Bet love mafia เดิมพันรักมาเฟีย

Bet love mafia เดิมพันรักมาเฟีย

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-10-22
โดย:  ต้นอ้อจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
49บท
1.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

“ย...อย่าทำน้องชายฉัน ถ้าจะฆ่าก็ฆ่าฉัน อย่าฆ่าน้องชายฉัน” “เธอจะเอาชีวิตของเธอแลกกับน้องชายว่างั้น” “ช…ใช่” มนัสนันท์เสียงเครือร่างแน่งน้อยสั่นสะท้าน เหมือนลูกนกที่พรัดพรากจากรัง ไร้ซึ่งที่พักพิง เธอกลัว…กลัวน้องชายจะตายด้วยน้ำมือของผู้ชายคนนี้ “ยอมตายเพื่อมันใช่ไหม?” “ใช่ ฉันยอมตาย ขอแค่น้องชายฉันรอดก็พอ” “งั้นก็ตายซะ!” คลาวด์รั้งท้ายทอย แล้วใช้ปืนจ่อที่ขมับของหญิงสาว “…” “ว้า! เสียดายจังเลยที่เธอไม่กลัวตาย” ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ ก่อนจะใช้ปืนเกลี่ยที่พวงแก้มสวยเบาๆ "สิ่งที่เธอพยายามทำ มันกลับทำให้ความคิดฉันเปลี่ยนไป" “มะ...หมายความว่ายังไง?" “ไอ้มังกร" คลาวด์ผลักร่างเล็กเบา ๆ "เอาผู้หญิงคนนี้ไปกับเราด้วย” “ครับนาย” “แกจะเอาฉันไปไหน เอาฉันไปทำไม? ในเมื่อจะฆ่าก็ฆ่าฉันเลย ไม่ต้องประวิงเวลา” “ในเมื่อฉันเอาชีวิตน้องชายเธอไม่ได้ ชีวิตเธอเป็นของฉัน ฉันเป็นเจ้าชีวิตเธอ”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

Intro

‘อู๋จง’ แดนเทพยุทธ์บรรพกาลที่แบ่งเขตปกครองเป็น 3 อาณาจักรบน 5 แดนล่าง มีตำนานปรำปราเล่าขานอันน่าเหลือเชื่อ ไร้บันทึกจารจำไม่มีผู้ใดล่วงรู้ต้นกำเนิดมาจากที่ใด มีอยู่มานานเพียงไหนอยู่เรื่องหนึ่ง

ธารเวลาทุก 700 สารทเวียนบรรจบ ก่อเกิด ‘โอสถสวรรค์’ ผู้มีบุญญาถือครอง ใต้หล้าสนองจำนงค์เป็นหนึ่ง...

ชาวบ้านทั่วไปแม้นได้ฟัง ยังคิดเพียงไม่ใช่เรื่องตน แตกต่างจากราชสำนักของแต่ละอาณาจักร พรรคธรรมะ ลัทธิมารในยุทธภพล้วนเสาะแสวงหา แม้ไร้ซึ่งเบาะแสแต่อำนาจไหนเลยจะไม่จรุงกลิ่นหวานหอม

10 ปีก่อน มีนักเล่านิทานปริศนาผู้หนึ่งเดินทางรอนแรมเล่าตำนานโอสถสวรรค์ในเมืองต่าง ๆ ของ 3 อาณาจักรบน อันได้แก่อาณาจักรต้าเซี่ย อาณาจักรเป่ยเหลียง และอาณาจักรตงซี จนบังเกิดความตื่นตัวแก่ราชสำนักของอาณาจักรทั้งสาม แม้แต่สำนักน้อยใหญ่ในยุทธภพยังเฝ้ามองความเป็นไป

นิทานนี้มีการกล่าวถึงนานนับปี แต่ไม่มีผู้ใดสามารถหาตัวหรือร่องรอยของนักเล่านิทานผู้นั้นได้ จนมีข่าวลือว่าเขาเป็นผู้เยี่ยมยุทธไปมาไร้เงาประดุจภูติผี ต่อมาจึงมิมีผู้ใดกล้าตามหาตัวคน เพียงรับฟังเรื่องเล่าสุดพิศดารที่ว่า

‘โอสถสวรรค์แท้จริงเป็นดรุณีน้อย’ กำเนิดในฤกษ์ดาวเทียนจีทอแสง แรม 7 ค่ำเดือน 7 ตกฟากยามจื่อ ปีหม่า ยามกำเนิดเหลียนฮวาเบ่งบาน เยี่ยนจื่อขับขาน ตานติงเฮ่อโบยบิน [1]

หนึ่งกำเนิดสวรรค์ อีกหนึ่งกำเนิดมาร เฮยเหลียนฮวาโรยรา นภาก้องอสุนี ธรณีครองสีชาด

โลกนี้ไหนเลยมีเพียงด้านเดียว มีแสงย่อมเหลือบเงา เมื่อโอสถสวรรค์กำเนิดย่อมก่อเกิด ‘โอสถมาร’ กำเนิดฤกษ์ยามเดียวกัน แต่กลับคุณอนันต์เป็นโทษมหันต์

5 ปีต่อมา อาณาจักรต้าเซี่ย

ครืนนนนนนนน!!!

อุแว้ อุแว้!

“มีคนร้าย!!! คุ้มกันพระชายา!!!”

