คนหวงของ 6.3

เธอสาวเท้าไวตามพร้อมกับห้ามปรามด้วยน้ำเสียงไม่ดังนัก

“ถ้าคุณขัดขืนโวยวาย ผมจะจูบและลากเข้าห้องน้ำ”

คำขู่อย่างไม่สบอารมณ์ทำให้บุษรินทร์ปิดปากสนิทจนถูกพามาที่ห้องทำงานส่วนตัวและล็อกประตูทันที ห้องทำงานกว้างมีโซฟารับแขก โต๊ะเก้าอี้และห้องน้ำส่วนตัว เขาคงเข้ามาก่อนนี้แล้ว เพราะมีการเปิดแอร์เอาไว้

 “ผมให้คุณขึ้นฝั่ง แต่ไม่คิดเลยว่าที่อยากมาเพราะนัดกับธนาเอาไว้” “ฉันไม่ได้นัดสักหน่อย แต่เจอเขาโดยบังเอิญต่างหากล่ะ”

 “ปกติแล้วถ้าไม่อยู่ที่นี่ เจ้านั่นก็ต้องอยู่ร้านขายยา คงตั้งใจไปหาที่ร้านล่ะสิ”

 “เขาอาจมาดักรอเพราะหลงเสน่ห์ฉันก็ได้” เธอวางท่ายิ้มน้อยๆ ในเวลานี้มันเป็นรอยยิ้มยั่วโมโหชัดๆ

 “เจอกันกี่ครั้งถึงได้ดักรอ อ้อ! ผมลืมไปคุณเป็นคนมีเสน่ห์ โดยเฉพาะเวลาที่คุณร้องเรียกผม” เขารวบแขนทั้งสองเธอไพล่หลังราวกับตำรวจจับผู้ร้าย โดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว เบียดคนตัวเล็กเข้ากับผนังห้องทำงาน

 “คุณจะทำอะไร? อย่านะ!”เธอตกใจเพราะชายหนุ่มซุกใบหน้าเข้าที่ซอกคอ เขาปล่อยมือเป็นอิสระเมื่อใช้ร่างกายกำยำเบียดคนตัวเล็กเอาไว้ ล้วงมือใหญ่ลงไปกุมที่ซิปกางเกงหญิงสาว พยายามปลดตะขอและรูดมันออก

 “ไม่! อ๊ะ หยุด เอามือออกจากฉัน ยะ อย่า…” น้ำเสียงช่วงหลังสั่นเครือ เพราะถูกปลายนิ้วอวบบดบี้เข้ากับปุ่มหฤหรรษ์

 “ร้องดังๆ เลย ให้ธนามันเดินตามมาเห็นว่าผมทำอะไรคุณอยู่ สามวันมานี้รู้ไหมว่าผมอยากมากแค่ไหน หรือคุณไม่คิดถึงมันเลยหืม?” 

 “คนบ้า! ปล่อยฉัน อา...”

สิ่งที่แทนทำตอบได้ดีที่สุด คือความเปียกลื่นที่มือของเขาสัมผัส ชายหนุ่มพรมจูบข้างแก้ม สูดดมกลิ่นหอมที่สุดแสนจะคิดถึง มันกระตุ้นให้เขาแข็งตัว

“คุณมาร์ก...พอได้แล้ว”

“ไม่พอ ผมจะทำยิ่งกว่านี้อีก” 

กางเกงหญิงสาวถูกร่นลงไปที่เข่า ก่อนที่เขาจะปลดตะขอตัวเองอย่างเร่งรีบ ในนาทีนั้นบุษรินทร์ก็รู้สึกถึงเอ็นอุ่นที่กำลังเสียดสีกับสะโพก อันเดอร์แวร์ตัวน้อยถูกจับเบี่ยงเพียงพ้นทาง เมธาวีจับยึดสะโพกกลมกลึง ย่อเข่าและแทรกความใหญ่โตเข้าสู่เธออย่างไม่อาจขัดขืน ด้วยยังใหม่หญิงสาวจึงทั้งเจ็บแสบเสียวและจุกเมื่อเขาเข้าสุด แต่พยายามกลั้นเสียงครางเอาไว้

