LOGINShare
ฉันจะดูแลหอย 3.3
Last Updated:
2026-02-09 16:00:26นายหัวมาที่ฟาร์มพร้อมสาวสวย ทำให้คนงานสาวต่างรวมกลุ่มซุบซิบกันป้าปั้นหยาแม่ครัวรูปร่างท้วมมองมาที่บุษรินทร์อย่างไม่เป็นมิตร ป๋องแป้งคนงานวัยสามสิบหน้าตาสวยคมแบบชาวใต้ เธอยังมีรอยยิ้มให้บ้าง
"ฉันว่านายหัวคงมีหญิงใหม่แน่ๆ ว่ะ" คนงานชายตัวสูงผอมผิวคล้ำทักขึ้นกับเพื่อนร่วมงานระหว่างคัดขนาดหอย
"เดี๋ยวเหอะไอ้เดชา อย่าเที่ยวไปพูดเชียวนะ เอ็งก็รู้ว่านายหัวมีตัวจริงอยู่แล้ว แล้วไหนจะมีนังสาลี่อีก"
ปั้นหยาทำตาเขียวไมพอใจ
"ฉันก็รู้ว่านายหัวน่ะมีตัวจริง แต่อาจมีผู้หญิงคนอื่นมาแทนสาลี่หลานป้าก็ได้นะฮ่าๆๆ "
"เอะไอ้นี่! ปากน่ะ เดี๋ยวแม่เอาตะหลิวฟาด "
แม่ครัววัยกลางคนชักอารมณ์เสีย หลังๆ เมธาวีไม่ค่อยเรียกหาสาลี่เลย เหมือนจะรู้ว่าหลานสาวนางฝ่าฝืนข้อห้ามแอบรับงานกับนักท่องเที่ยว
"คนนี้น่ารักดีนะป้า หน้าตาจิ้มลิ้ม สวยไม่แพ้คุณเอวาแฟนนายหัวเลย" ป๋องแป้งระบายยิ้มระหว่างเอ่ยชม แต่อคติของปั้นหยายังไม่มีลดละ
"เชอะ! ขาวยังกะฉีดกลูต้ามาเป็นลิตร สู้นังสาลี่ยังไม่ได้เลย"
"แหมป้าก็ แก่แล้วตาฝ้าฟางหรือเปล่า คุณเอวาเธอเป็นลูกครึ่งก็ขาวเหมือนกัน หน้าตาสวยคมแหละ คุณคนนี้เธอดูหน้าใสหน้าเด็ก มีเสน่ห์ไปคนละแบบ แต่ถ้าฉันเป็นผู้ชายฉันชอบแบบนี้"
"น้อยๆ หน่อยนังแป้ง เพิ่งเห็นหน้ายังไม่รู้นิสัยใจคอ อย่าเพิ่งด่วนตัดสินใจไป ยังไงข้าก็ยังเชียร์ฝั่งคุณเอวาโว้ย"
"โห ป้าเองก็ไม่ค่อยตัดสินคนก่อนเลยเนอะ"
สาวสองรุ่นเขม่นกันไปมาเป็นปกติของคู่นี้ ก่อนป๋องแป้งจะตั้งหน้าตั้งตาคัดแยกหอยที่ชาวบ้านนำมาขายต่อ ส่วนป้าปั้นหยาก็เก็บล้างหม้อข้าวหม้อแกงที่คนงานกินมื้อเช้า
"ใครให้คุณกินกาแฟ? " คำถามของชายหนุ่มทำเอาบุษรินทร์แทบหัวทิ่ม แต่ก็เตรียมรับมือคำต่อว่าอยู่แล้ว
"ก็ฉันไง ฉันสั่งให้ตัวเองกิน คุณก็เอากระเป๋าเงินกับมือถือฉันมาสิ ฉันมีเงินจ่ายสบายมาก" ยักไหล่เบาๆ แล้วจับขนมปังยัดเข้าปากแล้วจิบกาแฟตาม
"ฮึ ทุกอย่างของคุณผมยึดไว้แล้ว มันไม่พอค่าจ้างวิ่งเต้นเรื่องคดีด้วยซ้ำ"
"โกงชัดๆ รู้ไหมในกระเป๋าสะพายของฉันมีของมีค่าอะไร แพงยิ่งกว่าไข่มุกของคุณอีก" ในกระเป๋ามีแหวนเพชรเม็ดงามซึ่งเป็นแหวนหมั้นของโรสอยู่ด้วย ยังไงก็โล่งใจที่เขาเอามันมาด้วย
