บทที่ 6

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้อง และข้างเตียงนั้น ลี่เยี่ยนโจวกำลังยืนอยู่ สีหน้าของเขาเย็นชาอย่างยิ่ง

“ครั้งนี้เธอก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เดิมทีฉันควรจะขังเธอไว้สามวันสามคืน แต่เนี่ยนอวี่ใจดี ไม่คิดเอาเรื่องเธอ ยังมาขอร้องฉันให้ปล่อยเธอออกมา”

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอยังไม่เลิกคิดไม่ซื่อกับฉัน แต่ฉางหลี เธอฟังให้ดีนะ ฉันไม่มีทางชอบผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าฉันตั้งสิบสองปี ระหว่างเธอกับฉัน มันไม่มีทางเป็นไปได้ตลอดไป”

พอพูดจบ ประตูห้องก็ถูกปิดกระแทกลงตรงหน้าฉางหลี เสียงปิดประตูดังสนั่น กลบคำอธิบายที่เธอกำลังจะเอ่ยออกมาในชั่วพริบตา

เธอเอนหลังพิงหัวเตียง หลับตาลง แล้วถอนหายใจยาว ก่อนจะพึมพำประโยคนั้นออกมา

“ลี่เยี่ยนโจว ฉัน…ไม่ชอบคุณแล้วจริง ๆ”

หลังจากนั้นไม่กี่วัน ตระกูลลี่ก็กลับมาคึกคักเป็นอย่างมาก

คนทั้งวิลล่าต่างกำลังเตรียมงานให้กับงานแต่งงานที่กำลังจะมาถึงของลี่เยี่ยนโจวกับเฉียวเนี่ยนอวี่

เฉียวเนี่ยนอวี่คอยสั่งการไปด้วย พร้อมกับดึงมือฉางหลีอย่างกระตือรือร้น ราวกับว่าเรื่องไม่สบายใจทั้งหมดก่อนหน้านี้ได้สลายหายไปหมดแล้ว

“สถานที่กับการจัดงานก็เกือบเรียบร้อยแล้ว ขาดแค่เพื่อนเจ้าสาวแล้ว ฉันว่าอาหลีเหมาะพอดี เอาฤกษ์เอาชัยหน่อย เผื่อถึงตอนนั้นจะได้เจอเพื่อนเจ้าบ่าวสักคนมาเป็นแฟนด้วย”

พอพูดถึงช่วงท้าย คำพูดของเฉียวเนี่ยนอวี่ก็แฝงไปด้วยน้ำเสียงหยอกล้อเล็กน้อย

ฉางหลีไม่ได้เสแสร้งเก่งเหมือนเธอ จึงดึงมือออกจากข้อพับแขนของอีกฝ่าย เพิ่งจะอ้าปากปฏิเสธ เสียงผู้ชายเย็นชาก็ดังขึ้นจากเหนือศีรษะของพวกเธอทันที

“ฉางหลีเป็นเพื่อนเจ้าสาวไม่ได้”

ฉางหลีกับเฉียวเนี่ยนอวี่หันกลับไปพร้อมกัน ก็พอดีเห็นลี่เยี่ยนโจวยืนอยู่ด้านหลัง

“ทำไมถึงเป็นเพื่อนเจ้าสาวไม่ได้ล่ะ?” เฉียวเนี่ยนอวี่ดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อยที่เขาปฏิเสธข้อเสนอของเธอ

ลี่เยี่ยนโจวไม่พูดอะไร เพียงแค่เงยตามองไปทางฉางหลีที่ยืนอยู่ด้านข้าง

ช่วงนี้ดูเหมือนว่าเธอจะเชื่อฟังขึ้นมาหน่อย และก็ไม่ได้ตามตื๊อเขาตลอดทั้งวันอีกแล้ว

แต่พอนึกถึงว่าในอนาคตฉางหลีจะมีแฟน เขากลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ไม่สบายใจเอาเสียเลย

แต่ถ้าจะถามถึงเหตุผล เขาก็อธิบายไม่ออกเหมือนกัน

ลี่เยี่ยนโจวก้มสายตาลง สีหน้าครุ่นคิด กำลังจะหาเหตุผลสักอย่างมาพูดส่ง ๆ ก็ได้ยินฉางหลีเปิดปากพูดขึ้นก่อน

“ฉันเป็นเด็กกว่า จะมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวก็คงไม่เหมาะ”

จริง ๆ แล้ว เธอกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศในไม่ช้านี้

งานแต่งครั้งนี้ เธอไม่มีทางได้ไปเข้าร่วม

พอได้ยินดังนั้น ลี่เยี่ยนโจวก็พยักหน้าคล้อยตามคำพูดของเธอ ทำให้เฉียวเนี่ยนอวี่ถึงได้ยอมล้มเลิกความคิดนี้ในที่สุด

ขณะที่ฉางหลีกำลังถอนหายใจด้วยความโล่งอก และตั้งใจจะเดินจากไป กลับได้ยินเธอพูดขึ้นอีกว่า “ในเมื่ออาหลีเป็นเพื่อนเจ้าสาวไม่ได้ งั้นเพื่อแสดงความยินดีของเธอ เอาชุดแต่งงานที่เธอเคยออกแบบไว้ให้ฉันเถอะ ฉันชอบมากเลยนะ”

