Home / โรแมนติก / ทาสรักคุณอาจำเป็น / บทที่ 4 โลกอีกใบของรตา

Share

บทที่ 4 โลกอีกใบของรตา

last update publish date: 2026-11-11 07:18:18

 

 บทที่ 4 โลกอีกใบของรตา

 

รตามองชุดว่ายน้ำในมือเพื่อนสาวอย่างลังเล บิกินี่สีเขียวมรกตตัดเย็บจากเนื้อผ้าเนียนละเอียด ประดับห่วงโลหะสีทองเล็ก ๆ ดูหรูหราและมีรสนิยมอย่างยิ่ง หากมองในฐานะเครื่องแต่งกาย เธอยอมรับว่ามันสวยมากจริง ๆ

แต่หากต้องสวมลงบนร่างกายตัวเอง...หญิงสาวอดกลืนน้ำลายไม่ได้

“แพรว นี่มันไม่โป๊เกินไปหน่อยเหรอ”

“โป๊ตรงไหน ชุดว่ายน้ำก็ต้องใส่ไปว่ายน้ำสิจ๊ะ”

แพรวพรรณตอบหน้าตาเฉย ก่อนผลักเพื่อนสาวให้เดินเข้าห้องแต่งตัว พร้อมกำชับว่าห้ามเปลี่ยนใจเด็ดขาด

รตาถอนหายใจอย่างยอมแพ้ เธอไม่ใช่คนไม่เคยสวมชุดว่ายน้ำ แต่ส่วนใหญ่เป็นชุดวันพีซเรียบร้อย มีผ้าคลุมหรือกางเกงขาสั้นสวมทับอีกชั้น

เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ รตาจึงยืนมองตัวเองอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ หญิงสาวในกระจกมีรูปร่างสมส่วน ช่วงเอวคอดรับกับสะโพกผาย ผิวขาวละเอียดอมชมพูจากเชื้อสายรัสเซียที่ได้รับมาจากบรรพบุรุษ ดวงตาคู่สวยและเครื่องหน้าละมุนทำให้เธอดูโดดเด่นแม้ไม่ได้แต่งหน้า

รตารู้ว่าตัวเองหน้าตาดี แต่เธอไม่เคยคิดว่าร่างกายของตนเองจะดูแตกต่างไปมากเพียงนี้เมื่อไม่ได้ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าเรียบร้อย

“เสร็จหรือยัง!”

เสียงแพรวพรรณดังมาจากด้านนอก รตาสูดลมหายใจลึก ก่อนเปิดประตูออกไป เพื่อนสาวที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงเงยหน้าขึ้นมอง แล้วนิ่งไปชั่วขณะ

“พระเจ้า!”

รตาสะดุ้ง

“อะไรเล่า!”

“แกจะฆ่าผู้ชายทั้งเกาะหรือไง!”

“แพรว!”

เสียงหัวเราะสดใสดังลั่นห้องพัก แพรวพรรณลุกขึ้นเดินวนรอบตัวเพื่อน ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจราวกับกำลังประเมินผลงานชิ้นเอกของตัวเอง

“ฉันบอกแล้วว่าแกเหมาะกับสีนี้”

รตาหน้าแดงจัด รีบคว้าผ้าคลุมสีขาวมาปิดร่างกาย แต่กลับถูกเพื่อนสาวดึงออกไปเสียก่อน

“อย่าเพิ่งปิดสิ ให้ฉันดูหน่อย”

“พอแล้ว!”

แพรวพรรณหัวเราะ ก่อนยอมส่งผ้าคลุมคืนให้ เธอไม่ได้ต้องการทำให้รตาอับอาย เพียงแต่อยากให้เพื่อนรู้ว่าความสวยงามของตัวเองไม่ใช่สิ่งที่ต้องปกปิดอยู่ตลอดเวลา

รตาเคยเป็นหญิงสาวสดใส ชอบเดินทาง ชอบถ่ายภาพ และกล้าลองทำอะไรใหม่ ๆ มากกว่านี้ แต่หลังกลับมาอยู่บ้านภคิน โลกของเธอก็ค่อย ๆ หดเล็กลงอย่างน่าประหลาด แพรวพรรณจึงตั้งใจว่าทริปนี้จะต้องทำให้เพื่อนกลับมาสนุกกับชีวิตอีกครั้ง 

เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเหนือทะเลสดใสไร้เมฆฝน เรือสปีดโบ๊ตสีขาวแล่นตัดผิวน้ำสีคราม มุ่งหน้าไปยังเกาะเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ห่างจากชายฝั่งออกไปพอสมควร รตานั่งอยู่ด้านหลังเรือ ปล่อยให้สายลมพัดเส้นผมยาวสลวยปลิวไปตามแรงลมทะเล

กลิ่นเค็มจาง ๆ และละอองน้ำเย็นที่กระเซ็นขึ้นมาทำให้เธอรู้สึกสดชื่นอย่างบอกไม่ถูกแพรวพรรณนั่งข้าง ๆ พร้อมแว่นกันแดดราคาแพงและหมวกปีกกว้างใบสวย

สำหรับทริปนี้ เธอเช่าพื้นที่พักผ่อนส่วนตัวของรีสอร์ตบนเกาะเอาไว้ตลอดวัน ทั้งชายหาด ศาลาพักริมทะเล เรือ และบริการอาหารเครื่องดื่ม

ยังไม่รวมแขกรับเชิญพิเศษอีกสามคน ชายหนุ่มหน้าตาดีทั้งสามเป็นคนที่แพรวพรรณติดต่อมาจากบาร์ระดับสูงในละแวกนั้น ซึ่งเธอเคยใช้บริการระหว่างมาพักผ่อนครั้งก่อน

คนแรกเป็นหนุ่มไทยผิวแทนชื่อคีริน รูปร่างสูงโปร่ง อารมณ์ดี และพูดเก่ง อีกคนเป็นหนุ่มลูกครึ่งไทยอังกฤษชื่อแดเนียล ซึ่งมีรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์และชื่นชอบการถ่ายภาพ ส่วนคนสุดท้ายคือลูคัส ชาวต่างชาติร่างสูงที่พูดภาษาไทยได้พอสมควร

ทั้งสามถูกว่าจ้างให้มาเป็นเพื่อนร่วมกิจกรรม ช่วยดูแลความสะดวกสบาย และพาเที่ยวตามจุดต่าง ๆ ของเกาะ โดยมีทีมงานทางทะเลของรีสอร์ตคอยรับผิดชอบเรื่องความปลอดภัยและกิจกรรมดำน้ำโดยเฉพาะ

รตาเพิ่งรู้เรื่องทั้งหมดตอนขึ้นเรือ เธอถึงกับหันขวับไปมองเพื่อนสาว

“แพรว! นี่แกจ้างผู้ชายมาเที่ยวด้วยเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ”

“ทำไมไม่บอกฉันก่อน!”

“ถ้าบอก แกจะยอมมาไหมล่ะ”

รตาอ้าปากค้าง แพรวพรรณหัวเราะอย่างผู้ชนะ ก่อนยื่นแก้วน้ำผลไม้เย็นจัดให้เพื่อน

“ไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น ฉันจ้างเขามาดูแลทริป ไม่ได้จ้างมาเป็นแฟนเสียหน่อย”

หญิงสาวรับแก้วมาอย่างจนใจ แม้จะรู้ว่าแพรวพรรณเป็นคนชอบทำอะไรเกินคาด แต่คราวนี้ดูเหมือนเพื่อนรักจะตั้งใจจัดเต็มเป็นพิเศษ

อย่างไรก็ตาม หนุ่มทั้งสามกลับมีมารยาทดีมาก พวกเขาพูดคุยอย่างเป็นกันเอง ช่วยยกของ และคอยแนะนำกิจกรรมสนุก ๆ โดยไม่มีท่าทีล่วงเกินแม้แต่น้อย

เมื่อเวลาผ่านไป ความประหม่าในตอนแรกของรตาจึงค่อย ๆ ลดลง เกาะเล็ก ๆ ที่เรือพามาถึงงดงามราวกับภาพวาด

ชายหาดทอดยาวเป็นแนวโค้ง ทรายสีขาวละเอียดตัดกับน้ำทะเลใสจนมองเห็นพื้นทรายเบื้องล่าง รอบเกาะมีโขดหินและแนวต้นไม้เขียวชอุ่มให้ร่มเงา

