Share

บทที่ 3

Penulis: ดวงดาว
ฉางหลีขมวดคิ้วเล็กน้อย “ฉันไม่ได้หลบ”

ลี่เยี่ยนโจวเดินเข้ามาอีกสองสามก้าว มองสำรวจสีหน้าที่พยายามหลบเลี่ยงของเธออย่างละเอียด “ยังจะบอกว่าไม่ได้หลบอีกเหรอ? ทุกวันเธอออกเช้ากลับค่ำ เห็นฉันก็ไม่ทักสักคำแล้วเดินหนีไป แบบนี้ไม่เรียกว่าหลบหน้าฉันเหรอ?”

“ทำไมล่ะ? ก็เพราะฉันกับเนี่ยนอวี่คบกันแล้วงั้นเหรอ?”

ฉางหลีรีบส่ายหัว “ไม่ใช่ค่ะ! คุณอาลี่ อาได้อยู่กับคนที่อาชอบ ฉันในฐานะคนที่อายุน้อยกว่าก็รู้สึกดีใจกับอาจริง ๆ ฉันขออวยพรให้คนที่รักกันได้ลงเอยกัน อาวางใจได้เลย ตอนนี้ฉันยอมรับแล้วว่าอาจะไม่มีวันชอบฉัน เพราะงั้นเพราะงั้นฉันก็จะไม่ชอบอีกแล้วค่ะ”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังบอกเล่าความจริงที่ถูกกำหนดไว้แล้ว แต่สีหน้าของลี่เยี่ยนโจวกลับหม่นลง และรู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นช่างบาดหูอย่างอธิบายไม่ถูก

ฉางหลีไม่ชอบเขา นี่คงเป็นคำพูดที่ไร้สาระที่สุดที่เขาเคยได้ยิน

“เคยมาสารภาพรักกับฉัน ฉันก็ปฏิเสธ ตามตื๊อฉันทุกวัน ฉันก็ยังปฏิเสธ ตอนนี้เลยเปลี่ยนวิธีมาดึงความสนใจฉันงั้นเหรอ?”

ลี่เยี่ยนโจวพูดไปพลางสังเกตสีหน้าของเธอไปด้วย พอเห็นว่าเด็กสาวชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เขาก็ยิ่งมั่นใจว่านั่นคือความจริง

เขาก้าวเข้าหาเธอทีละก้าว ค่อย ๆ ก้าวเข้ามากดดัน ยิ่งเมื่อเห็นกล่องในอ้อมแขนของฉางหลี น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งเย็นชาเข้าไปอีก

“บอกว่าไม่ชอบฉันแล้ว แต่ยังเขียนจดหมายรักให้ฉันตั้งมากมาย แถมยังแอบวาดรูปฉันตั้งหลายรูป ตามตื๊อฉันมาตั้งหลายปี อยู่ ๆ ก็มาบอกว่าไม่ชอบแล้วก็คือไม่ชอบแล้วงั้นเหรอ?”

“ฉางหลี คำพูดพวกนี้ เธอไม่รู้สึกว่ามันน่าขำบ้างเหรอ?”

ฉางหลีจ้องมองชายตรงหน้าอย่างเงียบงัน

เธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่าคำพูดพวกนี้มันน่าขำ เพราะโกหกบ่อยเหมือนนิทานเด็กเลี้ยงแกะ สุดท้ายก็ไม่มีใครเชื่ออีก

แต่คำพูดที่ดูน่าขำพวกนั้น กลับเป็นความจริง

“คุณอาลี่ ฉันเคยชอบอามานานมาก แต่อาไม่มีวันจะชอบฉัน เพราะงั้นฉันเลยยอมปล่อยวางจริง ๆ แล้วค่ะ”

