แฝงตัวในถ้ำเสือ 12.1

บุษรินทร์อาศัยที่เซฟเฮ้าส์ชานเมืองของนายวิโรจน์ เนื้อที่กว้างขวาง ต้นไม้ร่มรื่น ภายในบ้านมีหลายห้อง ถูกออกแบบบิ้วอินสวยหรู สมเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ผู้ทรงอิทธิพล แต่บุษรินทร์ไม่อาจรู้ได้เลยว่าห้องไหนเป็นห้องไหน นอกเสียจากห้องนอนของเธอ ห้องวิโรจน์ และห้องครัว ตอนนี้ยังรอดเพราะเจ้าของบ้านมีธุระที่บริษัท แม้จะวางมือและจัดงานส่งมอบธุรกิจให้นายวิบูลย์บุตรชายแล้ว แต่ยังต้องดูแลเบื้องหลังอยู่เนืองๆ 

ปราบดาบอกเธอว่าบ้านนี้ไม่มีแม่บ้าน เพราะไม่มีคนอยู่ประจำ เป็นการจ้างแม่บ้านมาทำงานสัปดาห์ละครั้ง นอกจากวิโรจน์แล้ว รปภ.มีกุญแจห้องที่ขังเมริกา เพราะต้องเอาอาหารไปให้ ในบ้านมีกล้องวงจรปิด โดยเฉพาะห้องขังลับ รปภ.ต้องจับตาดูพฤติกรรมเมริกาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง 

เธอจะต้องทำให้ไฟดับด้วยการสับเบรกเกอร์ไฟ ขั้นตอนแรกวางแผนชิงกุญแจ ที่มีสีเหลืองแต้มเพื่อง่ายต่อการจดจำ เพราะกุญแจทุกดอกเหมือนกันหมด

“พี่ยามคะ ใกล้แถวนี้มีตลาดหรือร้านสะดวกซื้อไหม ฉันอยากออกไปซื้อของสักหน่อย?” 

บุษรินทร์เดินออกมาหน้าบ้าน ในช่วงเกือบสองทุ่ม หลังซุ่มดูว่ายามมีการเปลี่ยนผลัดกัน และอีกคนกลับบ้านไปแล้ว

“มีแต่ ไกลเหมือนกันนะครับ ผมจ้างมอร์เตอร์ไซค์รับจ้างไปซื้อให้ไหมครับผม”

“ไม่ได้ค่ะ ฉันเอ่อ...ฉันจะซื้อของผู้หญิงน่ะค่ะ”

“อ้อ งั้นผมเรียกรถให้นะครับ” 

การหาเรื่องออกนอกบ้านทำให้เธอได้โอกาสชิงกุญแจ บุษรินทร์ซื้อโจ๊กหมูพิเศษ กาแฟร้อน และเครื่องดื่มชูกำลังมาฝาก รปภ. เธอแสร้งซื้อผ้าอนามัยมาให้เขาเห็น จะได้เชื่อว่าเธอซื้อของส่วนตัว ทั้งที่จริงแล้ว รอบเดือนเธอขาดไปและกำลังกังวลใจอยู่ไม่น้อย

“กินเลยนะคะพี่ กำลังร้อนๆ เดี๋ยวเย็นจะจืดชืดหมด”

“ขอบพระคุณครับ” รปภ.ร่างท้วมไหว้ขอบคุณ 

“ไม่ต้องไหว้หนูหรอกพี่อายุเยอะกว่า กินให้อร่อยนะคะ” 

ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที รปภ.หนังตาหย่อนลงทุกขณะ ในที่สุดก็ฟุบหลับไป ด้วยฤทธิ์ยานอนหลับที่ผสมในโจ๊กและกาแฟ ตรงป้อมยามไม่มีกล้อง แต่ทางเดินมี เธอยอมเสี่ยงเดินออกมาอีกหน ควานหากุญแจที่แขวนในป้อมจนพบ เธอเอาเบรกเกอร์ไฟลงทำให้ไฟดับทั้งบ้าน แต่ยังมีไฟสำรองกล้องวงจรปิด ยังไงก็ต้องเสี่ยง อย่างน้อยไฟทางเดินก็มืด ยามหลับแล้วถ้าไม่มีอะไรผิดปกติคงไม่มีใครดูกล้องวงจรปิด บุษรินทร์วิ่งไปที่ห้องเมริกา เธอไขกุญแจท่ามกลางความมืด แล้วรีบปิดห้อง เปิดไฟฉายจากมือถือ เห็นเมริกานอนนิ่งบนเตียง เสี่ยงเหลือเกินว่ากล้องจะมองเห็นได้ชัดในความมืด เธอพยายามหันหลังให้กล้องไว้ก่อน

“ริก้า เธอเป็นอะไรมากไหม”

เมริกานอนลืมตา แต่นิ่งไม่ตอบคำถาม 

“ริก้า ทำไมโหดร้ายอย่างนี้”  

แม้จะรู้ว่าเมริการ้ายกับโรส แต่ก็รับไม่ได้กับสภาพของหญิงที่นอนเปลือยกายบนเตียง มีโซ่ตรวนคล้องคอ พ่วงกับเหล็กทรงกลมเหมือนลูกตุ้มยักษ์  ถ้าเมริกาตายคงถูกโยนถ่วงน้ำที่สระหลังบ้านเป็นแน่ บุษรินทร์ถึงกับน้ำตาซึม ด้วยความสงสาร เมื่อเธอพยายาม เรียกจากที่ไม่ตอบสนองพอมองดูหน้าบุษรินทร์กลับกรีดร้องเสียงดัง สลับกับครวญครางอย่างทรมาน