ศาลาพักริมชายหาดถูกตกแต่งด้วยผ้าสีขาวพลิ้วไหวตามแรงลม มีเตียงอาบแดดเรียงอยู่ใต้ร่มผ้าใบ โต๊ะอาหารจัดเตรียมผลไม้สดและเครื่องดื่มไว้พร้อม

รตายืนมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจเธอเคยไปเที่ยวทะเลมาหลายแห่ง แต่ไม่เคยได้สัมผัสบรรยากาศที่สงบและเป็นส่วนตัวถึงเพียงนี้

เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งเบา ๆ ประสานกับเสียงนกทะเลที่บินผ่านเหนือศีรษะ ทุกอย่างทำให้หัวใจที่เคยอึดอัดอยู่หลายวันค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

หลังพักรับประทานอาหารว่าง สองสาวก็เปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำเพื่อเตรียมลงทะเล รตาสวมผ้าคลุมสีขาวทับบิกินี่สีเขียวมรกตเอาไว้ตามเดิม

แต่พอแพรวพรรณถอดเสื้อคลุมของตัวเองแล้วเดินลงชายหาดอย่างมั่นใจ เธอก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองระมัดระวังมากเกินไป ลมทะเลพัดชายผ้าคลุมให้พลิ้วไปมา รตาก้มมองตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ถอดมันออก

“ว้าว!”

แดเนียลซึ่งกำลังเตรียมกล้องถ่ายภาพเผลออุทานออกมา

“คุณรตาสวยมากครับ”

หญิงสาวหน้าแดงทันที คีรินยิ้มกว้าง ส่วนลูคัสยกนิ้วโป้งให้พร้อมกล่าวชมอย่างสุภาพ รตาไม่รู้จะตอบอย่างไร ได้แต่ยิ้มเขินก่อนรีบเดินไปหาแพรวพรรณที่กำลังหัวเราะชอบใจ

“เห็นไหม ฉันบอกแล้ว!”

“หยุดเลยนะ!”

เสียงหัวเราะของสองสาวดังเคล้าไปกับสายลม ไม่นานนัก ทุกคนก็ลงเรืออีกครั้งเพื่อไปยังจุดดำน้ำตื้นซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเกาะ เจ้าหน้าที่แนะนำอุปกรณ์และข้อควรระวังอย่างละเอียด ก่อนพาทั้งกลุ่มลงน้ำตามลำดับ

รตาเคยดำน้ำตื้นมาก่อน แต่ไม่ได้ทำมานานแล้ว ตอนแรกเธอจึงเกาะขอบเรืออย่างประหม่า ทว่าเมื่อเริ่มคุ้นเคยกับหน้ากากและท่อหายใจ ความตื่นเต้นก็เข้ามาแทนที่

โลกใต้ผิวน้ำงดงามกว่าที่คิด ฝูงปลาตัวเล็กหลากสีแหวกว่ายผ่านแนวปะการังที่ได้รับการดูแลรักษาอย่างดี แสงแดดส่องทะลุผิวน้ำลงมาเป็นลำระยิบระยับ

รตาลอยตัวอยู่เหนือแนวทราย มองฝูงปลาด้วยความเพลิดเพลินจนแทบลืมเวลา เธอไม่ได้คิดถึงภคินเลยในช่วงเวลานั้น ไม่ได้คิดว่าเขากำลังทำอะไร อยู่กับใคร หรือคืนนี้จะกลับบ้านหรือไม่

โลกของเธอมีเพียงน้ำทะเลเย็นใส ฝูงปลา และความสุขที่ได้รับจากการออกมาท่องเที่ยว เมื่อกลับขึ้นเรือ รตาหัวเราะอย่างอารมณ์ดีขณะถอดหน้ากากดำน้ำออก

“แพรว! สนุกมากเลย!”

เพื่อนสาวยิ้มกว้าง

“ฉันบอกแล้วไง!”

