กะลาสีเถื่อน | ตอนที่ 8 : หึงมากก็พูดออกมา (2/2)

ตึก.. ตึก..

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในเสื้อคลุมที่ปลดกระดุมออกทุกเม็ด เขาได้อุ้มร่างบางของสาวสวยออกมาจากห้องน้ำด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็ถือรองเท้าส้นสูงให้เธอไปด้วย

ใบหน้าแดงก่ำเอาแต่หลับตาปี๋อยู่ในอ้อมอกแกร่ง จอมขวัญไม่กล้าลืมตามองใครทั้งนั้น คงเพราะเธออายสายตาของผู้คน ทัพเพลิงกับเธอหายไปมีอะไรกันในห้องน้ำนานพอสมควร และสุดท้ายเธอก็ตอบรับข้อเสนอของเขาด้วยการ.. ไปมีอะไรกันต่อบนเรือ

“กูจะกลับแล้ว ขอบคุณที่ให้เชื้อเพลิงกูเพิ่มนะไอ้พายุ”

ทัพเพลิงชะลอฝีเท้าของตัวเองลง เขาจ้องมองไปยังไอ้พี่ชายจอมกวนที่มันยืนพิงเสาอยู่ตรงกลางค่าย มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์แล้วยกขึ้นเหนือหัว

“ด้วยความยินดีครับไอ้น้องรัก หึ.. หวังว่าแผนของกูจะทำให้มึงกับคุณจอมขวัญปรับความเข้าใจกันได้นะ”

คำพูดนั้นเองกลับทำให้หญิงสาวในอ้อมอกหน้าร้อนผ่าว จอมขวัญแอบเหลือบมองไปยังพายุที่ขยิบตาให้กับเธอ

“มึงหยุดพูดมากแล้วหลบไปได้ละ”

“หึๆๆ”

“ไอ้เด่นชัย”

“ค..ครับกัปตัน”

“ไปเว้ย! เดี๋ยวเราต้องรีบออกเดินทางต่อ”

ทัพเพลิงตะโกนเรียกลูกน้องก่อนจะทำเป็นเมินพายุที่ยืนเบ้ปากกวนๆ โดยมีนักฆ่าอีกเป็นโขยงยืนส่งกัปตันเรือออกไปยังด้านนอกค่าย ทุกสายตาต่างจ้องมองจอมขวัญที่เอาหน้ามุดแผงอกแกร่งของหนุ่มหล่อ

เธอถูกล้อมรอบด้วยชายฉกรรจ์มากหน้าหลายตา แถมเมื่อกี๊ก็ยังทำเรื่องหน้าอายจนไม่อยากจะสู้หน้าใครอีกแล้ว

“อย่าลืมแวะมาหากูอีกนะเว้ยไอ้ทัพเพลิงงงง!!!!”

“เออ!!!”

“ครั้งหน้าพาผู้หญิงคนเดิมมานะไอ้สัด!!!”

“หุบปากไปเลยมึงอะ!!!”

“ฮ่าๆๆ ขอเป็นคุณจอมขวัญนะ!!! คนอื่นไม่เอา!!!”

เจ้าของค่ายนักฆ่าตะโกนไล่หลังแก๊งของทัพเพลิงออกไป เขาหัวเราะชอบใจที่ปั่นหัวน้องชายตัวเองได้ และสามารถทำให้ว่าที่คู่รักปรับความเข้าใจกันได้อีกต่างหาก ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูครึกครื้น มันไม่อึดอัดและตึงเครียดเท่ากับก่อนหน้านี้แล้ว

รั้วเหล็กของค่ายอัศวินครามกำลังจะถูกปิดลง ในขณะที่ทัพเพลิงก็โบกมือลาพี่ชายที่อยู่ทางด้านหลัง เขายังคงเดินอุ้มร่างบางออกไปตามทางเดินที่มีดอกไม้รายล้อม

“จ..จอมขวัญ!!!!”

แต่แล้วจู่ๆเสียงทุ้มของใครบางคนก็ดังขึ้นชั่วขณะ มันเป็นเสียงที่ทำให้จอมขวัญสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ เธอผละใบหน้าหวานออกจากแผงอกของทัพเพลิงอย่างรวดเร็ว

ก่อนที่จะรีบชะโงกหน้ามองเจ้าของเสียงอันคุ้นหู พร้อมทั้งทัพเพลิงกับพวกลูกเรือ ทุกคนต่างชะลอฝีเท้าตัวเองลงแล้วหันไปมองทางด้านหลังทันที

“จอมขวัญ!!! พ..พี่เอง!!!”

ผู้ชายร่างสูงโปร่ง แต่งตัวดี ดูมีฐานะ สีผมของเขาออกสีส้มอ่อนๆคล้ายกับจอมขวัญ แถมหน้าตาของเขาก็ยังเหมือนเธอราวกับเป็นคนเดียวกัน

เขาคนนั้นวิ่งออกมาจากทางเดินที่ลัดเลาะไปยังเมืองใหญ่ แถมยังปรี่ตัวเข้ามายังจอมขวัญที่อยู่ในอ้อมกอดของทัพเพลิงเหมือนกับคนบ้า

ก่อนที่บรรดานักฆ่าในค่ายกับพายุจะรีบวิ่งออกมาป้องกันภัยให้น้องชายอีกแรง ซึ่งทางทัพเพลิงที่ขมวดคิ้วยุ่งก็จ้องมองชายแปลกหน้าหัวจรดเท้า

“มึงเป็นใครวะ!!!”

