กะลาสีเถื่อน | ตอนที่ 7 : ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ (1/2)

ครึ่งชั่วโมงก่อนที่เด่นชัยจะกลับมาที่เรือ..

(ภายในห้องรับแขกของพายุ ค่ายอัศวินคราม)

“ห๊ะ!!! ด..เดี๋ยวนะไอ้ทัพเพลิง นี่มึงล้อกูเล่นเหรอวะ? กูไม่เชื่อหรอกว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้ ให้ตายเหอะ..”

เจ้าของค่ายนักฆ่าอ้าปากค้างกับความจริงบางอย่างที่ได้ยิน เขาเอาแต่จ้องมองรูปถ่ายของจอมขวัญบนหน้าจอโฮโลแกรมที่อยู่ในมือ ก่อนจะหันไปมองทางทัพเพลิงที่นั่งกระดกไวน์ลงคอ

ความจริงนี้มันคือสิ่งที่ทัพเพลิงรู้มาโดยตลอดตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอเธอ มีเพียงแค่เด่นชัยที่รู้เรื่องนี้ ตามมาด้วยพายุที่เขาไว้ใจมากที่สุด ส่วนคนอื่นบนเรือยังไม่มีใครรู้ทั้งนั้น

“เป็นเพราะเรื่องนี้มึงก็เลยช่วยจอมขวัญเหรอ ที่มึงไม่ตัดสินใจฆ่าเขาเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม?”

“อืม ก็คงงั้น”

“แล้วสิ่งที่มึงทำทั้งหมดเนี่ย มึงรักเขาหรือเปล่าวะ หรือว่ามึงแค่ซาบซึ้งบุญคุณที่พ่อเขาทำไว้ให้มึง”

กึก!

ประโยคคำถามนั้นเองกลับทำให้ทัพเพลิงหยุดชะงัก เขาเลื่อนแววตาที่มีความหมายมองไปยังรุ่นพี่ ความรู้สึกที่มันพูดออกไปได้ยากเริ่มทำให้พายุหรี่ตาลง เขามองออกว่าตอนนี้ทัพเพลิงคิดกับจอมขวัญมากกว่านางบำเรอ

ความจริงแล้ว.. พ่อของจอมขวัญเคยช่วยชีวิตทัพเพลิงไว้เมื่อเขายังเด็ก

ทัพเพลิงในวัยสิบปีถูกแก๊งทวงหนี้ตามล่าตัว พวกมันฆ่าพ่อแม่ของเขาตายอย่างเลือดเย็น สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือการวิ่งหนีเท่านั้น แต่ในวันที่เด็กหนุ่มไร้ที่พึ่งพิง.. เขาก็ได้พบเข้ากับเศรษฐีหนุ่มผู้ร่ำรวย ซึ่งนั่นก็คือ คุณทรงศักดิ์ จันทร์เจ้าพระยา เขาคือพ่อแท้ๆของจอมขวัญ

‘ไม่ต้องกลัวนะหนู ที่นี่ปลอดภัยแล้ว’

‘แฮ่กๆๆ!! ย..อย่าเข้ามานะครับ..’

‘ฉันชื่อทรงศักดิ์ เป็นเจ้าของคฤหาสน์นี้ ได้ยินลูกน้องฉันมันบอกว่ามีคนตามล่าเธอมาไม่ใช่เหรอ หลบอยู่ที่นี่เถอะ ไอ้พวกนั้นมันไม่กล้าเข้ามาค้นในบ้านฉันหรอก’

‘ทรง.. ศักดิ์..?’

ทัพเพลิงยังคงจำใบหน้าของผู้ชายที่ช่วยชีวิตเขาไว้ได้ดี ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม เขาพึ่งใบบุญพ่อของจอมขวัญได้ไม่กี่เดือน กินนอนอยู่ในบ้านเศรษฐีหนุ่มราวกับเป็นราชา

เขาเคยพูดคุยกับจอมขวัญเมื่อนานมาแล้ว ตอนนั้นเธอมีอายุได้เพียงสามขวบ ส่วนเขาก็อยู่ในวัยสิบขวบเท่านั้น ทั้งสองชอบนั่งเล่นด้วยกันตรงสวนหลังบ้าน คงมีแค่ทัพเพลิงที่จดจำเธอได้อยู่ฝ่ายเดียว..

