กะลาสีเถื่อน | ตอนที่ 6 : ทำไมใจอ่อนง่ายขนาดนี้ (1/2)

บนเรือ

(ห้องนอนของทัพเพลิง)

ภายในห้องที่เต็มไปด้วยความเงียบสงบจนได้ยินเสียงหายใจของใครบางคน หญิงสาวที่ถูกเปลี่ยนชุด และถูกเช็ดเนื้อเช็ดตัวโดยป้าแม่บ้านประจำเรือ เธอได้นอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ที่อบอุ่นจนร่างกายสบาย

ใบหน้าแดงฉานของสาวผมสีส้ม มีรอยถลอกบริเวณต้นขา รอยแดงตรงฝ่ามือที่ได้มาจากการพยายามปีนขอบเรือ

ดูจากภายนอกเธอเหมือนคนที่สลบไป แต่ความจริงแล้ว.. จอมขวัญแกล้งหลับมาได้สักพักใหญ่

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่แผนอันชาญฉลาดของเธอ เธอใช้ใจวัดใจกับทัพเพลิงโดยไม่กลัวว่าตัวเองจะต้องตาย หากเขาไม่เข้ามาห้าม จอมขวัญก็ยอมที่จะกระโดดลงไปเป็นอาหารของฉลาม

แต่เพราะเธอรู้ว่าทัพเพลิงต้องยอมใจอ่อน เธอจึงใช้จุดนี้เรียกร้องความสงสารจากเขา และเอาคืนในเรื่องที่ลูกนัทกับแหวนทำ แม้ว่ามันจะเป็นความผิดของเธอด้วยก็ตาม

“ถ้าฉันไปช่วยเธอไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้นจอมขวัญ ทำไม.. เธอต้องทำขนาดนี้ด้วย ฉันไม่เข้าใจเลย”

ถัดไปนั้นก็มีเจ้าของห้องนั่งกุมมือของเธอไว้ แววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและโกรธเคือง เขากำลังจ้องมองหญิงสาวบนเตียงอย่างไม่ละสายตา

เขาพูดทุกอย่างออกมาทั้งๆที่รู้ว่าเธอไม่ได้ยิน คงมีแค่หนทางนี้ที่จะทำให้ทัพเพลิงได้ระบายมันออกมาบ้าง

“เธอยอมตายเพราะไม่อยากเจ็บปวดเหรอ หึ.. แล้วเรื่องที่เธอทรยศฉันล่ะ เธอจะปล่อยให้ฉันต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดอยู่ฝ่ายเดียวหรือไง”

“……”

“มันไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยเหรอจอมขวัญ..”

“……”

ทัพเพลิงที่ยังสับสนเอ่ยถามไปโดยไม่ได้คำตอบอะไร เขาจ้องมองหญิงสาวที่แกล้งหลับปุ๋ย ทั้งๆที่เธอก็ได้ยินทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น น่าแปลกที่เสียงของเขาเริ่มทำให้หัวใจเธอเต้นรัวขึ้นมา

“ฉันได้ยินเธอพูดกับมดแดงเมื่อวาน ระหว่างฉันกับมีนาเราเลิกกันไปนานแล้ว เธอคิดว่าฉันยังรักมีนาอยู่หรือไง”

“……”

“ที่ฉันยังไม่ตั้งให้ใครขึ้นมาเป็นเมีย ก็เพราะ.. ฉันยังไม่เจอคนที่คิดว่าใช่แค่นั้นเอง”

“……”

“น่าเสียดายที่เธอควรจะไว้ใจฉัน ควรจงรักภักดีกับฉันให้มากกว่านี้จอมขวัญ เพราะบางทีผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นเธอก็ได้..”

กึก

ทันทีที่ได้ยินประโยคสุดท้ายที่ดังออกมาจากปากของทัพเพลิง หัวใจดวงน้อยของเธอก็เหมือนว่าจะหยุดเต้น ร่างกายอันไร้เรี่ยวแรงด้านชาไปหมด

จอมขวัญได้ยินเสียงลมหายใจเป่ารดใกล้ๆบนหน้าผาก ก่อนริมฝีปากของเขาจะทาบทามลงมาอย่างอ่อนโยน สัมผัสอันนุ่มนวลค้างไว้แบบนั้นครู่หนึ่ง เพียงไม่นานทัพเพลิงก็ถอนจูบออก

ตึกๆๆๆ

แอ๊ดดดดด..

หลังจากนั้นเสียงฝีเท้าของเขาก็เดินออกไปจากห้องนี้ทันที ความเงียบงันเริ่มทำให้เธอเปิดดวงตาออกเบาๆ สีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจของจอมขวัญ เธอชำเลืองมองทางประตูบานใหญ่ที่แน่นิ่ง

มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมาทาบหัวใจที่มันสั่นระรัว ยังมีกลิ่นกายอันหอมหวนของเขาลอยล่องอยู่เลย

“นี่เขา.. หลงรักฉันขึ้นมาแล้วเหรอ..”

จอมขวัญพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนเธอแบกรับมันไม่ไหว

“ถ้าเขาอยากจะจริงจังกับฉัน แล้วทำไมเมื่อกี๊เขาถึงทำร้ายฉันต่อหน้าคนอื่นล่ะ เฮ้อ.. เขาเป็นคนยังไงกันแน่เนี่ย”

แต่คิดแบบนี้ไปมันก็ไม่ถูกต้องทั้งหมด เพราะเธอลงมือทำร้ายเขาก่อน เธอตั้งใจที่จะทรยศเขา..