"ตอนนี้ผมต้องยึดทุกอย่างไว้ก่อน จนกว่าจะแน่ใจว่าคุณจะทำงานที่นี่ได้ครบสามเดือน" เขาแค่ปิดมือถือ แต่ไม่ค้นว่าภายในกระเป๋าเธอมีอะไรบ้าง
"ฉันต้องติดต่อเรื่องงานนะ จะหายไปเฉยๆ ไม่ได้"
"นับจากนี้คุณต้องทำงานที่นี่ ใครจะติดต่อช่างหัวมันเถอะ"
"ฉันทำที่นี่แค่สามเดือนนะ ใจคอจะตัดอนาคตการงานของฉันเลยหรือไง"
หญิงสาวเริ่มเสียงดังแหงนหน้าทำตาดุใส่เขา เห็นได้ชัดว่าเมธาวียิ้มอ่อนเหมือนพอใจที่จะทำให้เธอเสียงานเสียการ
"ผมให้ใช้โทรศัพท์สามนาทีแคนเซิลงานทั้งหมด" เขายื่นมือถือส่วนตัวให้เธอ
"ใครจะไปจำเบอร์ดีลงานได้"
บุษรินทร์เครียดหนัก บางงานเธอรับเงินมาแล้วครึ่งหนึ่ง โดยเฉพาะงานรีวิวเครื่องสำอาง ซึ่งมีสัญญาผูกไว้จนถึงสิ้นปี
"มือถือคุณอยู่ที่วิลล่า แต่ผมว่าอย่าไปสนใจเรื่องอื่น รีบกินซะจะพาไปฝากงาน"
"ฝากงาน นี่คุณฉันทำงานที่ร้านกาแฟได้ไหม ให้เสิร์ฟหรือล้างแก้วล้างจานล้างอุปกรณ์ ฉันทำได้หมดนะ และฉันยังจะรีวิวลงเพจให้ด้วย ที่เพจของฉันมีคนติดตามหลายหมื่นเชียวแหละ"
ไม่แปลกใจเลยที่เธอเป็นพิธีกรรายการขายสินค้า เพราะพูดโน้มน้าวเก่งเหลือเกิน
"เสียใจด้วยร้านอาหารร้านกาแฟ และฟาร์มมุกของผมมีชื่อเสียงระดับประเทศอยู่แล้ว ถ้าจะจ้างรีวิวคงต้องเป็นระดับน้องญาญา แต้ว หรือคิมเบอร์รี่ ไม่ใช่พริตตี้เด็กเสี่ยอย่างคุณ"
'ปากร้าย' เธอเม้มริมฝีปากแน่นสิ่งที่ยึดถือสิ่งหนึ่งคือ ไม่ยอมรับข้อเสนอเป็นบ้านน้อย หรือเด็กเสี่ยอย่างที่เขาว่า แต่ด้วยตอนนี้กำลังอ้างตัวเป็นผู้หญิงของเมธีจึงไม่โต้เถียง แต่ความโกรธทำให้อยากกาแฟไม่เหลือเลย
หลังกินมื้อเช้าเขาพาเธอเดินไปหาคนงานที่ทำงานหลบแดด บุษรินทร์ยิ้มเจื่อนมันเหม็นคาวคละคลุ้งจนเวียนหัว และเห็นว่าคนงานบางคนยกถังหอยหนักๆ ไปเทที่บ่อพัก
"งานของคุณคือทำความสะอาดหอยที่แขวนอยู่ตามแพไม้ ทำวนไปเรื่อยๆ ทุกบ่อ"
เธอมองไปยังแพตาข่าย มีเชือกมัดห่างกันเป็นระยะ ทำความสะอาดทั้งหมดเลยเหรอไม่ใช่มีแค่แพเดียว หนึ่งวันจะทำได้สักกี่ตัวเนี่ย
"แป้ง! "
"คะนายหัว"
ป๋องแป้งวางมือจากงานเดินเข้ามารับฟังคำสั่ง นานแล้วที่ไม่ได้เห็นหน้านายหัวรูปหล่อที่เธอมีใจ แม้ว่าจะรู้สึกเจ็บแปลบที่เขาพาสาวสวยมาด้วยแต่ถึงยังไงเธอกับเขาก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
"มีห้องพักคนงานว่างไหม? "