พูดจบ ฉางหลีก็เทของทั้งหมดในกล่องออกมาต่อหน้าลี่เยี่ยนโจว

จากนั้นเธอก็หยิบจดหมายรักและภาพสเก็ตช์ออกมา ฉีกทีละแผ่นจนแหลกละเอียด

ท่ามกลางเศษกระดาษที่ปลิวว่อน เธอเห็นว่าสีหน้าของผู้ชายคนนั้นไม่เพียงไม่ดีใจ กลับยิ่งหม่นลงเรื่อย ๆ

ขณะที่ฉางหลีเริ่มสงสัยว่าตัวเองมองผิดไปหรือเปล่า เสียงเย็นชาของลี่เยี่ยนโจวก็พลันดังขึ้นข้างหูเธอ

“เสแสร้ง เสแสร้งต่อสิ ฉางหลี จำไว้ให้ดี ไม่ว่าเธอจะใช้วิธีอะไร คนที่ฉันชอบมีแค่เนี่ยนอวี่คนเดียว!”

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ฉางหลีกับลี่เยี่ยนโจวก็ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย

ฝ่ายแรกคือไม่รู้จะพูดอะไร ส่วนฝ่ายหลังกลับคิดว่าเธอกำลังเล่นตัวเพื่อให้เขาสนใจ จึงไม่อยากสนใจเธอ

บรรยากาศตึงเครียดแบบนี้ดำเนินต่อเนื่องไปจนถึงงานเลี้ยงครอบครัวของตระกูลลี่

เมื่อก่อนในงานเลี้ยงครอบครัวแบบนี้ ฉางหลีซึ่งเป็นที่เอ็นดูของพ่อแม่ตระกูลลี่มากที่สุด มักจะเป็นจุดสนใจของงานเสมอ

คนในตระกูลลี่มักจะรุมล้อมเธอ คอยถามไถ่ดูแลไม่ขาดสาย จนต้องให้ลี่เยี่ยนโจวออกหน้ามาช่วย เธอถึงจะหลุดออกมาได้

แต่ตอนนี้ ความสนใจของทุกคนในตระกูลลี่กลับย้ายไปอยู่ที่เฉียวเนี่ยนอวี่ทั้งหมด

ก็เพราะเธอคือว่าที่นายหญิงของตระกูลลี่ในอนาคต ส่วนฉางหลีก็เป็นแค่คนนอก

อะไรสำคัญกว่า พวกเขารู้ดี

เพียงแค่ช่วงเช้าสั้น ๆ ฉางหลีก็ได้เห็นกับตาว่าคนตระกูลลี่ให้ความสำคัญกับเฉียวเนี่ยนอวี่มากแค่ไหน

กำไลหยกประจำตระกูลของบ้านลี่ ตั้งแต่เฉียวเนี่ยนอวี่ก้าวเข้าประตูมา ก็ถูกคุณนายลี่สวมให้เธอที่ข้อมือทันที

ทั้งที่กำไลวงนี้ ในชาติก่อนฉางหลีแม้แต่จะเห็นก็ยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ

พองานเลี้ยงเริ่มขึ้น คนตระกูลลี่ก็คุยกันตรงโต๊ะอาหารเรื่องกำหนดวันแต่งงานของทั้งสองคนโดยตรง

สุดท้าย งานเลี้ยงครอบครัวครั้งนี้ก็จบลงด้วยการตกลงวันแต่งงานเรียบร้อย

ขณะที่ฉางหลีกำลังจะกลับไปพร้อมกับลี่เยี่ยนโจว คุณนายลี่ก็เรียกเธอเอาไว้ บอกว่ามีเรื่องส่วนตัวจะคุยด้วย

เพิ่งเดินเข้าห้องทำงาน คุณนายลี่ก็เปิดประเด็นทันที “อาหลี เธอออกไปจากชีวิตของเยี่ยนโจวเถอะ”

“เธอก็รู้ว่าเยี่ยนโจวกับเนี่ยนอวี่คบกันแล้ว เธออยู่ที่นี่ต่อ นอกจากจะสร้างปัญหาให้เขา แล้วก็ทำให้ตัวเองขายหน้า ยังจะทำอะไรได้อีก?”