บุษรินทร์สะท้อนใจ ณ เวลานั้น เกิดความกลัวจับขั้วหัวใจ ถ้าถูกจับได้สภาพของเธอคงไม่ต่างจากนี้ เกินที่จะรับได้ หญิงสาวรีบออกจากห้องลับนั้นทั้งน้ำตา ไม่ได้อะไรเลยนอกจากความหดหู่ และหวาดกลัวไม่อยากเชื่อเลยว่าวิโรจน์ นักธุรกิจหมื่นล้าน ผู้มีชื่อเสียงด้านความใจบุญ ช่วยชุบเลี้ยงเด็กสาวให้มีอนาคตสดใส จะเลวร้ายได้ถึงเพียงนี้  หลังวิ่งเอากุญแจไปไว้ที่เดิม และทำให้ไฟกลับมาติดได้คืนนั้นทั้งคืนบุษรินทร์นอนไม่หลับ

“คุณปราบ เมริกาแย่มาก เธออาจจะตายในไม่ช้า”

[เมริกาบอกอะไรบ้าง] “ไม่เลยค่ะ เธอเอาแต่กรีดร้อง บุษกลัวเพราะวงจรปิดมีเครื่องสำรองไฟ ถ้าเจ้าสัวตรวจสอบดูต้องเห็นว่าบุษทำอะไรแน่ๆ เลย” หญิงสาวพูดทั้งน้ำเสียงสั่น

“พรุ่งนี้ออกมาจากที่นั่นเลยเดี๋ยวผมไปรับ”

“บุษต้องออกงานอสังหาริมทรัพย์ไทยกับเจ้าสัวอีกสองวัน ถ้าหายไปเลยเขาจะสงสัยและอาจตามล่าน่ะสิคะ บุษว่าจะทำใจดีสู้เสือแล้วหาทางหนี ก่อนที่เขาจะดูกล้อง”

หลังวางสายปราบดาบุษรินทร์ส่งข้อความทางแชทหาเพื่อนนางแบบของเมริกาที่เธอพอจะรู้จัก สอบถามหาเมริกา ปั้นเรื่องว่าอาจเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าเพราะไม่มีความเคลื่อนไหว หวังว่าเรื่องนี้จะมีการสืบหา 

รถของเจ้าสัววิโรจน์มารับบุษรินทร์ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า  เพื่อเข้าร่วมงานโครงการอสังหาริมทรัพย์ไทย ของกรมส่งเสริมการค้าระหว่างประเทศจัดกิจกรรมให้ชาวต่างชาติเข้ามาเลือกซื้อเป็นบ้านหลังที่สอง และใช้เพื่อการพักผ่อนระยะยาว 

บุษรินทร์ยืนเคียงคู่วิบูลย์ประธานบริษัท และเจ้าสัววิโรจน์ วันนี้เธออยู่ในชุดเดรสทรงสูทสีขาว กระโปรงคลุมเข่า ปล่อยผมยาวม้วนปลายหยักลอน ในฐานะพรีเซนเตอร์สาวสวยของไนท์ สเปซ บุษรินทร์พรีเซนส์เป็นภาษาสากล  ซึ่งงานในครั้งนี้ไนท์ สเปซ เป็นโครงการบ้านจัดสรรที่ได้รับความสนใจที่สุดในกรุงเทพ แม้จะมีมูลค่าต่ำว่าเมธี พร็อพเพอร์ตี้ ภูเก็ต ซึ่งเป็นโครงการที่ได้รับความสนใจไม่แพ้กัน

เมธาวีในชุดสูทสีเข้ม สมาร์ทดูภูมิฐาน เหมือนกับวันแรกที่เจอเขา ก่อนหน้านี้เอวาเคียงคู่กับเขา แล้วจู่ๆ ก็โบกมือลาออกไปไหนไม่รู้  บุษรินทร์ได้แต่ลอบมองชายหนุ่มที่สุดคิดถึงไกลๆ   การเจอเขาในรอบเกือบสองเดือนทำให้หัวใจเธอเต้นแรง แล้วเลือดลมในกายก็ปั่นป่วน เหมือนมันดันขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ นักธุรกิจต่างชาติคนหนึ่งเดินผ่านหน้า หญิงสาวรู้สึกว่ากลิ่นน้ำหอมของเขาฉุนและเหม็นจนเธอกลั้นอาการคลื่นไส้แทบไม่ไหว เธอยืนเหมือนอมพะนำ ถ้าอ้าปากพูดอาจอาเจียนออกมาได้ 

หญิงกัดฟันเอ่ยขอตัวไปห้องน้ำ กลิ่นน้ำหอมในห้องน้ำเลวร้ายยิ่งกว่า แล้วในที่สุดน้ำและอาหารที่กินรองท้องเมื่อเช้า ก็ทะลักออกมา เธอโก่งคอลงชักโครกได้ทัน วิงเวียนจนรู้สึกเหมือนบ้านหมุนและยืนไม่ไหว กลิ่นต่างๆ ในนี้มันเหม็นกระตุ้นให้คลื่นไส้ตลอด ‘เธอต้องพัก’ บุษรินทร์กลั้นหายใจ เดินออกไปเจอแม่บ้านคนหนึ่ง กำลังจะนำแก้วน้ำที่แขกดื่มหมดแล้วไปล้างเก็บ