"มีว่างสองสามห้องค่ะนายหัว" หญิงคนงานมีสีหน้าแปลกใจไม่น้อย หรือว่าสาวสวยคนนี้จะมาพักในฟาร์ม
"ช่วยพาผู้หญิงคนนี้ไปดูห้อง ขอยืมชุดทำงานให้เธอด้วย เดี๋ยวผมจะซื้อมาให้ทีหลัง อ้อ แล้วก็สอนงานให้ด้วย"
ชุดทำงานงั้นหรือ? สอนงานอีกด้วย
"คุณคนนี้เธอจะทำงานที่ฟาร์มหรือคะ"
"ใช่สิ" "ทะ ทำ ให้เธอทำอะไรคะ"
"เธออยากจะมาดูแลหอยน่ะ จากนี้ไปเธอจะทำความสะอาดหอยทั้งฟาร์มคนเดียว" จากท่าทางของนายหัวพอดูออกว่ามีเรื่องขัดเคืองใจกันกับสาวสวยคนนี้ ป๋องแป้งจึงไม่ถามอะไรมาก
"ได้ค่ะนายหัว จะให้เริ่มงานเมื่อไหร่คะ"
"พาไปเปลี่ยนชุดคนงานแล้วเริ่มได้เลย" "ค่ะนายหัว"
"ทำงานให้สนุกนะ พรุ่งนี้ผมจะมาใหม่" เขาพูดเหมือนหยันว่าเธอจะทำงานไม่ได้
"ฉันทำได้แน่นอน และฉันจะไม่ตายให้คุณสะใจหรอก"
Latest chapter
ทัณฑ์สวาทแม่เลี้ยงสวมรอย การลงทัณฑ์ของเมีย 14.2
ผ่านไปหลายวันในบ้านหลังใหญ่ เธอเปิดใจมากขึ้น เมธาวีเริ่มติดต่อหามารดาแนะนำให้รู้จักกับสะใภ้ คุณแม่แองจี้ยังสาวยังสวย จนแทบไม่อยากเชื่อว่าอายุมากกว่าสี่สิบปีแล้ว แต่ที่สัมผัสได้คือนางใจดี มีความเป็นกันเอง แองจี้ตื่นเต้นที่จะมีหลานคนแรก และจะรีบหาโอกาสมาเยี่ยมลูกชายกับบุษรินทร์สองสัปดาห์ต่อมาบุษรินทร์เข้าครัวทำอาหารเอง โดยมีแม่บ้านสาวใหญ่คอยสอนให้ เมธาวีไว้ใจว่าเธอจะไม่หนีไปไหน จึงทิ้งเธอไว้บ้านกับสาวใช้ และออกไปดูงานบ้าง กลับมาถึงบ้านก็เดินเข้าไปกอดเมียที่รักก่อนทำอย่างอื่น ชวนเธออาบน้ำเพราะเป็นทางเดียวที่จะได้สัมผัสกายเปลือยเปล่าบุษรินทร์แกล้งทำไม่สนใจกับความเป็นชายผงาดโชว์ตอนอาบน้ำทุกวัน นิ่งและอดทนกับการเสียดสีในอ่างอาบน้ำ นับวันเขายิ่งเบียดเสียดและสัมผัสเธอมากขึ้น เมื่อปลุกอารมณ์ขึ้นมาเอง เธอก็ปล่อยให้เขาแทบก้าวขาออกจากห้องน้ำไม่ได้ เป็นแบบนี้อยู่หลายวัน“ฉันออกไปก่อนก็ได้นะคะ ไม่ต้องอุ้มหรอก” เธอหันไปบอกพลางมองต่ำลงไปที่หว่างขาแล้วยิ้มเหมือนกับสะใจ ที่ปล่อยให้เขาอยู่ในสภาพแข็งตั้งลำอยู่อย่างนั้น“อืมๆ ” เมธาวีพยักหน้า แต่ข้างในอดเคืองไม่ได้ ‘ท่องเอาไว้ เมียคือที่สุด น่ารักที่ส
ทัณฑ์สวาทแม่เลี้ยงสวมรอย การลงทัณฑ์ของเมีย 14.1
