คนหวงของ 6.2

"อุ๊ย! เจ้าเหมียวไปนะ" เอวาขยับขาหนีแมวน้อยสีดำที่มาคลอเคลียขาเธอ เจ้าเหมียวตกใจวิ่งหนี เหมือนกับถูกขับไล่แบบนี้บ่อยครั้ง

"น้องเอวากลัวแมวเหรอ? " 

เมาะวีถามเพราะเห็นหญิงสาวดูกลัวมาก

"ไม่ได้กลัวค่ะพี่ชาย แต่เอวาแพ้ขนแมว โดนขาไหมเอวา? "

เบลล่าถามด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้ว่าเพื่อแพ้ขนแมวหนักมาก ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเธอเคยเห็นกับตามาแล้วว่าถ้าเพื่อนสัมผัสกับขนแมวแล้วจะคันมาก

"โดนแล้วแมวเลียขาเราด้วย" เพียงแค่นั้นก็รู้สึกคันขึ้นมา เอวาขยับโต๊ะแล้วยืนขึ้น

"เอาน้ำล้างก่อน" เบลล่าบอกทำท่าจะลุกขึ้น

"เดี๋ยวพี่ล้างให้ครับ" 

เมธาวีหยิบขวดน้ำเปล่าบนโต๊ะ นั่งคุกเข่าราดที่ขาตรงจุดที่เอวาบอกเจ้าเหมียวมาคลอเคลียโดน เสียงเอะอะทำให้คนที่นั่งกินข้าวในร้านอาหารมองมาที่โต๊ะนี้ รวมถึงธนากับบุษรินทร์ด้วย

"นั่นพี่เอวากับพี่มาร์กนี่"

ธนาทักขึ้น ในขณะที่บุษรินทร์กำลังชะงัก ตอนได้ยินเสียงร้องไล่แมว เธอหันไปมองอย่างสงสารเจ้าเหมียวที่ถูกรังเกียจ และได้เห็นว่าเมธาวีร่วมโต๊ะอาหารนั้นด้วย ตั้งใจว่าจะชวนธนาหลบออกไป แต่พอเห็นเมธาวีแสดงออกว่าห่วงใยหญิงคนนั้นถึงขั้นล้างขาให้ก็เจ็บจี๊ดในอก ทีเขาทำเธอเจ็บระบมทั้งตัวจนไข้ขึ้น ยังทิ้งไว้อย่างไม่ไยดีเลย ก็อย่างว่าเธอมันมีค่าแค่คู่นอนของเขา จะเอาอะไรมาเทียบกับตัวจริงได้ เภสัชกรหนุ่มลุกเดินเข้าไปหาพี่สาว บุษรินทร์อยากดึงแขนเขาไว้เหลือเกินแต่ก็ทำไม่ได้ ซ้ำเขายังคะยั้นคะยอให้เธอตามไปอีก

 “โดนแมวอีกแล้วเหรอพี่? ”

ธนาเดินเข้าหาพี่สาว แต่คนที่สะดุดตามากที่สุดคือผู้หญิงที่เดินมากับเขา โดยเฉพาะนายหัวเมธาวีถึงกับหันมาถลึงตาใส่เธอจนบุษรินทร์ต้องหันข้างให้ แววตาอย่างนั้นคงไม่พอใจที่เธอเสนอหน้ามาให้ตัวจริงของเขาเห็นสินะ

 “อ้าวธนา นึกว่าใคร” เอวาทักน้องชาย

 “ขอบคุณค่ะพี่มาร์ก” 

เธอไหว้ขอบคุณเขา ยอมรับว่าเกรงใจ แต่ที่สุดของความรู้สึกคือเขินและปลื้มอกปลื้มใจมาก

 “ไม่เป็นไร เอวาไม่คันใช่ไหมครับ? ” “ไม่ค่ะพี่มาร์ก” 

