บทที่ 7

ตลอดทั้งคืน วิลล่าตระกูลลี่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

ฉางหลีนั่งอยู่บนโซฟาอย่างกระสับกระส่าย เล็บจิกฝ่ามือของตัวเองจนลึก เลือดซึมออกมาเต็มมือ

แต่เธอกลับเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย เอาแต่มองนาฬิกาแขวนบนผนังอย่างจ้องเขม็ง

เธอมองดูเข็มนาฬิกาบนผนังเคลื่อนจากเที่ยงคืนไปจนถึงเจ็ดโมงเช้าอย่างไม่ละสายตา

ในจังหวะที่นาฬิกาบอกเวลาตรงเป๊ะ เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากนอกประตู ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

ดวงตาของลี่เยี่ยนโจวมืดดำลึกจนแทบมองไม่เห็นก้นบึ้ง แฝงไปด้วยไออำมหิต ทำให้ฉางหลีหนังศีรษะชาวาบ ความเย็นยะเยือกไหลจากปลายเท้าลามไปทั่วทั้งร่าง

ลี่เยี่ยนโจวรับแส้ยาวมาจากมือคนรับใช้ แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเธอทีละก้าว

“ฉางหลี เธอรู้ไหมว่า อีกนิดเดียว เนี่ยนอวี่กับลูกในท้องแทบจะไม่รอดแล้ว”

ลูก?

เฉียวเนี่ยนอวี่ตั้งครรภ์แล้วเหรอ?

หลังจากความตกตะลึงอย่างสุดขีด ฉางหลีก็ได้สติกลับมาทันที

ใช่แล้ว ในชาติที่แล้ว เธอก็ตั้งครรภ์ในช่วงเวลาเดียวกันนี้พอดี

ในชาตินี้ เธอเป็นคนผลักเฉียวเนี่ยนอวี่ให้ไปเป็นยาถอนพิษให้ลี่เยี่ยนโจว ดังนั้นคนที่ตั้งครรภ์ก็ย่อมเป็นเนี่ยนอวี่อยู่แล้ว

เธอไม่มีเวลาจะคิดต่อไปมากนัก มองลี่เยี่ยนโจวที่ถึงขั้นจะใช้โทษประจำตระกูลกับเธอ เพียงเพื่อระบายความโกรธแทนเฉียวเนี่ยนอวี่ ดวงตาของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาในทันที แล้วพยายามอธิบายว่า

“ฉันไม่ได้ทำอะไรกับชุดแต่งงาน และก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายเธอเลย ตั้งแต่เรื่องลักพาตัว จนถึงจดหมายรักที่โผล่มาในงานเลี้ยงอย่างมีพิรุธ แล้วก็มาถึงชุดแต่งงานวันนี้ คุณไม่รู้สึกเลยเหรอว่าทุกอย่างมันแปลก ๆ? ต่อให้ฉันจะคิดใส่ร้ายเธอ ก็ไม่มีทางทำได้ซ้ำแล้วซ้ำอีก แถมยังสำเร็จทุกครั้งแบบนี้หรอก”

เดิมทีเธอคิดว่า เมื่อพูดคำพวกนี้ออกไปแล้ว ลี่เยี่ยนโจวที่ปกติระมัดระวังรอบคอบน่าจะมองเห็นความผิดปกติในเรื่องพวกนี้บ้าง

แต่ในตอนนี้เขากลับถูกความโกรธเข้าครอบงำทั้งตัว เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “ความหมายของเธอคือ ช่วงนี้ทั้งหมดเนี่ยนอวี่เป็นคนใส่ร้ายเธองั้นเหรอ? คนที่ฉันรักก็คือเนี่ยนอวี่ คนที่ฉันแต่งงานด้วยก็เป็นเนี่ยนอวี่ แล้วเนี่ยนอวี่จะใส่ร้ายเธอไปทำไมโดยไม่มีเหตุผล”

