แชร์

บทที่ 3

ผู้เขียน: ดวงดาว
ฉางหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันไม่ได้หลบ”

ลี่เยี่ยนโจวเดินเข้ามาอีกสองสามก้าว มองสำรวจสีหน้าที่พยายามหลบเลี่ยงของเธออย่างละเอียด “ยังจะบอกว่าไม่ได้หลบอีกเหรอ? ทุกวันเธอออกเช้ากลับค่ำ เห็นฉันก็ไม่ทักสักคำแล้วเดินหนีไป แบบนี้ไม่เรียกว่าหลบหน้าฉันเหรอ?”

“ทำไมล่ะ? ก็เพราะฉันกับเนี่ยนอวี่คบกันแล้วงั้นเหรอ?”

ฉางหลีรีบส่ายหัว “ไม่ใช่ค่ะ! คุณอาลี่ อาได้อยู่กับคนที่อาชอบ ฉันในฐานะคนที่อายุน้อยกว่าก็รู้สึกดีใจกับอาจริง ๆ ฉันขออวยพรให้คนที่รักกันได้ลงเอยกัน อาวางใจได้เลย ตอนนี้ฉันยอมรับแล้วว่าอาจะไม่มีวันชอบฉัน เพราะงั้นเพราะงั้นฉันก็จะไม่ชอบอีกแล้วค่ะ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังบอกเล่าความจริงที่ถูกกำหนดไว้แล้ว แต่สีหน้าของลี่เยี่ยนโจวกลับหม่นลง และรู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นช่างบาดหูอย่างอธิบายไม่ถูก

ฉางหลีไม่ชอบเขา นี่คงเป็นคำพูดที่ไร้สาระที่สุดที่เขาเคยได้ยิน

“เคยมาสารภาพรักกับฉัน ฉันก็ปฏิเสธ ตามตื๊อฉันทุกวัน ฉันก็ยังปฏิเสธ ตอนนี้เลยเปลี่ยนวิธีมาดึงความสนใจฉันงั้นเหรอ?”

ลี่เยี่ยนโจวพูดไปพลางสังเกตสีหน้าของเธอไปด้วย พอเห็นว่าเด็กสาวชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เขาก็ยิ่งมั่นใจว่านั่นคือความจริง

เขาก้าวเข้าหาเธอทีละก้าว ค่อย ๆ ก้าวเข้ามากดดัน ยิ่งเมื่อเห็นกล่องในอ้อมแขนของฉางหลี น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งเย็นชาเข้าไปอีก

“บอกว่าไม่ชอบฉันแล้ว แต่ยังเขียนจดหมายรักให้ฉันตั้งมากมาย แถมยังแอบวาดรูปฉันตั้งหลายรูป ตามตื๊อฉันมาตั้งหลายปี อยู่ ๆ ก็มาบอกว่าไม่ชอบแล้วก็คือไม่ชอบแล้วงั้นเหรอ?”

“ฉางหลี คำพูดพวกนี้ เธอไม่รู้สึกว่ามันน่าขำบ้างเหรอ?”

ฉางหลีจ้องมองชายตรงหน้าอย่างเงียบงัน

เธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่าคำพูดพวกนี้มันน่าขำ เพราะโกหกบ่อยเหมือนนิทานเด็กเลี้ยงแกะ สุดท้ายก็ไม่มีใครเชื่ออีก

แต่คำพูดที่ดูน่าขำพวกนั้น กลับเป็นความจริง

“คุณอาลี่ ฉันเคยชอบอามานานมาก แต่อาไม่มีวันจะชอบฉัน เพราะงั้นฉันเลยยอมปล่อยวางจริง ๆ แล้วค่ะ”

พูดจบ ฉางหลีก็เทของทั้งหมดในกล่องออกมาต่อหน้าลี่เยี่ยนโจว

จากนั้นเธอก็หยิบจดหมายรักและภาพสเก็ตช์ออกมา ฉีกทีละแผ่นจนแหลกละเอียด

ท่ามกลางเศษกระดาษที่ปลิวว่อน เธอเห็นว่าสีหน้าของผู้ชายคนนั้นไม่เพียงไม่ดีใจ กลับยิ่งหม่นลงเรื่อย ๆ

ขณะที่ฉางหลีเริ่มสงสัยว่าตัวเองมองผิดไปหรือเปล่า เสียงเย็นชาของลี่เยี่ยนโจวก็พลันดังขึ้นข้างหูเธอ

“เสแสร้ง เสแสร้งต่อสิ ฉางหลี จำไว้ให้ดี ไม่ว่าเธอจะใช้วิธีอะไร คนที่ฉันชอบมีแค่เนี่ยนอวี่คนเดียว!”