“คุ้มกันพระชายา!!!”

ครืนนนนนน เปรี้ยง!

ตำหนักจวิ้นอ๋อง ผู้ดำรงพระยศหมิง องค์ชายลำดับที่สี่ในฮ่องเต้เซี่ยเหวิน พระนามเสิ่นหรง ในคืนที่พระชายาเอกของจวิ้นอ๋องกำลังมีพระประสูติกาลเกิดอาเพทครั้งใหญ่ ท้องฟ้าดำมืดมวลพยัพเมฆทมิฬปกคลุมฟากฟ้าจนไร้เงาจันทร์ เสียงครืนครันประดุจเสียงคำรามของเฮยหลง [2] อสุนียบาตฟาดผ่านวังหลวงจนสะเทือนเลื่อนลั่น

ดอกบัวในสระหน้าตำหนักพระชายาเอกจวิ้นอ๋องเหี่ยวเฉาใบเขียวสดกลับมอดไหม้ราวถูกไฟบรรลัยกัลป์แผดเผา ดอกสือซว่าน [3] สีชาดชูช่อเบ่งบานราวกับอยู่ท่ามกลางหุบเขาหลัวเฟิง [4]

“พระชายาทรงพาเสี้ยนจู่เสด็จหนีไปยังทางลับก่อนเพคะ” ถงมามา นางกำนัลคนสนิทรีบอุ้มเสี้ยนจู่น้อยที่เพิ่งถือกำเนิดวางลงในอ้อมอกของพระชายาที่ยังอ่อนแรง

หมับ!

“ถงมามาไปกับข้าเถิด”

ฝ่ามือชุ่มเหงื่อเรียบตึงคว้าท่อนแขนของมามาร่างอวบที่กำลังหมุนตัวออกไปทางประตูวงเดือน วงพักตร์เรียวรูปไข่ดวงเนตรหงส์ดูอ่อนล้าแต่มั่นคงมองแม่นมของพระสวามีที่อยู่เคียงข้างพระนางมาตั้งแต่อภิเษกสมรส

ถงมามายิ้มอ่อนเพียงส่ายหน้าหนักแน่นคราหนึ่ง เม้มปากเหม่อมองห่อผ้าที่มีร่างจ้อยดิ้นขลุกขลัก ก่อนตัดใจเร่งฝ่าเท้าด้วยวิชาตัวเบาดุจนางแอ่นเหินออกไปยังหน้าตำหนัก

“ค้นให้ทั่ว!!! อย่าให้เหลือรอดแม้ชีวิตเดียว!”

“รักษาองค์ด้วยเพคะพระชายา!!”

“องครักษ์เงาคุ้มกันพระชายาหนีไป! พวกข้าจะต้านพวกนักฆ่าไว้เอง!!! ไช่หง ไช่อี้มากับข้า!!!”

เคร้ง! เคร้ง! เฟี้ยว!

ทั้งสองฝ่ายต่างเข้าโรมรันฟาดฟันกันดุเดือด นานเข้าทั้งสองฝ่ายก็เริ่มได้รับบาดเจ็บจากคมกระบี่และลูกธนู แม้เลือดโทรมกาย เจ็บร้าวลึกถึงกระดูกแต่ฝ่ายตำหนักอ๋องที่มีคนน้อยกว่าเกือบ 3 เท่า กลับไม่มีผู้ใดคิดถอย

“มามา! ไช่อี้! ไช่หง!” พระชายาร้องเรียกนางกำนัลส่วนพระองค์ทั้ง 2 และมามาข้างกายด้วยเสียงแหบแห้ง

การคลอดบุตรยาวนานกว่า 3 ชั่วยามสูบพลกำลังนางจนแทบประคองสติไว้ไม่ไหว

“พระชายารีบพาเสี้ยนจู่ตามกระหม่อมมาเถิดพะยะค่ะ!” หัวหน้าองครักษ์เงาเร่งนำหน้าไปเปิดประตูลับตรงด้านหลังโต๊ะวางคันฉ่อง

ทางลับนี้มีคนรู้เพียงแค่หยิบมือ

ยังพอถ่วงเวลาให้พระชายาทรงพาเสี้ยนจู่หลบหนีไปได้

นอกตำหนักหมิงเหลียงหยินเย่ว เกิดการนองเลือดธารโลหิตหลั่งรินทั่วผืนดิน ดอกสือซว่านกลับงดงามสะท้อนแสงคบเพลิง ร่างของเหล่าองครักษ์พิทักษ์วังอ๋องร่วงหล่นราวใบไม้ปลิดปลิว

ร่างของมามากระแทกล้มลงเป็นคนสุดท้าย ดวงตาพร่าเลือนก้มมองกระบี่ที่แทงทะลุกลางลำตัว เลือดแดงปนดำทะลักเปียกโชก เผยยิ้มปลดปลงสายหนึ่งหันมองนางกำนัลที่ต่อสู้เคียงข้างทั้งสอง

หนึ่งร่างโชกเลือดไร้ศีรษะอยู่ห่างไปทางขวา อีกร่างไร้แขนขาดวงตาเบิกโพลงอยู่ทางด้านหลัง

‘พระชายาพวกข้าได้แต่ไปรอท่านที่สะพานไน่เหอแล้ว อย่ารีบติดตามบ่าวเฒ่ามาเร็วนักเล่า’

ท่านอ๋องทรงนำทัพทำศึกกับชาวเหมียวใกล้เขตแดนทะเลทรายของอาณาจักรตงซีเมื่อ 5 เดือนก่อน ใครเล่าจะคาดว่าขณะที่ทุ่มเทสละเลือดเนื้อเพื่อความสงบสุขของต้าเซี่ย

กลับเกิดโศกนาฏกรรมในวังอ๋องและพระชายาทรงพระครรภ์ใกล้คลอด!