คุณนายลี่ไม่ปิดบังความไม่ชอบที่มีต่อฉางหลีเลย ทำให้ในใจของฉางหลีเกิดความขมขื่นขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก

เมื่อก่อนคุณนายลี่เคยเอ็นดูเธอมาก แต่ความเอ็นดูนั้นก็สิ้นสุดลงในวันที่เธอสารภาพรักกับลี่เยี่ยนโจว

ทุกคนต่างบอกว่าเธอไร้ยางอาย ว่าเธอทำตัวน่ารังเกียจ…

ฉางหลีกำมือแน่น “คุณวางใจได้ ฉันจะไปเองค่ะ”

พูดจบ เธอก็หยิบเอกสารย้ายถิ่นฐานที่อยู่ในกระเป๋าออกมา ยื่นให้คุณนายลี่ตรงหน้า

“เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันเพิ่งโทรหาพ่อ บอกว่าจะไปอยู่ต่างประเทศกับเขา พ่อบอกว่าจะหาคู่หมั้นให้ฉัน ต่อไปฉันจะอยู่ห่างจากคุณลี่ให้ไกล ๆ จะไม่ตามรบกวนเขาอีกแล้ว”

แม่ลี่ตรวจดูเอกสารในมือของฉางหลีอย่างละเอียดซ้ำไปซ้ำมา ก่อนสีหน้าจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย

“เธอควรทำให้ได้อย่างที่พูด”

จนกระทั่งแม่ลี่ออกไป ฉางหลีถึงได้คลายความตึงเครียด เก็บเอกสารกลับเข้ากระเป๋า แล้วเตรียมจะออกไป

แต่ทันทีที่เธอลุกขึ้น ก็สบตากับลี่เยี่ยนโจวที่ยืนอยู่หน้าประตู

“เธอจะอยู่ห่างจากใครให้ไกล?”

สมองของฉางหลีว่างเปล่าในทันที เธอไม่รู้ว่าเขาได้ยินไปมากแค่ไหน แต่สัญชาตญาณบอกว่าไม่อยากให้เขารู้เรื่องที่เธอจะไปต่างประเทศ

เธอจึงส่ายหน้า “ไม่มีใคร คุณฟังผิดแล้ว”

พูดจบ เธอไม่มองเขาอีก เบี่ยงตัวจะเดินผ่านไป แต่เสียงของลี่เยี่ยนโจวกลับดังขึ้นข้างหู

“ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากไปต่างประเทศ ต่อไปฉันกับเนี่ยนอวี่แต่งงานกัน เธอก็ไม่ต้องย้ายออกไปอยู่ที่อื่น ฉันกับพ่อของเธอเป็นเพื่อนกัน ฉันดูแลเธอได้ทั้งชีวิต”

คำพูดนี้ทำให้ฉางหลีเบิกตากว้างทันที แม้แต่เฉียวเนี่ยนอวี่ที่ตามมาหาลี่เยี่ยนโจวก็ยังชะงักอยู่ตรงนั้น

จนกระทั่งสายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นของเฉียวเนี่ยนอวี่มองมาที่ฉางหลี เธอถึงได้สติ แล้วรีบเดินจากไปอย่างลนลาน