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ฉางหลีกับลี่เยี่ยนโจวก็ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย

ฝ่ายแรกคือไม่รู้จะพูดอะไร ส่วนฝ่ายหลังกลับคิดว่าเธอกำลังเล่นตัวเพื่อให้เขาสนใจ จึงไม่อยากสนใจเธอ

บรรยากาศตึงเครียดแบบนี้ดำเนินต่อเนื่องไปจนถึงงานเลี้ยงครอบครัวของตระกูลลี่

เมื่อก่อนในงานเลี้ยงครอบครัวแบบนี้ ฉางหลีซึ่งเป็นที่เอ็นดูของพ่อแม่ตระกูลลี่มากที่สุด มักจะเป็นจุดสนใจของงานเสมอ

คนในตระกูลลี่มักจะรุมล้อมเธอ คอยถามไถ่ดูแลไม่ขาดสาย จนต้องให้ลี่เยี่ยนโจวออกหน้ามาช่วย เธอถึงจะหลุดออกมาได้

แต่ตอนนี้ ความสนใจของทุกคนในตระกูลลี่กลับย้ายไปอยู่ที่เฉียวเนี่ยนอวี่ทั้งหมด

ก็เพราะเธอคือว่าที่นายหญิงของตระกูลลี่ในอนาคต ส่วนฉางหลีก็เป็นแค่คนนอก

อะไรสำคัญกว่า พวกเขารู้ดี

เพียงแค่ช่วงเช้าสั้น ๆ ฉางหลีก็ได้เห็นกับตาว่าคนตระกูลลี่ให้ความสำคัญกับเฉียวเนี่ยนอวี่มากแค่ไหน

กำไลหยกประจำตระกูลของบ้านลี่ ตั้งแต่เฉียวเนี่ยนอวี่ก้าวเข้าประตูมา ก็ถูกคุณนายลี่สวมให้เธอที่ข้อมือทันที

ทั้งที่กำไลวงนี้ ในชาติก่อนฉางหลีแม้แต่จะเห็นก็ยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ

พองานเลี้ยงเริ่มขึ้น คนตระกูลลี่ก็คุยกันตรงโต๊ะอาหารเรื่องกำหนดวันแต่งงานของทั้งสองคนโดยตรง

สุดท้าย งานเลี้ยงครอบครัวครั้งนี้ก็จบลงด้วยการตกลงวันแต่งงานเรียบร้อย

ขณะที่ฉางหลีกำลังจะกลับไปพร้อมกับลี่เยี่ยนโจว คุณนายลี่ก็เรียกเธอเอาไว้ บอกว่ามีเรื่องส่วนตัวจะคุยด้วย

เพิ่งเดินเข้าห้องทำงาน คุณนายลี่ก็เปิดประเด็นทันที “อาหลี เธอออกไปจากชีวิตของเยี่ยนโจวเถอะ”

“เธอก็รู้ว่าเยี่ยนโจวกับเนี่ยนอวี่คบกันแล้ว เธออยู่ที่นี่ต่อ นอกจากจะสร้างปัญหาให้เขา แล้วก็ทำให้ตัวเองขายหน้า ยังจะทำอะไรได้อีก?”

คุณนายลี่ไม่ปิดบังความไม่ชอบที่มีต่อฉางหลีเลย ทำให้ในใจของฉางหลีเกิดความขมขื่นขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก

เมื่อก่อนคุณนายลี่เคยเอ็นดูเธอมาก แต่ความเอ็นดูนั้นก็สิ้นสุดลงในวันที่เธอสารภาพรักกับลี่เยี่ยนโจว

ทุกคนต่างบอกว่าเธอไร้ยางอาย ว่าเธอทำตัวน่ารังเกียจ…

ฉางหลีกำมือแน่น “คุณวางใจได้ ฉันจะไปเองค่ะ”