แรม 7 ค่ำ เดือน 7...ไยต้องเป็นกาลนี้!!!

3 เดือนต่อมา เลี่ยวหลาน เมืองหลวงต้าเซี่ย

“นั่น!!! ปิดประตูเมืองๆๆ กองทัพเฮยเฟิงจือสือ (มัจจุราชลมทมิฬ) มาแล้ว จวิ้นอ๋องก่อกบฏ!!!”

“ม้าเร็ว! ไปแจ้งข่าวยังวังหลวง!!”

“ทูลฝ่าบาท! ทัพกบฏปิดล้อมประตูเมืองทุกด้านแล้วพะยะค่ะ!!! ตอนนี้ทัพหลวงโยกย้ายกองกำลังได้เพียง 5 หมื่นนาย แม่ทัพใหญ่โจวคังคาดว่าจะถึงในอีก 5 วันพะยะค่ะ”

ปัง! เพล้ง!

“บัดซบ!!! เสิ่นหรง!!! ไอ้สุนัขเลี้ยงไม่เชื่องในที่สุดก็แว้งกัดข้า!!!”

“ฝ่าบาททรงโปรดระงับโทสะด้วยพะยะค่ะ”

“ทรงโปรดระงับโทสะด้วยพะยะค่ะ!”

ฮ่องเต้เซี่ยเหวินประทับนั่งบนบัลลังก์มังกร ทรงขว้างจอกน้ำจัณฑ์แตกกระจาย ขุนนางในท้องพระโรงเช้าที่กำลังออกว่าราชการกว่า 100 ชีวิต หมอบกราบด้วยเกรงว่าพระพิโรธจะตกมาถึงตน

“แม่ทัพใหญ่เถียน จงนำกำลังทัพทหารรักษาเมืองเข้าต้านทัพกบฏ ประกาศออกไปถอดพระยศจวิ้นอ๋องให้เป็นสามัญชน! ใครเข้าร่วมก่อกบฏประหารเจ็ดชั่วโคตร!!!”

รับสั่งสุรเสียงเกี้ยวกราดจนไม่มีขุนนางคนใดกล้าเงยหน้า

ขุนนางบุ๋นวัยกลางคนท่วงท่าองอาจลุกขึ้นจากแถวที่หมอบกราบอยู่ตอนหน้า มานั่งคุกเข่าศีรษะกดต่ำประสานมือคำนับต่อองค์เหนือหัว

“เถียนกวนถิงน้อมรับพระบัญชา” ขุนพลกล่าวเพียงนั้นรีบรุดออกจากท้องพระโรงไปยังค่ายทหารรักษาเมือง

ตึง ตึง ตึง ตึง...

กลองศึกถูกลั่นกระหน่ำปลุกใจเหล่าทหาร แม่ทัพใหญ่เป็นผู้นำทัพสร้างขวัญและกำลังใจแก่ทหารกล้าใต้บังคับบัญชาได้เป็นอย่างดี

“ปราบกบฏเสิ่นหรง! คืนความสงบสู่ใต้หล้า!”

“พลธนูไฟประจำป้อมรอบกำแพงเมือง!!! เผาน้ำมันดินไว้ รองแม่ทัพนำกำลังเสริมไปประจำประตูเมืองทิศตะวันออก!!!”

แม่ทัพใหญ่เถียนมาถึงกำแพงเมืองชั้นนอกก็เริ่มสั่งการป้องกันเมืองอย่างดุดัน ทั้งยังพยายามปลุกขวัญทหารไม่ให้หวาดกลัวทัพกบฏ แม้จวิ้นอ๋องจะได้ชื่อว่าเป็นเทพสงครามแห่งต้าเซี่ยก็ตาม

เฟี้ยว! ฉึก!

เคร้ง! เคร้ง!

“ระวังลูกธนู!!!”

ฝนธนูจากนอกกำแพงพุ่งแหวกอากาศมาจากระยะ 50 จั้งปักลงบนกำแพงบ้าง โดนทหารรักษาการใช้ดาบปัดป้องออกไปบ้าง แต่ทหารบางคนยังคงโดนลูกธนูปักทะลุเกราะอ่อนจนตกจากกำแพงเมือง

อ๊ากกกกก!

ศึกล้มล้างราชบัลลังก์อาณาจักรต้าเซี่ยได้เริ่มขึ้นแล้ว!

แม่ทัพกบฏในชุดเกราะพยัคฆ์สีดำบนหลังม้าเหงื่อโลหิต ใช้สายตาเฉียบคมจ้องมองแม่ทัพรักษาเมืองบนกำแพงหิน แบมือออกไปทางนายกองด้านข้าง

“นี่พะยะค่ะท่านอ๋อง” ธนูซินเย่ว (เดือนดับ) ถูกวางลงบนมือเรียวยาวราวบัณฑิต แต่ฝ่ามือสากด้านจากการจับศาตราวุธ

จวิ้นอ๋องน้าวคันธนูเหล็กสีดำจนเต็มวงเดือนด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งทรงพลัง ใช้กำลังภายในเจ็ดส่วนก่อนจะปล่อยลูกธนูเหล็กหนักครึ่งจินพวยพุ่งฝ่ากระแสลมตรงดิ่งไปทางเป้าหมาย

เฟี้ยว!