แดเนียลยื่นมือมาช่วยพยุงรตาขึ้นจากบันไดท้ายเรือ ก่อนส่งผ้าขนหนูผืนใหญ่มาให้ หญิงสาวรับไว้พร้อมกล่าวขอบคุณ หยดน้ำเกาะพราวตามเส้นผมและหัวไหล่ ใบหน้าสวยหวานเปล่งปลั่งจากความสนุกสนาน ดวงตาคู่สวยเป็นประกายสดใส

แดเนียลยกกล้องขึ้นอย่างอดไม่ได้

“คุณรตา ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมครับ แสงตอนนี้สวยมาก”

เธอลังเลเพียงเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า

“ได้ค่ะ”

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นหลายครั้ง บางภาพเธอยืนพิงขอบเรือ บางภาพนั่งหัวเราะกับแพรวพรรณ และบางภาพเป็นจังหวะที่เธอเผลอหันหน้ารับสายลมโดยไม่ได้ตั้งใจ

ช่วงบ่าย ทุกคนกลับขึ้นเกาะเพื่อรับประทานอาหารทะเลที่จัดเตรียมไว้ เสียงเพลงเบา ๆ ดังจากลำโพงริมชายหาด

แพรวพรรณชวนรตาเดินเล่น ถ่ายภาพ และนั่งจิบเครื่องดื่มเย็น ๆ ใต้ร่มไม้ รตาไม่รู้ตัวเลยว่าตลอดทั้งวันเธอหัวเราะไปมากเพียงใด

และยิ่งไม่รู้ด้วยว่า ภาพถ่ายบางภาพที่แดเนียลส่งให้แพรวพรรณนั้น สวยสะดุดตาจนเพื่อนสาวแทบอดใจไม่ไหว ใกล้เย็น แพรวพรรณนอนเอนกายอยู่บนเตียงพักริมชายหาด พลางเลื่อนดูภาพถ่ายในโทรศัพท์ เธอหยุดอยู่ที่ภาพหนึ่ง

รตายืนอยู่บนดาดฟ้าเรือในชุดบิกินี่สีเขียวมรกต เส้นผมยาวปลิวไปตามแรงลม ดวงตาคู่สวยมองออกไปยังท้องทะเลพร้อมรอยยิ้มสดใส

แสงแดดอ่อนยามบ่ายตกกระทบผิวขาวอมชมพู ทำให้ภาพดูงดงามราวกับถ่ายสำหรับนิตยสารแฟชั่น แพรวพรรณยิ้มกว้าง

“รตา มาดูนี่เร็ว!”

หญิงสาวเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ

ทันทีที่เห็นภาพ เธอก็เบิกตากว้าง

“นี่ฉันเหรอ”

“แล้วจะเป็นใครล่ะ!”

รตามองภาพนั้นอยู่นาน เธอไม่เคยเห็นตัวเองในมุมนี้มาก่อน ไม่ใช่เพียงเรื่องรูปร่างหน้าตา แต่เป็นรอยยิ้มที่ดูสดใสและเป็นธรรมชาติจนแม้แต่เจ้าตัวยังรู้สึกแปลกใจ

แพรวพรรณเลื่อนภาพอื่นให้ดูอีกหลายภาพ ก่อนเอ่ยขออนุญาตนำบางส่วนลง I*******m รตาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ปกติเธอไม่ชอบเปิดเผยชีวิตส่วนตัวมากนัก โดยเฉพาะภาพที่สวมชุดว่ายน้ำ

แต่เมื่อเห็นความสุขของตัวเองในภาพเหล่านั้น เธอก็เริ่มรู้สึกว่ามันไม่ได้มีอะไรน่าอายเลย

“ลงก็ได้ แต่ขอเลือกรูปเองนะ”

แพรวพรรณยิ้มอย่างสมใจ ไม่นานนัก ภาพถ่ายหลายภาพก็ปรากฏบน I*******m ของเธอ พร้อมข้อความสั้น ๆ เกี่ยวกับวันพักผ่อนแสนสุข

ยอดกดถูกใจเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วความคิดเห็นหลั่งไหลเข้ามาต่อเนื่อง ผู้หญิงชุดเขียวคือใครคะ สวยมาก! เพื่อนแพรวเป็นดาราหรือเปล่า ไม่คุ้นหน้าเลย ลูกครึ่งใช่ไหมครับ หน้าสวยเหมือนนางแบบต่างประเทศ

คนนี้มีแฟนหรือยังครับ แพรวพรรณหัวเราะอย่างชอบใจ ก่อนยื่นโทรศัพท์ให้รตาดูหญิงสาวอ่านแล้วหน้าแดง รีบส่งโทรศัพท์คืน

“พอแล้วแพรว ฉันเขิน”

“แกต้องหัดรับคำชมบ้างสิ!”