พูดจบ เธอก็หยิบเอกสารย้ายถิ่นฐานที่อยู่ในกระเป๋าออกมา ยื่นให้คุณนายลี่ตรงหน้า

“เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเพิ่งโทรหาพ่อ บอกว่าจะไปอยู่ต่างประเทศกับเขา พ่อบอกว่าจะหาคู่หมั้นให้ฉัน ต่อไปฉันจะอยู่ห่างจากคุณลี่ให้ไกล ๆ จะไม่ตามรบกวนเขาอีกแล้ว”

แม่ลี่ตรวจดูเอกสารในมือของฉางหลีอย่างละเอียดซ้ำไปซ้ำมา ก่อนสีหน้าจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“เธอควรทำให้ได้อย่างที่พูด”

จนกระทั่งแม่ลี่ออกไป ฉางหลีถึงได้คลายความตึงเครียด เก็บเอกสารกลับเข้ากระเป๋า แล้วเตรียมจะออกไป

แต่ทันทีที่เธอลุกขึ้น ก็สบตากับลี่เยี่ยนโจวที่ยืนอยู่หน้าประตู

“เธอจะอยู่ห่างจากใครให้ไกล?”

สมองของฉางหลีว่างเปล่าในทันที เธอไม่รู้ว่าเขาได้ยินไปมากแค่ไหน แต่สัญชาตญาณบอกว่าไม่อยากให้เขารู้เรื่องที่เธอจะไปต่างประเทศ

เธอจึงส่ายหน้า “ไม่มีใคร คุณฟังผิดแล้ว”

พูดจบ เธอไม่มองเขาอีก เบี่ยงตัวจะเดินผ่านไป แต่เสียงของลี่เยี่ยนโจวกลับดังขึ้นข้างหู

“ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากไปต่างประเทศ ต่อไปฉันกับเนี่ยนอวี่แต่งงานกัน เธอก็ไม่ต้องย้ายออกไปอยู่ที่อื่น ฉันกับพ่อของเธอเป็นเพื่อนกัน ฉันดูแลเธอได้ทั้งชีวิต”

คำพูดนี้ทำให้ฉางหลีเบิกตากว้างทันที แม้แต่เฉียวเนี่ยนอวี่ที่ตามมาหาลี่เยี่ยนโจวก็ยังชะงักอยู่ตรงนั้น

จนกระทั่งสายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นของเฉียวเนี่ยนอวี่มองมาที่ฉางหลี เธอถึงได้สติ แล้วรีบเดินจากไปอย่างลนลาน

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 22

    การขาดสารอาหารเป็นเวลานานและการถูกทรมาน ทำให้เฉียวเนี่ยนอวี่ที่เคยมีใบหน้าสดใสเปล่งปลั่ง กลายเป็นคนผอมซูบจนเห็นแต่กระดูกแม่ลี่ตบเธอเพียงครั้งเดียว เฉียวเนี่ยนอวี่ก็ล้มลงไปกองกับพื้นจนลุกไม่ขึ้นแต่แม่ลี่ก็ยังรู้สึกว่ามันเบาเกินไป พอคิดถึงว่าลูกชายของตัวเองต้องกลายเป็นแบบนี้เพราะผู้หญิงคนนี้แม่ลี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของเฉียวเนี่ยนอวี่ขึ้นมา แล้วตบเธอซ้ำไปอีกหลายครั้งถ้าไม่ใช่เพราะผู้คุมเห็นว่าท่าไม่ดีแล้วรีบพุ่งเข้ามาห้ามไว้ เกรงว่าวันนี้เฉียวเนี่ยนอวี่คงเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่แล้วแม้แม่ลี่จะถูกผู้คุมสองคนจับยึดไว้แน่น แต่ปากก็ยังคงด่าทอเฉียวเนี่ยนอวี่อย่างไม่หยุด“นังสารเลว ทำไมคนที่ประสบอุบัติเหตุไม่ใช่เธอ!”“ทำไมคนที่กลายเป็นเจ้าชายนิทราไม่ใช่เธอ!”……เมื่อได้ยินคำพูดเลวร้ายพวกนั้นของแม่ลี่ เฉียวเนี่ยนอวี่ก็ได้แต่รู้สึกประชดประชันอยู่ในใจเมื่อก่อนตอนที่ลี่เยี่ยนโจวรักเธอจนยอมถวายชีวิต แม่ลี่ก็แทบจะเอาใจใส่เธอเหมือนเป็นลูกสาวแท้ ๆเรียกเธอว่า “ลูกสาว” ทั้งวันไม่ขาดปากแต่ตอนนี้ลี่เยี่ยนโจวเกลียดเธอเข้าไส้ ท่าทีของแม่ลี่ที่มีต่อเธอก็พลิกกลับไปโดยสิ้นเ

