บทที่ 19 ไม่มีที่ไป

“แม่ว่าจะไปหาลูกนั่นแหละ แต่พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อย…แม่ไม่ได้เป็นอะไร…อือ…อือ…งั้นแค่นี้แหละ เดี๋ยวว่างๆ แม่ค่อยไปหาใหม่ก็ได้” 

เสียงของใครบางคนดังเข้ามาในโสตประสาทของอัญญา หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตจับโฟกัสกับภาพเพดานสีขาวเหนือศีรษะซึ่งสะท้อนแสงไฟสลัว เสียงเครื่องมือบางอย่างดังแผ่วเบาในความเงียบงัน กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยอบอวลอยู่ในอากาศจนเธอต้องกะพริบตาถี่เพื่อเรียกสติ…ที่นี่คือโรงพยาบาล ภาพความทรงจำก่อนที่เธอจะหมดสติไปฉายกลับเข้ามาในสมองเธอซ้ำอีกครั้ง 

หญิงแก่ยืนหันหลังให้อัญญาและเพิ่งคุยโทรศัพท์เสร็จ เธอยกโทรศัพท์ที่แนบหูออกและหันหน้ากลับมา อัญญาจึงมองหญิงแก่ด้วยใบหน้าที่งัวเงีย 

“ฟื้นแล้วเหรอ” โลล่า หญิงแก่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับมือเหี่ยวย่นเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง เธอเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงคนไข้ที่มีหญิงสาวนอนอยู่

“คุณช่วยฉันไว้เหรอ” อัญญาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ใช่จ้ะ หนูหลับไปเกือบหนึ่งวันเต็มๆ เลยนะ…กินน้ำก่อนนะ” โลล่าตอบกลับพลางเอื้อมมือไปรินน้ำใส่แก้ว แล้วยื่นให้หญิงสาวดื่ม

อัญญาพยุงตัวเองขึ้นช้าๆ มือบางข้างหนึ่งมีสายน้ำเกลือเจาะติดอยู่หลังมือ เธอจึงใช้มืออีกข้างยื่นไปรับแก้วน้ำมาจิบอย่างเชื่องช้า โลล่ายืนยิ้มจางๆ ให้หญิงสาว

“ขอบคุณค่ะ” อัญญากล่าวขอบคุณเมื่อเธอจิบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว มือบางจับแก้วเอาไว้ทั้งสองมือพลางใช้ปลายนิ้วลูบวนบนแก้วอย่างใช้ความคิด ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นมาต่อ

“ฉันต้องไปแล้ว” เธอก้มหน้าก้มตาเอ่ย ดูจากขนาดห้องของโรงพยาบาลแล้ว คงจะแพงมากแน่ๆ เธอไม่มีเงินติดตัวมาเลย

“หนูจะไปไหน” หญิงแก่เอ่ยถาม แต่อัญญาก็เงียบไม่ยอมตอบ โลล่าจึงพูดต่อ

“นอนพักก่อนเถอะจ้ะ อย่าเพิ่งคิดอะไรเลยนะ”

“ฉันไม่มีเงิน” อัญญานิ่งอยู่ชั่วครู่ จากนั้นเธอก็เลือกที่จะบอกหญิงแก่อย่างตรงไปตรงมา

“ไม่เป็นไร นอนพักให้ร่างกายดีขึ้นก่อน เรื่องค่าใช้จ่ายเดี๋ยวน้าจัดการให้เอง” โลล่าเอ่ยต่อ 

“ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เราไม่เคยรู้จักกันเลย” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาสบตาหญิงแก่ อัญญาได้มีโอกาสสำรวจใบหน้าของหญิงแก่อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น ถึงแม้ว่าใบหน้าและร่างของหญิงแก่จะดูอายุเยอะแล้ว แต่กลับดูแข็งแรงมาก

“คนเดือดร้อน น้าก็ต้องช่วยสิจ๊ะ” โลล่าส่งยิ้มจางๆ รอยยิ้มและแววตาของเธอเต็มไปด้วยความจริงใจ จนอัญญาสัมผัสได้ว่าหญิงแก่ไม่ได้โกหกเลยสักนิด

“ไม่ต้องคิดอะไรแล้วนะ” โลล่าเอ่ยกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนที่จะเลื่อนมือเหี่ยวย่นไปกดปุ่มเรียกพยาบาลให้เข้ามาดูคนไข้ต่อ