รตาหัวเราะ ก่อนหันกลับไปมองทะเล พระอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลง แสงสีทองทอดยาวบนผิวน้ำระยิบระยับ วันนี้เธอมีความสุขจริง ๆ มากเสียจนแทบลืมความผิดหวังเล็ก ๆ ที่ติดค้างอยู่ในใจตั้งแต่เช้าวันก่อน

และในขณะที่รตากำลังเพลิดเพลินกับแสงสุดท้ายของวัน...ภาพถ่ายจาก I*******m ของแพรวพรรณก็ถูกส่งต่อออกไปโดยที่เจ้าตัวไม่รู้

ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของอาคารสำนักงานใหญ่ ภคินเพิ่งเสร็จสิ้นการประชุม ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้หนัง ยกมือคลายเนกไท ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือที่สั่นอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู

ข้อความจากเพื่อนสนิทคนหนึ่งปรากฏบนหน้าจอ LINE ไอ้คิน นี่ใช่หลานสาวคนสวยที่บ้านแกหรือเปล่าวะ?

ตามมาด้วยภาพถ่ายหนึ่งภาพ ภคินกดเปิดอย่างไม่ได้คิดอะไรนัก แล้วสายตาคมก็หยุดนิ่งอยู่กับหน้าจอทันที

 

 

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 10 คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้

    บทที่ 10 คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้“หนูรตาใช่ไหมคะ”น้ำเสียงหวานดังขึ้นทันทีที่รตาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร ลลินลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มงดงาม ก่อนยื่นมือมาตรงหน้า“ได้ยินเรื่องของหนูมานานแล้ว เพิ่งมีโอกาสได้พบกันเสียที”รตายิ้มตอบอย่างสุภาพ“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณลลิน”หญิงสาวทั้งสองจับมือกันเพียงครู่เดียวแต่ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นกลับเพียงพอให้ลลินพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างละเอียด รตาสวยกว่าที่เธอคาดไว้มากไม่ใช่ความสวยฉูดฉาด หากเป็นความงามอ่อนหวานที่มีเสน่ห์ชวนมอง ผิวขาวอมชมพู ดวงตาคู่สวย และรูปร่างได้สัดส่วนภายใต้ชุดเดรสเรียบหรูลลินเคยได้ยินว่าภคินดูแลเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ในคฤหาสน์มาเกือบปี เธอเข้าใจมาตลอดว่าอีกฝ่ายคงเป็นเพียงเด็กเรียบร้อยที่ยังต้องพึ่งพาผู้ใหญ่แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับเติบโตงดงามเกินกว่าจะมองข้ามได้ และผู้หญิงด้วยกันย่อมรู้ดีว่า ความงามเช่นนี้สามารถทำให้ผู้ชายหวั่นไหวได้มากเพียงใดลลินยังคงยิ้ม“เรียกพี่ลลินก็ได้ค่ะ อีกหน่อยเราคงได้พบกันบ่อยขึ้น”รตาพยักหน้า ก่อนเดินไปยังเก้าอี้ที่พนักงานจัดไว้ให้“รตา”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านข้าง ธีร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเมื่อเห็นเธอ เขาสวมส