แต่สุดท้ายทัพเพลิงก็ต้องตัดสินใจเดินออกมาตามทางของตัวเอง เหตุผลก็เพราะเขาไม่อยากจะรู้สึกเกรงใจใครไปมากกว่านี้ หลังจากนั้นพวกที่ตามล่าเขาก็หายไป พวกมันเปลี่ยนไปทวงหนี้ครอบครัวอื่นแทน

ช่วงเวลานี้เองที่ทัพเพลิงได้เติบโตขึ้นมาอย่างโดดเดี่ยว มีเพียงค่ายนักฆ่าอัศวินครามเท่านั้นที่เป็นที่พึ่งพิง.. เขาเติบโตมาที่นี่กับเด็กอีกคนที่อายุมากกว่า เขามีชื่อว่า พายุ

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงเลือกช่วยเธอขึ้นเรือตั้งแต่แรก และค้นหาข้อมูลเธอกับครอบครัวทันทีที่เจอหน้ากัน ในที่สุดเขาก็รู้ว่าพ่อของจอมขวัญเสียชีวิตลงแล้ว..

มีแค่เธอที่เติบโตขึ้นมาอย่างน่าสงสาร เธอได้ไปรักกับผู้ชายสารเลวที่ทำให้ชีวิตตกต่ำ และมันก็ได้พรากความรักอันบริสุทธิ์อย่างพ่อของเธอไปด้วย

หากจอมขวัญไม่มาเจอเขาที่ท่าเรือวันนั้น..

เธอคงได้กลายเป็นโสเภณีในคลับไปแล้ว

“กูไม่รู้ว่ะ เฮ้อ.. กูตอบไม่ได้”

“ตอบไม่ได้ แต่ก็เอาน้องเขาทำเมียแล้วเนี่ยนะ?”

“หุบปากไปเลยมึง ไอ้เวรเอ๊ย..”

ทัพเพลิงเอ่ยเสียงทุ้มลอดไรฟัน เขาเองก็ลำบากใจที่จะพูดทุกอย่างออกมาให้พายุฟัง คนปากแข็งแน่นิ่งไปเพียงชั่วครู่ ในขณะที่พี่ชายต่างสายเลือดก็เริ่มคิดแผนการบางอย่าง

“เมื่อกี๊มึงขอร้องให้กูส่งลูกน้องไปตามฆ่าแฟนเก่าจอมขวัญกับครอบครัวเน่าๆของมัน กูสัญญาว่ากูจะทำให้”

ทว่า.. ประโยคนั้นเองก็ทำให้สีหน้าของทัพเพลิงแปรเปลี่ยน นัยน์ตาสีอ่อนเริ่มเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“แต่มีข้อแม้นิดหน่อยว่ะ มึงส่งไอ้เด่นชัยไปพาตัวเมียมึงมานี่หน่อย กูแค่อยากเห็นหน้า”

“ไอ้พายุ..”

“กูไม่เคยเห็นมึงจริงจังกับผู้หญิงคนไหนเท่าคนนี้เลย”

“……”

“เห็นน้องจอมขวัญแต่ในรูป กูอยากเห็นตัวจริงว่าจะสวยแค่ไหน หึ.. ใครกันที่ทำให้มึงยอมแลกทุกอย่าง..”

ณ ปัจจุบัน..

“ฮะฮึก.. หนูพยายามเข้มแข็งแล้วค่ะพ่อ แต่หนูก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวร้าย หนูไม่รู้ว่าจะอดทนกับเรื่องนี้ได้อีกนานแค่ไหน หนูอยากจะหายไปจากโลกนี้เหมือนกับพ่อ..”

หญิงสาวที่นั่งซึมอยู่บนเตียงเอ่ยทั้งน้ำตา มือข้างหนึ่งกำสร้อยรูปหัวใจในมือไว้แน่น ก่อนมืออีกข้างจะทำการเปิดมันออกเพื่อดูรูปผู้ชายที่เธอคิดถึงมากที่สุด

ซึ่งนั่นก็คือรูปถ่ายของคุณทรงศักดิ์ พ่อแท้ๆของเธอที่ได้ตายไปแล้ว หลังจากอยู่เป็นอัมพาตมาได้เกือบปี..

“คนที่ฆ่าพ่อคือพี่หมอกใช่ไหมคะ หนูรู้ค่ะว่าต้องเป็นเขา เพราะเขารู้ดีว่าถ้าหนูไม่มีพ่อ.. ชีวิตที่เหลืออยู่ของหนูจะต้องแย่แน่ หนูจะไม่มีใครคอยปกป้องหนูเลย เขาถึงต้องหาทางกำจัดพ่อออกไปแบบนี้..”

