กะลาสีเถื่อน | ตอนที่ 6 : ทำไมใจอ่อนง่ายขนาดนี้ (2/2)

บนเรือ..

หญิงสาวที่นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมา หลังจากที่เธอเผลอหลับไปได้สักพักใหญ่ ดวงตาอันพร่าเลือนเปิดออกพร้อมกับมองไปโดยรอบห้อง จอมขวัญค่อยๆดันร่างตัวเองขึ้นมานั่งบนเตียงนอน

จนได้รู้ว่าทัพเพลิงยังไม่กลับมาในห้องของเขาเลย..

“จะเย็นแล้วเหรอเนี่ย”

จอมขวัญขยี้ตาพลางจ้องมองนาฬิกาบนผนังห้อง บัดนี้มันได้แสดงตัวเลขให้เห็นถึงเวลาสี่โมงเย็น อีกไม่กี่ชั่วโมงฟ้าก็จะมืดแล้ว เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่

แอ๊ดดดด..

จนหญิงสาวในชุดสีขาวลายลูกไม้ตัดสินใจลุกออกจากเตียงนอน เธอดันประตูไม้บานใหญ่ออกไปอย่างช้าๆ ก่อนแสงแดดเจิดจ้าจะตกกระทบกับใบหน้าสวยหวาน ดวงตาที่เคยหรี่ลงก็ถูกบดบังด้วยเงาของชายฉกรรจ์หลายคน

“คุณจอมขวัญ?”

“เฮ้ยพวกมึง เธอตื่นแล้ว”

บรรดาลูกเรือที่เฝ้าอยู่ตรงโซนรับแขกเอ่ยบอกกัน ทั้งนิกิ จุนโฮ ที่ละทิ้งห้องควบคุมมายังชั้นบน พวกเขาจ้องมองหญิงสาวตากลมแป๋วที่อยู่ในท่าทีหวาดระแวง ส่วนเด่นชัยก็หายเข้าไปในค่ายอัศวินครามกับเจ้านาย

“เอ่อ จ..เจ้านายของพวกคุณหายไปไหนเหรอคะ แล้วที่นี่มันคือที่ไหน ทำไมฉันถึงไม่ค่อยคุ้นเลย”

จอมขวัญเอ่ยถามชายฉกรรจ์หน้าตาดีที่ยืนรายล้อมเธอ พวกเขาเองก็อยู่ในท่าทีระแวงว่าเธอจะทำอะไรแปลกๆอีกหรือเปล่า เพราะก่อนหน้านี้จอมขวัญก็เกือบจะฆ่าตัวตายไปครั้งหนึ่งแล้ว

“ที่นี่คือค่ายนักฆ่าอัศวินครามครับ อยู่ติดชายแดนฝั่งเหนือเลย กัปตันเข้าไปข้างในค่ายได้พักใหญ่แล้ว พอดีเจ้าของค่ายเป็นรุ่นพี่ที่กัปตันสนิทด้วย”

“จ..จริงเหรอคะ นี่เขาสนิทกับเจ้าของค่ายนักฆ่า..”

“กัปตันเคยเป็นนักฆ่าน่ะครับ เรื่องนั้นคุณก็น่าจะรู้แล้ว”

“เอ่อ ค่ะ.. ฉันก็พอรู้มาบ้าง พี่มดแดงเล่าเรื่องของคุณทัพเพลิงให้ฉันฟังคร่าวๆค่ะ”

เธอตอบรับหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีที่ยืนอยู่ไม่ไกล ก่อนจะชำเลืองมองไปทางตึกทรงโมเดิร์นสีดำทะมึน โดยรอบก็มีสนามหญ้าอันกว้างขวางตั้งอยู่ บรรยากาศที่นี่ร่มรื่นและสวยงามจนไร้ที่ติเลยทีเดียว

“นิกิ.. จุนโฮ..”

จอมขวัญเอ่ยชื่อนักควบคุมเรือที่เธอพอรู้จักจากมดแดง แม้จะไม่ค่อยเจอหน้ากันบ่อยนักในเรือ เพราะสองคนนี้ต้องอยู่ห้องควบคุมเรือเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่เธอก็เคยพูดคุยในตอนที่ใช้ชีวิตอยู่บนเรือลำนี้มาบ้างแล้ว

ดูจากสีหน้าและแววตาของหนุ่มลูกครึ่ง สองหนุ่มอัจฉริยะไม่ได้ชอบเธอมากนัก เพราะเธอเคยคิดจะทรยศเจ้านายอันเป็นที่รักของพวกเขา

“ช่วยพาฉันเข้าไปข้างในนั้นหน่อยได้ไหมคะ ฉันอยากไปหาคุณทัพเพลิง ฉ..ฉันสัญญาเลยค่ะว่าฉันจะไม่หนี”

“คงไม่ได้นะครับ เพราะกัปตันไม่ได้อนุญาตให้พวกเราพาคุณลงไปที่นั่น”

จุนโฮเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย คำตอบนั้นก็ทำให้รอยยิ้มมีความหวังของจอมขวัญสลายหายไป

“แล้วคุณจะให้ฉันติดอยู่บนนี้เหรอคะ ฉ..ฉันก็แค่..”

