คนหวงของ 6.4

ในระหว่างสับสนเสียงโทรศัพท์มือถือเขาดังจากกระเป๋ากางเกงที่กองอยู่ที่พื้น จึงยอมปล่อยร่างเล็กเป็นอิสระเพื่อหยิบมันขึ้นมา เป็นสายวิลเลียมเพื่อนรุ่นพี่ของเขาที่เดินทางมาเที่ยวเมืองไทย เมธาวีให้เพื่อนเลือกห้องตามชอบ ดันไปเลือกห้องประจำของเบลล่า พอเห็นน้องสาวเขาเข้าห้องไปก็นึกว่าผู้หญิงที่เพื่อนจัดหาให้ซะอีก

“ว่าไงวิลเลียม นายมาถึงแล้วเหรอ? ...อะไรนะ! อย่าบอกนะว่านายปล้ำเบลล่าไปแล้ว...เกือบยังไงขั้ถึงนไหน? ...” 

[ฉันไม่เจอน้องสาวนายนานเลยจำเธอไม่ได้ ถ้าเธอไม่ร้องด่าฉันว่าไอ้พี่วิลเลียมจอมลามก ก็คงไม่เชื่อว่าเบลล่าตัวจริง]

 “สรุปนายเป็นฝ่ายย้ายออกจากวิลล่าหลังนั้นไหม? ” 

[ไม่ว่ะ แปลกมากน้องสาวนายแว้ดๆ ใส่ฉันแล้วก็ลากกระเป๋าออกไปเลย]

“อืม...พักผ่อนไปก่อน แล้วฉันจะจัดงานเลี้ยงให้ แต่บอกไว้ก่อนผู้หญิงบนเกาะนี้นายยุ่งได้หมด ยกเว้นเอวากับเบลล่า เที่ยวให้สนุกเพื่อน” โล่งใจไปที วิลเลียมทำเขาตกใจจนลืมบุษรินทร์ชั่วขณะ หันมาอีกทีเธอก็สวมกางเกงเรียบร้อย เมธาวีกดโทร.หาใครบางคน

“ธนา นายกลับไปเลย ฉันจะพาบุษรินทร์ไปส่งเอง” 

แค่โทร.แจ้งโดยไม่บอกเหตุผล และไม่ฟังฝ่ายนั้น

“คุณ! ถ้าเรากลับด้วยกัน ธนาจะคิดยังไง”

“คิดยังไงก็ช่างเขาสิ ไม่เห็นต้องแคร์เลย” 

ก็จริงนะที่ไม่จำเป็นที่เขาต้องให้เกียรติ ผู้หญิงที่เป็นเพียงแค่นางบำเรอ ใครจะสงสัยหรือมองเธอไปในทางไม่ดี ไม่ใช่ธุระกงการที่เขาต้องปกป้อง ช่างต่างจากเอวาหญิงอันเป็นที่รัก ระดับนายหัวมาร์กถึงกับคุกเข่าล้างขาให้ คิดแล้วรู้สึกหัวร้อน หมายความว่าหึงหวงเขางั้นหรือ? เอาอะไรมารู้สึกแบบนั้น เอาอะไรไปเทียบกับว่าที่ภรรยาของเขาอย่าบ้าไปหน่อยเลย 

บุษรินทร์พยายามดึงสติตัวเองกลับมา ของที่ช็อปปิ้งป๋องแป้งเอามาไว้กับคนขับเรือ ส่วนตัวนางคงกลัวนายหัวต่อว่าจึงหลบหน้าไป เมธาวีพาเธอกลับมาที่บ้านพักกลางน้ำเช่นเคย เขาเอาหลักฐานที่จัดการจ่ายเงินให้กับทุกคนที่เกี่ยวข้องกับแชร์ลูกโซ่ในส่วนที่เป็นลูกทีมเฟซบุ๊กปลอมของเธอ 