อาการของบุษรินทร์ดีขึ้นหลังรักษาตัวได้สี่วัน แต่เมธาวีไม่ยอมให้เธอออกจากโรงพยาบาล จนกว่าจะแน่ใจว่าเธอและลูกจะปลอดภัย เมื่อครบกำหนดเขาทำเรื่องชำระค่ารักษา และอุ้มขึ้นรถตู้อย่างระมัดระวัง “คุณจะพาฉันไปไหนคุณมาร์ก? ” “กลับภูเก็ต” “บ้าหรือไง จอดรถเดี๋ยวนี้นะ” เธอจะขยับตัวแต่ถูกกอดรัดแน่น“ไว้จอดตอนถึงสนามบินนะ อย่าดิ้นสิเดี๋ยวกระทบกระเทือนถึงลูก นอนนิ่งๆ ไว้นะคนดี” “คนบ้า คุณอย่ามาทำกับฉันแบบนี้นะ” เธอได้แต่โกรธเขาเอาลูกมาขู่และคุณหมอก็บอกให้ระมัดระวังเรื่องนี้จริงๆ เธอถูกพามาขึ้นเครื่องบินเล็กส่วนตัว เขาอุ้มเธอไว้ในวงแขนโดยขู่ไม่ให้ดิ้น แม้จะขยับตัวก็ไม่ได้ จึงรู้ว่าเปล่าประโยชน์ที่จะขัดขืน เธอหลับไประหว่างเดินทาง คงเพราะยาที่กินทำให้ง่วงนอน ตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนบนเตียงกว้างแล้ว ไม่ใช่วิลล่ากลางน้ำ เพราะในห้องเงียบเฉียบไม่มีเสียงคลื่นลมบุษรินทร์ลุกขึ้นยืนบนพื้นพรมนุ่ม ห้องนี้โทนสีครีมดูสว่าง และกว้างขวางมาก เตียงหลังใหญ่ และเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นหรูหรา อย่างกับบ้านเศรษฐีที่เคยดูในละคร เธอเดินไปที่หน้าต่างมองลงไปรอบตัวบ้าน ด้านล่างเป็นสวนกว้าง หญ้าเขียวขจี มีต้นไม้ตามทางเดินร่ม
ทัณฑ์สวาทแม่เลี้ยงสวมรอย กระชากหน้ากากเจ้าสัวใจบุญ 13.4
คำตอบของเขาทำให้เอวาถึงกับอึ้งไป และเธอกลับโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เบลล่าไม่ใช่คนใจร้าย รักพี่ชายมากและคงรักหลานไม่แพ้กัน ส่วนเธอก็เหมือนได้ปลดปล่อยจากสิ่งที่ค้างคาใจมานาน มีความลับบางอย่างที่บอกเมธาวีไม่ได้ และไม่รู้จะหาทางออกอย่างไรมาเกือบครึ่งปีแล้ว “ดีใจด้วยนะคะพี่มาร์ก” เมื่อรู้ว่าเขามีคนอื่นที่รักมากและกำลังจะเป็นครอบครัวจึงทำให้ยิ้มออกมา และโผเข้ากอดเขาแน่น เมธาวีลูบที่หลังหญิงสาวเบาๆ “พี่ขอโทษนะ” “ไม่ต้องขอโทษค่ะ เอวาซะอีกที่ต้องขอโทษ ที่ทำให้พี่รู้สึกผิด ทั้งที่เอวาเองก็มีคนอื่นแล้ว” เขาจับเธอผละจากตัว ยิ้มดีใจที่ไม่ได้ทำร้ายจิตใจเพื่อนน้องสาว“จริงเหรอเอวา? ”“จริงค่ะ เอวาบอกไม่ได้ และมันอึดอัดมากที่ต้องทำตัวใสซื่อ เป็นแฟนใจดี ปล่อยให้พี่มีผู้หญิงคนอื่น ตอนนี้เอวาดีใจมากที่รู้ว่าพี่เจอคนที่ใช่แล้ว” เมธาวีคว้าตัวหญิงสาวเข้ามากอด ขอบคุณที่ทางออกในตอนนี้ไม่มีใครเจ็บปวด อีกทั้งคนฆ่าบิดาได้รับผลกรรมตายตกไปตามกัน โดยที่เขาไม่ได้ลงมือเอง บุษรินทร์ขยับมือขวา และรู้สึกว่ามีมือใครบางคนเกาะกุมเอาไว้ จึงค่อยๆ เปิดเปลือกตามองไปที่ข้างเตียง เห็นเมธาวีหลับฟุบอยู่ตรงนั้น มือซ้ายของเธอมีสาย