“สถานะในตอนนี้ของคุณคือนางบำเรอนะครับคุณจอมขวัญ อย่าลืมว่าที่ผ่านมากัปตันใจดีกับคุณมามากพอแล้ว คุณคิดที่จะฆ่าเจ้านายของพวกเรา แถมยังจะกระโดดฆ่าตัวตายอีก หยุดทำเรื่องวุ่นวายบนเรือพวกเราเถอะครับ”

หนุ่มลูกครึ่งญี่ปุ่นอย่างนิกิเอ่ยด้วยเสียงแข็งกร้าว ตามมาด้วยจุนโฮที่ยืนกอดอกข้างกายกับเพื่อนสนิท

“ใช่.. คุณควรที่จะอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่ใช่สร้างความวุ่นวายให้กัปตันต้องปวดหัวแบบนี้ ผมเองก็ไม่รู้ว่าคุณมีสิทธิ์พิเศษอะไร ทำไมกัปตันถึงใจอ่อนกับคุณมากกว่านางบำเรอคนอื่น”

“……”

“เพราะถ้าไม่ใช่คุณ.. กัปตันคงฆ่าตายไปนานแล้ว”

ทันทีที่ได้ยินคำพูดตรงไปตรงมาจากปากของจุนโฮ สายตาเกลียดชังอย่างสุภาพจ้องมองมาทางเธอเขม็ง จอมขวัญที่เคยยืนหยัดก็เหมือนจะล้มฟุบลงไปกองกับพื้น

ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาภายในใจ รวมถึงคำพูดที่ทัพเพลิงให้ไว้กับเธอก่อนหน้านี้ เขาผิดหวังในตัวเธอมาก ซึ่งเธอเองก็รู้สึกไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่

“ฉ..ฉันขอโทษนะคะที่ทำให้คุณทัพเพลิงกับพวกคุณทุกคนต้องรู้สึกแย่ ฉันขอโทษสำหรับเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นทุกอย่างจริงๆ เอ่อ งั้นฉัน.. จะรอเขาอยู่ในห้องนะคะ..”

จอมขวัญก้มหน้าลงด้วยความเจ็บปวด เธอเดินกลับเข้าไปด้านในห้องนอนอย่างเงียบๆ เพราะคำพูดของลูกเรือทำให้เธอหน้าชา ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองนิสัยไม่ดีเท่านี้มาก่อน

หยาดน้ำตาร่วงหล่นอาบแก้มทันที เมื่อประตูบานใหญ่ของห้องนอนถูกปิดลงเบาๆ ร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงเดินเข้าไปทิ้งตัวลงบนเตียงเหมือนอย่างเคย

“มึงพูดแรงเกินไปหรือเปล่าวะไอ้จุนโฮ”

ลูกเรืออีกคนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของจอมขวัญ เธอพยายามจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลต่อหน้าทุกคน

“นั่นดิ มึงด้วยไอ้นิกิ กูได้ยินพวกนางบำเรอคุยกันว่าที่คุณจอมขวัญทำแบบนั้นเพราะถูกยุยงไม่ใช่เหรอ คนที่ยุก็คือลูกนัทกับแหวน สองคนนั้นเป็นต้นเหตุนี่..”

“เฮ้อ! แล้วไงวะ ผู้หญิงคนนั้นถูกยุให้ทำก็จริง แต่คนที่ลงมือทำร้ายกัปตันก็คือเธอไง!!”

นิกิโต้กลับด้วยท่าทีฉุนเฉียว ส่วนทางจุนโฮที่ใจเย็นลงแล้วก็เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ซึ่งทุกคนเองก็เถียงอะไรไม่ออก มันเป็นความจริงในทุกอย่างกับสิ่งที่เขาพูด

ต่อให้ลูกนัทกับแหวนจะยุยงเรื่องนี้มากแค่ไหน คนที่ตัดสินใจเป็นคนสุดท้ายว่าจะทรยศหรือไม่ ก็คือจอมขวัญ

ห้องรับแขกนางบำเรอ (ชั้นสอง)

“นี่พวกแก!! ฉันได้ยินพวกลูกเรือคุยกันว่าจอมขวัญอยากจะเข้าไปในค่ายอัศวินคราม! แต่คุณทัพเพลิงไม่อนุญาตให้นางเข้าไป ยัยนั่นโดนนิกิกับจุนโฮด่าจนร้องไห้ใหญ่เลย!!”