ฉึก! กึง! “อึก!!!...”

“ท่านแม่ทัพ!!! แม่ทัพเถียนถูกยิง!!!”

แม่ทัพใหญ่ของทัพรักษาเมืองกระอักเลือดจากแรงปะทะของธนูที่ยิงทะลุบ่าจนหัวธนูปักลงลึกบนกำแพงเมือง ตรึงร่างในชุดแม่ทัพเกราะทองไว้ในท่ายืน

ลูกธนูติงจิ้นฉู่ (ตะปูเหล็ก) มีลักษณะพิเศษที่หัวธนูเป็น 4 แฉกใช้เจาะคว้านเนื้อทำให้ยากจะถอนออก ทั้งยังทำให้บาดแผลสาหัสเลือดไหลออกมาตามก้านธนู

ผู้ต้องฤทธิ์เกาทัณฑ์แล้วรอดชีวิตมิเคยปรากฏ...

“แม่ทัพเถียนสิ้นใจแล้ว!!!”

เฮ! เฮ!

“พังกำแพงเมืองเข้าไป!!”

ข่าวการเสียชีวิตของแม่ทัพเถียนทำให้ทหารรักษาเมืองระส่ำระสาย กองทัพกบฏฮึกเหิมโถมทำลายกำแพงเมืองจนพินาศ บุกเข้าสู่เมืองหลวงด้วยเวลาเพียงครึ่งชั่วยาม

กองทัพกบฏกระจายกำลังควบคุมกำแพงเมืองทั้ง 3 ทิศ จวิ้นอ๋องและนายกองคนสนิทพร้อมด้วยทัพม้าบุกเข้าวังหลวง เข่นฆ่าทหารองครักษ์รักษาพระองค์จนธารโลหิตท่วมแผ่นอิฐทองคำ ราวกับจำลองสภาพวังอ๋องในคืนวิปโยค

ตึก ตึก ตึก...

“จะ จวิ้นอ๋อง กำลังมาทางนี้แล้ว ฝ่าบาทเสด็จหนีก่อนเถิดพะยะค่ะ”

ขันทีชราวิ่งล้มลุกคลุกคลานไร้ระเบียบเข้ามารายงานท่ามกลางความสงัดเงียบของพระตำหนักเฉียนชิงมีเสียงฝีเท้าก้าวหนัก ๆ เดินไม่ช้าไม่เร็วดังเข้าโสตประสาท

ตึก ตึก ตึก...ครืดดดด ครืด...

เสียงย่ำฝีเท้าด้านนอกตำหนักแต่ละก้าว เหมือนเหยียบขยี้ลงหัวใจที่บีบรัด ผู้เป็นใหญ่ในแผ่นดินเหยียดริมฝีปาก กลับเปล่งเสียงหัวเราะวิปลาส “ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!!”

“เสิ่นหรง!!! ไอ้ลูกสุนัขชั่ว ท่านนักพรตเตือนข้าแล้วว่าแกจะก่อกบฏ!!!”

ฮ่องเต้ชี้นิ้วด่าทอสุรเสียงเกรี้ยวกราดใส่ร่างสูงใหญ่น่าเกรงขามในชุดเกราะดำ พระพักตร์และสายพระเนตรแดงก่ำดุจหยดเลือด

“ข้าไม่เคยคิดหวังบัลลังก์ของท่าน...เสด็จพ่อ”

“ล้วนเป็นท่านบีบคั้นข้า!!!”

“หึ...คำทำนาย? นักพรต? เหลวไหลสิ้นดี!!! หากท่านไม่แตะต้องลูกเมียข้า บ่าวไพร่ในจวนอ๋องอีก 300 กว่าชีวิต ทั้งขุนนางตงฉินที่ต้องถูกประหารสิ้นตระกูลไม่รู้เท่าไหร่ เพราะเชื่อลมปากลวงจากนักต้มตุ๋นเหล่านั้นท่านคงไม่มีจุดจบเช่นนี้!!!”

เสิ่นหรงเอ่ยความผิดพระบิดาด้วยเสียงดังกัมปนาทราวฟ้าผ่า ฮ่องเต้เซี่ยเหวินในพระชันษา 45 ปี ยังมีพระพลานามัยแข็งแรงกระฉับกระเฉงแต่ทรงเลอะเลือนศรัทธาในสิ่งลี้ลับ เชื่อถือในคำทำนายของนักพรตต้มตุ๋นจากตำหนักเทียนคง

“ข้าแค่กำจัดภัยร้ายให้ใต้หล้า!!!”

“แต่นั่นมันลูกข้า! หลานสาวแท้ ๆ ของพระองค์ที่เพิ่งลืมตาดูโลก!”

ป่วยการจะทุ่มเถียงกับผู้ที่ไม่สำนึกในสิ่งที่ได้กระทำ อดีตจวิ้นอ๋องจึงสั่งให้ทหารคุมตัวอดีตฮ่องเต้แห่งต้าเซี่ยไปคุมขังตลอดชีวิต

“กวาดล้างตำหนักเทียนคง! จับตัวนักพรตบัดซบนั่นมาให้ข้า!