เธอยังคงก้มหน้าพร่ำพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดอยู่ฝ่ายเดียว ไม่มีเสียงใดตอบโต้กลับมานอกจากความเงียบ และเสียงสะอื้นที่ดังกึกก้องอยู่ในใจ

ก๊อกๆๆ!!!

“คุณจอมขวัญครับ!!”

ทว่าเสียงทุ้มอันคุ้นหูของใครบางคนก็ได้ดังขึ้น นั่นจึงทำให้หญิงสาวที่นั่งหมดอาลัยตายอยากต้องสะดุ้งเฮือก เธอจ้องมองไปยังบานประตูห้องนอนอย่างหวาดหวั่น

เสียงนี้มัน.. เป็นเสียงของเด่นชัยนี่หน่า..

แอ๊ดดดด..

เพียงไม่นานบานประตูก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ โดยหญิงสาวที่กลับใจทำตัวดีขึ้นมา เธอชะโงกหน้าออกไปด้านนอกด้วยความระมัดระวัง เพราะไม่อยากถูกตีตราว่าเป็นตัวปัญหาอีก

“กัปตันสั่งให้ผมพาคุณเข้าไปข้างในค่ายอัศวินครามครับ”

“ค..คะ!? เอ่อ ฉัน.. ฉันเหรอคะ..”

“ครับคุณจอมขวัญ แค่คุณคนเดียว”

“…….”

ด้านในค่ายอัศวินคราม..

จอมขวัญถูกพาตัวลงไปจากเรือท่ามกลางเสียงฮือฮาของทุกคน ทุกสายตาของคนบนเรือจ้องมองมาที่เธอกันหมด ทั้งแก๊งนางบำเรอ และพวกของนิกิกับจุนโฮ เหมือนว่าทุกคนจะหน้าแตกยับเยิน

ไม่มีใครคาดคิดว่าจอมขวัญจะได้สิทธิ์พิเศษเพียงคนเดียว เธอมาอยู่บนเรือไม่นานก็ได้ลงไปเจอหน้าพายุ เจ้าของค่ายนักฆ่าชื่อดังที่มีแต่คนอยากพบเจอ

ตึกๆๆๆ

หญิงสาวในชุดเดรสสีขาวลายลูกไม้ กระโปรงยาวถึงข้อเท้า แต่ด้านบนก็โชว์เนินอกใหญ่ล่อตาล่อใจชาย ทุกสายตาของนักฆ่าที่กำลังฝึกซ้อมต่างหันมามองเธอด้วยความสนใจ เพราะความสวยที่สะดุดตา แถมหุ่นอันน่าขย้ำยังทำให้ผู้ชายลอบยิ้มกันแทบทุกคน

“ทางนี้ครับคุณจอมขวัญ”

เด่นชัยผายมือไปทางห้องโถงใหญ่ที่ถูกเปิดประตูค้างไว้ หลังจากที่ลูกน้องของทัพเพลิงพาเธอมาส่งยังชั้นบนสุดของค่าย จอมขวัญจึงทำใจกล้าเดินเข้าไปด้านในด้วยความหวาดกลัว ตอนนี้เธอไม่ไว้ใจใครเลย โดยเฉพาะ..

“คุณทัพเพลิง..”

เธอเอ่ยเรียกชื่อคนคุ้นเคยอย่างแผ่วเบา ภาพที่เห็นก็คือทัพเพลิงนั่งอยู่บนโต๊ะทานอาหารร่วมกับผู้ชายอีกคน ซึ่งพายุก็ฉีกยิ้มหวานส่งมาให้กับเธอ เขาลุกขึ้นผายมือต้อนรับหญิงสาวด้วยท่าทางอารมณ์ดี

“สวัสดีครับคุณจอมขวัญ หึๆ ผมชื่อว่าพายุนะ ผมเป็นเจ้าของค่ายนักฆ่าแห่งนี้ แล้วก็.. เป็นพี่ชายที่สนิทกับไอ้ทัพเพลิงมันมากด้วย มานี่ก่อนสิครับ มานั่งตรงนี้”

“เอ่อ.. แต่ฉันยังไม่หิว..”

“มานั่งเถอะครับคนสวย”