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 21

    จำได้ว่าเมื่อก่อน ตอนที่ฉางหลียังรักเขาอยู่ เธอเคยจินตนาการถึงลูกในอนาคตของพวกเขาด้วยถ้าเป็นผู้หญิง เธอจะต้องเลี้ยงดูลูกสาวให้เป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่มีความสุขที่สุดในโลกถ้าเป็นผู้ชาย เธอจะต้องเลี้ยงดูลูกชายให้เติบโตเป็นคนเก่งกาจเหมือนลี่เยี่ยนโจวตอนที่เธอพูดคำพวกนี้ ดวงตาของเธอเปล่งประกายสดใสเธอยังวาดภาพหน้าตาของลูกในอนาคตของพวกเขาไว้หลายภาพด้วยแต่ทันทีที่เธอยื่นภาพเหล่านั้นให้เขา เขากลับฉีกมันทิ้งและโยนลงไปในเตาผิงทันทีเขายังพูดกับเธออย่างเย็นชาอีกว่า เขาจะมีลูกกับใครก็ได้ แต่ไม่มีทางเป็นกับเธอเด็ดขาดเขายังบอกให้เธอเลิกเพ้อฝันไร้สาระพวกนี้เสียทีเมื่อนึกถึงตรงนี้ แววตาของลี่เยี่ยนโจวก็เผยความขมขื่นขึ้นมานิดหนึ่งเมื่อก่อนเป็นเธอที่กอดแขนเขาแล้วพูดถึงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ เหล่านี้ แต่ตอนนี้ คนที่อยากมีลูกกับเธอและอยากฝันหวานแบบนั้น กลับกลายเป็นเขาเองทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น“คุณผู้ชายครับ รถเตรียมพร้อมแล้วครับ”เมื่อได้ยินดังนั้น ลี่เยี่ยนโจวก็รีบหยิบของขวัญบนโต๊ะทำงานแล้วเดินออกไปทันทีระหว่างทางไปสนามบิน เขาเอนพิงพนักเก้าอี้ หลับตาพักผ่อน พร้อมกับ

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 20

    ลี่เยี่ยนโจวหลบไม่ทัน ถูกหลินอวี่โจวต่อยจนล้มลงกับพื้นอย่างจังเป็นครั้งแรกที่หลินอวี่โจวควบคุมตัวเองไม่ได้ หมัดแล้วหมัดเล่าซัดเข้าเนื้อเต็มแรงถ้าไม่ได้พ่อบ้านที่รีบเข้ามาห้ามไว้ เกรงว่าลี่เยี่ยนโจวคงถูกเขาซัดจนตายคาที่แน่!หลินอวี่โจวไม่สนใจบาดแผลบนมือของตัวเองเลย เพียงแต่ยืนมองคนที่นอนร่อแร่ใกล้ตายอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา“คุณเกลียดอาหลีมากแค่ไหน ถึงได้คิดจะทำลายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า!”“คุณรู้ไหมว่าวันนี้เป็นวันเกิดของอาหลี มีคนดูตั้งเท่าไหร่! รู้ไหมว่าโชว์โดรนที่คุณพูดถึงจะมีคนเห็นมากแค่ไหน แล้วคุณจะให้พวกเขาคิดกับอาหลียังไง!”“คุณต้องการให้อาหลีถูกคนทั้งโลกมารุมดูแล้วด่าทอ ถึงจะพอใจใช่ไหม!”“ไม่… ผมไม่ได้…”ลี่เยี่ยนโจวพยายามดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้น พออ้าปากพูดก็สำรอกเลือดออกมาทันทีชั่วพริบตาถัดมา หลินอวี่โจวก็เตะเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างแรง!“ไม่ใช่อะไรล่ะ ลี่เยี่ยนโจว ผมบอกเลยนะ ถ้าไม่ใช่เพราะอาหลีไม่ใส่ใจคุณ คุณคงตายไปตั้งแต่วันที่มาถึงอังกฤษแล้ว!”ลี่เยี่ยนโจวถูกหลินอวี่โจวเตะเข้าอย่างจัง จนล้มลงกับพื้นและลุกไม่ขึ้นอีกหลินอวี่โจวยืนอยู่ที่เดิม น้ำเสียงแฝงความโหดเหี้ยมเล็

