาร์ม กลิ่นอายของทุ่งหญ้าและกลิ่นสาบของโคนม วัวและแพะ ลอยฟุ้งตลบอบอวลมาตามสายลม

อัญญาอยู่ที่ฟาร์มของโลล่ามาได้หนึ่งเดือนกว่า หญิงสาวเริ่มปรับตัวเข้าหาคนที่นี่ได้แล้ว เธอไม่เคยเกี่ยงงาน ไม่ว่าจะเป็นงานที่หนักหรือเบา เธอก็สามารถที่จะทำมันได้อย่างสบายๆ เพราะในช่วงที่เธออยู่ที่องค์กร หญิงสาวต้องฝึกร่างกายและจิตใจอย่างหนักหน่วงกว่างานที่นี่เสียอีก สำหรับเธองานที่ฟาร์มนี้มันเป็นอะไรที่สบายมากๆ

“คุณอัญญา…มากินข้าวได้แล้วค่ะ” วิเวียนเดินมาเรียกอัญญาที่กำลังยืนมองสัตว์ที่อยู่ตามคอกของตัวเอง 

หญิงสาวจึงหันหน้ากลับไปมองยังสาวแก่ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เธอ อัญญาสวมชุดที่ดูทะมัดทะแมง เสื้อยืดรัดรูปสีดำกับกางเกงยีนสีเข้ม เรือนผมยาวสลวยถูกมัดรวบตึงขึ้นไปกลางศีรษะหญิงสาว ทำให้ปลายผมหางม้าสะบัดไปมาทุกครั้งที่หญิงสาวขยับใบหน้า 

“อาหารเสร็จแล้วค่ะ” วิเวียนเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของอัญญา ใบหน้าของหญิงสาวดูสงบและอารมณ์ดีกว่าวันแรกที่เธอมาอยู่ที่ฟาร์มแห่งนี้

“ค่ะ” อัญญาตอบกลับพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้กับวิเวียน จากนั้นทั้งสองคนก็เดินกลับมาที่บ้านหลังใหญ่ของฟาร์มด้วยกันอย่างเชื่องช้า อัญญากับวิเวียนเข้ามาในบ้านและเดินตรงไปยังโต๊ะอาหารที่วิเวียนจัดวางไว้อยู่บนโต๊ะสามอย่าง

“คุณน้าเข้าเมืองเหรอคะวันนี้” อัญญาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

“ใช่ค่ะ” วิเวียนตอบกลับ ก่อนที่จะเอ่ยถามหญิงสาวต่อ “คุณอัญญาจะเอาอะไรไหมคะ”

“เปล่าค่ะ” ใบหน้าสวยคมส่ายหน้าเบาๆ

“เริ่มปรับตัวได้แล้วใช่ไหมคะ” วิเวียนเอ่ยถามต่ออย่างเป็นมิตร

“ใช่ค่ะ คนที่นี่น่ารักทุกคนเลยค่ะ” ในคราแรก อัญญายังเข้าหาคนอื่นไม่ค่อยเป็นสักเท่าไหร่ เธอไม่รู้ว่าต้องชวนคุยอย่างไร แต่ทุกคนก็น่ารักกับเธอและพยายามคุยกับเธออย่างเป็นมิตร อัญญาจึงซึมซับและนำมาปรับใช้กับคนที่นี่

“ยกเว้นยัยโซเฟียคนหนึ่งค่ะ” วิเวียนพูดอย่างกระแทกเสียง เพราะโซเฟียไม่ค่อยชอบอัญญาและไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหญิงถึงได้ให้อภิสิทธิ์อัญญามากกว่าคนอื่น ทำให้โซเฟียชอบทำนิสัยไม่ดีใส่อัญญา

“เธอยังเด็ก เดี๋ยวเธอก็เริ่มโตขึ้นค่ะ” อัญญาไม่ได้สนใจเด็กสาวคนนั้นสักเท่าไหร่ ทุกครั้งที่โซเฟียทำตัวไม่น่ารักใส่ อัญญาจึงทำเป็นไม่ได้ยินหรือเดินหนีทุกครั้ง

“ค่ะ งั้นเรากินข้าวเถอะกันค่ะ” วิเวียนบอกกล่าว ก่อนที่พวกเธอทั้งสองคนจะนั่งลงบนเก้าอี้และลงมือทานอาหารกลางวันด้วยกัน

หลังจากที่อัญญาทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็เดินออกมาจากบ้านไม้อย่างช้าๆ ดวงตากลมโตกวาดสายตามองไปรอบๆ เธอเห็นว่ามีคู่สามีภรรยาคู่หนึ่งที่ทำงานอยู่ในฟาร์มกำลังนั่งอยู่ในรถกระบะคันเก่าๆ เธอจึงรีบสาวเท้าไปหาพวกเขาทันที