ทัณฑ์สวาทแม่เลี้ยงสวมรอย กระชากหน้ากากเจ้าสัวใจบุญ 13.3
“แจ๊คกี้ กลับรถตามคันนั้นไปเร็ว” ต้องตามติดเธอไม่ให้คลาดสายตา และไม่สนว่านายวิโรจน์จะรู้ตัว ในขณะที่ตำรวจประสานกำลังสกัดแทนการไล่ติดตาม และไม่สามารถแจ้งเมธาวีได้ทัน ภายในรถตึงเครียด บุษรินทร์ทำได้เพียงร้องไห้เงียบๆ และรับฟังเสียงสบถด่าของนายวิโรจน์ ความเร็วของรถมากกว่าร้อยหกสิบและทยานขึ้นไปเกือบจะสองร้อย แต่เจ้าสัวใจโฉดยังคงสั่งเพิ่มความเร็ว อีกเธอรู้สึกเหมือนจะหัวใจวายเสียก่อนถูกยิงตาย ความเร็วของรถผ่อนลงเล็กน้อยตอนเข้าโค้งและขับฝ่าไฟแดง จนรถคันอื่นเบรกกะทันหัน เกิดอุบัติเหตุเฉี่ยวชนไปหลายคัน “นายหัวผมขับเร็วกว่านี้ไม่ได้แล้วครับ มันอันตรายเกินไป”“งั้นนายจอดแล้วรีบลงมา” “ไม่ได้นะครับ ถ้าเราเกิดอุบัติเหตุก็ตามรถนายวิโรจน์ไม่ได้อยู่ดี” อุบัติเหตุตลอดทางทำให้การติดตามล่าช้า แต่แจ๊คกี้พยายามอย่างสุดความสามารถ“บุษรินทร์ คุณต้องปลอดภัยนะ” เมธาวีตกอยู่ในสภาพทำอะไรไม่ได้ ใช้ความเร็วในการติดตามขนาดนี้ยังไม่ทัน แล้วแบบนี้บุษรินทร์จะปลอดภัยหรือ แม้แต่ตำรวจที่คอยสกัดก็ยังหยุดรถคันนั้นไม่ได้ ‘ขอพระเจ้าโปรดคุ้มครองเธอเพื่อลูก ลูกผิดไปแล้วที่ไม่ชัดเจนต่อความรู้สึก ลูกผิดไปแล้วที่ไม่ปกป้อง
ทัณฑ์สวาทแม่เลี้ยงสวมรอย กระชากหน้ากากเจ้าสัวใจบุญ 13.2
“โอ๊ย! ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยที ฉันอยู่ที่เซฟเฮ้าส์ของเจ้าสัววิโรจน์ที่คลองหลวง จังหวัดปทุมธานีนะคะ! ” เธอโอดโอยและร้องเสียงดัง หวังว่าชาวโซเชียลจะช่วยได้ ซึ่งเป็นอย่างที่หวัง หลายคนแจ้งตำรวจตั้งแต่เริ่มมีเสียงทะเลาะ เมธาวีเองก็โทร.แจ้งสารวัตรสัญชัยตำรวจเจ้าของคดีของบิดาตั้งแต่ออกรถเช่นเดียวกัน“ฮ่าๆ ถึงกับบอกที่อยู่เหรอ ใครจะมาช่วยเธอ เทวดาเหรอ น่าเสียดายนะ ว่าคงไม่มีใครได้ยินเธอหรอก” วิโรจน์กระซิบข้างหู และมันทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงเหลือเกิน กลิ่นน้ำหอมของเขามันเหม็นจนทนไม่ไหว เธอพยายามดิ้นรนจากวงแขนก็ไม่เป็นผล นายวิโรจน์เหวี่ยงคนตัวเล็กลงที่เตียงแล้วนั่งลงกระชากขาเธอเข้า