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 19

    เพราะมีเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เป็นบทเรียน หลินอวี่โจวจึงจัดให้มีบอดี้การ์ดจำนวนมากคอยเฝ้าตามทางเข้าต่าง ๆ ตอนจัดงานวันเกิดให้ฉางหลีเพราะกลัวว่าเผลอเมื่อไหร่ ลี่เยี่ยนโจวจะบุกเข้ามาอีกครั้งแต่ที่น่าแปลกคือ ครั้งนี้ลี่เยี่ยนโจวกลับไม่ปรากฏตัวหลังจากได้ยินรายงานจากพ่อบ้าน แววตาของหลินอวี่โจววาบความประหลาดใจขึ้นชั่วขณะ แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกดังนั้นเขาจึงยังสั่งให้พ่อบ้านจัดคนเฝ้าระวังต่องานเลี้ยงวันเกิดของฉางหลีครั้งนี้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เป็นพิเศษหลินอวี่โจวไม่เพียงเช่าพื้นที่จอโฆษณาทั่วทั้งอังกฤษเพื่อฉายตลอดเวลาเท่านั้น รอบปราสาททั้งหลังก็ถูกจัดวางดอกไม้ไฟไว้เต็มไปหมดเตรียมไว้จุดในช่วงที่ฉางหลีเป่าเทียนวันเกิดนั้นนอกจากนี้ทั่วทั้งปราสาทยังถูกประดับตกแต่งด้วยดอกไม้หลากหลายชนิดและเพชรที่ฉางหลีชื่นชอบของขวัญวันเกิดที่แขกนำมามอบกองสูงเป็นภูเขาเล็ก ๆ จนแทบจะสูงเท่ากับเค้กปราสาทที่หลินอวี่โจวสั่งทำเป็นพิเศษช่วงไฮไลต์ของงานวันเกิด ฉางหลีสวมสร้อยคอ “Heart of True Love” ที่หลินอวี่โจวประมูลมาด้วยเงินกว่าร้อยล้าน ก่อนจะร่วมกันเป่าเทียนเค้กวันเกิดกับเขาทัน

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 18

    คนรับใช้รีบขานรับทันที ก่อนจะหันตัวไปจัดการของขวัญเหล่านั้นพอลี่เยี่ยนโจวรู้ว่าของขวัญพวกนั้นถูกส่งกลับมา เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร เพียงแค่สั่งให้คนส่งไปอีกครั้งขณะที่หลินอวี่โจวคิดว่าของขวัญพวกนั้นคงจะถูกส่งมาแค่ที่ตระกูลหลิน ลี่เยี่ยนโจวกลับถือของขวัญไปปรากฏตัวในงานเลี้ยงด้วยตัวเองอย่างเปิดเผยนี่เป็นงานเลี้ยงที่ตระกูลที่สนิทกับตระกูลหลินเป็นผู้จัดขึ้น และก็เป็นครั้งแรกที่ฉางหลีเข้าร่วมงานในในฐานะว่าที่คุณนายหลินชุดเดรสสีแดงของเธอเข้ากันอย่างลงตัวกับผ้าเช็ดหน้าสีแดงที่อกเสื้อของหลินอวี่โจวแหวนทับทิมหนักยี่สิบห้ากะรัตที่นิ้วกลางของเธอ เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีที่หลินอวี่โจวมอบให้เธอยิ่งทำให้แขกทั้งงานพากันอิจฉาไม่ขาดสายตั้งแต่ช่วงที่เธอควงแขนหลินอวี่โจวเดินเข้ามา เธอก็ดึงดูดสายตาของคนทั้งงานทันทีและแน่นอนว่ายังดึงดูดสายตาของลี่เยี่ยนโจวที่ยืนอยู่มุมหนึ่งของงานด้วยเมื่อมองดูหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางฝูงชนพร้อมรอยยิ้มสดใส แววตาของเขาก็ฉายแววขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อยเขาแทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองไม่ได้เห็นรอยยิ้มของฉางหลีมานานแค่ไหนนานมาแล้ว ฉางหลีเป็นคนที่ยิ้มเก่งมากรอ