[1] เหลียนฮวา – ดอกบัว, เยี่ยนจื่อ - นกนางแอ่น, ตานติงเฮ่อ - กระเรียนนางฟ้า หรือกระเรียนมงกุฏแดง

[2] เฮยหลง - มังกรดำ

[3] สือซว่าน – พลับพลึงแดง, พลับพลึงแมงมุม

[4] ภูเขาหลัวเฟิง - อยู่ทางทิศเหนือของปรโลกตามความเชื่อลัทธิเต๋า

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
49
1 ผลของการเดิมพัน
"กูไม่เคยกลัวแพ้""งั้นก็แข่งสิ!" ปกรณ์เหยียดยิ้ม"ได้ ถ้ามึงชนะ เงินเดิมพันสิบเท่า กับรถของมึง มึงเอาไปเลย แต่ถ้ามึงแพ้..." คลาวด์ยิ้มร้ายมองปกรณ์ด้วยแววตาดุดัน สีหน้าจริงจังทำเอาเด็กหนุ่มต้องลอบกลืนน้ำลาย "กูฆ่ามึงแน่!""ด..ได้ครับ" ปกรณ์รับคำในหัวคิดไปต่าง ๆ นา ๆ แต่ก็ต้องข่มความรู้สึกตื่นกลัวเอาไว้ เขาต้องการใช้เงิน เขาต้องชนะถ้าเกิดว่าชนะ พี่สาวกับเขาจะต้องมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม เงินมากมายขนาดนี้ ต่อให้หาทั้งชีวิตเขาก็คงหามันไม่ได้เขามีเป้าหมาย มีสิ่งที่อยากได้ เขาจึงเลือกที่จะเเข่งรถหาเงิน ที่ผ่านมาเขาชนะมาหลายคน ได้เงินเดิมพันมาก็หลายครั้ง เพิ่งจะแพ้ให้กับทายาทตระกูลดังวันนี้คลาวด์ชนะเขาเข้าเส้นชัยอย่างฉิวเฉียด ปกรณ์พลาดไปนิดเดียวมันจึงอยากทำให้เขาแก้มือ ครั้งนี้เขาก็ต้องทำให้ดีกว่าเดิมแน่นอน"งั้นมาแข่งกันเลย" รถสองคันเคลื่อนไปจอดที่จุดเริ่มต้น ปกรณ์มือสั่นพยายามตั้งสติ สาวสวยแต่งกายด้วยชั้นในเพียงสองชิ้นเต้นยั่วไปมาหล่อนยั่วยวนสุดฤทธิ์ก่อนจะถอดเสื้อชั้นในโยนพร้อมกับรถทั้งสองคันวิ่งออกจากจุดสตาร์ท ขับเคี่ยวกันอย่างรวดเร็ว ปกรณ์เหยียบคันเร่งจนสุด ในขณะที่คลาวด์เร่งความเร็วรถจ
อ่านเพิ่มเติม
2 มันตายแน่
"เธอไม่รู้ จริงเหรอ?""ใช่""หึ!" ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ"ฉันไม่รู้จริงๆ แล้วน้องชายฉันไปทำอะไรให้คุณ คุณถึงได้ตามล่าเขาแบบนี้" มนัสนันท์เสียงสั่น พยายามรวบรวมสติที่กำลังกระจิดกระเจิงของตัวเองให้กลับมาคนอันธพาลพวกนี้มาตามหาน้องชายของเธอทำไม หรือว่าน้องชายจะก่อเรื่องเอาไว้ ปกติปกรณ์ไม่ใช่คนที่ชอบหาเรื่อง หรือมีนิสัยเลวร้าย หล่อนไม่เข้าใจว่าคนพวกนี้มาตามหาน้องชายของหล่อนเพื่ออะไร"เธอรู้ไหมว่าไอ้ปกรณ์มันไปแข่งรถกับฉัน?""ไม่รู้" ทำได้เพียงส่ายหน้าไปมา แต่ก็ต้องหยุดนิ่งเมื่อเขาล็อคคอเธอแน่น ล็อคแน่นมาก จนมนัสนันท์เริ่มหายใจไม่ออก"มันแข่งรถแพ้ แล้วเดิมพันด้วยชีวิต""...." นัยน์ตากลมโตเบิกโพลงทันที น้องชายของเธอกล้าทำแบบนั้นจริงเหรอ"ฉันจะบอกให้เธอรู้เอาไว้" เขากระซิบข้างหูของเธอด้วยท่าทางโรคจิต กระจกบานใหญ่ของตู้ส่องสะท้อนร่างของเธอและเขา ทำให้เห็นสายตาที่ซุกซ่อนความโหดร้ายเอาไว้ภายใน "ถ้าฉันเจอมัน ฉันฆ่ามันตายแน่""ละ...แล้วทำไมน้องชายฉันถึงเดิมพันด้วยชีวิต""เพราะมันไม่มีเงินเดิมพันไงล่ะ มันต้องการเงินเพิ่มสิบเท่า ถ้าฉันชนะฉันได้ชีวิตมัน แต่ถ้าเกิดว่ามันชนะมันได้เงินไป"“ฉันจะเชื่อคำพูดข
อ่านเพิ่มเติม
3 ตัวประกัน
เสียงหวีดร้องดังขึ้นมือเล็กกระหน่ำทุบตีไม่หยุด มนัสนันท์เบนหน้าหนีอย่างรังเกียจ เมื่อพ่อเลี้ยงของเธอยื่นหน้าหมายจะจุมพิตที่ริมฝีปากบาง"ปล่อยฉันนะไอ้นรก!""ฮ่าๆ ปล่อยอะไร ในเมื่อฉันจะเอาเธอ" สมหมายหัวเราะร่วนเขวี้ยงขวดเหล้าทิ้งอย่างไม่ไยดี"กรี๊ด ช่วยด้วย!" มนัสนันท์กรีดร้องสุดเสียง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกกระทำแบบนี้ และทุกครั้งที่เกิดเรื่องจะมีน้องชายคอยช่วยมนัสนันท์พยายามดิ้นรนสุดฤทธิ์ ตะเกียกตะกายหนีสุดกำลังก่อนจะคว้าไม้เบสบอลฟาดลงที่หัวของพ่อเลี้ยงอย่างแรง“อ้ากกก” มือหนากุมศีรษะของตัวเองเอาไว้ เลือดสีแดงสดไหลรินอาบแก้มของสมหมายทันที“ไอ้หมายมึงตายแน่!” มนัสนันท์ผลักร่างของสมหมายออกให้พ้นตัว จะฟาดอีกครั้งแต่สมหมายก็ยื้อแย่งไม้เบสบอลแล้วโยนทิ้ง มนัสนันท์รีบลุกขึ้น ทว่าพ่อเลี้ยงสารเลวกลับคว้าข้อเท้าของหล่อนเอาไว้จนร่างเล็กล้มไปกองกับพื้น“กรี๊ด!” "หึ!""ช่วยด้วย!" มนัสนันท์กรีดร้องอย่างตื่นกลัวผลั่ก สมหมายถูกของแข็งกระแทกที่หัวจนสลบ พร้อมกับร่างของปกรณ์ที่ยืนอยู่ทางด้านหลัง ในมือถือไม้หน้าสามฟาดคนต้นเรื่องอีกสองสามครั้ง"พี่นันท์" ปกรณ์ทิ้งไม้ แล้วรีบเข้าหาพี่สาวทันที "พี่เป็น
อ่านเพิ่มเติม
4 ไม่ชอบ
มนัสนันท์เดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ บริเวณรอบ ๆ ปลูกต้นไม้เอาไว้อย่างร่มรื่น มีสวนดอกไม้อยู่ข้าง ๆ ตึก ไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายเลวทรามอย่างเขา จะมีบ้านที่ปลูกดอกไม้เอาไว้ที่บ้านด้วย“มึงพาใครมา” น้ำเสียงที่ดูจะไม่เป็นมิตรเอาเสียเลยดังขึ้นขณะที่เธอก้าวเท้ายังไม่พ้นประตูบ้าน “ไอ้คลาวด์ มึงพาใครมา” น้ำเสียงเอ่ยถามเน้นย้ำอีกครั้ง ทำให้มนัสนันท์มองไปที่เจ้าของกระแสเสียง ผู้หญิงคนนั้นหน้ามุ่ยทำหน้าบอกบุญไม่รับ ออกจะไม่พอใจมากด้วยซ้ำที่หล่อนย่างกรายเข้ามาในบ้าน“กิริยามารยาทโคตรทราม”“ตัวเองดีตายล่ะ”“อย่ามาสร้างเรื่องปวดหัวนะเวนา กูขอร้อง” คลาวด์ทำหน้าเบื่อหน่าย เวนา ดำรงค์พงษ์เมธา เธอเป็นญาติของเขา เป็นคนที่ชอบทำให้ปวดหัวปวดกบาล ชอบเข้ามาวุ่นวายในชีวิต ถ้าไม่ติดว่าเป็นญาติ เธอไม่ได้มาต่อปากต่อคำกับเขาอยู่แบบนี้หรอก“กูถามว่าผู้หญิงที่มากับมึงด้วยเป็นใคร”“เด็กกู!” เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นั่งลงโซฟาแล้วเทไวน์ใส่แก้ว ไม่ได้สนใจความไม่พอใจของลูกพี่ลูกน้องของเขาเลยแม้แต่น้อย“อะไรนะ?” เกือบจะเป็นตะคอกด้วยซ้ำ เวนามองมนัสนันท์อย่างไม่พอใจ แล้วหันไปมองหน้าคลาวด์“กูก็บอกอยู่ว่าเธอเป็นเด็กกู มึงจะอะ
อ่านเพิ่มเติม
5 ต้องจ่าย
Chapter 5 | ต้องจ่าย“คุณคลาวด์ให้มาตามค่ะ” น้ำเสียงไม่พอใจถูกเปล่งออกมา พร้อมกับเสียงกระแทกเท้าเดินเข้ามาในห้อง“ฉันเหนื่อย ฉันจะพัก พรุ่งนี้ค่อยว่ากันว่าจะเอายังไง” มนัสนันท์พูดแล้ววางหนังสือลงบนโต๊ะข้างเตียงหนังสือที่อ่าน ก็เป็นหนังสือจำพวกแฟนชั่น ที่มีอยู่ในห้องสองสามเล่ม ไม่ได้ชอบอ่านแต่มันแก้เบื่อได้“ไปเถอะค่ะ ถ้าคุณไม่ไปฉันตายแน่ ๆ และที่สำคัญไม่ได้ตายแค่ฉัน แต่น้องคุณก็ตายด้วย คุณคลาวด์ให้มาบอกว่าถ้าคงคุณยังดื้อด้าน น้องคุณตาย!” ครีมชักจะเหลืออด ไม่พอใจที่ผู้หญิงของนายลีลา