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 22

    การขาดสารอาหารเป็นเวลานานและการถูกทรมาน ทำให้เฉียวเนี่ยนอวี่ที่เคยมีใบหน้าสดใสเปล่งปลั่ง กลายเป็นคนผอมซูบจนเห็นแต่กระดูกแม่ลี่ตบเธอเพียงครั้งเดียว เฉียวเนี่ยนอวี่ก็ล้มลงไปกองกับพื้นจนลุกไม่ขึ้นแต่แม่ลี่ก็ยังรู้สึกว่ามันเบาเกินไป พอคิดถึงว่าลูกชายของตัวเองต้องกลายเป็นแบบนี้เพราะผู้หญิงคนนี้แม่ลี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของเฉียวเนี่ยนอวี่ขึ้นมา แล้วตบเธอซ้ำไปอีกหลายครั้งถ้าไม่ใช่เพราะผู้คุมเห็นว่าท่าไม่ดีแล้วรีบพุ่งเข้ามาห้ามไว้ เกรงว่าวันนี้เฉียวเนี่ยนอวี่คงเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่แล้วแม้แม่ลี่จะถูกผู้คุมสองคนจับยึดไว้แน่น แต่ปากก็ยังคงด่าทอเฉียวเนี่ยนอวี่อย่างไม่หยุด“นังสารเลว ทำไมคนที่ประสบอุบัติเหตุไม่ใช่เธอ!”“ทำไมคนที่กลายเป็นเจ้าชายนิทราไม่ใช่เธอ!”……เมื่อได้ยินคำพูดเลวร้ายพวกนั้นของแม่ลี่ เฉียวเนี่ยนอวี่ก็ได้แต่รู้สึกประชดประชันอยู่ในใจเมื่อก่อนตอนที่ลี่เยี่ยนโจวรักเธอจนยอมถวายชีวิต แม่ลี่ก็แทบจะเอาใจใส่เธอเหมือนเป็นลูกสาวแท้ ๆเรียกเธอว่า “ลูกสาว” ทั้งวันไม่ขาดปากแต่ตอนนี้ลี่เยี่ยนโจวเกลียดเธอเข้าไส้ ท่าทีของแม่ลี่ที่มีต่อเธอก็พลิกกลับไปโดยสิ้นเ

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 21

    จำได้ว่าเมื่อก่อน ตอนที่ฉางหลียังรักเขาอยู่ เธอเคยจินตนาการถึงลูกในอนาคตของพวกเขาด้วยถ้าเป็นผู้หญิง เธอจะต้องเลี้ยงดูลูกสาวให้เป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่มีความสุขที่สุดในโลกถ้าเป็นผู้ชาย เธอจะต้องเลี้ยงดูลูกชายให้เติบโตเป็นคนเก่งกาจเหมือนลี่เยี่ยนโจวตอนที่เธอพูดคำพวกนี้ ดวงตาของเธอเปล่งประกายสดใสเธอยังวาดภาพหน้าตาของลูกในอนาคตของพวกเขาไว้หลายภาพด้วยแต่ทันทีที่เธอยื่นภาพเหล่านั้นให้เขา เขากลับฉีกมันทิ้งและโยนลงไปในเตาผิงทันทีเขายังพูดกับเธออย่างเย็นชาอีกว่า เขาจะมีลูกกับใครก็ได้ แต่ไม่มีทางเป็นกับเธอเด็ดขาดเขายังบอกให้เธอเลิกเพ้อฝันไร้สาระพวกนี้เสียทีเมื่อนึกถึงตรงนี้ แววตาของลี่เยี่ยนโจวก็เผยความขมขื่นขึ้นมานิดหนึ่งเมื่อก่อนเป็นเธอที่กอดแขนเขาแล้วพูดถึงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ เหล่านี้ แต่ตอนนี้ คนที่อยากมีลูกกับเธอและอยากฝันหวานแบบนั้น กลับกลายเป็นเขาเองทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น“คุณผู้ชายครับ รถเตรียมพร้อมแล้วครับ”เมื่อได้ยินดังนั้น ลี่เยี่ยนโจวก็รีบหยิบของขวัญบนโต๊ะทำงานแล้วเดินออกไปทันทีระหว่างทางไปสนามบิน เขาเอนพิงพนักเก้าอี้ หลับตาพักผ่อน พร้อมกับ