 “อึก!” / “อ่า บุษรินทร์คุณรัดผมมาก”

เขากระซิบบอกด้วยน้ำเสียงพร่า ขยับความแข็งขึงเข้าออกเนิบนาบ เพราะเข้าทางด้านหลัง ซ้ำยังมีกางเกงยึดข้อเท้าหญิงสาวไม่ให้ห่างกันอีก ทั้งฟิตและหนีบแน่นจนเขาอยากสัมผัสรสของการถูกบีบอัดนานๆ แต่บุษรินทร์กลับไม่ต้องการแบบนั้น เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกทรมานอย่างช้าๆ 

 “พอเถอะค่ะ ฉันจะออกไปแล้ว ธนารอฉันอยู่ เอ๊ะ!” 

“อย่าเอ่ยชื่อผู้ชายอื่นขณะที่ผมอยู่ในตัวคุณอีก” 

เขาขยับโยกหนักหน่วงเข้าใส่เพื่อบอกว่าไม่ชอบใจ ทุกจังหวะเน้นหนักและลึกมากจนหญิงสาวแทบจะหวีดร้อง บั้นท้ายแอ่นถูกทะลวงไม่ยั้ง จนเธอต้องควานมือเกาะผนังห้องราวกับตุ๊กแก ได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินด้านนอก แสดงว่าห้องนี้ไม่ได้เก็บเสียงอะไรเลย แล้วแรงกระแทกตุบตับที่เขากระทำนี้ละ จะมีใครได้ยินไหมนะ 

“ค คุณมาร์ก มีคนอยู่ข้างนอก” เธอบอกขณะที่เกร็งตัวทำท่าจะถอยห่าง แต่มือหนายึดก้นงอนไว้และยังโถมเข้าใส่ไม่หยุด

“อยู่แล้วทำไมก็ผมล็อกห้องแล้ว” 

“เขา จะ อ่า ดะ ได้ยินเสียงเราไหม? ” 

ถามละล่ำละลักเพราะที่ถูกกระทำอยู่นี้เหมือนมันจะแรงขึ้นอีก และเขาไม่สนใจในสิ่งที่เธอบอกสักนิด

“ได้ยินเดี๋ยวมันก็เดินหนีเองแหละ” 

“คุณใกล้ เสร็จ หรือยัง? ”

“อีกครึ่งชั่วโมงผมจะเร่งให้นะ”

“เร็วกว่านั้นได้ไหม รีบๆ เถอะค่ะ อ๊ะ” เธอวอนขอเพราะกลัวว่าคนข้างนอกจะเป็นธนา 

“พูดใหม่อ้อนวอนหวานๆ คะ ขากับผม แล้วผมจะเร่งให้”

“ไม่” ปฏิเสธเสียงแข็ง เพราะอายที่จะทำอย่างนั้น

“งั้นผมจะซอยช้าๆ ค่อยๆ ปั่น แบบนี้ โอว ตอนคุณกลัวคนรู้ว่าเราทำอะไรกัน คุณตอด อ่าส์ ผมเสียวดีจัง” 

เขาลดจังหวะลงตามที่บอกและมันยิ่งทำให้เธอปั่นป่วน วาบหวามทรมาน ซาบซ่านแต่ไม่สุด เพิ่งรู้ว่าตัวเองเป็นคนชอบความดิบเถื่อนก็ตอนนี้

“ลามก อะ อา เร็วๆ ” “อ้อนวอนผม บุษรินทร์ขอหวานๆ ” 

“คุณมาร์กขา เร็วๆ เถอะค่ะ”

เขาเอาแต่ใจถ้าเธอไม่ตามใจคงไม่ยอม ถึงไม่ชอบเลยกับการตกเป็นรองให้เขาเอาเปรียบ มันคงไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ ออดอ้อนหวานจ๋อยจนได้ดังที่ขอ จุดความสาวของร้อนระอุราวกับไฟเผา เพราะจังหวะเสียดสีถี่รัว ภายในยิ่งกว่านั้น คิดถูกแล้วหรือที่เร่งเขา เพราะความเสียวซ่านเวลานี้กำลังทำให้เธอกลั้นเสียงครางเอาไม่ไหวแล้ว 

“อา คุณมาร์ก ฉันไม่ไหว อืม...” 