นี่ก็เป็นสิ่งที่ฉางหลีไม่เข้าใจเช่นกัน “ฉันก็ไม่รู้…”

คำพูดเพิ่งจะพูดออกมาได้ครึ่งเดียว เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็หลุดออกมาจากปากทันที เพราะไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แส้ในมือของลี่เยี่ยนโจวถูกชูขึ้นสูง และฟาดลงบนตัวเธออย่างแรง

“ฉางหลี เธอนี่มันดื้อด้านไม่รู้จักสำนึกจริง ๆ”

สีหน้าของฉางหลีซีดเผือดลงทันที มุมปากเผยรอยยิ้มขมขื่นเล็ก ๆ

เฉียวเนี่ยนอวี่คือคนที่เขาทะนุถนอมอยู่บนสุดของหัวใจ แล้วเธอยังจะมีความหวังอะไรอยู่อีก ถึงคิดว่าเขาจะเชื่อเธอได้

เธอเผลอคิดจะหนีโดยสัญชาตญาณ

แต่บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังก็พุ่งเข้ามา กดเธอลงกับพื้นอย่างแน่นหนา

“ฉางหลี เธอยอมรับผิดไหม!”

พร้อมกับแส้ที่ฟาดลงมาอีกครั้ง ลี่เยี่ยนโจวก็ตะคอกเสียงดุ

ฉางหลีเจ็บจนทั้งร่างสั่นเทา แต่สองมือกลับกำแน่น ไม่ยอมส่งเสียงครวญออกมาแม้แต่นิดเดียว

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบ แส้ในมือลี่เยี่ยนโจวก็ฟาดลงบนแผ่นหลังของเธออย่างแรงอีกครั้ง!

“ฉันจะถามเธออีกครั้ง เธอจะยอมรับผิดไหม!”

แต่หญิงสาวที่นอนอยู่บนพื้นกลับเม้มปากแน่น ไม่ยอมเปิดปากพูดอยู่นาน

เธอไม่ได้ผิดสักหน่อย! แล้วทำไมเธอต้องยอมรับด้วย!

เมื่อเห็นว่าเธอดื้อรั้นขนาดนี้ ลี่เยี่ยนโจวก็เริ่มโกรธขึ้นมาจริง ๆ

แส้ในมือของเขาฟาดลงบนแผ่นหลังของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

ไม่นาน แผ่นหลังของฉางหลีก็กลายเป็นแผลเลือดเนื้อเละเทะ แต่เธอก็ยังไม่ยอมรับผิดอยู่ดี

ในที่สุดพ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ทนดูต่อไม่ไหว จึงก้าวเข้ามาจับแส้ในมือของลี่เยี่ยนโจวไว้

“คุณผู้ชาย ถ้ายังตีต่อไปแบบนี้ จะถึงตายได้นะครับ…”

ลี่เยี่ยนโจวจึงหยุดมือ ก่อนจะโยนแส้ในมือทิ้งไปอย่างเย็นชา

“ฉางหลี อย่าให้มีครั้งหน้าอีก!”

ในที่สุดฉางหลีก็ทนไม่ไหว ศีรษะฟุบลงกับพื้น ก่อนจะหมดสติไปอย่างสิ้นเชิง

หลังจากนั้นหลายวัน ลี่เยี่ยนโจวก็ไม่ได้กลับบ้านอีกเลย ส่วนฉางหลีที่ถูกฟาดจนแผลเลือดเนื้อเละเทะ เจ็บปวดจนแทบลุกจากเตียงไม่ได้

เธอนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงหลายวัน กว่าจะลุกลงมาเดินได้ในที่สุด

ในวันที่แผลของเธอเริ่มดีขึ้น สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองก็แจ้งว่า ขั้นตอนการขอถิ่นที่อยู่ถาวรของเธอเสร็จสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้เมื่อได้เอกสารถิ่นที่อยู่ถาวรมาแล้ว ฉางหลีก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ที่ตระกูลลี่ต่อไปอีก