“งั้นต่อจากนี้ไป.. ฉันควรที่จะต้องทำตัวดีๆกับคุณใช่ไหมคะ คุณทัพเพลิง..”

ณ ค่ายอัศวินคราม สุดเขตชายแดน

(ศูนย์รวมนักฆ่ามืออาชีพ ปกครองโดยกลุ่มผู้มีอิทธิพล)

และแล้วเรือลำใหญ่ที่มีความสูงถึงสี่ชั้นรวมดาดฟ้า ก็ได้โลดแล่นเข้ามาจอดอยู่ติดกับท่าเรือของค่ายนักฆ่าในที่สุด ลูกเรือบางส่วนถูกสั่งให้เฝ้าดูแลนางบำเรอบนเรือ และบางส่วนก็ติดตามทัพเพลิงเข้าไปยังด้านในค่ายอัศวินคราม

ชายร่างสูงใหญ่ในชุดหนัง มีผ้าคลุมหัวสีน้ำตาลคล้ายคลึงกับลูกน้อง การแต่งกายของเขาบ่งบอกถึงชาวเรือแห่งยุคนี้

ต่างจากเหล่านักฆ่าที่กำลังฝึกซ้อมในค่ายกันอย่างขะมักเขม้น พวกเขาทุกคนล้วนก้มหัวทักทายแขกคนพิเศษกันหมดทุกคน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทัพเพลิงได้เข้ามาเหยียบที่นี่

“วู้วววว.. ว่าไงไอ้น้องรัก ไม่เจอกันนานเลยนะมึง”

พายุ เจ้าของค่ายอัศวินคราม ค่ายนักฆ่าที่มีชื่อเสียงระดับหนึ่ง เขาอายุย่างเข้าเลขสี่ แต่รูปร่างหน้าตาก็ยังคงหล่อเหลาเหมือนวัยรุ่นยี่สิบต้นๆ พายุหน้าตาไทยคมเข้ม ความหล่ออาจเทียบทัพเพลิงไม่ได้มากนัก แต่บรรดาสาวเล็กสาวใหญ่ก็มาติดพันเขามากมาย

“แค่ไม่กี่เดือนเอง มึงก็ทำเป็นเวอร์ไปได้”

“โอ้โห.. มึงก็ให้กูเวอร์หน่อยเถอะ ฮ่าๆๆ เป็นไง! สบายดีไหมไอ้หล่อ หน้าตาดูไม่ค่อยสดชื่นเลยแฮะ”

รุ่นใหญ่ที่เดินตรงปรี่เข้ามากอดไอ้น้องรักเอ่ยเสียงเย้าหยอก เขาหรี่ตาจ้องมองหนุ่มผิวขาวที่เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ดูท่าแล้วทัพเพลิงจะมีเรื่องกลุ้มใจซ่อนอยู่มากมาย

ทัพเพลิงเคยทำงานเป็นนักฆ่าอยู่ที่นี่หลายปี.. และสุดท้ายเขาก็ลาออกไปตามหาความฝัน ซึ่งนั่นก็คือการได้เป็นกัปตันเรือ ได้โลดแล่นดูท้องทะเลอันสวยงาม คอยควบคุมเรือและขนส่งสินค้าถูกกฎหมาย

เขาเอียนกับการฆ่าตัดหัวคนเต็มทีแล้ว..

“เหี้ย!!! แล้วนี่มือมึงไปโดนห่าไรมาเนี่ยไอ้ทัพเพลิง!!”

“เฮ้อ.. มึงจะตะโกนหาพ่อมึงหรือไง ปล่อยกูได้ละ”

เขาว่าพลางก็รีบดึงมือตัวเองกลับมา กัปตันเรือถอนหายใจทิ้งก่อนจะเดินไปนั่งบนโซฟา ท่าทีที่ดูไม่เคารพรุ่นใหญ่อย่างพายุ มันไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายโกรธเลยแม้แต่น้อย

เพราะไม่ว่าจะก่อนหน้าหรือตอนนี้ ทัพเพลิงก็พูดกูมึงกับพายุมาตั้งแต่ไหนแต่ไร พวกเขาทั้งสองคนเปรียบเสมือนพี่น้องสายเลือดเดียวกัน ผ่านเรื่องร้ายด้วยกันมามาก

“กูแค่ทะเลาะกับนางบำเรอนิดหน่อย”

“ว่าไงนะ แผลนี้ฝีมือนางบำเรอมึงเหรอวะ?” พายุขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ

“ผู้หญิงคนนั้นทำมึงขนาดนี้ เฮอะ.. กูว่ายัยนั่นคงตายห่าไปแล้วแหละ ถ้าไม่ถูกโยนทิ้งลงกลางทะเล กูว่ามึงก็คงจะเอาปืนยิงหัวจนสมองยัยนั่นแตกกระจายฮ่าๆๆ กูพูดถูกไหม?”

พายุเบ้ปากพลางเดินไปรินเหล้าใส่แก้วให้กับน้องชาย จนจบประโยคก็ยังไม่ได้ยินคำตอบกลับ เจ้าของค่ายนักฆ่าจึงหันขวับมองไปทางทัพเพลิงที่นั่งสั่นขาอยู่ไม่ไกล

มันเงียบแบบนี้ก็แสดงว่า..

“เฮ้ย.. ไอ้สัด.. นี่มึงอย่าบอกนะ”

“เออ”

“……”

“กูขังยัยนั่นไว้ในห้องนอน ไม่ได้ฆ่าหรอก”

“ห๊ะ!!!”