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 20

    ลี่เยี่ยนโจวหลบไม่ทัน ถูกหลินอวี่โจวต่อยจนล้มลงกับพื้นอย่างจังเป็นครั้งแรกที่หลินอวี่โจวควบคุมตัวเองไม่ได้ หมัดแล้วหมัดเล่าซัดเข้าเนื้อเต็มแรงถ้าไม่ได้พ่อบ้านที่รีบเข้ามาห้ามไว้ เกรงว่าลี่เยี่ยนโจวคงถูกเขาซัดจนตายคาที่แน่!หลินอวี่โจวไม่สนใจบาดแผลบนมือของตัวเองเลย เพียงแต่ยืนมองคนที่นอนร่อแร่ใกล้ตายอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา“คุณเกลียดอาหลีมากแค่ไหน ถึงได้คิดจะทำลายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า!”“คุณรู้ไหมว่าวันนี้เป็นวันเกิดของอาหลี มีคนดูตั้งเท่าไหร่! รู้ไหมว่าโชว์โดรนที่คุณพูดถึงจะมีคนเห็นมากแค่ไหน แล้วคุณจะให้พวกเขาคิดกับอาหลียังไง!”“คุณต้องการให้อาหลีถูกคนทั้งโลกมารุมดูแล้วด่าทอ ถึงจะพอใจใช่ไหม!”“ไม่… ผมไม่ได้…”ลี่เยี่ยนโจวพยายามดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้น พออ้าปากพูดก็สำรอกเลือดออกมาทันทีชั่วพริบตาถัดมา หลินอวี่โจวก็เตะเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างแรง!“ไม่ใช่อะไรล่ะ ลี่เยี่ยนโจว ผมบอกเลยนะ ถ้าไม่ใช่เพราะอาหลีไม่ใส่ใจคุณ คุณคงตายไปตั้งแต่วันที่มาถึงอังกฤษแล้ว!”ลี่เยี่ยนโจวถูกหลินอวี่โจวเตะเข้าอย่างจัง จนล้มลงกับพื้นและลุกไม่ขึ้นอีกหลินอวี่โจวยืนอยู่ที่เดิม น้ำเสียงแฝงความโหดเหี้ยมเล็

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 19

    เพราะมีเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เป็นบทเรียน หลินอวี่โจวจึงจัดให้มีบอดี้การ์ดจำนวนมากคอยเฝ้าตามทางเข้าต่าง ๆ ตอนจัดงานวันเกิดให้ฉางหลีเพราะกลัวว่าเผลอเมื่อไหร่ ลี่เยี่ยนโจวจะบุกเข้ามาอีกครั้งแต่ที่น่าแปลกคือ ครั้งนี้ลี่เยี่ยนโจวกลับไม่ปรากฏตัวหลังจากได้ยินรายงานจากพ่อบ้าน แววตาของหลินอวี่โจววาบความประหลาดใจขึ้นชั่วขณะ แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกดังนั้นเขาจึงยังสั่งให้พ่อบ้านจัดคนเฝ้าระวังต่องานเลี้ยงวันเกิดของฉางหลีครั้งนี้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เป็นพิเศษหลินอวี่โจวไม่เพียงเช่าพื้นที่จอโฆษณาทั่วทั้งอังกฤษเพื่อฉายตลอดเวลาเท่านั้น รอบปราสาททั้งหลังก็ถูกจัดวางดอกไม้ไฟไว้เต็มไปหมดเตรียมไว้จุดในช่วงที่ฉางหลีเป่าเทียนวันเกิดนั้นนอกจากนี้ทั่วทั้งปราสาทยังถูกประดับตกแต่งด้วยดอกไม้หลากหลายชนิดและเพชรที่ฉางหลีชื่นชอบของขวัญวันเกิดที่แขกนำมามอบกองสูงเป็นภูเขาเล็ก ๆ จนแทบจะสูงเท่ากับเค้กปราสาทที่หลินอวี่โจวสั่งทำเป็นพิเศษช่วงไฮไลต์ของงานวันเกิด ฉางหลีสวมสร้อยคอ “Heart of True Love” ที่หลินอวี่โจวประมูลมาด้วยเงินกว่าร้อยล้าน ก่อนจะร่วมกันเป่าเทียนเค้กวันเกิดกับเขาทัน

