บทที่ 10

เสียงโทรศัพท์มือถือปลุกให้ร่างเปลือยเปล่าที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงน้ำขนาดใหญ่รู้สึกตัวขึ้น ชายหนุ่มงัวเงียลุกขึ้นมานั่งขยี้เรือนผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มจนยุ่งเหยิง ในหัวยังปวดตุบๆ ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์จากวิสกี้รอยัลเฮาส์โฮลที่ยังตกค้างอยู่ในกระแสเลือด คิ้วเข้มดกดำขมวดมุ่น ดวงตาดุดันจ้องมองที่มาของเสียงซึ่งวางอยู่บนโต๊ะเตี้ยๆ ข้างเตียงด้วยอารมณ์หงุดหงิด

แต่เมื่อหยิบมันขึ้นมาดูแล้วเห็นชื่อที่แสดงอยู่บนหน้าจอ เขาก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วยอมกดรับสายแต่โดยดี

“ว่ายังไง พิซซ่าบอย...” ชายหนุ่มส่งเสียงทักทายเป็นภาษาอังกฤษกลั้วไปกับเสียงอ้าปากหาว

“เมื่อไหร่นายจะเลิกเรียกฉันด้วยชื่ออุบาทว์ๆ อย่างนั้นเสียทีวะ” เจ้าของชื่อเล่น ’พิซซ่าบอย’ ตอบกลับเสียงแข็ง ความขุ่นเคืองทำให้ลืมธุระที่จะคุยไปชั่วขณะ

“ฉันว่าน่ารักออก... ใครใช้พ่อแม่นายตั้งชื่ออ่านยากๆ ให้ล่ะวะพีท...” โฮร์มุซหัวเราะหยอกเย้า

“ถ้าขืนนายยังกล้าเรียกต่อหน้าคนอื่นอย่างเมื่อคืนนี้อีกล่ะก็ ฉันก็จะเรียกนายว่าไอ้โฮโมเหมือนกัน หึๆ...” อีกฝ่ายยื่นคำขาด

“เฮ้ย อย่าเชียวนะเว้ย!!” ถ้าเกิดผู้หญิงคนไหนผ่านมาได้ยินเข้า... ต่อให้รู้ว่าเป็นเพียงการล้อเล่น โฮร์มุซก็รู้สึกเสียเชิงเพลย์บอยอยู่ดี... “ว่าแต่นายโทรมาทำไมแต่เช้า นี่ฉันยังนึกว่าเป็นเลขาฯ โทรมาปลุก เกือบจะกระทืบโทรศัพท์ทิ้งอยู่แล้ว...”

“เช้ากับผีอะไรวะ... ห้องนายมีนาฬิกาบ้างหรือเปล่า นี่มันจะบ่ายโมงอยู่แล้ว”

คนฟังเบ้ปาก ยักไหล่กับตัวเองเหมือนไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร จากนั้นค่อยขยับตัวลงจากเตียงนอนที่อ่อนยวบยาบแล้วก้าวยาวๆ เดินผ่านห้องแต่งตัวเพื่อตรงไปยังห้องอาบน้ำด้านในสุด

หม่อมราชวงศ์พิษณุนเรศวร์เห็นเพื่อนสนิทเงียบเสียงไปดื้อๆ ก็หงุดหงิดขึ้นมาในใจอย่างบอกไม่ถูก... ใช่ว่าเขาจะไม่รู้จักนิสัยที่ไม่เคยแยแสเรื่องใดๆ นอกจากตัวเองของโฮร์มุซ แต่นี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจของทั้งคู่ไม่ใช่หรือ แล้วคนที่เสนอความคิดเรื่องการลงทุนร่วมกันในครั้งนี้ก็เป็นตัวเจ้าชายแห่งจาเบลุซเองแท้ๆ...

“นายลืมไปหรือเปล่าว่าบ่ายวันนี้มีการซ้อมเดินแบบเครื่องเพชรของฉัน นายเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะไปดูรูปแบบการนำเสนอเพื่อเปรียบเทียบกับตลาดของดูไบ...” หม่อมราชวงศ์หนุ่มชักน้ำเสียงด้วยความไม่พอใจ

“ใจเย็นๆ น่าพีท... นายเพิ่งบอกหยกๆ ว่าวันนี้แค่ซ้อม ฉันไปดูวันจริงเลยก็ยังทัน อย่าหัดเป็นคนซีเรียสมากนักสิ...”

