تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 20
أحدث فصل
ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า บทที่ 22
การขาดสารอาหารเป็นเวลานานและการถูกทรมาน ทำให้เฉียวเนี่ยนอวี่ที่เคยมีใบหน้าสดใสเปล่งปลั่ง กลายเป็นคนผอมซูบจนเห็นแต่กระดูกแม่ลี่ตบเธอเพียงครั้งเดียว เฉียวเนี่ยนอวี่ก็ล้มลงไปกองกับพื้นจนลุกไม่ขึ้นแต่แม่ลี่ก็ยังรู้สึกว่ามันเบาเกินไป พอคิดถึงว่าลูกชายของตัวเองต้องกลายเป็นแบบนี้เพราะผู้หญิงคนนี้แม่ลี่ทนไม่ไหวอีกต่อไป พุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของเฉียวเนี่ยนอวี่ขึ้นมา แล้วตบเธอซ้ำไปอีกหลายครั้งถ้าไม่ใช่เพราะผู้คุมเห็นว่าท่าไม่ดีแล้วรีบพุ่งเข้ามาห้ามไว้ เกรงว่าวันนี้เฉียวเนี่ยนอวี่คงเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่แล้วแม้แม่ลี่จะถูกผู้คุมสองคนจับยึดไว้แน่น แต่ปากก็ยังคงด่าทอเฉียวเนี่ยนอวี่อย่างไม่หยุด“นังสารเลว ทำไมคนที่ประสบอุบัติเหตุไม่ใช่เธอ！”“ทำไมคนที่กลายเป็นเจ้าชายนิทราไม่ใช่เธอ！”……เมื่อได้ยินคำพูดเลวร้ายพวกนั้นของแม่ลี่ เฉียวเนี่ยนอวี่ก็ได้แต่รู้สึกประชดประชันอยู่ในใจเมื่อก่อนตอนที่ลี่เยี่ยนโจวรักเธอจนยอมถวายชีวิต แม่ลี่ก็แทบจะเอาใจใส่เธอเหมือนเป็นลูกสาวแท้ ๆเรียกเธอว่า “ลูกสาว” ทั้งวันไม่ขาดปากแต่ตอนนี้ลี่เยี่ยนโจวเกลียดเธอเข้าไส้ ท่าทีของแม่ลี่ที่มีต่อเธอก็พลิกกลับไปโดยสิ้นเ
ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า บทที่ 21
จำได้ว่าเมื่อก่อน ตอนที่ฉางหลียังรักเขาอยู่ เธอเคยจินตนาการถึงลูกในอนาคตของพวกเขาด้วยถ้าเป็นผู้หญิง เธอจะต้องเลี้ยงดูลูกสาวให้เป็นเจ้าหญิงตัวน้อยที่มีความสุขที่สุดในโลกถ้าเป็นผู้ชาย เธอจะต้องเลี้ยงดูลูกชายให้เติบโตเป็นคนเก่งกาจเหมือนลี่เยี่ยนโจวตอนที่เธอพูดคำพวกนี้ ดวงตาของเธอเปล่งประกายสดใสเธอยังวาดภาพหน้าตาของลูกในอนาคตของพวกเขาไว้หลายภาพด้วยแต่ทันทีที่เธอยื่นภาพเหล่านั้นให้เขา เขากลับฉีกมันทิ้งและโยนลงไปในเตาผิงทันทีเขายังพูดกับเธออย่างเย็นชาอีกว่า เขาจะมีลูกกับใครก็ได้ แต่ไม่มีทางเป็นกับเธอเด็ดขาดเขายังบอกให้เธอเลิกเพ้อฝันไร้สาระพวกนี้เสียทีเมื่อนึกถึงตรงนี้ แววตาของลี่เยี่ยนโจวก็เผยความขมขื่นขึ้นมานิดหนึ่งเมื่อก่อนเป็นเธอที่กอดแขนเขาแล้วพูดถึงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ เหล่านี้ แต่ตอนนี้ คนที่อยากมีลูกกับเธอและอยากฝันหวานแบบนั้น กลับกลายเป็นเขาเองทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น“คุณผู้ชายครับ รถเตรียมพร้อมแล้วครับ”เมื่อได้ยินดังนั้น ลี่เยี่ยนโจวก็รีบหยิบของขวัญบนโต๊ะทำงานแล้วเดินออกไปทันทีระหว่างทางไปสนามบิน เขาเอนพิงพนักเก้าอี้ หลับตาพักผ่อน พร้อมกับ
ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า บทที่ 20
ลี่เยี่ยนโจวหลบไม่ทัน ถูกหลินอวี่โจวต่อยจนล้มลงกับพื้นอย่างจังเป็นครั้งแรกที่หลินอวี่โจวควบคุมตัวเองไม่ได้ หมัดแล้วหมัดเล่าซัดเข้าเนื้อเต็มแรงถ้าไม่ได้พ่อบ้านที่รีบเข้ามาห้ามไว้ เกรงว่าลี่เยี่ยนโจวคงถูกเขาซัดจนตายคาที่แน่!หลินอวี่โจวไม่สนใจบาดแผลบนมือของตัวเองเลย เพียงแต่ยืนมองคนที่นอนร่อแร่ใกล้ตายอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นชา“คุณเกลียดอาหลีมากแค่ไหน ถึงได้คิดจะทำลายเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า!”“คุณรู้ไหมว่าวันนี้เป็นวันเกิดของอาหลี มีคนดูตั้งเท่าไหร่! รู้ไหมว่าโชว์โดรนที่คุณพูดถึงจะมีคนเห็นมากแค่ไหน แล้วคุณจะให้พวกเขาคิดกับอาหลียังไง!”“คุณต้องการให้อาหลีถูกคนทั้งโลกมารุมดูแล้วด่าทอ ถึงจะพอใจใช่ไหม!”“ไม่… ผมไม่ได้…”ลี่เยี่ยนโจวพยายามดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้น พออ้าปากพูดก็สำรอกเลือดออกมาทันทีชั่วพริบตาถัดมา หลินอวี่โจวก็เตะเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างแรง!“ไม่ใช่อะไรล่ะ ลี่เยี่ยนโจว ผมบอกเลยนะ ถ้าไม่ใช่เพราะอาหลีไม่ใส่ใจคุณ คุณคงตายไปตั้งแต่วันที่มาถึงอังกฤษแล้ว!”ลี่เยี่ยนโจวถูกหลินอวี่โจวเตะเข้าอย่างจัง จนล้มลงกับพื้นและลุกไม่ขึ้นอีกหลินอวี่โจวยืนอยู่ที่เดิม น้ำเสียงแฝงความโหดเหี้ยมเล็
ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า บทที่ 19
เพราะมีเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เป็นบทเรียน หลินอวี่โจวจึงจัดให้มีบอดี้การ์ดจำนวนมากคอยเฝ้าตามทางเข้าต่าง ๆ ตอนจัดงานวันเกิดให้ฉางหลีเพราะกลัวว่าเผลอเมื่อไหร่ ลี่เยี่ยนโจวจะบุกเข้ามาอีกครั้งแต่ที่น่าแปลกคือ ครั้งนี้ลี่เยี่ยนโจวกลับไม่ปรากฏตัวหลังจากได้ยินรายงานจากพ่อบ้าน แววตาของหลินอวี่โจววาบความประหลาดใจขึ้นชั่วขณะ แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกดังนั้นเขาจึงยังสั่งให้พ่อบ้านจัดคนเฝ้าระวังต่องานเลี้ยงวันเกิดของฉางหลีครั้งนี้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เป็นพิเศษหลินอวี่โจวไม่เพียงเช่าพื้นที่จอโฆษณาทั่วทั้งอังกฤษเพื่อฉายตลอดเวลาเท่านั้น รอบปราสาททั้งหลังก็ถูกจัดวางดอกไม้ไฟไว้เต็มไปหมดเตรียมไว้จุดในช่วงที่ฉางหลีเป่าเทียนวันเกิดนั้นนอกจากนี้ทั่วทั้งปราสาทยังถูกประดับตกแต่งด้วยดอกไม้หลากหลายชนิดและเพชรที่ฉางหลีชื่นชอบของขวัญวันเกิดที่แขกนำมามอบกองสูงเป็นภูเขาเล็ก ๆ จนแทบจะสูงเท่ากับเค้กปราสาทที่หลินอวี่โจวสั่งทำเป็นพิเศษช่วงไฮไลต์ของงานวันเกิด ฉางหลีสวมสร้อยคอ “Heart of True Love” ที่หลินอวี่โจวประมูลมาด้วยเงินกว่าร้อยล้าน ก่อนจะร่วมกันเป่าเทียนเค้กวันเกิดกับเขาทัน
ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า บทที่ 18
คนรับใช้รีบขานรับทันที ก่อนจะหันตัวไปจัดการของขวัญเหล่านั้นพอลี่เยี่ยนโจวรู้ว่าของขวัญพวกนั้นถูกส่งกลับมา เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไร เพียงแค่สั่งให้คนส่งไปอีกครั้งขณะที่หลินอวี่โจวคิดว่าของขวัญพวกนั้นคงจะถูกส่งมาแค่ที่ตระกูลหลิน ลี่เยี่ยนโจวกลับถือของขวัญไปปรากฏตัวในงานเลี้ยงด้วยตัวเองอย่างเปิดเผยนี่เป็นงานเลี้ยงที่ตระกูลที่สนิทกับตระกูลหลินเป็นผู้จัดขึ้น และก็เป็นครั้งแรกที่ฉางหลีเข้าร่วมงานในในฐานะว่าที่คุณนายหลินชุดเดรสสีแดงของเธอเข้ากันอย่างลงตัวกับผ้าเช็ดหน้าสีแดงที่อกเสื้อของหลินอวี่โจวแหวนทับทิมหนักยี่สิบห้ากะรัตที่นิ้วกลางของเธอ เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบยี่สิบห้าปีที่หลินอวี่โจวมอบให้เธอยิ่งทำให้แขกทั้งงานพากันอิจฉาไม่ขาดสายตั้งแต่ช่วงที่เธอควงแขนหลินอวี่โจวเดินเข้ามา เธอก็ดึงดูดสายตาของคนทั้งงานทันทีและแน่นอนว่ายังดึงดูดสายตาของลี่เยี่ยนโจวที่ยืนอยู่มุมหนึ่งของงานด้วยเมื่อมองดูหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางฝูงชนพร้อมรอยยิ้มสดใส แววตาของเขาก็ฉายแววขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อยเขาแทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองไม่ได้เห็นรอยยิ้มของฉางหลีมานานแค่ไหนนานมาแล้ว ฉางหลีเป็นคนที่ยิ้มเก่งมากรอ
ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า บทที่ 17
พายุหิมะครั้งนี้ทำให้ลี่เยี่ยนโจวกลับมาเป็นไข้สูงและหมดสติอีกครั้งเห็นเขาที่สะลึมสะลือพร่ำเรียกชื่อฉางหลีซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้เขาวิ่งเต้นหาคนช่วยตลอดทั้งคืน เพียงเพื่อขอให้ฉางหลีมาที่โรงพยาบาล มาเจอลี่เยี่ยนโจวสักครั้งแต่สุดท้ายผู้ช่วยกลับได้รับเพียงเครื่องบันทึกเสียงที่หลินอวี่โจวให้คนใช้เอามาส่งเท่านั้นในห้องที่เงียบสงัด มีเพียงลี่เยี่ยนโจวอยู่คนเดียวเขามองเครื่องบันทึกเสียงในมืออยู่นาน ก่อนจะกดเปิดมันในที่สุดหลังจากเสียงซ่าแทรกอยู่ครู่หนึ่ง เสียงของฉางหลีก็พุ่งตรงเข้ามาในหูของเขาแบบไม่ทันตั้งตัวน้ำเสียงของเธอแฝงด้วยการเยาะเย้ยเล็กน้อย “ถ้าเฉียวเนี่ยนอวี่ไม่เกิดเรื่องขึ้น ฉันคงไม่มีวันได้ยินคำขอโทษจากเขาไปจนตาย”“คนเราก็เป็นแบบนี้แหละ กว่าจะรู้ความจริง กว่าจะสูญเสียไปแล้ว ถึงจะรู้จักเสียใจภายหลัง แต่ฉันไม่ต้องการความเสียใจที่มาช้าแบบนั้นเลย และฉันก็ไม่อยากจะไปพัวพันกับลี่เยี่ยนโจวเพราะเรื่องพวกนั้นอีก เพราะนอกจากจะทำให้ฉันเพิ่มความทุกข์ใจแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ต่อไปนี้ไม่ติดต่อกันอีก ไม่พบเจอกันอีก นั่นคือบทสรุปที่ดีที่สุดระห
ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า บทที่ 7
ตลอดทั้งคืน วิลล่าตระกูลลี่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟฉางหลีนั่งอยู่บนโซฟาอย่างกระสับกระส่าย เล็บจิกฝ่ามือของตัวเองจนลึก เลือดซึมออกมาเต็มมือแต่เธอกลับเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย เอาแต่มองนาฬิกาแขวนบนผนังอย่างจ้องเขม็งเธอมองดูเข็มนาฬิกาบนผนังเคลื่อนจากเที่ยงคืนไปจนถึงเจ็ดโมงเช้าอย่างไม่ละสายตาในจังหวะที่
ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า บทที่ 6
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้อง และข้างเตียงนั้น ลี่เยี่ยนโจวกำลังยืนอยู่ สีหน้าของเขาเย็นชาอย่างยิ่ง“ครั้งนี้เธอก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เดิมทีฉันควรจะขังเธอไว้สามวันสามคืน แต่เนี่ยนอวี่ใจดี ไม่คิดเอาเรื่องเธอ ยังมาขอร้องฉันให้ปล่อยเธอออกมา”“ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอยังไม่เ
ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า บทที่ 5
แรงตบครั้งนี้รุนแรงจนฉางหลีล้มลงไปกองกับพื้นทันทีใบหน้าของเธอบวมแดงขึ้นอย่างรวดเร็วไม่พอ แม้แต่มุมปากก็ยังมีเลือดไหลซึมออกมา!หูของฉางหลีอื้ออึงไปหมดเธอไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว และก็มองไม่เห็นอะไรทั้งนั้นเธอยกมือที่สั่นเทาขึ้นลูบแก้มตัวเอง และทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสรอยฝ่ามือนั้น น้ำตาในดวงตาก็ไหลท
ทางยาวไกล ดาวยังมาช้า บทที่ 4
หลังจากวันนั้น ฉางหลีไม่ได้ใส่ใจคำพูดนั้นเลยเธอเพียงแค่เงียบ ๆ รอให้ขั้นตอนย้ายถิ่นผ่านโดยเร็ว แล้วก็จากไปแต่เฉียวเนี่ยนอวี่กลับไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆวันหนึ่ง เฉียวเนี่ยนอวี่ทำตัวเป็นมิตร ลากเธอออกไปเดินห้างด้วยกัน แต่เพิ่งขึ้นรถได้ไม่นาน ฉางหลีก็ถูกวางยาจนหมดสติพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบ
قد تعجبك أيضًا
เขาคลั่ง หลังขังฉันไว้ในห้องเย็น
สายหลุดปล่อยใจ17.0K وجهات النظرความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี
เสี่ยวหลีฮวา5.2K وجهات النظرหักกิ่งหลิวสิ้นสายใยรัก
เสี่ยวหมี่หู6.8K وجهات النظرผิดสัญญารักเพื่อนสมัยเด็ก
ไอศกรีม6.0K وجهات النظرจากกันในวันดอกไม้ผลิบาน
สการ์เล็ตเฟลม797 وجهات النظرสายที่เขาคิดว่าฉันฟังไม่รู้เรื่อง
เดือนเมษายน2.4K وجهات النظرกุหลาบเฉาในฤดูหนาวที่สอง
ขนนกสง่างาม204 وجهات النظرหย่ารักทริปฮันนีมูนลวง
คนรวย2.6K وجهات النظر
