สวรรค์บนหาดทราย 9.1

เมธาวีรู้สึกได้ว่าเธอตัวสั่นมากขึ้น เขย่าตัวเขาแรงกว่าเดิมน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนกำลังจะร้องไห้ เพิ่งรู้ว่าบุษรินทร์ห่วงตัวเองเพียงนี้ ไม่ต่างจากเขาเลย ทันทีที่เรือพลิกคว่ำ เขาดำดิ่งคว้าตัวเธอเอาไว้ หากจะมีใครสักคนไม่รอดก็ขอให้เป็นตัวเอง ได้รู้เช่นนี้แล้วก็ลืมตาขึ้นมาขณะที่กำลังจะเอ่ยบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่หญิงสาวแนบหูเข้ากับหน้าอกข้างซ้ายของเขาก่อน หัวใจของเมธาวีเต้นแรง กระทบข้างแก้ม แรงจนได้ยินชัดเจนจึงรู้ว่าถูกแกล้งเข้าแล้ว ชายหนุ่มรู้สึกว่าฝ่ามือเธอกดหนักเข้าที่ซี่โครง คงเตรียมลุกขึ้นมาแหวใส่ ต้องห้ามไม่ให้หญิงสาวทำลายบรรยากาศซึ้งใจ เขากอดคนตัวเล็กไว้แน่น แล้วกลิ้งตัวขึ้นคร่อมด้านบน  

“คนบ้า! ทำไมต้องแกล้งฉันด้วย ฉันกลัวไม่มีคนพากลับขึ้นฝั่ง ฉันไม่อยากติดเกาะกับผีรู้หรือเปล่า!...ว่าแล้วยังมายิ้ม ฉันโกรธจริงๆ นะ! ”  

ที่ยิ้มก็เพราะรู้สึกดีใจที่เธอแสดงความห่วงใยออกมา ถึงจะอ้างว่ากลัวไม่มีคนพากลับ ไม่อยากติดเกาะกับผีก็เหอะ 

“แกล้งคุณได้ ผมก็ยิ้มสิ ว่าแต่โกรธกับห่วงอันไหนมากกว่ากัน? ” “ห่วงอะไร ฉันกลัวผีและไม่กล้าอยู่คนเดียวตะหาก” 

เขากระพริบตาหนึ่งที ราวกับความหวานจะหยดใส่เธอ บุษรินทร์เผลอจับจ้องนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้น เป็นมันวาววับจนเห็นภาพเธออยู่ข้างในนั้น ตั้งแต่ตื่นนอนเขาทำให้หวั่นไหวแรงมาก หยอกเย้าราวกับเป็นคู่รัก ต่างจากก่อนนี้ที่ทำหน้ายักษ์ใส่เธอบ่อยๆ ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดแล้วลุกนั่ง ยังกังวลใจกับการปีนขึ้นไปเก็บลูกมะพร้าว

“ปีนไม่ได้ ก็ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอดได้”

“อดอาหารน่ะได้ แต่อดน้ำไม่ดีหรอก มะพร้าวมีทั้งน้ำทั้งเนื้อ อีกอย่างมันอยู่แค่นี้เอง” พูดแล้วถอนหายใจ

“คุณปีนช้าเกินไป น้ำหนักตัวก็มากทำให้มือล้า ฉันเคยปีนต้นมะม่วงของเพื่อนบ้านดอนเด็กๆ ค่อยๆ เลือกกิ่งที่แข็งแรง แล้วปีนขึ้นไป แต่ต้นมะพร้าวไม่เหมือนกัน ลำต้นมันแข็งแรงแต่ไม่มีกิ่งให้จับ ต้องไต่ให้ไวกว่านี้ ถ้างั้นลองให้ฉันปีนเองไหมคะ”

“ไม่ได้นะ คุณไม่สบายอยู่ นั่งตรงนี่แหละ เดี๋ยวผมปีนเอง”

เขามีร่างกายที่แข็งแรงกำยำเพียงแค่ไม่รู้เทคนิคเท่านั้นเอง และการเกาะต้นมะพร้าวไม่ใช่เรื่องง่าย เมธาวีทำตามคำแนะนำของเธอคราวนี้เขาปีนในท่าโหนขึ้นจากด้านเอนฝั่งทะเล และขึ้นถึงก้านได้ในเวลาไม่ถึงห้านาที ทั้งสองโห่ร้องดีใจ 

“เจ้าจ๋อ! ขอลูกที่เนื้อกำลังกินนะ ฮ่าๆ ”