โฮร์มุซยื่นมือไปกดปุ่มควบคุมน้ำบนผนัง ปล่อยน้ำร้อนไหลลงไปในอ่างอาบทรงกลมดังซู่ ขณะยืดตัวขึ้นไปนั่งบนขอบชั้นวางอ่างล้างหน้าที่ปูด้วยหินอ็อบซิเดียนสีดำเป็นเงา รอเวลาให้ปริมาณน้ำมากพอที่เขาจะลงไปนอนแช่

“ขอโทษนะโฮร์มุซ แต่นายก็รู้ว่าฉันจริงจังกับเรื่องงาน แล้วฉันก็อยากจะแน่ใจว่าธุรกิจของเราไม่ได้เป็นแค่การเผาเงินเล่นฆ่าเวลาของนายด้วย” คำพูดของอีกฝ่ายยังบ่งบอกถึงความไม่ไว้วางใจ

เจ้าชายหนุ่มแห่งดินแดนทะเลทรายส่ายหน้ายิ้มๆ เขาไม่คิดจะถือสาเพื่อนชาวไทยแม้แต่น้อย ก็ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่าตัวเองมีนิสัยหละหลวมเหลวไหลอย่างไรบ้าง... แต่ถ้าพูดถึงเรื่องงานแล้ว หม่อมราชวงศ์พิษณุนเรศวร์ก็ออกจะดูแคลนเขาเกินไปจริงๆ...

“เอาเถอะ... ฉันกำลังจะอาบน้ำแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงรับรองว่านายได้เห็นหน้าหล่อๆ ของฉันแน่ๆ...” เขาตอบอย่างอารมณ์ดี “อันที่จริงยังไงวันนี้ฉันก็ต้องไปรับตัวนางแบบฟินาเล่ของนายไปกินข้าวอยู่ดี”

“พูดถึงเรื่องนี้ นี่ก็อีกเรื่องที่ฉันอยากจะถามนาย...” หม่อมราชวงศ์หนุ่มถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “นายคิดยังไงถึงไปคบกับผู้หญิงอย่างนั้น นายก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าหล่อนเป็น...”

“ฉันรู้หรอกน่าว่าแม่นั่นเป็นผู้หญิงอาชีพพิเศษ” คำพูดของเจ้าชายหนุ่มราบรื่นจนผิดปกติ สร้างความผิดหวังให้แก่เพื่อนสนิทที่กำลังตั้งใจตักเตือนไม่น้อย

“รู้อยู่แล้วว่าหล่อนเป็น เอ่อ...” คำว่า ‘โสเภณี’ ติดอยู่ในปาก “แต่นายก็ยังไปมั่วจนกลายเป็นข่าวฉาวโฉ่เนี่ยนะ” ในฐานะผู้สืบสายเลือดอันสูงศักดิ์ไม่ต่างกัน หม่อมราชวงศ์หนุ่มก็อดที่จะละอายแทนไม่ได้...

หากเขาไม่เคยรู้หรอกว่า ตลอดเวลาที่อยู่ห่างกันคนละซีกโลก องค์รัชทายาทอันดับสองแห่งจาเบลุซผู้นี้มีงานอดิเรกที่โปรดปรานที่สุดก็คือการร่วมเตียงนอนกับดารานางแบบทั่วทุกมุมโลกเท่าที่อำนาจเงินจะซื้อได้ ไม่อย่างนั้นมีหรือที่พิษณุนเรศวร์จะปล่อยให้เพื่อนรักมีโอกาสมายุ่งเกี่ยวกับพรีเซ็นเตอร์คนสำคัญของบริษัท

“ที่บังเอิญเป็นข่าวก็เพราะว่าฉันดันไปซื้อตัวหล่อนมานอนด้วยนั่นแหละ” ไม่มีความยุ่งยากใจซุกซ่อนอยู่ในน้ำเสียงแม้แต่น้อย “นายคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะคว้าเอาผู้หญิงพรรค์นั้นมาเป็นเมีย...”

“ฉันก็ไม่คิดว่านายจะโง่ถึงขนาดนั้นหรอก แต่อย่างน้อยนายก็ควรหาคู่ควงที่เหมาะสมกว่านี้... ดาราสวยๆ ลูกสาวนักธุรกิจตระกูลดีๆ ก็มีตั้งเยอะแยะนี่ ฉันเชื่อว่าทุกคนก็อยากจะได้ชื่อว่าเป็นคู่ควงนายทั้งนั้น...”

“เฮ้ย! สรุปนี่นายเป็นเพื่อนหรือว่าเป็นพ่อฉันกันแน่วะเนี่ย ฮ่ะๆๆ...” ปากก็แกล้งหัวเราะ แต่ในใจโฮร์มุซอยากจะแย้งออกไปตรงๆ

ผู้หญิงดีๆ มันจะมีอะไรเร้าใจล่ะ...