ตอบก่อนหยิบกระดาษทิชชูมาซับมือให้เขา การกระทำต่อกันระหว่างเมธาวีและเอวา ทำให้บุษรินทร์รู้สึกหัวอกใจสั่นคลอน ถ้าให้เดาทั้งคู่คงเกินเลยกันแล้ว ในยุคสมัยนี้ส่วนใหญ่แฟนก็เท่ากับเมีย ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ก็แสดงว่าเธอกำลังยุ่งกับสามีคนอื่น เบลล่ายิ้มพอใจต้องขอบคุณเจ้าเหมียวที่ทำให้เธอเห็นภาพน่ารักแบบนี้ แต่ก็ไม่ลืมสนใจธนาน้องชายเพื่อนรุ่นพี่ เพราะเห็นว่ามากับสาวสวย

 “นายธนามากินข้าวกับสาวสวยซะด้วย อย่าบอกนะว่าจะชิงแต่งก่อนพี่ชายกับเอวาน่ะ” เบลล่าถามอย่างอารมณ์ดี และมองบุษรินทร์ด้วยสายตาเป็นมิตรตั้ฃแต่แรกพบ

 “เปล่าสักหน่อย พูดแบบนี้เดี๋ยวพี่เขาเสียหายหมด ตัวเพิ่งมาจากนอกเลยไม่รู้จักละสิ นี่พี่บุษเอง พี่เขาทำงานที่ฟาร์มุกของพี่มาร์กนั่นแหละ” เพียงแค่ได้ยินชื่อเบลล่าก็สีหน้าเปลี่ยน เธอเพิ่งไปพบเอเดรียนพี่ชายลูกพี่ลูกน้อง และรู้จักกับโรส ผู้หญิงคนนั้นซักถามเมธาวีเรื่องบุษรินทร์เพื่อนของเธอ จนเบลล่าได้รู้ว่า ผู้หญิงชื่อบุษ หรือบุษรินทร์เพื่อนของโรสเป็นคนเดียวกันกับที่เมธาวีบอกว่าเป็นผู้หญิงของพ่อและมาทำงานที่ฟาร์ม

 “บุษนี่ใช่บุษรินทร์ เพื่อนของผู้หญิงชื่อโรสที่เป็นแฟนพี่เอเดรียนใช่ไหม? ” เบลล่าถามเจ้าของชื่อด้วยน้ำเสียงตึงเครียด

“เบลล่า พี่จะคุยกับน้องทีหลัง” เมธาวีหันไปปรามน้องสาวก่อนที่เธอจะวีนแตก ซึ่งเท่ากับการยอมรับว่าเป็นคนคนเดียวกัน เบลล่าเองก็ไม่อยากพูดเรื่องนี้ให้เอวากับธนารู้เลยเงียบไป แต่ยังไม่วายส่งแววตาอำมหิตใส่บุษรินทร์

“คุณเจอโรสเพื่อนฉันเหรอ?! แล้วที่ว่าโรสเป็นแฟนกับเอเดรียนคืออะไร เขาเป็นใครคะคุณมาร์ก? ” ห้ามน้องสาวคนเดียวไม่พอเสียแล้ว เพราะบุษรินทร์เองก็รบเร้าถามไม่หยุด

“ผมจะคุยกับคุณทีหลังเหมือนกัน” เขาขึ้นเสียงใส่เธอ

“เอ่อ ผมว่าคุยทีหลังก็ดีนะครับพี่บุษ”

บรรยากาศชุลมุนจบลง โดยธนาขออนุญาตเมธาวีพาบุษรินทร์ออกไป ถึงในหัวจะเกิดคำถามสารพัด แต่ต้องทำหน้าที่พาหญิงสาวไปที่ศูนย์จิลเวลรี่ เดินดูเครื่องประดับสวยๆ งามๆ แต่เธอก็ยังคงกังวลใจไม่หาย

“พี่บุษยังคิดถึงเรื่องนั้นหรือครับ? ”