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 18

    คนรับใช้รีบขานรับทันที ก่อนจะหันตัวไปจัดการของขวัญเหล่านั้นพอลี่เยี่ยนโจวรู้ว่าของขวัญพวกนั้นถูกส่งกลับมา เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร เพียงแค่สั่งให้คนส่งไปอีกครั้งขณะที่หลินอวี่โจวคิดว่าของขวัญพวกนั้นคงจะถูกส่งมาแค่ที่ตระกูลหลิน ลี่เยี่ยนโจวกลับถือของขวัญไปปรากฏตัวในงานเลี้ยงด้วยตัวเองอย่างเปิดเผยนี่เป็นงานเลี้ยงที่ตระกูลที่สนิทกับตระกูลหลินเป็นผู้จัดขึ้น และก็เป็นครั้งแรกที่ฉางหลีเข้าร่วมงานในในฐานะว่าที่คุณนายหลินชุดเดรสสีแดงของเธอเข้ากันอย่างลงตัวกับผ้าเช็ดหน้าสีแดงที่อกเสื้อของหลินอวี่โจวแหวนทับทิมหนักยี่สิบห้ากะรัตที่นิ้วกลางของเธอ เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีที่หลินอวี่โจวมอบให้เธอยิ่งทำให้แขกทั้งงานพากันอิจฉาไม่ขาดสายตั้งแต่ช่วงที่เธอควงแขนหลินอวี่โจวเดินเข้ามา เธอก็ดึงดูดสายตาของคนทั้งงานทันทีและแน่นอนว่ายังดึงดูดสายตาของลี่เยี่ยนโจวที่ยืนอยู่มุมหนึ่งของงานด้วยเมื่อมองดูหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางฝูงชนพร้อมรอยยิ้มสดใส แววตาของเขาก็ฉายแววขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อยเขาแทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองไม่ได้เห็นรอยยิ้มของฉางหลีมานานแค่ไหนนานมาแล้ว ฉางหลีเป็นคนที่ยิ้มเก่งมากรอ

  • ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า   บทที่ 17

    พายุหิมะครั้งนี้ทำให้ลี่เยี่ยนโจวกลับมาเป็นไข้สูงและหมดสติอีกครั้งเห็นเขาที่สะลึมสะลือพร่ำเรียกชื่อฉางหลีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้เขาวิ่งเต้นหาคนช่วยตลอดทั้งคืน เพียงเพื่อขอให้ฉางหลีมาที่โรงพยาบาล มาเจอลี่เยี่ยนโจวสักครั้งแต่สุดท้ายผู้ช่วยกลับได้รับเพียงเครื่องบันทึกเสียงที่หลินอวี่โจวให้คนใช้เอามาส่งเท่านั้นในห้องที่เงียบสงัด มีเพียงลี่เยี่ยนโจวอยู่คนเดียวเขามองเครื่องบันทึกเสียงในมืออยู่นาน ก่อนจะกดเปิดมันในที่สุดหลังจากเสียงซ่าแทรกอยู่ครู่หนึ่ง เสียงของฉางหลีก็พุ่งตรงเข้ามาในหูของเขาแบบไม่ทันตั้งตัวน้ำเสียงของเธอแฝงด้วยการเยาะเย้ยเล็กน้อย “ถ้าเฉียวเนี่ยนอวี่ไม่เกิดเรื่องขึ้น ฉันคงไม่มีวันได้ยินคำขอโทษจากเขาไปจนตาย”“คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ กว่าจะรู้ความจริง กว่าจะสูญเสียไปแล้ว ถึงจะรู้จักเสียใจภายหลัง แต่ฉันไม่ต้องการความเสียใจที่มาช้าแบบนั้นเลย และฉันก็ไม่อยากจะไปพัวพันกับลี่เยี่ยนโจวเพราะเรื่องพวกนั้นอีก เพราะนอกจากจะทำให้ฉันเพิ่มความทุกข์ใจแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ต่อไปนี้ไม่ติดต่อกันอีก ไม่พบเจอกันอีก นั่นคือบทสรุปที่ดีที่สุดระห

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status