ผ่านไปไม่นานสักเท่าไหร่ คุณหมอสาวสวยกับพยาบาลก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกัน อัญญาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะข้างหัวเตียงคนไข้ จากนั้นหมอสาวก็เดินเข้ามาตรวจร่างกายของอัญญา โลล่าจึงถอยหลังออกจากเตียงเล็กน้อย

“เดี๋ยวนอนพักดูอาการอีกวันหนึ่งก็กลับได้เลยนะคะ” เสียงหวานของหมอคนสวยเอ่ยขึ้นมา หลังจากที่เธอตรวจร่างกายให้อัญญาเรียบร้อยแล้ว

“ว่าแต่…คนไข้ชื่ออะไรคะ” คุณหมอขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะเหลือบตามองชาร์ตในมือ เธอพบว่าช่องข้อมูลชื่อคนไข้ยังว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ตัวอักษรเดียวถูกกรอกลงไป

“อัญญา” อัญญาตอบกลับ

“พอจะมีบัตรหรือพาสปอร์ตอะไรที่ยืนยันตัวตนไหมคะ” หมอสาวสวยเอ่ยถามต่อ

“ไม่มี…ฉันไม่มีอะไรติดตัวมาสักอย่าง” คนไข้ตอบกลับอย่างเย็นยะเยือก จนคุณหมอกับพยาบาลหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

“เอ่อออ” คุณหมอตั้งท่าจะเอ่ยถามต่อ

“พอดีว่าเธอหลงทางนะ เดี๋ยวฉันรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทุกอย่างเอง” โลล่าก้าวขามาด้านหลังคุณหมอพลางบอกกล่าว เพราะดูแล้วอัญญาคงจะเป็นคนที่มีกำแพงบางอย่าง หญิงสาวดูไม่ค่อยเป็นมิตรกับใครสักเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเด็กสาวคนนี้ไปเจอกับอะไรมาบ้าง

“งั้นก็ได้ค่ะ” คุณหมอหันหลังมาตอบกลับโลล่าอย่างสุภาพ

เมื่อคุณหมอกับพยาบาลตรวจร่างกายกับเติมน้ำเกลือให้อัญญาจนเสร็จเรียบร้อย พยาบาลก็นำอาหารกับผลไม้มาให้เธอกิน จากนั้นทั้งหมอและพยาบาลพากันออกไปจากห้องทันที อัญญาจึงลุกนั่งและกินข้าวบนเตียงอย่างเงียบๆ 

“น้าขอถามเรื่องส่วนตัวหน่อยได้ไหม” โลล่ายืนกอดอกด้วยท่าทางทะมัดทะแมงพร้อมกับเอ่ยถามอัญญา

“ถ้าตอบได้ ฉันก็จะตอบค่ะ” มือบางที่ตักอาหารอยู่ชะงักไปเล็กน้อย 

“หนูเป็นคนที่ไหน มาจากไหน จะไปไหนต่อ แล้วทำไมถึงไปเดินอยู่ข้างทางแบบนั้นล่ะ” หญิงแก่ถามออกไป ซึ่งเธอคิดว่าอัญญาคงไม่ตอบคำถามเธออย่างแน่นอน

อัญญานิ่งไปชั่วขณะ เพราะคำถามของโลล่าทำให้เธอกลับมาถามตัวเองอยู่ภายในใจ นั่นสิ เธอเป็นคนที่ไหน มาจากไหน และจะไปไหนต่อ อัญญาไม่รู้เลย ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าตัวเองจะไปที่ไหนต่อ

“ฉันไม่รู้ค่ะ ฉันไม่มีที่ไป” ดวงตากลมโตหลบสายตาของโลล่าเล็กน้อย ดวงตาหญิงสาวสั่นไหวจนคนแก่สังเกตได้

คำตอบของอัญญา ทำให้โลล่ารู้สึกสงสารหญิงสาวขึ้นมาจับใจ ถึงภายนอกจะดูแข็งแกร่ง แต่หญิงแก่ก็สัมผัสได้ว่าเด็กสาวคนนี้แค่พยายามตั้งเกราะป้องกันตัวเองขึ้นมาก็เท่านั้น 

“น้ามีฟาร์มโคนมอยู่ตอนเหนือ ไปทำงานด้วยกันก่อนไหม ไว้หนูคิดได้เมื่อไหร่ว่าจะไปไหนต่อก็ค่อยไป เดี๋ยวน้าไปส่ง” 

