บทที่ 4

หลังจากวันนั้น ฉางหลีไม่ได้ใส่ใจคำพูดนั้นเลย

เธอเพียงแค่เงียบ ๆ รอให้ขั้นตอนย้ายถิ่นผ่านโดยเร็ว แล้วก็จากไป

แต่เฉียวเนี่ยนอวี่กลับไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ

วันหนึ่ง เฉียวเนี่ยนอวี่ทำตัวเป็นมิตร ลากเธอออกไปเดินห้างด้วยกัน แต่เพิ่งขึ้นรถได้ไม่นาน ฉางหลีก็ถูกวางยาจนหมดสติ

พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองถูกมัดอยู่บนหน้าผาริมทะเล

อีกฝั่งหนึ่ง เฉียวเนี่ยนอวี่ก็ถูกมัดในท่าทางเดียวกัน

ฉางหลีพยายามดิ้นรนสุดแรง อยากถามว่าทำไม แต่เสียงทั้งหมดกลับถูกเทปกาวที่ปิดปากไว้กลายเป็นเพียงเสียงอู้อี้

เฉียวเนี่ยนอวี่เหมือนจะเข้าใจคำถามของเธอ จึงยิ้มเย็นชา “ฉางหลี ฉันก็ไม่ได้อยากลักพาตัวเธอหรอกนะ”

“แต่คำพูดของเยี่ยนโจววันนั้นมันทำให้ฉันไม่สบายใจ ฉันเลยอยากพิสูจน์ว่า สำหรับเขาแล้ว ใครสำคัญกว่ากัน”

ได้ยินแบบนั้น หัวใจของฉางหลีก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมา

มันยังต้องพิสูจน์อะไรอีก? คำตอบมันชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

ไม่นาน ลี่เยี่ยนโจวที่ได้รับข้อความจากคนร้ายก็รีบถือเงินสดสองกล่องมาถึงอย่างร้อนรน

เขาโยนกล่องเงินไปข้างหน้า แล้วพูดเสียงเข้ม “เงินฉันเอามาแล้ว ปล่อยพวกเธอ!”

แต่คนร้ายที่ได้รับคำสั่งจากเฉียวเนี่ยนอวี่ไว้ก่อนแล้วกลับไม่สะทกสะท้าน เพียงพูดอย่างเนิบช้า “คุณลี่ ผมจับพวกเธอมา ไม่ใช่เพื่อเงินหรอกนะ”

สีหน้าของลี่เยี่ยนโจวเปลี่ยนไปเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นลงทันที “หมายความว่ายังไง?”

คนร้ายวางมือบนไหล่ของฉางหลีกับเฉียวเนี่ยนอวี่ แล้วแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว

“ได้ยินมาว่าผู้หญิงสองคนนี้ คนหนึ่งเป็นลูกสาวของเพื่อนต่างวัยของคุณ อีกคนเป็นคู่หมั้นของคุณ คุณเลือกช่วยได้แค่คนเดียว อีกคน…ผมจะโยนลงทะเลให้ฉลามกิน คุณเลือกมา!”

พูดจบ เชือกในมือของคนร้ายก็คลายลงเล็กน้อย ร่างของทั้งสองที่ถูกมัดอยู่ริมหน้าผาแทบจะร่วงลงสู่ทะเล

เฉียวเนี่ยนอวี่หน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทา เสียงสั่นเครือ “เยี่ยนโจว ช่วยฉันด้วย ฉันไม่อยากตาย!”

หัวใจของลี่เยี่ยนโจวกระตุกวูบ “อย่าขยับนะ เนี่ยนอวี่!”

คำตอบปรากฏขึ้นแล้ว

คนร้ายยิ้มอย่างพอใจ แม้แต่เฉียวเนี่ยนอวี่ที่แสร้งทำเป็นหวาดกลัวก็ยังถอนหายใจโล่งอก

เธอทำท่าซาบซึ้งมองไปที่ลี่เยี่ยนโจว แต่ลี่เยี่ยนโจวกลับหันไปมองฉางหลีโดยไม่รู้ตัว

เขาคิดว่าเธอจะพังทลาย จะสิ้นหวัง แต่บนใบหน้าของเธอกลับมีเพียงความสงบนิ่ง

ไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นความสงบแบบนั้น ลี่เยี่ยนโจวกลับรู้สึกใจไม่ดีขึ้นมาอย่างประหลาด

แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามากอดเขา — เฉียวเนี่ยนอวี่ที่ถูกแก้เชือกแล้ว

เขาโอบคนรักแน่นโดยสัญชาตญาณ “เนี่ยนอวี่…”

รูม่านตาของเลี่เยี่ยนโจวหดวูบ เพราะเชือกของฉางหลีถูกตัดพร้อมกัน ร่างของเธอตกลงสู่ทะเลอย่างตรงดิ่ง!

“ตูม!”