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 17

    พายุหิมะครั้งนี้ทำให้ลี่เยี่ยนโจวกลับมาเป็นไข้สูงและหมดสติอีกครั้งเห็นเขาที่สะลึมสะลือพร่ำเรียกชื่อฉางหลีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้เขาวิ่งเต้นหาคนช่วยตลอดทั้งคืน เพียงเพื่อขอให้ฉางหลีมาที่โรงพยาบาล มาเจอลี่เยี่ยนโจวสักครั้งแต่สุดท้ายผู้ช่วยกลับได้รับเพียงเครื่องบันทึกเสียงที่หลินอวี่โจวให้คนใช้เอามาส่งเท่านั้นในห้องที่เงียบสงัด มีเพียงลี่เยี่ยนโจวอยู่คนเดียวเขามองเครื่องบันทึกเสียงในมืออยู่นาน ก่อนจะกดเปิดมันในที่สุดหลังจากเสียงซ่าแทรกอยู่ครู่หนึ่ง เสียงของฉางหลีก็พุ่งตรงเข้ามาในหูของเขาแบบไม่ทันตั้งตัวน้ำเสียงของเธอแฝงด้วยการเยาะเย้ยเล็กน้อย “ถ้าเฉียวเนี่ยนอวี่ไม่เกิดเรื่องขึ้น ฉันคงไม่มีวันได้ยินคำขอโทษจากเขาไปจนตาย”“คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ กว่าจะรู้ความจริง กว่าจะสูญเสียไปแล้ว ถึงจะรู้จักเสียใจภายหลัง แต่ฉันไม่ต้องการความเสียใจที่มาช้าแบบนั้นเลย และฉันก็ไม่อยากจะไปพัวพันกับลี่เยี่ยนโจวเพราะเรื่องพวกนั้นอีก เพราะนอกจากจะทำให้ฉันเพิ่มความทุกข์ใจแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ต่อไปนี้ไม่ติดต่อกันอีก ไม่พบเจอกันอีก นั่นคือบทสรุปที่ดีที่สุดระห

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 7

    ตลอดทั้งคืน วิลล่าตระกูลลี่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟฉางหลีนั่งอยู่บนโซฟาอย่างกระสับกระส่าย เล็บจิกฝ่ามือของตัวเองจนลึก เลือดซึมออกมาเต็มมือแต่เธอกลับเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย เอาแต่มองนาฬิกาแขวนบนผนังอย่างจ้องเขม็งเธอมองดูเข็มนาฬิกาบนผนังเคลื่อนจากเที่ยงคืนไปจนถึงเจ็ดโมงเช้าอย่างไม่ละสายตาในจังหวะที่

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 6

    เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้อง และข้างเตียงนั้น ลี่เยี่ยนโจวกำลังยืนอยู่ สีหน้าของเขาเย็นชาอย่างยิ่ง“ครั้งนี้เธอก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เดิมทีฉันควรจะขังเธอไว้สามวันสามคืน แต่เนี่ยนอวี่ใจดี ไม่คิดเอาเรื่องเธอ ยังมาขอร้องฉันให้ปล่อยเธอออกมา”“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอยังไม่เ

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 5

    แรงตบครั้งนี้รุนแรงจนฉางหลีล้มลงไปกองกับพื้นทันทีใบหน้าของเธอบวมแดงขึ้นอย่างรวดเร็วไม่พอ แม้แต่มุมปากก็ยังมีเลือดไหลซึมออกมา!หูของฉางหลีอื้ออึงไปหมดเธอไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว และก็มองไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเธอยกมือที่สั่นเทาขึ้นลูบแก้มตัวเอง และทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสรอยฝ่ามือนั้น น้ำตาในดวงตาก็ไหลท

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 4

    หลังจากวันนั้น ฉางหลีไม่ได้ใส่ใจคำพูดนั้นเลยเธอเพียงแค่เงียบ ๆ รอให้ขั้นตอนย้ายถิ่นผ่านโดยเร็ว แล้วก็จากไปแต่เฉียวเนี่ยนอวี่กลับไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆวันหนึ่ง เฉียวเนี่ยนอวี่ทำตัวเป็นมิตร ลากเธอออกไปเดินห้างด้วยกัน แต่เพิ่งขึ้นรถได้ไม่นาน ฉางหลีก็ถูกวางยาจนหมดสติพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status