มันน่ามันเขี้ยวที่เธอแกล้งเรียกเขาเจ้าจ๋ออย่างนั้นอย่างนี้ แน่นอนแหละว่าการตัดมะพร้าวจากขั้วในขณะไม่มีมีด เขาต้องหมุนลูกมันอยู่หลายรอบจึงหลุดและโยนลงบนชายหาด ลูกที่พอกินไม่อ่อนหรือแก่เกินไป มันต้องลูกขนาดไหนเขาไม่รู้ แต่จำจากที่เคยกิน เมธาวีค่อยๆ โยนลงมาทีละลูกจนหมดทั้งทลาย และไม่ลืมจะลองทลายอื่นว่าจะแก่กว่ากันไหม ตั้งใจจะตุนสักวันสองวัน และเขาใช้ตาข่ายเก่าๆ ที่เก็บได้ วางดักปลาไว้แต่ต้องรอให้มืดปลาจึงจะขึ้นมานอนริมฝั่ง ถ้าโชคดีดักได้ก็จะมีปลากิน 

ไม่ใช่การเตรียมพร้อมอยู่หลายวัน แต่อาจเป็นอย่างนั้นเพราะวันทั้งวันยังไม่เห็นเรือแล่นผ่านเลย เกาะนี้เดินรอบไม่ได้ เพราะด้านซ้ายขวาน้ำทะเลจรดภูเขาหินไม่มีชายหาด การเดินลัดป่าก็เป็นไปไม่ได้ เพราะไม่รู้ว่าเกาะยาวแค่ไหน ที่สำคัญมีสัตว์อันตรายสัตว์มีพิษแน่นอน

“พอแล้วมั้งเจ้าจ๋อ! ” 

เธอร้องบอกตอนที่เขากำลังตั้งท่าจะปีนพอดี ไม่รู้คับแค้นใจมากหรือไงถึงได้ถือโอกาสว่าเขาเป็นลิง ไม่เคยมีใครกล้าแบบนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงต้องคำรามใส่ให้แล้ว แต่ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะเรียกสรรพนามอะไร เขากลับเห็นว่าน่ารักดี เหมือนคู่รักที่มีคำเรียกแทนกัน  บุษรินทร์เก็บมะพร้าวที่ถูกโยนมากองรวมกันเอาไว้ 

“เปลือกมันแข็งมากเราจะเฉาะยังไงคะ? ” 

นี่แหละหนาเขาว่าหมาเห็นปลากระป๋อง ไม่รู้จะเปิดกันยังไง บุษรินทร์ลองเอามือฉีกเปลือกมะพร้าว แต่ทำไปก็เจ็บมือเปล่า

“เดี๋ยวผมเฉาะให้เองปะ” 

ทั้งสองช่วยหอบมะพร้าวแปดลูกมาที่พัก เขาหยิบเปลือกหอยคล้ายกับเปลือกหอยนางรมวางทาบด้านขั้วมะพร้าวแล้วใช้ก้อนหินทุบเปลือกหอยอีกด้าน ความคมสามารถเจาะลูกมะพร้าวไปถึงกะลาได้ ไม่ใช่มะพร้าวน้ำหอมมีเพียงรสเปรี้ยวอมหวาน แต่ยังดีที่ได้มีอะไรตกถึงท้องบ้าง หลังดื่มน้ำหมด เมธาวีก็ทุบกะลาให้แตก ใช้เปลือกหอยเลาะเนื้อมะพร้าวอ่อนให้กับบุษรินทร์ เธอยิ้มหวานให้เขา ชายหนุ่มดีใจที่ไม่ได้พาหญิงสาวมาอดอยาก

ดวงตะวันสีส้มแดงกำลังลับขอบฟ้า ระดับน้ำทะเลหนุนสูงท่วมโคนต้นมะพร้าวที่เมธาวีปีนเมื่อกลางวัน แต่ห่างจากจุดที่เขาและเธอพักกว่าสิบเมตร ดีที่จุดนี้เป็นเนินหินสูงน้ำหนุนไม่ถึง 

แม้คลื่นลมจะซัดฝั่งดังไม่ขาดช่วง ลมโกระโชกแรงขึ้นทำให้กองไฟที่สุมลุกโชน ขับไล่ความหนาวเหน็บของไอชื้นจากทะเล เนื้อตัวของบุษรินทร์ยังอุ่นด้วยพิษไข้ เธอใส่เสื้อของตัวเองและคืนเสื้อให้ชายหนุ่ม แต่เขาไม่ยอมสวม กลับใช้มันเป็นผ้าห่มคลุมร่างเล็กเอาไว้