ทัพเพลิงเค้นเสียงแข็งถามชายตรงหน้า เขารีบเอาร่างบางที่อยู่บนตัวให้ห่างจากเขาทันที

“ผ..ผมชื่อว่าขุนพลครับ เอ่อ เป็นพี่ชายแท้ๆของจอมขวัญ เรามีพ่อคนเดียวกันแต่คนละแม่ ก่อนหน้านี้ผมย้ายไปอยู่ภาคเหนือถาวรก็เลยไม่ได้ติดต่อน้องเลย”

“มึงว่าไงนะ”

“ห๊ะ!!! ด..เดี๋ยว ไอ้หน้าตี๋นี่กับ..คุณจอมขวัญ..”

พายุที่ยืนอ้าปากค้างจ้องมองหน้าของขุนพลสลับไปมากับมองหน้าจอมขวัญ ซึ่งหญิงสาวก็ขอร้องให้ทัพเพลิงปล่อยเธอลงกับพื้น ก่อนเธอจะค่อยๆเดินเข้ามาหาผู้ชายแปลกหน้าที่ไม่พบเจอกันมาหลายปี

“ฮะฮึก.. พี่ขุนพล..”

หยาดน้ำตาที่เอ่อนองก็ไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความคิดถึงพี่ชายจนสุดหัวใจคืบคลานเข้ามา ตั้งแต่เด็กจนโตก็มีแค่ขุนพลที่คอยอยู่เคียงข้างเธอ มีแค่แม่ของเธอที่เสียไป แต่แม่ของขุนพลยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้

เข้าสู่ช่วงวัยที่เติบโตขึ้นจากอดีต.. เธอก็จำได้แม่นว่าขุนพลกับแม่ของเขาย้ายไปอยู่ภาคเหนือ ส่วนเธอกับพ่อก็อยู่ที่คฤหาสน์จันทร์เจ้าพระยากลางมหานคร จอมขวัญไม่เคยเจอหน้าพี่ชายตัวเองอีกเลย

พึ่บ!!!

“ฮึกๆๆ พ..พี่ขุนพล หนูคิดถึงพี่..”

“ฮึก.. จอมขวัญ.. พี่อยู่นี่แล้ว..”

ทั้งสองโผกอดกันด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ อ้อมกอดที่แนบแน่นนั้นค้างไว้อยู่เนิ่นนาน ซึ่งมันก็นานพอที่จะทำให้กัปตันเรือกัดฟันกรอด ทัพเพลิงหรี่ตามองไอ้มารหัวใจที่มันใช้สิทธิ์พิเศษแย่งผู้หญิงของเขาไปอย่างหน้าตาเฉย

“กูไม่ไว้ใจไอ้เวรนี่เลย กึ่ด.. มันโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ มันไม่ได้ทำงานอยู่ที่นี่ใช่ไหม?” ทัพเพลิงค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปกระซิบถามพี่ชาย

“ทำก็เหี้ยละ สภาพคุณชายอย่างมันเนี่ยนะจะอยู่ค่ายนักฆ่ากู แต่กูว่ามันหน้าเหมือนจอมขวัญฉิบหาย ในประวัติที่มึงสืบได้บอกไหมว่าเธอมีพี่ชาย”

“เฮ้อ.. อืม ก็มันเนี่ยแหละที่อยู่ในประวัติ”

ทัพเพลิงกระซิบตอบพลางยกมือขึ้นมากอดอกอย่างไม่ไว้วางใจ แววตาของเขาจ้องมองขุนพลในเสื้อผ้าแบรนด์เนม ตั้งแต่หัวจรดเท้าเขาก็ประโคมของแพงทั้งตัว

“แล้วถ้ามึงเป็นพี่ชายที่รักน้องสาวจริงๆ ทำไมที่ผ่านมามึงถึงได้ปล่อยให้จอมขวัญถูกแฟนเก่าทำร้ายร่างกาย แถมยังจะเอาเธอไปขายตัวให้เพื่อนอีก เรื่องนี้มึงรู้หรือเปล่า?”

“ค..คุณทัพเพลิง..”

“ว่าไงนะ!!! แฟนเก่าของจอมขวัญทำร้ายเธอด้วยเหรอ!!”

ทางขุนพลที่ตกใจเหมือนกับเพิ่งรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรกก็เอ่ยถามจอมขวัญ ซึ่งทางเธอก็ลำบากใจที่จะเล่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นให้ฟัง แต่ยังไงเรื่องมันก็มาถึงขนาดนี้แล้ว

“ใช่ค่ะพี่ขุนพล ผู้ชายคนนั้นเขาซ้อมหนู เอ่อ.. แต่ไว้หนูจะเล่าให้พี่ฟังนะคะ แล้วนี่พี่มาเจอหนูได้ยังไง”

“พอดีพี่หนีแก๊งทวงหนี้มาเรื่อยๆน่ะ แล้วบังเอิญเห็นว่าจอมขวัญเดินผ่านมาพอดี ไอ้แก๊งนั้นมันตามล่าพี่กับแม่มาหลายเดือนแล้ว ตอนนี้แม่พี่แอบอยู่ที่โรงพยาบาลนอกเมืองกับญาติ ส่วนพี่ก็เลยกลายเป็นเป้าหมายของพวกมันแทน”

“อ..อะไรนะคะ!!!”