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 9 เช้าวันที่เขาจากไป

    รตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของความเงียบแสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าพื้นที่ข้างกายว่างเปล่าภคินไม่อยู่แล้ว เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองหมอนอีกใบที่ยังมีรอยยุบจาง ๆ บนผ้าปูที่นอนเมื่อคืนเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขาจำได้ว่าเขากอดเธอแนบอก จำได้ถึงกลิ่นกายอบอุ่นและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ขอให้เธออยู่เป็นเพื่อน ความทรงจำเหล่านั้นทำให้พวงแก้มค่อย ๆ ร้อนขึ้นแต่เมื่อมองนาฬิกาแล้วพบว่าเกือบเจ็ดโมงเช้า รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลง เขาคงออกไปทำงานแล้ว รตาพับผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนกลับไปยังห้องนอนของตัวเองระหว่างเดินลงมารับประทานอาหารเช้า เธอพบแม่บ้านกำลังจัดโต๊ะอยู่พอดี“คุณอาลงมาหรือยังคะ”“คุณผู้ชายออกไปตั้งแต่ตีห้าแล้วค่ะ”หญิงสาวชะงัก“แล้วอาการไข้ล่ะคะ”“เห็นแต่งตัวไปทำงานตามปกตินะคะ ไม่ได้บ่นว่าไม่สบายเลย”รตาพยักหน้าอย่างโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็หายป่วยแล้ว แต่ความรู้สึกว่างเปล่าเล็ก ๆ กลับก่อตัวขึ้นในอก นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ภคินทำเหมือนความใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่ไม่เคยเกิดขึ้นครั้งแรกหลังจากจูบเธอ และครั้งนี้ หลังจากขอให้เธอนอนอยู่ข้างกายตลอด

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 8 คืนที่หมาป่านอนไม่หลับ

    บทที่ 8 คืนที่หมาป่านอนไม่หลับรตายืนมองชายหนุ่มบนเตียงด้วยความรู้สึกทั้งประหลาดใจและเป็นห่วง“คืนนี้...นอนหลับข้างฉันได้ไหม”คำขอร้องนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ภคินไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบแสดงความอ่อนแอ ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหรือมีปัญหาหนักหนาเพียงใด เขาก็มักจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองเสมอตลอดเวลาที่อยู่ร่วมบ้านกัน รตาแทบไม่เคยได้ยินเขาบ่นเรื่องงานด้วยซ้ำ การที่ผู้ชายอย่างภคินเอ่ยปากขอให้เธอนอนเป็นเพื่อน จึงทำให้หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจกำลังเผชิญปัญหาบางอย่างที่ไม่อยากบอกใครบางทีอาการป่วยคืนนี้อาจเกิดจากความเครียดสะสมก็เป็นได้“คุณอามีเรื่องไม่สบายใจหรือคะ”ภคินมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ“อืม มีเรื่องให้คิดหนักนิดหน่อย”เขาไม่ได้โกหกเสียทีเดียว เพียงแต่เรื่องที่ทำให้คิดหนักไม่ได้เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลายพันล้าน หรือโครงการลงทุนที่กำลังดำเนินอยู่แม้แต่น้อย มันเกี่ยวกับผู้หญิงตรงหน้าต่างหาก! โดยเฉพาะภาพบิกินี่สีขาวกับแขนของน้องชายที่โอบรอบเอวเธอ แค่นึกถึงก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว“ถ้าอย่างนั้นคุณอาพักผ่อนก่อนนะคะ รตาขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่”ภคินคลายม

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 7 คนป่วยจำเป็น

    บทที่ 7 คนป่วยจำเป็นภคินยืนมองน้องชายช่วยรตายกกระเป๋าเดินทางเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจจะหงุดหงิดจนแทบอยากเดินเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกันก็ตาม“คุณอา กลับมาแล้วเหรอคะ”รตาเป็นฝ่ายทักก่อน รอยยิ้มสดใสยังคงประดับอยู่บนใบหน้า“อืม”ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ สายตาเหลือบมองกระเป๋าเดินทางในมือธีร์ ก่อนเลื่อนขึ้นไปสบตาน้องชาย“แกไม่กลับบ้านหรือไง”ธีร์ชะงักเล็กน้อย“กำลังจะกลับครับ แค่ช่วยรตายกของเข้ามาก่อน”ภคินพยักหน้ารับราวกับไม่ได้สนใจ แต่เมื่อเห็นรตาหันไปขอบคุณน้องชายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ความรู้สึกขุ่นมัวในอกก็เพิ่มขึ้นอีกระดับตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้รับข้อความจากเธอเลย เด็กสาวที่เคยถามทุกวันว่าเขาจะกลับบ้านเมื่อไร กลับหายเงียบไป แต่พอกลับมา เธอกลับมีเรื่องพูดคุยกับธีร์ไม่หยุด“พี่ธีร์ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยนะคะ”“ครับ”“แล้วอย่าลืมรูปที่เหลือด้วย”“ไม่ลืมครับ”ภคินมองทั้งสองสลับกันดูเหมือนน้องชายของเขาจะมีเรื่องให้ติดต่อกับรตาอีกมากทีเดียว หลังธีร์กลับไปแล้ว รตาจึงหันมาหาชายหนุ่มอีกครั้ง“คุณอารับประทานอาหารเย็นหรือยังคะ”คำถามคุ้นเคยทำให้ภคินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยอย่า