พอได้ยินดังนั้น ฉางหลีก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองลี่เยี่ยนโจว

ชุดแต่งงานชุดนั้นเป็นผลงานที่ฉางหลีออกแบบตอนอายุสิบแปด และยังเคยได้รับรางวัลจากการแข่งขันครั้งหนึ่งด้วย

ก่อนหน้านี้มีคุณหนูตระกูลดังในแวดวงมากมายหมายตาชุดแต่งงานชุดนี้ อยากซื้อมาสวมในวันแต่งงาน แต่สุดท้ายก็ถูกฉางหลีปฏิเสธทั้งหมด

ก็เพราะว่า ชุดนี้เธอออกแบบขึ้นมา เพื่อเก็บไว้ให้ตัวเองเท่านั้น

เธออยากสวมมัน แล้วแต่งงานกับลี่เยี่ยนโจว

ลี่เยี่ยนโจวรู้ถึงความหมายของมัน แต่ก็ไม่อยากให้เฉียวเนี่ยนอวี่ผิดหวัง สุดท้ายจึงเอ่ยปากขึ้น

“ฉางหลี ขอแค่เธอขายชุดแต่งงานชุดนี้ให้ฉัน ไม่ว่าเธอจะขออะไร ฉันก็จะตกลง”

ฉางหลียกมุมปากเล็กน้อย “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ที่พี่เนี่ยนอวี่พูดก็ถูกแล้ว ฉันก็ควรจะแสดงความยินดีกับพวกพี่บ้าง ในเมื่อเป็นแบบนี้ ชุดแต่งงานชุดนี้ ก็ถือว่าฉันให้เป็นของขวัญแต่งงานล่วงหน้าแล้วกันค่ะ”

พูดจบ เธอก็โทรไปที่ร้านชุดแต่งงานทันที

ไม่นานนัก ก็มีพนักงานนำชุดแต่งงานที่เก็บไว้ในร้านมาส่ง และมอบให้ถึงมือเฉียวเนี่ยนอวี่ด้วยตัวเอง

เฉียวเนี่ยนอวี่ได้ชุดแต่งงานที่ตัวเองรักแล้ว ก็ไม่มีอารมณ์จะมาหาเรื่องฉางหลีอีก รีบดีใจวิ่งไปที่ห้องลองชุดเพื่อไปลองชุดแต่งงานทันที

ฉางหลีมองแผ่นหลังของเธออย่างสงบนิ่ง จากนั้นก็หันหลังกลับเข้าห้องของตัวเองโดยไร้ทั้งความเศร้าและความยินดี

มีเพียงลี่เยี่ยนโจวที่มองแผ่นหลังของเธอ ก่อนจะจมอยู่ในความคิดเนิ่นนาน

ก่อนรุ่งสาง ฉางหลีอยู่ในห้องเพียงลำพัง เก็บกระเป๋าเดินทาง

ข้าวของของเธอเก็บเกือบเรียบร้อยแล้ว เอกสารก็ใกล้จะจัดการเสร็จ อีกไม่นานเธอก็จะจากไปได้แล้ว

เพิ่งจะเก็บกระเป๋าเดินทางซ่อนไว้เรียบร้อยและเตรียมตัวจะเข้านอน จู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดอย่างแรง

เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ลี่เยี่ยนโจวก็พุ่งเข้ามา จับข้อมือของเธอไว้แน่น คำต่อว่าอย่างไม่ไว้หน้าก็สาดใส่เธอทันที

“เธอไปทำอะไรกับชุดแต่งงานนั้น!”

“เนี่ยนอวี่แค่ลองสวมมันไม่นาน ก็เกิดอาการคันไปทั้งตัว มีผื่นแดงขึ้นเต็มไปหมด ฉางหลี เธอคิดจะทำร้ายเนี่ยนอวี่ให้ตายใช่ไหม!”

ภายใต้แสงไฟสลัวสีเหลือง สายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธของลี่เยี่ยนโจวราวกับมีดคมกริบเล่มแล้วเล่มเล่า ราวกับจะเฉือนร่างของเธอให้แหลกเป็นชิ้น ๆ

ฉางหลีรีบส่ายหน้า “ฉันไม่เคยแตะต้องชุดแต่งงานเลย และก็ไม่มีทางไปทำอะไรกับมันด้วย อีกทั้งก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำร้ายเธอ!”

สีหน้าของลี่เยี่ยนโจวหม่นลงทันที ก่อนจะผลักเธอล้มลงบนเตียงอย่างแรง ดวงตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

“เธอจะไม่มีเหตุผลได้ยังไง ฉันรู้ว่าเธอยังไม่ยอมตัดใจจากฉัน แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่ควรไปทำร้ายเนี่ยนอวี่ ทางที่ดีเธอควรภาวนาให้เนี่ยนอวี่ไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้น…”

คำพูดของลี่เยี่ยนโจวยังพูดไม่ทันจบ แม่บ้านก็พุ่งเข้ามาจากหน้าประตูทันที

“แย่แล้วค่ะคุณผู้ชาย คุณเฉียวเป็นลมหมดสติแล้ว!”

“เฝ้าเธอไว้ อย่าให้เธอหนีไปได้!”

สีหน้าของลี่เยี่ยนโจวเปลี่ยนไปทันที พูดทิ้งท้ายประโยคนั้นแล้วก็รีบพุ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว