แฝงตัวในถ้ำเสือ 12.2

“พี่คะ ฉันเวียนหัวมากเลย มีห้องพักไหมคะ” 

“มีห้องรับรองอยู่ ตามดิฉันมาทางนี้ค่ะ” 

เธอก้าวเดินตามแม่บ้านวัยกลางคนมาที่ห้องรับรอง  เป็นห้องขนาดเล็ก มีโซฟา ตรงกลางเป็นโต๊ะวางแก้ว

“นั่งลงก่อนค่ะ” แม่บ้านเชิญให้หญิงสาวนั่งลง เธอเอนหลังพิงพนักเหมือนหมดแรง

“เดี๋ยวดิฉันไปหายาดมมาให้นะคะ”

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ชอบกลิ่นยาดม” ที่ปฏิเสธเพราะไม่รู้ว่าจะแพ้กลิ่นยาดมด้วยไหม เพราะเธอไม่ชอบกลิ่นหอมทุกอย่าง

“อาการเป็นยังไงบ้างคะคุณ?” “มันเวียนหัว คลื่นไส้” 

“เหมือนคนท้องใช่ไหมคะ? ” คำถามทำให้หญิงสาวดูอึ้งไปเล็กน้อย แม่บ้านเองก็รู้สึกไม่ดีที่ทักไปอย่างไม่มีมารยาท เพราะดูเหมือนสาวสวยกำลังกังวลเรื่องนี้จริงๆ

“พักตรงนี้ก่อนนะคะ จะไปเอายาหอมมาให้”

“ขอบคุณค่ะ” บุษรินทร์รออยู่เกือบห้านาทีแม่บ้านกลับมาพร้อมชงยาหอมร้อนๆ ส่งให้ เธอไม่เคยใช้ยาหอมมาก่อน แต่พอดื่มและดมกลิ่นยา ทำให้อาการค่อยๆ คลาย 

“เดี๋ยวดิฉันไปเสิร์ฟน้ำแขกก่อนนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวหายเวียนหัวฉันจะออกไปเอง”

แม่บ้านเปิดประตูออกไป เธอจิบยาเรื่อยๆ ไม่ยากเชื่อว่ากลิ่นสมุนไพรจากยาหอมจะทำให้รู้สึกดีแบบนี้ สักพักก็มีเสียงประตูเปิด พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเมธาวี ทำให้บุษรินทร์วางแก้วยาแล้วลุกจากโซฟาทันที 

“จะออกไปไหน ไม่สบายไม่ใช่เหรอ? ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“คุณรู้ได้ยังไง? ”“ก็กลิ่นยาฉุนขนาดนี้”

“ฉันถามว่าคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่”

“ไม่รู้ ผมไม่ได้อยากจะรู้ ก็แค่จะมานั่งพักผ่อนเท่านั้นเอง นี่คงไม่คิดว่าผมคอยมองหา แล้วตามหาคุณหรอกนะ”

เมธาวีพูดตรงกันข้ามกับการกระทำทุกอย่าง ความจริงแล้วเขาไม่เคยละสายตาไปไหนเลย ตั้งแต่เห็นเธอยืนข้างสองพ่อลูกนั่นแล้ว 

โดยเฉพาะนายวิโรจน์ที่คอยเบียดเข้าหา พร้อมส่งยิ้มเย้ยเขาตลอดงาน แต่พอเผลอแป๊บเดียวก็ไม่เห็นบุษรินทร์ เขาเดินตามหา จนแม่บ้านคนหนึ่งทักว่าต้องการให้ช่วยอะไร โชคเข้าข้างที่แม่บ้านคนนั้นเป็นคนพาบุษรินทร์เข้ามาในห้องนี้ 

“ฉันเองก็ไม่คิดแบบนั้นหรอก เพราะถ้าคิดจะตามหาคุณคงมาตั้งแต่เดือนที่แล้ว” หญิงสาวเชิดหน้าใส่เขาทำท่าจะเดินไปที่ประตู เมธาวีจึงกดล็อกลูกบิดเอาไว้ก่อนมือเธอจะจับมัน คนตัวเล็กแหงนหน้าขึงตาใส่เขา

“ถอยไปนะคุณมาร์ก” 

“ไม่ถอย” เขาขยับเบียดเข้าหา หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบ แต่ถูกเขาคว้าเอวกระชากเธอหันกลับเข้ามาในอ้อมกอด มือเรียวทั้งสองพยายามพลักดันชายหนุ่ม แต่ถูกกอดแน่นก่อนทุ่มเธอลงบนโซฟา บุษรินทร์ใช้มือพยุงตัวลุกนั่ง ขยับถอยหลังเพราะเขาเดินเข้าใกล้ ทำท่าจะโน้มตัวลงมา

“อย่าทำอะไรบ้าๆ ที่นี่มีคนตั้งเยอะ”

“กลัวไอ้วิโรจน์มาเห็นก็บอกตรงๆ เถอะ” น้ำเสียงเขาดุดัน แววตายังวาวโรจน์น่ากลัวอีกด้วย ร่างสูงใหญ่โน้มลงมาทาบทับตัวเธอกดจมโซฟา