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ

    บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ“อยู่กับรตาครับ”คำตอบจากปลายสายทำให้ภคินนิ่งไปชั่วขณะ เขามองภาพถ่ายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้หนังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมธีร์เป็นน้องชายที่เขาภูมิใจมาตลอด อีกฝ่ายเรียนเก่ง ทำงานเก่ง มีความรับผิดชอบสูง และแทบไม่เคยสร้างเรื่องให้คนในครอบครัวต้องปวดหัว โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงตั้งแต่โตเป็นหนุ่ม ภคินยังไม่เคยเห็นน้องชายพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านด้วยซ้ำ แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น!“แกไปทำอะไรที่นั่น”“มาเที่ยวครับ”“แกเพิ่งกลับจากต่างประเทศไม่ใช่หรือไง”“ครับ”“แล้วไม่เหนื่อย?”“ไม่เท่าไรครับ”ภคินกัดกระพุ้งแก้มด้านใน เขาไม่เคยรู้สึกว่าการสนทนากับน้องชายเป็นเรื่องยากมาก่อน แต่วันนี้คำตอบสั้น ๆ สุภาพเรียบร้อยของธีร์กลับทำให้เขาหงุดหงิดอย่างประหลาด“แล้วรูปที่แกลงนั่น...”“รูปไหนครับ”ภคินเกือบหลุดคำสบถ รูปไหนอย่างนั้นหรือ! มันลงรูปผู้หญิงทั้งกอดทั้งแนบชิดกันขนาดนั้น ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่ารูปไหน! ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ“รูปที่แกถ่ายกับรตา”“อ๋อครับ”“แกไม่คิดว่ามันดูสนิทสนมเกินไปหน่อยหรือ”ปลายสายเงียบไ

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 5 คนขี้อายที่อยากอวด

    บทที่ 5 คนขี้อายที่อยากอวดภคินจ้องภาพถ่ายบนหน้าจอโทรศัพท์อยู่นานกว่าที่ควร หญิงสาวในภาพสวมบิกินี่สีเขียวมรกต ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย เส้นผมยาวปลิวตามแรงลม ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มสดใสอย่างที่เขาไม่ค่อยได้เห็นนักแต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มนิ่งงันกลับไม่ใช่รอยยิ้มของเธอเพียงอย่างเดียว เนื้อผ้าชิ้นเล็กโอบประคองทรวงอกอิ่มจนดูคับแน่น เผยให้เห็นเอวคอดกิ่วและหน้าท้องแบนราบ ผิวขาวจัดอมชมพูของหญิงสาวยิ่งโดดเด่นเมื่ออยู่ท่ามกลางท้องทะเลสีครามภคินรู้สึกลำคอแห้งผาก เขาเคยเห็นผู้หญิงสวยสวมชุดว่ายน้ำมานับไม่ถ้วน บางคนยังแต่งตัวเปิดเผยกว่านี้เสียอีก แต่ไม่เคยมีภาพของใครทำให้เขาต้องเผลอกลั้นหายใจเช่นนี้รตา...เด็กสาวที่ชอบสวมเสื้อเชิ้ตกับกระโปรงยาว เดินถือสมุดวาดภาพไปนั่งเล่นในสวน และมักหน้าแดงทุกครั้งเมื่อถูกเขาหยอกล้อเขาไม่เคยรู้เลยว่าใต้เสื้อผ้าเรียบร้อยเหล่านั้น เธอจะมีเรือนร่างสะดุดตาถึงเพียงนี้ ปลายนิ้วเลื่อนภาพถัดไปโดยไม่รู้ตัว คราวนี้เป็นภาพหมู่บนเรือ รตายืนอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มหน้าตาดีสามคน หนึ่งในนั้นวางมือบนไหล่เธออย่างสนิทสนม ขณะที่เจ้าตัวกำลังหัวเราะจนดวงตาหยีโค้งคิ้วเข้มขมว

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status