อัญญาช้อนสายตาขึ้นมองหน้าโลล่าที่ยิ้มหวานให้เธออยู่ในตอนนี้ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีคนที่ดีกับเธอ ทั้งๆ ที่เพิ่งจะเจอกันเช่นนี้ ชีวิตเธอไม่เคยได้เจอกับคนที่ดีและจริงใจด้วย นอกจากพี่สาวของเธอแล้ว ก็ไม่มีใครที่ทำให้อัญญารู้สึกปลอดภัยได้เลย

“ทำไมคุณถึงทำดีกับฉันมากขนาดนี้” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนยวบลง

“น้าบอกไปแล้ว คนเดือดร้อนก็ต้องช่วยสิ” 

“ขะ…ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ” อัญญาบอกกล่าวหญิงแก่อย่างอ้อมแอ้ม กำแพงที่เธอเคยมีในตอนแรกก็ค่อยๆ ทลายลงทีละนิดๆ ถ้าเธออยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ เธอก็ต้องเปิดใจให้กับคนอื่นมากขึ้น

โลล่าอยู่เฝ้าอัญญาจนกระทั่งถึงเที่ยงของอีกวันหนึ่ง หญิงแก่กินนอนอยู่ในห้องรวมกับอัญญา เมื่อคุณหมอเข้ามาตรวจร่างกายอัญญาอีกครั้งเรียบร้อยแล้ว หมอสาวจึงอนุญาตให้หญิงสาวกลับได้แล้ว 

อัญญาเปลี่ยนชุดของโรงพยาบาลกลับมาใส่ชุดของตัวเอง โลล่าที่ยืนรออยู่ข้างๆ เตียงคนไข้ เมื่อเห็นอัญญาแต่งตัวเสร็จและเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว หญิงแก่จึงมองหน้าเธอพลางส่งยิ้มหวานให้

“ไปกันเถอะ” โลล่าเอ่ย 

อัญญาจึงพยักหน้าให้หญิงแก่เบาๆ ก่อนที่พวกเธอจะพากันเดินออกมาจากห้องอย่างเชื่องช้า หญิงแก่ตรงไปที่เคาน์เตอร์เพื่อจัดการค่าใช้ต่างๆ ให้หญิงสาว อัญญายืนมองโลล่าอยู่ด้านหลังอย่างนิ่งเงียบ จนกระทั่งโลล่าจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว 

“เรียบร้อยแล้ว…หิวข้าวหรือเปล่า” โลล่าหันกลับมาถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไม่ค่ะ” ถึงแม้ว่าอัญญาจะตอบกลับเช่นนั้น แต่อยู่ดีๆ ท้องของเธอก็ร้องโครกครากขึ้นมาเสียงดัง ทำให้โลล่าก้มลงมามองหน้าท้องแบนราบของหญิงสาวอย่างยิ้มๆ

“หิวก็บอกว่าหิวสิจ๊ะ” โลล่าพูดขึ้นมา อัญญายกมือขึ้นมาลูบท้องตัวเองเบาๆ ด้วยความเขินอาย

“เดี๋ยวเราไปแวะหาอะไรกินกันก่อนนะ” หญิงแก่ส่งยิ้มหวานให้อัญญา

ทางด้านลูเซียโน่ มาเฟียหนุ่มยืนอยู่ตรงกลางของห้องทำงานภายในคฤหาสน์หรูสีดำสนิทด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดและดูอิดโรยเล็กน้อย เขาเท้าเอวเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องด้วยท่าทางหงุดหงิดอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน ริคิเดินเข้ามาในห้องเพื่อรายงานให้เจ้านายทราบทุกหนึ่งถึงสองชั่วโมงว่าบอดี้การ์ดได้เบาะแสอะไรบ้างหรือเปล่า

“เจอไหม” ลูเซียโน่เอ่ยถามริคิทันที เมื่อริคิเข้ามาในห้องทำงานของเขา

“ไม่เลยครับ” ริคิส่ายหน้า เขาเว้นประโยคสักเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเอ่ยต่อ

“สองวันแล้วนะครับนาย ผมว่าเธอน่าจะหนีไปไกลแล้วครับนาย” 

“ไปหาให้เจอ เช็กทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรือ เครื่องบินหรือรถโดยสาร แค่สองวัน เธอคงไปไหนได้ไม่ไกลสักเท่าไหร่หรอก” มาเฟียหนุ่มออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจตัวเอง

“ครับนาย” ริคิก้มศีรษะให้เจ้านายหนึ่งครั้ง จากนั้นเขาก็หันหลังและเดินออกไปจากห้องทำงานทันที