“ปล่อยนะ” เธอขยับมือแต่ถูกจับเอาไว้ทั้งสองข้าง

“ผมบอกว่าคุณยังเป็นของผม แต่คุณกลับวางแผนหนีมา นึกว่าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่แท้ก็มาขายตัวให้ไอ้วิโรจน์ ทั้งที่รู้ก็รู้ว่ามันฆ่าพ่อ คุณทำได้ยังไง! ” เขาตะคอกเสียงดัง เช่นเดียวกับมืออันแข็งแกร่งบีบข้อมือเธอเต็มแรง

“คุณมาร์กฉันเจ็บนะ ปล่อย” 

เธอน้ำตาคลอเพราะเจ็บตัวส่วนหนึ่ง อีกทั้งยังเจ็บใจ ที่หนีเขามาก็เพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายของคนอื่น ซ้ำยังยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อหาหลักฐานบงการฆ่าเมธี หวังเอาไว้ว่าจะมีหลักฐานเอาผิดวิโรจน์ ตอนนี้แผนที่วางไว้พังไม่เป็นท่า แล้วยังถูกด่าว่าขายตัวอีก เมธาวีคลายมือใหญ่ออก เขาตกใจที่เผลอบีบเธอจนเกิดรอยแดง  แต่ไม่ยอมปลดปล่อยน้ำหนักตัวจากหญิงสาว

“ฉันจะออกไปที่งาน” เธอบอกเสียงแข็ง

“อยู่นี่ล่ะ อีกไม่นานไอ้วิโรจน์ก็จะตามมาเจอว่าคุณกับผมเข้ามาทำอะไรกัน” เขายิ้มเยาะอย่างผู้มีเรี่ยวแรงเหนือกว่า  

“ฉันไม่ทำอะไรกับคุณหรอก ปล่อยนะ! ”  

“ไม่ทำก็รับแล้วกัน”

เมธาวีประกบจูบเร่าร้อนกับริมฝีปากบาง กลิ่นยาหอมจากริมฝีปากเธอทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายไปด้วย จูบเรียกร้องของเขาไม่ยอมผ่อนจนกว่าจะได้รับการตอบสนอง 

เขาดูดกลืนกลิ่นยาหมดสิ้นจนรู้สึกถึงกลิ่นหอมของบุษรินทร์ นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มโหยหาความสุขที่ขาดหายไปนานเกือบสองเดือน เขาไม่เคยห่างเซ็กซ์นานขนาดนี้มาก่อน ตั้งแต่เธอหนีมา ก็ไม่มีกะใจจะทำมันกับใคร

ริมฝีปากร้อนบดขยี้ดูดปากเธอเสียจนร่างกายเริ่มอ่อนระทวย มือใหญ่ของเขาขยำที่อกอวบทั้งสอง บุษรินทร์รู้สึกเจ็บปวด จากอาการคัดเกร็งที่มีอยู่เดิม แล้วยังถูกบีบแคล้นอย่างหนักหน่วง เธอเกาะกุมหลังมือเขาให้หยุดสร้างความเจ็บปวด ดีที่เมธาวียอมละมือไปลูบต้นขาแทน ใบหน้าหล่อเคล้าคลอผ่านเนินอก หน้าท้องและหยุดที่กลางความเป็นหญิง ผ่านชุดกระโปรง โดยไม่ได้เลิกมันขึ้น เพียงเท่านี้ก็ทำเธอดิ้นพล่านจิกเส้นผมของเขา

“คุณมาร์ก ยะ หยุด” บุษรินทร์ครางห้ามเสียงแผ่ว อยากให้หยุดแต่อีกใจก็ปรารถนา 

“พอแล้ว  ไม่ คะ คุณมาร์ก” 

เธอห้ามเขาไม่ได้เช่นเดียวกับห้ามความรู้สึกดีตัวเองไม่ไหว กางเกงชั้นในเปียกชุ่มตั้งแต่ที่เขาจูบด้วยปากแล้ว วืดหวิวมากขึ้นเมื่อถูกจูบวนอยู่ที่จุดความเป็นหญิง อาการขัดขืนที่บิดเร่าๆ ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน แต่เพียงไม่นานทุกอย่างก็หยุดนิ่ง เขาขยับลุกจับเสื้อและสูทตัวเองให้เรียบร้อย ปล่อยเธอค้างเติ่งบนโซฟา 

“เก็บตัวไว้แลกเศษเงินนายวิโรจน์เถอะ และถ้าผมรู้ว่าคุณร่วมมือกับมัน เกี่ยวกับคดีของพ่อ ผมไม่เอาคุณไว้แน่”

คำดูถูก ซ้ำข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเข่นเขี้ยวของเขา ทำให้บุษรินทร์ถึงกับพูดไม่ออก ถ้าคิดว่าเธอเห็นแก่เงินใช้ตัวเข้าแลกกับนายวิโรจน์ ถ้ารังเกียจกันขนาดนี้ แล้วมาปล้ำจูบทำไม จะมาพูดจาเหน็บแนมให้เจ็บใจเพื่ออะไร ทั้งที่เขาเองมีคนรักอยู่แล้ว เมธาวีเปิดประตูออกไป อย่างไม่ไยดี ในระหว่างที่เธอกำลังจะลุกจากโซฟา เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น