กระโดดคร่อมเขาไว้“ไม่อย่านะ ปล่อยฉัน พี่ปราบช่วยด้วย! ”“ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก ก่อนตายเธอก็ต้องเป็นของฉัน” “ไม่!” เจ้าสัวกระชากเสื้อสูทเธอออก ดีเหลือเกินที่มันหนาและไม่ขาดง่าย วิโรจน์เลยเปลี่ยนมาจับข้อมือทั้งสองของหญิงสาวเอาไว้แล้วโน้มหน้าเข้าหาแต่ไม่ทันสัมผัสเนื้อตัว หญิงสาวก็สุดกลั้นด้วยอาการแพ้ท้องหนัก และเหม็นน้ำหอมนายวิโรจน์จึงตะแคงหน้าอาเจียนลงที่เตียง ทำให้วิโรจน์ถึงกับชะงัก “รังเกียจมากนักหรือ เธอไม่ม
ทัณฑ์สวาทแม่เลี้ยงสวมรอย กระชากหน้ากากเจ้าสัวใจบุญ 13.1
บุษรินทร์เก็บมือถือในกระเป๋าสูท เสียงเคาะเรียกนอกห้องดังขึ้นเรื่อยๆ “ยังไม่เสร็จเลยค่ะเจ้าสัว รอบุษก่อนนะคะ” เธอร้องบอกพลางมองรอบๆ ว่าพอมีอะไรป้องกันตัวได้บ้าง แล้วถ้าเปิดออกไปปืนจ่อหัวเล่า จากจังหวะเคาะประตู รู้เลยว่าวิโรจน์ไม่สบอารมณ์เอามากๆ “คิดจะถ่วงเวลาเหรอ ยังไงคืนนี้เธอไม่รอดหรอก! ”น้ำเสียงของวิโรจน์แฝงความเข่นเขี้ยวหมายข่มขู่ เมื่อแน่ใจว่าหญิงสาวจงใจหลบในห้องน้ำ จากข่มใจจะค่อยๆ หลอกล่อ ชักจะมีโมโห และควบคุมอารมณ์ไม่ได้ โดยเฉพาะภาพในวงจรปิดที่เห็นว่าบุษรินทร์ทำอะไรบ้าง จนในที่สุดก็เกิดเรื่องแจ้งความ และตำรวจเข้าไปช่วยเมริกาออกมาได้ รู้อย่างนี้เขาฆ่าเมริกา และข่มขืนบุษรินทร์ให้ย่อยยับแต่แรกดีกว่า “ถ้าไม่ออกมาดีๆ ฉันจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ ใครอยู่ข้างนอกบ้าง เข้ามางัดลูกบิดให้กูเดียวนี้! ” เจ้าสัววิโรจน์ออกคำสั่งร้องเรียกลูกน้อง น้ำเสียงกร้าวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับกำลังกลายร่างจากชายสูงวัยใจดีเป็นปีศาจ บุษรินทร์ใจเต้นแรง ตกใจกลัวจนถึงกับคิดอะไรไม่ออก นอกจากความกังวลว่าปราบดาคนเดียวจะช่วยเธอได้ไหม ประตูถูกเคาะแรงขึ้นและคนด้านนอกจับลูกบิดหมุนเพื่อพยายามเปิด เธอจ้องไปอ่างล้างหน้า ซ
You may also like
คู่หมั้นทายาทมาเฟีย
มายาตรี5.2K viewsคลั่งรัก | คุณป๋า
ลำเจียก12.8K viewsหลงกลรัก มาเฟียเถื่อน
MaRich_7.2K viewsขย่มรักมาเฟีย
รินธารา172.1K viewsเพื่อนรัก(มาเฟีย)
NITa'vianna989 viewsBAD CARELESS พลั้งหัวใจให้นายมาเฟีย
Piggy.g4.6K viewsเมียหมิง
Sitha899 viewsมาเฟียร้ายพ่ายรัก Devil beside you
DharDhara5.5K views