“ว๊ายยยยยย!!! จ..จริงเหรอลูกนัท!!!”

“ก็จริงน่ะสิย๊ะ คิกๆ สมน้ำหน้า!!”

ลูกนัทที่ฉีกยิ้มกว้างหัวเราะอย่างชอบใจ เธอแอบไปได้ยินเรื่องนี้มาจากกลุ่มของจุนโฮเมื่อกี้นี้ ก่อนจะรีบปรี่ตัวมาเล่าเรื่องสำคัญให้กับแก๊งนางบำเรอฟัง

“ขนาดพวกเรายังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในค่ายนักฆ่านั้นเลย แล้วจะหวังอะไรกับยัยจอมขวัญล่ะ ฉันเคยอยากเข้าไปแทบตาย ตั้งแต่อยู่มาก็ได้แต่นั่งรอบนเรือ พอคุณทัพเพลิงคุยธุระเสร็จถึงได้ออกเดินทางต่อ”

แหวนที่นั่งอบเล็บเจลเอ่ยด้วยท่าทีเรียบเฉย รุ่นใหญ่อย่างเธออยู่มานานพอๆกับมดแดง แต่ก็อย่างที่เธออธิบาย ไม่มีใครที่ทัพเพลิงอนุญาตให้เข้าไปด้านในนอกจากเด่นชัย

“แต่ก็นั่นแหละค่ะพี่แหวน หนูก็แค่สะใจที่ยัยจอมขวัญถูกผู้ชายตอกหน้ากลับแบบนั้น แกล้งทำตัวอ่อนแอดีนัก หึ..”

“แกหยุดพูดมากแล้วมานั่งทำเล็บรอคุณทัพเพลิงเถอะ”

“จริงด้วย! คืนนี้เรามีนัดกับคุณทัพเพลิงนี่หน่า..”

ลูกนัทตาเป็นประกายทันทีเมื่อเธอจำนัดสำคัญได้ ไม่แน่ว่าคืนนี้เธออาจจะได้ทำหน้าที่เมียในรอบหลายเดือน เพราะทัพเพลิงคงอยากเขี่ยจอมขวัญทิ้งเต็มที

ตึกๆๆๆ!!

แต่ทว่าเสียงฝีเท้าของแก๊งชายฉกรรจ์ในชุดหนังก็กลับเข้ามาภายในเรือ แก๊งนางบำเรอจึงหันไปมองตามเสียงก็พบเข้ากับเด่นชัย เขาเดินมาพร้อมกับลูกเรืออีกสองคน

“กลับมาแล้วเหรอเด่นชัย! อ้าว.. แล้วคุณทัพเพลิงล่ะ”

ลูกนัทรีบวิ่งตัวปลิวออกไปนอกห้องรับแขกในทันที เธอไถ่ถามเสียงดังชัดเจนจนนางบำเรอคนอื่นได้ยิน รวมถึงแหวนที่ชะเง้อหน้าออกมามองตรงโถงทางเดิน

“กัปตันอยู่ในค่ายกับคุณพายุน่ะ”

“อ๋อ แล้วนี่แกกลับมาทำไมเนี่ย?”

“ก็กลับมารับคุณจอมขวัญเข้าไปข้างในไง”

“ว..ว่าไงนะ”

ทันทีที่ประโยคนั้นเอ่ยออกมาจากใบหน้าหล่อของเด่นชัย สีหน้าของนางบำเรอทุกคนก็แสดงออกถึงความตกตะลึง โดยเฉพาะแหวนที่ลุกขึ้นออกจากโต๊ะทำเล็บ และทางลูกนัทที่ยืนเบิกตาโพลงเหมือนกับโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ

“อะไรนะไอ้เด่นชัย! ม..เมื่อกี๊แกพูดว่า..”

แหวนเดินตัวปลิวออกมายังโถงทางเดิน เธอจ้องหน้าเด่นชัยพร้อมกับย้ำให้เขาอธิบายอีกทีให้ชัดเจนกว่านี้ บางทีสิ่งที่ทุกคนได้ยินอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด

“นี่เป็นคำสั่งของกัปตัน เขาสั่งให้ฉันพาคุณจอมขวัญเข้าไปข้างในค่ายอัศวินคราม ส่วนคนอื่นก็ให้รออยู่บนเรือ ถ้าใครขัดขืนคำสั่ง หรือแอบเข้าไปข้างในโดยไม่ได้รับอนุญาต กัปตันสั่งให้พวกฉันฆ่าได้เลย..”