น่าดีใจกับคนพวกนั้นจริงๆ เพราะถ้าท้าวแชร์หนี ท้ายที่สุดหากจับตัวได้ ผู้กระทำผิดติดคุก แต่เงินถูกฟอกไปถึงไหนต่อไหน ไม่มีทางได้กลับคืน ถึงเธอไม่ได้ทำ แต่คนทำก็เป็นลูกของน้ายุพา ญาติเพียงคนเดียวในชีวิต น้าสาวที่เธอรักเหมือนแม่คนที่สอง 

เพราะสบายตัวหลังอาบน้ำ เมื่อนอนคิดอะไรเพลินๆ บุษรินทร์ก็ผล็อยหลับไปบนเตียงหลังใหญ่ ไอร้อนผ่าวและกลิ่นครีมอาบน้ำหอมเย็น ปะทะจมูกเสียงจุ๊บจ๊วบดังอยู่ที่ริมฝีปากของเธอ ลิ้นนิ่มๆ ละเลียดและแทรกเข้าไปสู่โพรงปากดูดดื่ม หญิงสาวแกล้งไม่รู้สึกตัว เพราะอยากรู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อเธอบ้าง ไม่ได้! มันเสียวแปลบแผ่ซ่านไปจนเธอสั่นเทิ้มทั้งตัวและหัวใจด้วยมันเหมือนกำลังถูกเขย่า

“คุณใจเต้นแรงมากเลยนะ” หัวเราะในลำคอเพราะรู้ว่าเธอแกล้งหลับสินะ ไม่มีทางยอมรับหรอกต้องพยายามนิ่งเอาไว้ให้ได้ แม้เขาจะถอดชุดนอนและใช้ปากครอบครองทรวงอกเธอ 

“อะ อา” 

เม็ดสีชมพูหดแข็งเป็นไตเมื่อถูกง่ามนิ้วที่นวดคลึง อีกข้างยิ่งแล้วใหญ่ขบเม้มสลับกับเลียวนหัวจุก บุษรินทร์แล้วหลับต่อไปไม่ไหวเธอสะอื้นกระสัน และคว้าจับศีรษะเขาเอาไว้ผลักดันเมื่อถูกละเลงลิ้นหรือดูดหนักๆ 

“คุณมาร์ก...” 

“ว่าไง? ” เขาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล และไม่หยุดจูบบนเนื้อตัวเธอ

“คุณจะทำอย่างนี้กับฉัน แค่หนึ่งเดือนใช่ไหมคะ? ” 

ถามออกไปแล้วทำไมรู้สึกกลัวคำตอบก็ไม่รู้ เขาหยุดนิ่งคิดไม่ถึงนาที ก็กระซิบตอบ

“ผมยังไม่รู้ คุณอาจต้องทำไปเรื่อยๆ จนกว่า...”

 ไม่กล้าพูดคำว่าจนกว่าจะเบื่อ เพราะไม่รู้ว่าจะเบื่อเมื่อไหร่ เพียงแค่เห็นเธอได้ใกล้ชิดและสัมผัสก็เกิดอารมณ์ทุกที 

“จนกว่าอะไร เมื่อไหร่คะ ฉันจะได้วางตารางงานถูก” 

ไม่มีคำตอบและเขาสัมผัสจุดร่วมรักของเธอด้วยปลายนิ้ว ค่อยๆ แทรกนิ้วกลางเข้าสู่ร่องสาว ใบหน้าสวยก็แดงซ่าน บุษรินทร์กัดริมฝีปากล่างกลั้นเสียงครางเขาไว้ ยิ่งทำให้เธอดูน่ารักเหลือเกิน 

ไม่มีส่วนไหนของเรือนร่างที่ไม่สวย แม้แต่เส้นผมที่สยายบนหมอนยังดูเซ็กซี่ เมธาวีจับจ้องหญิงสาวอย่างไม่วางตา ส่วนความเป็นชายเขายิ่งขยายขึ้น ปมเหน็บผ้าขนหนูที่เอวถูกดึงออก ปล่อยให้ลำรักได้สัมผัสร่างกายเธอ ในระหว่างที่เนื้อไร้อาภรณ์ทั้งสองเสียดสี 