“คุณจะไปไหนกันเหรอคะ” อัญญาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ กระบะคันเก่าๆ ไม่ได้ปิดกระจกรถขึ้นมา เนื่องจากรถมันเก่ามากแล้ว อีกทั้งด้านหลังยังมีอุปกรณ์ทำสวนและเศษหญ้าอยู่เกลื่อนกลาด

“จะไปร้านยาแถวๆ นี้นะ ลูกสาวลุงวิ่งล้ม แล้วยาทามันหมดพอดี” ลุงแก่สวมหมวกเหมือนคาวบอยตอบกลับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“หนูขอไปด้วยได้ไหมคะ” อัญญาเอ่ยถามพลางมองคู่สามีภรรยาทั้งสองคนสลับกัน

“จะเอาอะไรหรือเปล่า ฝากลุงกับป้าไปซื้อให้ได้นะ” ภรรยาของลุงแก่เอ่ยถามเธอ

“หนูอยากไปเองค่ะ พอดีหนูจะซื้อของใช้สำหรับผู้หญิงนะคะ” 

“งั้นก็ขึ้นรถมาเถอะจ้ะ เดี๋ยวไปด้วยกัน” ภรรยาของลุงแก่บอกกล่าวอัญญาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวก้มศีรษะให้หญิงแก่ครั้งหนึ่ง ก่อนที่เธอจะก้าวขาเดินไปกระโดดขึ้นหลังกระบะรถอย่างทะมัดทะแมง

ชายแก่ค่อยๆ ขับเคลื่อนรถกระบะออกจากฟาร์มอย่างเชื่องช้า เขาไม่ได้รีบเร่งเพราะกลัวว่าทางลูกรังจะมีฝุ่นฟุ้งกระจายจนทำให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังกระบะจะหายใจลำบาก

รถกระบะคันเก่าขับเคลื่อนไปตามท้องถนน และตรงไปยังในหมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกลมากนัก ภายในหมู่บ้านมีร้านค้าขนาดเล็ก ตลาดเล็กๆ และร้านขายยาประจำหมู่บ้านตั้งอยู่ 

“ถึงแล้วจ้า” เสียงป้าตะโกนบอกกล่าวกับหญิงสาวที่นั่งอยู่หลังกะบะพร้อมกับชะโงกหน้าออกมาจากรถ เพื่อดูว่าอัญญายังปลอดภัยดีอยู่หรือเปล่า 

เมื่ออัญญาเห็นว่ารถจอดสนิทลงตรงข้างถนนเรียบร้อยแล้ว เธอจึงลุกขึ้นและกระโดดลงรถทันที คู่สามีภรรยาจึงเปิดประตูลงมาจากรถเช่นกัน

“เดี๋ยวป้าไปซื้อของที่ร้านค้าก่อนนะ” เสียงหญิงแก่บอกกล่าวกับอัญญา

“งั้นเดี๋ยวฉันไปรอที่ร้านยานะคะ” เสียงหวานของอัญญาเอ่ย 

“เดี๋ยวป้ากับลุงเดินตามไปนะ” 

“ค่ะ” ใบหน้าสวยคมพยักหน้าให้คู่สามีภรรยา ก่อนที่อัญญาจะแยกกับสองสามีภรรยา แล้วเดินตรงไปยังร้านขายยาด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก

มือบางเอื้อมไปเปิดประตูร้านขายยาแง้มเข้าไปอย่างช้าๆ เสียงกระดิ่งของประตูร้านทำให้พนักงานสาวที่อยู่หลังเคาน์เตอร์หันมามองยังหน้าประตู

“รับอะไรดีคะ” เสียงสดใสของพนักงานสาวเอ่ยทักทายขึ้นมา 

อัญญาถอนหายใจออกเบาๆ มือบางปิดประตูร้านลงอย่างเชื่องช้า จากนั้นเรียวขาสวยก็ก้าวเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ด้วยใบหน้าที่ดูกล้าๆ กลัวๆ 

“รับอะไรดีคะ” พนักงานเอ่ยถามย้ำอีกครั้งพลางส่งยิ้มสดใสให้อัญญา 

อัญญาลอบกลืนน้ำลายเล็กน้อย เธอไม่กล้าพูดออกไปแต่ก็ต้องรีบทำให้มันเสร็จๆ เพราะกลัวว่าคู่สามีภรรยาจะเดินมาหาเธอที่ร้านขายยาก่อน ใบหน้าสวยคมหันไปชะเง้อคอมองด้านนอกร้านอีกครั้ง ทำให้พนักงานสาวขมวดคิ้วมองตามด้วยความสงสัย

“เอ่อออ…คือออ…เอาที่ตรวจครรภ์ค่ะ” เสียงหวานบอกกล่าวพนักงานอย่างแผ่วเบา

“ประจำเดือนไม่มากี่เดือนแล้วคะ” พนักงานเอ่ยถาม เพื่อจะได้เข้าใจถึงสถานการณ์ของหญิงสาวมากขึ้นกว่านี้