น้ำทะเลโถมเข้ากลืนร่างของฉางหลี แรงดึงนับไม่ถ้วนฉุดรั้งเธอลงสู่ความมืดลึก

ฉางหลีพยายามว่ายขึ้นสุดชีวิต แต่ความอ่อนแรงกลับค่อย ๆ กลืนกินร่างของเธอ

สุดท้าย เปลือกตาของเธอก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ จนหมดสติไปโดยสิ้นเชิง…

เมื่อฉางหลีฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในโรงพยาบาล ก็เห็นลี่เยี่ยนโจวนั่งอยู่ข้างเตียง

ดวงตาแดงก่ำและเคราครึ้มเต็มคางของเขา บอกให้รู้ว่าเขาเฝ้าเธอมาหลายวันแล้ว

แต่ตอนนี้ เธอไม่ต้องการการดูแลจากเขาอีกต่อไปแล้ว

ทั้งสองมองหน้ากันอยู่นาน แต่ก็ยังคงเงียบงัน

สุดท้าย ฉางหลีเป็นฝ่ายพูดก่อน “คุณอาลี่ อาไม่ต้องเฝ้าฉันหรอก ไปดูเฉียวเนี่ยนอวี่เถอะ เธอต้องการอามากกว่า”

บางทีเธออาจรู้สึกว่าคำพูดของตัวเองไม่ค่อยเหมาะสม จึงรีบพูดเสริมอีกประโยคว่า “ฉันดูแลตัวเองได้”

ลี่เยี่ยนโจวชะงักไปครู่หนึ่ง ใช้สายตาที่ซับซ้อนมองหญิงสาวบนเตียงคนไข้อยู่นาน ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินจากไปในที่สุด

วันที่ฉางหลีออกจากโรงพยาบาล บังเอิญตรงกับวันเกิดของเฉียวเนี่ยนหวี่พอดี

เพราะเป็นงานวันเกิดครั้งแรกหลังจากทั้งสองคบกัน ลี่เยี่ยนโจวจึงจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เป็นพิเศษ

กุหลาบหนึ่งแสนดอกที่ขนส่งทางอากาศมาจากฝรั่งเศสเบ่งบานทั่วทั้งงานเลี้ยง ของขวัญราคาแพงนับไม่ถ้วนถูกกองวางไว้ตามมุมอย่างไม่ใส่ใจ

รูปถ่ายหวานชื่นของทั้งสองถูกจัดวางเรียงตั้งแต่ทางเข้างานไปจนทั่วทั้งภายในงาน

ท่ามกลางดอกไม้ไฟที่เบ่งบานเต็มท้องฟ้า งานเลี้ยงก็มาถึงช่วงพีคในที่สุด ลี่เยี่ยนโจวโอบเอวเฉียวเนี่ยนอวี่ไว้แน่น แล้วเต้นรำอย่างสง่างามไปตามทำนองเพลงในฟลอร์เต้นรำ

ขณะที่จอขนาดใหญ่ด้านหลังก็กำลังฉายวิดีโอช่วงเวลาหวานชื่นของลี่เยี่ยนโจวกับเฉียวเนี่ยนอวี่ซ้ำอยู่

ขณะที่แขกในงานกำลังซาบซึ้งกับความรักของทั้งสอง จอขนาดใหญ่กลับดับลงกะทันหัน

จากนั้นจดหมายรักแบบเด็ก ๆ และภาพวาดหลายชิ้นก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างกะทันหัน

ความรักที่ฉางหลีมีต่อลี่เยี่ยนโจวอย่างลึกซึ้ง ถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคนแบบนี้

ทั้งงานฮือฮาขึ้นมาทันที!

ฉางหลีมองไปที่จอขนาดใหญ่ ใบหน้าซีดเผือด!

เธอฉีกของพวกนั้นทิ้งไปหมดแล้วชัด ๆ แล้วทำไมมันถึงยังมาโผล่ที่นี่ได้อีก?

เธออยากพุ่งเข้าไปปิดหน้าจอ แต่ขาทั้งสองข้างเหมือนถูกตอกตรึงไว้กับที่ ขยับไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้เสียงซุบซิบนินทาที่กระหน่ำเข้ามาผลักเธอลงสู่เหวลึก!

“คุณลี่กำลังจะแต่งงานอยู่แล้ว ลูกสาวตระกูลฉางยังไม่ยอมเลิกอีกเหรอ ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!”

“นี่มันงานวันเกิดของคุณเฉียวเลยนะ นี่มันเหมือนจงใจท้าทายกันชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ?”

“คุณเฉียวก็น่าสงสารจริง ๆ ต่อให้แต่งงานไปแล้ว ก็ยังมีคนคอยหมายปองสามีของเธออยู่ดี…”

ในที่สุดเสียงซุบซิบนินทาก็ดึงดูดความสนใจของทั้งสองในฟลอร์เต้นรำให้หันไปมอง และทันทีที่เห็นภาพบนจอขนาดใหญ่นั้น

ใบหน้าของเฉียวเนี่ยนอวี่ซีดขาวลงทันที ร่างกายสั่นเทิ้ม ก่อนจะหันมองไปยังตัวการด้วยสายตาไหวระริก

สุดท้ายเธอก็ขอบตาแดงก่ำ ยกชายกระโปรงแล้ววิ่งออกไป

“เนี่ยนอวี่!”

หัวใจของลี่เยี่ยนโจวกระตุกวูบ รีบจะวิ่งตามออกไป แต่พอเห็นฉางหลียังยืนนิ่งแข็งอยู่ที่เดิม เขาก็ชะงักกึก ก่อนจะยกมือฟาดลงไปอย่างแรง!

“เพี๊ยะ!”

รอบด้านพลันเงียบกริบลงทันที

“ฉางหลี ฉันก็นึกอยู่แล้วว่าช่วงนี้ทำไมเธอดูว่าง่ายขึ้น ที่แท้ก็รอจังหวะอยู่ตรงนี้เอง!”