อุณหภูมิกายร้อนระอุขึ้นอีกเมื่อความใหญ่โตสอดใส่ภายใน ตอกอัดทะลวงจังหวะเร่งเร้า เสียววูบวาบจนไม่อาจกลั้นเสียงแห่งความหรรษา เรียวขาสวยของหญิงสาวเกี่ยวบนสะโพกของเขา สองแขนของเธอรัดลำตัวหนาเอาไว้ ลอนหน้าท้องบดเบียดว่าแข็งแล้ว มัดกล้ามด้านหลังเขาเช่นกัน มันเต่งตึงจนเธอแทบจะลงเล็บจิกไม่เข้า 

ลีลาของนายหัวหนุ่มไม่เอาแต่ใจ แต่ปรนเปรอให้หญิงสาวเป็นสุขด้วย จุมพิตเร่าร้อนทั้งริมฝีปากเธอและยอดอกงาม โอบกอดร่างเล็กด้วยอ้อมแขนอย่างถนอม มีสิ่งเดียวที่รู้สึกว่าดิบเถื่อนไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เหมือนเขาลงทัณฑ์กับความเป็นหญิงของเธอ หวดด้วยลำรักขนาดใหญ่ ดุดันด้วยพละกำลังทั้งหมด กระแทกกระทั้นเหมือนจะเอาให้ตาย ทว่ามันดีเหลือเกินทำเอาบุษรินทร์หวีดร้องดังก้องคุ้งน้ำ 

“อ่า บุษผมจะ...!” เขาเหวี่ยงลำรักเข้าลึกสุดติดๆ กันคำรามฮืมประสานเสียงหวีดแหลมของเธอ ต่างหอบหายใจหลังสุขสม

“เอาอีกนะ” “คุณ อะ ฉันพักก่อนสิ” 

เหงื่อยังไม่เหือดแห้ง เพียงแต่หายจากเหนื่อยหอบ เขาก็ยกเธออุ้มกระเตงกลางอากาศ เดินออกจากตัวอาคารไปที่ริมสระน้ำ บุษรินทร์คว้ากอดรอบคอเขาแน่น เพราะเขาล่ำบึกและเธอตัวเล็ก จึงรู้สึกปลอดภัย เมธาวีหย่อนสะโพกลงที่เตียงริมสระ กลายเป็นว่าหญิงสาวอยู่บนตัวเขา พอถูกยกสะโพกก็ขยับโยกตามที่เขานำพา 

วางมือลงกดหน้าท้องแกร่งเพื่อออกแรงยันตัวเองขึ้นลง ควงเอวหมุนวนหาความซ่านเสียวอย่างลืมอาย ชายหนุ่มสูดปากซี้ดส์กับการกระทำนั้น 

“สุดยอด ไม่คิดเลยว่าครั้งแรกคุณจะทำได้ดีขนาดนี้” 

“คุณมาร์กน่ะ!” 

เธอฟาดฝ่ามือลงที่หน้าท้องเขาแก้เขิน อายจนบิดม้วนเอียงหน้าหลบ ปล่อยคนตัวเล็กทำจนเหนื่อยหอบแล้วจึงพลิกร่างเธอนอนคว่ำในท่าคลานเข่าจับต้นแขนเล็กทั้งสองข้างไว้แน่น ส่งตัวตนดำดิ่งเข้าสู่หญิงสาวจากทางด้านหลัง บุษรินทร์กระดกสะโพกงอนให้เขากระแทกเต็มเหนี่ยว แรงอัดทำให้กายเล็กไหวถี่ หน้าอกอวบทั้งสองเด้งดึ๋งไร้การจับยึด 

ทุกบริเวณของเรือนพักตากอากาศกลางน้ำถูกใช้ในกิจกรรมรัก หลังพักผ่อนหลับนอนและกินข้าว แม้กระทั่งห้องครัว ยังถูกใช้ระหว่างทำกับข้าว เมธาวีจับเธอกินแทนมื้อค่ำ แล้วขอให้ตื่นมาทำให้กินกลางดึกอีก ตลอดทั้งวันยันค่ำนอกจากกินนอนร่วมรักกันเธอกับเขาก็ไม่มีกิจกรรมอื่นอีก