“ฉันอยากกลับกรุงเทพฯ ฉันห่วงเพื่อน ผู้หญิงจอมหยิ่งอย่างโรส จะยอมมีแฟนง่ายๆ ทั้งที่เพิ่งอกหักได้ยังไง”

ทั้งที่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด แต่ห่วงเพื่อนนายเอเดรียนน้องชายของเมธาวี ต้องปลุกปล้ำโรสแน่ๆ ไม่งั้นไม่มีทางหรอกที่เพื่อนจะยอม ขนาดว่ารักพี่กฤษณ์มากคบกันมาหลายปียังไม่เคยใจอ่อน หลังเดินชมเครื่องประดับ บุษรินทร์ซื้อต่างหูมุกหนึ่งคู่ ตั้งใจจะเอาไปฝากโรส ธนาพาเธอไปในส่วนของฝ่ายผลิตเครื่องประดับมุก ตั้งแต่การออกแบบ

 “นี่ห้องของพี่เอวา ว่างๆ ผมก็เข้ามานั่งทำงานที่นี่ ดูนี่สิครับสร้อยเส้นนี้พี่เอวาออกแบบให้พี่มาร์ก ตอนนี้เท่าที่รู้คุณลุงเมธีขอไปให้คนพิเศษของท่าน”

 ‘นี่มันแบบเดียวกับเส้นที่คุณเมธีให้เรา’ 

บุษรินทร์คลำที่จี้ดอกเดซี่ ดีที่เธอสวมเสื้อปิดทับเอาไว้และธนาไม่สังเกตเห็น เขาพาเที่ยวชมห้องต่างๆ ทั้งห้องทำงานของเจ้าหน้าที่ชำนาญการพิเศษในการใส่นิวเคลียสเข้าไปในหอยมุก บรรยายขั้นตอนการทำที่เธอถึงบางอ้อ ที่ผ่านมาเข้าใจโดยตลอดว่าต้องมัดหอยไว้ให้อดอาหาร แล้วหอยสร้างมุกขึ้นมาเอง หนุ่มรุ่นน้อง พาเดินทัวร์แม้กระทั่งห้องทำงานของนายหัวมาร์ก แค่เห็นประตูห้องเธอก็โกรธด้วยหลายเหตุผล และอยากจบความสัมพันธ์ทุกเรื่องแม้จะไม่ได้รับความช่วยเหลือ เพราะเขามีคนรักอยู่แล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นถือว่าเธอหวั่นไหวไปเอง เมธาวีไม่ได้บังคับขืนใจเสียหน่อย

ผ่านไปกว่าชั่วโมง และเป็นเวลาที่เมธาวีกำหนดให้ธนาส่งเธอกลับที่พักคนงาน เดาเอาเองว่าจากนี้เขาคงให้กลับขึ้นมาพักที่นั่นตามเดิม หญิงสาวอยากจะเข้าห้องน้ำให้เรียบร้อย เพราะห้องน้ำที่นี่ดีกว่าที่บ้านพักคนงานมาก

“ห้องน้ำไปทางไหนคะ? ” “อ้อ ทางซ้ายมือโน่นน่ะครับ”

“รอพี่เดี๋ยวนะคะ” “ครับ”

มีซอยเล็กๆ ภายในสำนักงานให้เดินเข้าห้องน้ำ ซึ่งแยกชายหญิงไว้คนละด้านกัน หลังเสร็จธุระบุษรินทร์ล้างมือและใช้นิ้วเปียกจัดทรงผมด้านหน้า เมื่อเสร็จแล้วเปิดประตูออกมาเธอถึงกับผงะ เพราะเมธาวีมายืนดักทางเอาไว้

“คุณมาร์ก” อุทานชื่อเขาเบาๆ แต่ยังไม่ได้เอ่ยขอทางก็ถูกคนหน้าบึ้งลากแขนให้เดินตามไป

“อะไรของคุณ จะพาไปไหนฉันไม่ไป ปล่อยฉันนะ”