หลังจากรับเอกสารมาแล้ว เธอก็กลับมาเก็บของส่วนสุดท้ายให้เรียบร้อย จากนั้นก็ลากกระเป๋าเตรียมออกไป

แต่ไม่คาดคิดว่าเพิ่งก้าวออกจากประตู ก็ชนเข้ากับลี่เยี่ยนโจวที่เพิ่งกลับมาเข้าอย่างจัง

ยังไม่ทันที่ฉางหลีจะได้ตั้งตัว ลี่เยี่ยนโจวก็เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “ฉางหลี เธออายุเท่าไหร่แล้ว ยังมาเล่นละครหนีออกจากบ้านอีก! ฉันบอกเธอไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่าอย่าคิดอะไรกับฉันแบบนั้นอีก แต่เธอก็ยังดื้อด้าน คิดร้ายต่อเนี่ยนอวี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันลงโทษเธอ แบบนี้ฉันผิดงั้นเหรอ?”

ฉางหลีฟังคำพูดของเขาจบ ก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างสุดขีด

เธอไม่รู้เลยว่าต้องพูดอีกกี่ครั้ง เขาถึงจะยอมเชื่อว่าเธอไม่ได้ชอบเขาแล้วจริง ๆ

เมื่อเห็นฉางหลีเงียบไม่พูดอะไร สีหน้าของลี่เยี่ยนโจวยิ่งมืดครึ้มลง สุดท้ายก็ยกมือขึ้นกดขมับตัวเอง

“ช่างเถอะ เธอจะออกไปพักใจบ้างก็ดี ช่วงนี้เนี่ยนอวี่ครรภ์ยังไม่ค่อยนิ่ง ฉันก็ยุ่งกับการเตรียมงานแต่ง ถ้าเธออยู่ที่นี่ต่อ ไม่แน่ว่าเธออาจทำอะไรเนี่ยนอวี่อีก”

พูดจบ เขาก็รับกระเป๋าของฉางหลีมา

“ฉันจะไปส่งเธอที่สนามบินเอง!”

ฉางหลีไม่อาจโต้แย้งได้ และก็ไม่ได้อธิบายอะไร เพียงแต่เดินตามเขาไปเงียบ ๆ

รถแล่นตรงไปยังอาคารผู้โดยสารของสนามบินอย่างรวดเร็ว กระทั่งฉางหลีเงียบ ๆ หิ้วกระเป๋าเตรียมลงจากรถ เขาถึงได้ถามขึ้นมาหนึ่งประโยคว่า “เธอซื้อตั๋วไปที่ไหน?”

ริมฝีปากบางของฉางหลีขยับเล็กน้อย ยังไม่ทันได้พูด ก็ได้ยินเขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ก็ไปเที่ยวแถวเมืองใกล้ ๆ ก็พอ อย่าไปไกลเกิน รอฉันกับเนี่ยนอวี่จัดงานแต่งเสร็จ แล้วฉันจะไปรับเธอกลับมา”

ครั้งนี้ฉางหลีไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่ตอบอย่างเชื่อฟังว่า “ฉันเข้าใจแล้ว”

หลังจากกล่าวลาแล้ว เธอก็ลากกระเป๋าเดินทาง เดินเข้าไปในสนามบินภายใต้สายตาของเขาที่มองส่งอยู่

จนกระทั่งรถของเขาหายลับไปกับกระแสรถบนถนน เธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา ค่อย ๆ บล็อกทุกช่องทางติดต่อของลี่เยี่ยนโจว จากนั้นก็เดินเข้าสู่ประตูขึ้นเครื่องอย่างไม่ลังเล

ไปรับเธอกลับมาเหรอ?

ไม่ต้องแล้ว ลี่เยี่ยนโจว

เธอจะไม่มีวันกลับมาอีก…ตลอดไป