มาขนาดนี้แล้วมีหน้าที่อ้าขาก็น่าจะทำๆ ไป น่าหงุดหงิดชะมัด ละครหลังข่าวกำลังมันส์ เจ้านายก็ขยันให้มาตาม ห้องอยู่ติดกัน ทำไมไม่ตามกันเอง หล่อนไม่เข้าใจเลย“นั่นสินะ!” มนัสนันท์พูดเสียงเบาหวิว หยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง หล่อนจะไปพบเขา แต่จะไม่ใส่ชุดนั้นไปเด็ดขาด “เดี๋ยวฉันไป”“ไปเลยค่ะ อย่าช้า”“….” มนัสนันท์ลุกขึ้นเดินตรงไปห้องที่อยู่ติดกัน เธอชั่งใจอยู่นานมาก เธอรู้ดีว่าหลังจากที่เปิดประตูเข้าไปทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม “เข้าไปสิคะ นี่ชุดของคุณ”“ไม่เอาค่ะ”“แล้วแต่เหอะ”“….” มนัสนันท์ไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำพูดใดต
อ่านเพิ่มเติม
6 ก่อนจะคายทิ้ง ต้องเคี้ยวให้อร่อยปากเสียก่อน
chapter 6 ก่อนจะคายทิ้ง ต้องเคี้ยวให้อร่อยปากเสียก่อน“นายต้องจ่ายเงินให้ฉัน”“อะไรนะ!?”“คุณต้องจ่ายเงินฉันค่ะ”"ทำไมฉันต้องจ่าย ผู้หญิงขัดดอกอย่างเธอไม่ได้มีค่าอะไรมากมายขนาดนั้น มันไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องเอาเงินให้ผู้หญิงอย่างเธอ"คำพูดของเขาราวกับมีฝ่ามือตบหน้ามนัสนันท์ฉาดใหญ่ ตอนนี้เธอช่างรู้สึกไร้ค่าเสียจริงที่จริงการร้องขอเงินทองแลกเปลี่ยนกับการมีเซ็กส์ มันก็ไม่ต่างจากผู้หญิงขายบริการ แต่การที่เธอจะเสียสิ่งที่หวงแหนให้เขาฟรี ๆ มันก็ย่อมไม่เกิดประโยชน์อะไร สู้แลกกับเงิน รวบรวมเอาไว้ใช้หนี้ให้น้องชาย มันจะไม่ดีกว่าเหรอแต่ถึงกระนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็ตอกย้ำอยู่ดี ว่าสถานะหล่อนตอนนี้คืออะไรมันดูไร้ค่า ดูไร้ศักดิ์ศรี แต่ในเมื่อทุกอย่างมาถึงทางตัน เธอก็ควรได้รับมัน ดีกว่าให้ไปฟรี ๆ"ถึงอย่างไรก็เถอะ ฉันเป็นผู้หญิงมีแต่จะเสียหาย คุณได้ตัวฉันแบบเต็มใจ ฉันได้เงินมันก็วิน ๆ ทั้งสองฝ่าย" มนัสนันท์แทบจะกัดลิ้นตายเมื่อประโยคเมื่อครู่ถูกพูดออกมา หล่อนช่างเป็นผู้หญิงหน้าด้านไร้ค่าเหลือทน เขาไม่ให้ยังจะอยากร้องขออยู่อีก"แล้วยังไง?"“ฉันควรได้รับมัน”“ฉันไม่ให้!”‘ไอ้ขี้งก’ มนัสนันท์สบถอยู
อ่านเพิ่มเติม
7 แค่ผู้หญิงขัดดอก
chapter 7 แค่ผู้หญิงขัดดอกแสงแดดอุ่น ๆ แผ่เข้ามากระทบม่าน มนัสนันท์นอนหลับอยู่บนเตียงซุกหน้ากับอกอุ่น คลาวด์มองคนตัวเล็กที่นอนเคียงข้างอยู่เพียงครู่ ก็ลุกขึ้นหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันร่างหลวม ๆ เดินเข้าห้องน้ำสายน้ำเย็นฉ่ำถูกเปิด สายน้ำจากฝักบัวราดรดร่างกายกำยำ คลาวด์กดสบู่เหลวลูบไล้ไปทั่วร่างกายจนเกิดเป็นฟอง มัดกล้ามแน่นเป็นลอนสวย บ่งบอกว่าเขาเป็นคนดูแลตัวเองดีมากเพียงไรเขาใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำประมาณยี่สิบนาที ก็เดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูติดกายเพียงผืนเดียว มนัสนันท์ยังคงซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม นอนนิ่งใบหน้าซีดเชียว เธอคงจะเหนื่อยและเพลียมาก กับบทรักที่เขากับเธอทำด้วยกัน ถึงได้นอนหลับไม่รู้สึกตัวแบบนี้ก็อก! ก็อก! ก็อก!เสียงเคาะประตูดังขึ้นถี่ ๆ คลาวด์ที่กำลังเปิดตัวถึงกับถอนหายใจออกมา เพิ่งจะแปดโมงครึ่ง ยังเช้าอยู่มากสำหรับวันหยุดของเขา‘ใครมันมาเคาะประตูทำห่าไร’ เขาคิดอย่างหงุดหงิดแล้วเดินไปเปิดประตู“มีอะไร?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้ม มองหน้าครีมอย่างไม่สบอารมณ์ ครีมหน้าเหลือสองนิ้วเมื่อเห็นว่าเจ้านายหนุ่มไม่พอใจ แต่หน้าที่ของเธอคือมาถามว่าเขาจะลงไปรับประทานอาหารเลยไหมหรือจะให้ยกขึ้นมา“