คนร้อนแรงอย่างเขา ต้องการก็แต่นางบำเรอมืออาชีพเท่านั้นแหละ... ใครจะมีอารมณ์กับผู้หญิงแสนดีที่ไม่เป็นสับปะรด เอาแต่นอนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้แล้วให้เขาเป็นฝ่ายออกแรงทำทุกอย่างอยู่คนเดียวอย่างนั้นน่ะหรือ

“พีท นายก็เห็นข่าวที่ออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ... ถ้าจู่ๆ ฉันทิ้งหล่อนไปควงกับคนอื่นในช่วงนี้ ฉันจะไม่ยิ่งฉาวหนักไปกว่าเดิมเหรอวะ... ช่วงนี้ก็อาศัยแม่นางแบบนั่นปิดข่าวไปก่อนสักพัก พอใกล้จะกลับจาเบลุซฉันค่อยชิ่งหนีก็ยังทัน...” เจ้าชายหนุ่มให้เหตุผล “อีกอย่าง การที่ฉันควงหล่อนมันก็น่าจะเป็นการช่วยโปรโมตบริษัทของนายและบริษัทร่วมของเราได้อีกทาง จริงไหม”

แต่เหตุผลอีกข้อซึ่งโฮร์มุซลืมบอกก็คือ... เขายังไม่เบื่อที่จะหาความสุขจากเรือนร่างของนางแบบสาวในหัวข้อสนทนา... อันที่จริงแล้ว การควงผู้หญิงหน้าเดิมๆ เป็นอาทิตย์ๆ ไม่ใช่นิสัยของเขาหรอก หากเจ้าชายหนุ่มก็ต้องยอมรับว่ากัทลีมอบรสชาติที่แปลกใหม่และเร้าใจกว่าโสเภณีชั้นสูงหลายๆ คนที่เคยผ่านมา ไม่อย่างนั้นมีหรือที่เขาจะทนกินอาหารขยะจานเดิมๆ ได้นานขนาดนี้

หม่อมราชวงศ์พิษณุนเรศวร์เองพอได้ฟังคำพูดของอีกฝ่ายก็ไม่สามารถจะโต้เถียงได้ อย่างหนึ่งที่เขาต้องยอมรับก็คือ ในเชิงธุรกิจแล้ว ไม่ว่าจะเป็นข่าวฉาวโฉ่หรือสร้างสรรค์ ต่างก็เป็นกลยุทธ์ที่ถูกใช้อย่างได้ผลมานานในวงการโฆษณา

“แล้วนายคิดจะควงกับแม่นั่นอีกสักกี่วัน นายก็รู้นี่ว่าบอร์ดบริษัทฉันตั้งใจจะเซ็นสัญญาให้หล่อนเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์[1] ของปีหน้า”

“อย่าห่วงไปเลยน่า ไอ้เกลอ... หลังงานเดินแบบ เรานัดประชุมเรื่องรายละเอียดธุรกิจให้เรียบร้อยก่อน จากนั้นฉันก็ว่าจะบินกลับประเทศเลย ทิ้งแม่นั่นให้เป็นธุระของนายแทน... อยากจะเอาไปใส่ตะกร้าล้างน้ำให้สมเป็นเฟซออฟโปรดักต์[2] ของบริษัทนาย หรือนายจะลองลดตัวมามั่วกับหล่อนดูบ้างก็ตามใจ... ไม่แน่นะ นายอาจจะติดใจจนเปลี่ยนสเปกเรื่องผู้หญิงไปเลยก็ได้...”

“ตลกชั้นต่ำของนายไม่น่าขำเลยว่ะ โฮร์มุซ”

ฟังคำตอบเพื่อนรัก ว่าที่สุลต่านหนุ่มแห่งจาเบลุซก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ นึกขำที่เพื่อนของเขาทำตัวเหมือนผู้หญิงใจแคบ ตั้งแง่รังเกียจอาชีพที่โบราณที่สุดในโลกจนเกินกว่าเหตุ

ในความคิดของโฮร์มุซ ถึงจะเกิดและเติบโตมาในประเทศที่จารีตประเพณีจำกัดสิทธิของสตรีต่ำกว่าบุรุษเพศมาก เขายังไม่เคยรู้สึกเลวร้ายกับผู้หญิงพวกนั้นเหมือนหม่อมราชวงศ์หนุ่มผู้เป็นเพื่อนเลย

“ว่าแต่นายเถอะ... เที่ยววิพากษ์วิจารณ์ฉันดีนัก ไม่คิดจะควงผู้หญิงดีๆ ของนายมาอวดบ้างเหรอ...”

“นายรักความโสดยังไง ฉันมันก็ไม่ต่างจากนายเท่าไหร่หรอกว่ะ ไอ้โฮโม!!”

“เออ... ไอ้เด็กส่งพิซซ่า แค่นี้แหละ... แล้วฉันจะรีบตามไป”

[1] แบรนด์แอมบาสเดอร์ (Brand Ambassador) หมายถึงบุคคลที่เป็นภาพลักษณ์หรือตัวแทนของสินค้าหรือผลิตภัณฑ์

[2] เฟซออฟโปรดักต์ (Face of Product) มีความหมายเดียวกันกับ Brand Ambassador