“เดือนกว่า” อัญญาตอบกลับอย่างห้วนๆ ถ้าเป็นคนในฟาร์ม เธอพอที่จะเรียนรู้นิสัยของแต่ละคนและคุ้นชินกันบ้างแล้ว แต่ถ้าเป็นคนที่ไม่รู้จัก อัญญาก็มักจะตั้งกำแพงขึ้นแบบนี้ตลอด

“มีเพศสัมพันธ์ได้ป้องกันไหมคะ” 

“ไม่” ใบหน้าสวยคมส่ายหน้าเบาๆ ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่ไอ้บ้ากามนั้นจะป้องกัน ไม่รู้ว่าเขาทำแบบนี้กับผู้หญิงมากี่คนแล้ว ในคราแรกเธอก็ไม่ได้สนใจอะไร และเธอยังมีเรื่องให้คิดมากมาย หญิงสาวจึงไม่ได้สนใจเรื่องประจำเดือนสักเท่าไหร่ จนกระทั่งมันเลยกำหนดไปเกือบสองอาทิตย์แล้ว เธอจึงเริ่มจะไม่ค่อยมั่นใจแล้ว

“งั้นก็มีโอกาสเสี่ยงสูงนะคะ แนะนำให้ซื้อไปสักสองอันค่ะ เพื่อความมั่นใจ” พนักงานสาวแนะนำ

“ได้ งั้นเอามาสองอันเลย แล้วก็เอายาอมแก้ไอให้ด้วยอันหนึ่ง” อัญญาบอกกล่าว

“ได้ค่ะ” พนักงานรีบหยิบที่ตรวจครรภ์กับยาอมแก้ไอใส่ถุงให้ลูกค้าทันที

อัญญาคุยกับพนักงานอีกสองสามประโยค ก่อนที่เธอจะยื่นเงินให้ จากนั้นไม่นานเสียงดังของกระดิ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของสองสามีภรรยาแก่ที่เดินเข้ามาในร้านขายยา อัญญารีบคว้าถุงสีขาวมาถือไว้ในมือ เธอขยำถุงอย่างรีบร้อน แล้วก็ยัดใส่กระเป๋ากางเกงยีนด้านหลังทันที

“ได้ของที่ต้องการหรือยังจ้ะ” เสียงหญิงแก่เอ่ยถามขึ้นมา

“ได้แล้วค่ะ ฉันไปรอที่รถนะคะ” อัญญาตอบกลับพลางหลบสายตา เธอรีบร้อนเดินออกไปจากร้านขายยา จนพนักงานสาวเกิดความสงสัย

อดีตสปายสาวเดินกลับมาที่รถกระบะคันเก่าและกระโดดขึ้นไปนั่งบนรถอย่างรวดเร็ว เธอถอนหายใจออกแรงพร้อมกับหลับตาลงด้วยความอึดอัดที่เกิดขึ้นภายในใจของเธอ ใจดวงน้อยเต้นรัวๆ จนเธอได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เธอผ่านเหตุการณ์เสี่ยงตายมาเยอะ แต่เธอก็ไม่เคยรู้สึกตื่นเต้นหรือใจสั่นจนเหงื่อท่วมขนาดนี้มาก่อน

อัญญานั่งรอหลังกระบะอยู่ไม่นานสักเท่าไหร่ สองสามีภรรยาก็เดินกลับมาที่รถ จากนั้นพวกเขาก็ขับรถมุ่งตรงกลับมาที่ฟาร์มทันที 

เมื่อหญิงสาวกลับมาถึงที่ฟาร์ม อัญญารีบลงจากกระบะของรถและตรงเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยคมหันมองซ้ายมองขวาเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ในบ้าน เธอจึงรีบเดินไปเข้าห้องน้ำทันที 

อัญญาจัดการล็อกประตูห้องน้ำให้เรียบร้อย จากนั้นมือบางก็หยิบถุงยาจากในกระเป๋ากางเกงยีนขึ้นมา หญิงสาวล้วงหยิบที่ตรวจครรภ์ออกมาอ่านวิธีการใช้งาน ก่อนที่เธอจะเริ่มทำตามขั้นตอนที่ได้อ่านไปเมื่อครู่อย่างช้าๆ

หลังจากที่หญิงสาวฉี่ใส่ถ้วยเล็กเรียบร้อยแล้ว อัญญาก็ใส่ที่ตรวจครรภ์จุ่มลงไปในถ้วยเล็กนั้น มือบางจับกางเกงของตัวเองใส่ให้เรียบร้อยแล้วพลางมองจ้องไปยังที่ตรวจครรภ์ด้วยใจดวงน้อยที่เต้นตุบๆ

“ขอให้ไม่เป็นแบบที่ฉันคิดเถอะนะ” เสียงหวานบ่นพึมพำกับตัวเอง เธอได้แต่ภาวนาในใจ ขออย่าให้ตัวเองต้องมีภาระมากไปกว่านี้เลย