บุษรินทร์ปิดปากห้ามเสียงตัวเอง หว่างขาเธอแฉะมากกว่าเดิมเพราะถึงฝั่งสุขแล้ว ชายหนุ่มละตัวออกก่อนอุ้มคนตัวเล็กขึ้นไปวางบนโต๊ะทำงาน ลงมือถอดกางเกงทุกชิ้นของทั้งของเธอและเขาออกอย่างไม่ไยดี จับเอวคอดแล้วแทรกตัวเข้าสู่หญิงสาวออกแรงตะบันเข้าใส่แบบแทบลืมหายใจ 

แรงส่งทำให้แผ่นหลังขาวเนียนไถลไปกับโต๊ะแข็งๆ เกิดรอยแดงช้ำ หญิงสาวยกเรียวแขนทั้งสองโอบกอดรอบคอเขาแน่น นานเกินสิบนาทีแล้วที่เขาทำในท่านี้ อยากให้มันจบเสียที เพราะตอนนี้ได้ยินเสียงธนา เอ่ยถามหาเธอกับคนที่เดินผ่าน แว่วๆ ว่ารอหน้าห้องน้ำจนคนที่เดินออกมาล่าสุดบอกไม่มีใครอยู่แล้ว

ความตื่นเต้นทำให้ภายในบีบรัดท่อนแข็งแรงแน่น จนชายหนุ่มครางเสียงดัง และต่อสู้เธอด้วยการขยับถี่รัว บุษรินทร์เองก็กลั้นเสียงหวีดร้องแทบจะไม่ไหว จึงประกบจูบปากเมธาวี ดูดกลืนเสียงของกันและกันเอาไว้ จนรู้สึกว่าเขาคำรามดังขึ้น และถอนจูบจากเธอ

“คุณกินยาหรือยัง อ่า ผมไม่ไหวแล้ว” 

เขากระซิบถามเสียแหบห้าว

“กะ กินแล้ว ค่ะ อ๊า...”

บุษรินทร์กดเสียงหวีดอย่างสุขสมตามเขา เธอหูอื้อตาลายไม่สนใจเสียงนอกห้องอีกแล้ว กระแสน้ำอุ่นมวลใหญ่พ่นเข้าสู่ภายในถ้ำรักจนรู้สึกได้ว่าแม้น้ำจะมากเพียงใดก็ไม่เหลือช่องให้ไหลย้อยออกมาได้ เพราะเขากดลึกและยังใหญ่โตเต็มช่องทางรัก

เมธาวีเคลื่อนใบหน้าชุ่มเหงื่อเข้ากับซอกคอหญิงสาวแล้วจึงเปลี่ยนมาคลอเคลียกับใบหน้าเธอ หายใจหอบรินรดกัน เมื่อผ่อนคลายแล้ว คนตัวใหญ่คลายน้ำหนักตัวจากเธอ พลางมองหน้าหญิงสาวด้วยแววตาประกายเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข หัวใจของเธอพองโต ที่ได้เห็นเขาทำหน้าแบบนั้น ทำไมถึงได้สุขใจเมื่อเห็นเขามีความสุข  

“ความรัก คือการทำให้คนที่เรารักมีความสุข”  

ประโยคหนึ่งที่บิดาของเขาบอกเธอในวันที่ยังมีชีวิตอยู่ เธอ’ รัก’ เมธาวีหรือ? เมื่อไหร่กัน? คงไม่ใช่แน่ๆ มันเป็นเพียงความหวั่นไหวเพราะเขาคือผู้ชายคนแรกต่างหาก เป็นเพราะกำลังมีความสุขติดอกติดใจในกิจกรรมรักร่วมกับเขา เธอมันใจแตกไปแล้ว