อ่านเพิ่มเติม
8 ยัยเด็กอวดดี
chapter 8 ยัยเด็กอวดดีประตูห้องถูกเคาะถี่ ๆ แต่มนัสนันท์ยังคงหมกตัวอยู่ในห้อง หลังจากอาบน้ำเสร็จก็มานอนต่อเลย เพราะรู้สึกปวดหัว ร่างกายก็อ่อนล้าอ่อนเพลียก็อก! ก็อก!“เปิดประตู!” น้ำเสียงเข้มสั่งอยู่ด้านนอก หญิงสาวทำได้เพียงแค่ปรือตามอง แล้วหลบลงดังเดิม หล่อนสู้รบปรบมือกับเขาไม่ได้ ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหน ขอนอนพักเอาแรง พอหายล้าหายเพลีย หล่อนก็จะยอมเป็นทาสเป็นนางบำเรอเขาตามเดิมเลือกไม่ได้ ขัดไม่ได้ คงไม่มีอะไรนอกจากยอม“เปิดประตู!”ปึง! ปึง! จากเคาะเปลี่ยนเป็นทุบ ตามอารมณ์ของผู้อยู่ข้างนอก แต่คนที่อยู่บนเตียง นอนนิ่งริมฝีปากบางแห้งผากสั่นระริก ซุกตัวเข้าหาผ้าห่ม“ครีม!”“ขาคุณคลาวด์”“เอากุญแจสำรองมาเปิด!”“ค่ะ” ครีมรีบลนลานวิ่งลงไปด้านล่าง คว้ากุญแจสำรองที่แขวนเอาไว้วิ่งขึ้นมาด้านบน “มาแล้วค่ะ”“รีบเปิด ก่อนที่ฉันจะพังมันเข้าไป!”“ค…ค่ะ” ครีมมือไม้สั่น ไขกุญแจให้เจ้านาย พอประตูห้องเปิดได้ ก็ผลุนผลันเข้าไปด้านใน แล้วปิดประตูใส่หน้าเธอดังปัง‘ไร้มารยาทเหลือทน’“มนัสนันท์!”“….”“ลุก”“….”“ฉันเริ่มจะหมดความอดทนกับเธอแล้ว!” เขากระชากผ้าห่ม คว้าข้อมือบางเล็ก ทว่า… อุณหภูมิที่เขาได้สั
อ่านเพิ่มเติม
9 เธอกำลังเสียวNC+
chapter 9 เธอกำลังเสียวNC+มนัสนันท์มองหน้าคลาวด์อย่างตื่นกลัว ร่างกายของเธอเปลือยเปล่าอวดความงดงามต่อหน้าของเขา ชุดที่เคยสวมใส่ถูกฉีกทึงจนมันขาดบาดผิว เนื้อบอบบางที่เเดงเถือกจากกระทำของเขาอยู่แล้ว ยิ่งแดงจนเกือบจะห้อเลือดอกสะท้อนขึ้นลง ปลายถันสีหวาน ถูกปากอุ่นชื้นครอบครอง เธอแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้าน ไม่ว่าจะพยายามต่อสู้ดิ้นรนขนาดไหน ร่างเล็กก็ถูกตรึงเอาไว้ด้วยร่างใหญ่ลิ้นร้อนตวัดดูดดึง เรียวขาเล็กถูกมือใหญ่จับกางออก เพื่อให้เขาสำรวจความหอมหวาน กางเกงของคลาวด์ถูกถอดไปกองที่ต้นขา เปิดทางให้เขาได้ตักตวงความสุขจากนางบำเรอคนสวยไม่ว่าจะเสพสุขจากคนตัวเล็กมากแค่ไหน กลับไม่รู้สึกอิ่มเอม เธอกลับทำให้เขาต้องการ เพียงแค่เธอดิ้นรนบนร่าง อารมณ์ของบุรุษเพศก็ตื่นเพริด จนยากที่จะหักห้ามใจได้“ไม่ค่ะ อย่าทำ”“คราวหลังอย่าดื้อกับฉันอีก ฉันบอกอะไรให้ฟัง!” เขาพูดอย่างเอาแต่ใจ ถ้าเขาบอกว่าไม่ก็ต้องไม่ ไม่มีสิทธิ์มาขัดคำสั่ง เขาคือเจ้าชีวิต เธอเป็นผู้หญิงของเขา เป็นนางบำเรอ เป็นผู้หญิงที่เขาจะทำอะไรก็ได้“อื้อ อ๊า นะ…นาย” มนัสนันท์ร้องครางเสียงหลงเมื่อเขาสอดแทรกท่อนเนื้ออวบใหญ่เข้าร่องคับแคบที่ยังบว
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status