Home / โรแมนติก / ทาสรักคุณอาจำเป็น / บทที่ 3 เพื่อนสาวคนสนิท

Share

บทที่ 3 เพื่อนสาวคนสนิท

last update publish date: 2026-11-10 06:42:37

 

 บทที่ 3 เพื่อนสาวคนสนิท

 

“แกแน่ใจนะว่าจะไปด้วยกันจริง ๆ”

แพรวพรรณถามเป็นครั้งที่สาม ขณะยกแว่นกันแดดขึ้นคาดศีรษะ ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต แม้จะเป็นเพียงการเดินทางไปพักผ่อนริมทะเล แต่หญิงสาวก็ยังดูราวกับกำลังเตรียมตัวไปถ่ายแบบลงนิตยสารแฟชั่น

รตาพยักหน้า ก่อนวางกระเป๋าเดินทางใบเล็กลงข้างตัว

“แน่ใจสิ ทำไมถามบ่อยจัง”

“ก็แปลกใจน่ะสิ ปกติชวนแกไปไหนยากจะตาย”

แพรวพรรณหัวเราะ ก่อนหันไปสั่งคนขับรถให้นำสัมภาระขึ้นเก็บ

สองสาวรู้จักกันตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ประเทศอังกฤษ แพรวพรรณเป็นลูกสาวคนเดียวของนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ เติบโตมาท่ามกลางความหรูหราและอิสระในการใช้ชีวิต เธอเป็นคนเปิดเผย มั่นใจ และค่อนข้างเปรี้ยวจัด ต่างจากรตาที่เรียบร้อย พูดน้อย และมักระมัดระวังตัวอยู่เสมอ

ถึงนิสัยจะแตกต่างกันมาก แต่ทั้งคู่กลับสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว

แพรวพรรณเป็นคนพารตาไปรู้จักร้านอาหารแปลกใหม่ ชวนไปเที่ยวสถานที่ต่าง ๆ และคอยผลักดันให้เพื่อนสาวกล้าทำสิ่งที่ไม่เคยลอง

ในสายตาของเธอ รตาเป็นผู้หญิงที่มีทุกอย่างพร้อม ทั้งรูปร่างหน้าตา การศึกษา และฐานะทางครอบครัว

เพียงแต่เจ้าตัวกลับไม่ค่อยรู้จักใช้สิ่งที่มีให้เป็นประโยชน์นัก โดยเฉพาะเรื่องความรัก

แพรวพรรณรู้ดีว่าเพื่อนสาวหลงรักผู้ชายคนหนึ่งมานานเพียงใด และยิ่งรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เธอก็ยิ่งอดหงุดหงิดแทนไม่ได้

ภคิน...นักธุรกิจหนุ่มผู้มีชื่อเสียงในแวดวงสังคมชั้นสูง ทั้งเรื่องความสามารถในการบริหารกิจการ ความมั่งคั่ง และชีวิตส่วนตัวที่เต็มไปด้วยหญิงสาวสวยงาม

ชายหนุ่มมีทุกอย่างที่ผู้หญิงมากมายใฝ่ฝัน แต่สำหรับแพรวพรรณ เขากลับเป็นผู้ชายที่เพื่อนรักของเธอไม่ควรเอาหัวใจไปฝากไว้มากที่สุด

รถยนต์คันหรูแล่นออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ในช่วงสาย รตาหันกลับไปมองอาคารสีขาวที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสวนกว้างขวาง

เธออาศัยอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว คฤหาสน์ของภคินมีพื้นที่มากมาย ห้องนอนหลายสิบห้อง ห้องรับแขกขนาดใหญ่ สระว่ายน้ำ และสวนที่ได้รับการดูแลอย่างดีตลอดทั้งปี

ทุกอย่างสะดวกสบายจนแทบไม่มีสิ่งใดให้ขาดแคลน แต่บางครั้งรตากลับรู้สึกว่าบ้านหลังนี้เงียบเหงาเหลือเกิน โดยเฉพาะคืนที่เจ้าของบ้านไม่กลับมา

ภคินไม่เคยบังคับให้เธอต้องรอ ไม่เคยเรียกร้องให้เธอดูแลเรื่องอาหารการกิน หรือจัดเตรียมสิ่งของส่วนตัวให้

ทุกอย่างมีคนรับใช้คอยจัดการอยู่แล้ว เป็นเธอเองต่างหากที่อยากทำ เพราะการได้ดูแลเขา แม้เพียงเรื่องเล็กน้อย ก็ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองมีความสำคัญขึ้นมาบ้าง แต่เหตุการณ์เมื่อคืนก่อนยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด

ริมฝีปากของภคิน ความอบอุ่นจากอ้อมแขน และน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เรียกชื่อเธอ ทุกอย่างชัดเจนเสียจนไม่อาจลืม ทว่าพอรุ่งเช้า เขากลับทำเหมือนเรื่องทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น

รตาไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจ เธอรักเขามานานมาก นานจนความรู้สึกนั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปแล้ว แต่การรักใครสักคนอยู่ฝ่ายเดียว บางครั้งก็เหนื่อยไม่น้อยเหมือนกัน

“รตา”

เสียงเรียกของแพรวพรรณดึงหญิงสาวออกจากภวังค์

“หืม?”

“ฉันถามว่า คุณภคินไม่ว่าอะไรเหรอที่แกออกมาเที่ยว”

“ไม่”

“ไม่ถามด้วยซ้ำ?”

รตาส่ายหน้า

แพรวพรรณเหลือบมองเพื่อนสาว ก่อนถอนหายใจ

“แกอยู่บ้านเดียวกับเขาแท้ ๆ เขาไม่หวั่นไหวกับแกบ้างเลยหรือไง”

รตาหันไปมองทันที ใบหน้าขาวนวลเริ่มมีสีระเรื่อ แพรวพรรณส่ายหน้าอย่างระอา เธอรู้ว่าเพื่อนสาวสวยมากเพียงใด ตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ต่างประเทศ รตาก็ได้รับความสนใจจากหนุ่ม ๆ อยู่เสมอ แม้เจ้าตัวจะไม่ค่อยยอมเปิดโอกาสให้ใครเข้ามาสนิทสนม

รูปร่างสูงโปร่งได้สัดส่วนทั้งเย้ายวนตามสไตล์ลูกเสี้ยวรัสเซีย  ใบหน้าหวานละมุน ผิวขาวละเอียด และดวงตาคู่สวยที่มักมีรอยยิ้มอ่อนโยน ทำให้รตามีเสน่ห์โดยไม่จำเป็นต้องพยายาม

แพรวพรรณยังเคยคิดด้วยซ้ำว่า หากเพื่อนรักยอมแต่งตัวจัดจ้านขึ้นอีกหน่อย คงมีหนุ่ม ๆ มาต่อแถวขอทำความรู้จักกันไม่หวาดไม่ไหว แต่รตากลับไม่เคยสนใจ เพราะในหัวใจมีผู้ชายอยู่เพียงคนเดียว

“อีกอย่าง เขาก็ไม่ใช่อาแท้ ๆ ของแกเสียหน่อย”

แพรวพรรณพูดต่ออย่างไม่คิดปิดบังความเห็น ภคินเป็นเพียงบุคคลที่ได้รับความไว้วางใจจากมารดาผู้ล่วงลับของรตาให้ดูแลเธอตามพินัยกรรม รวมถึงจัดการเรื่องทรัพย์สินบางส่วนจนกว่าเธอจะมีอายุครบยี่สิบห้าปี

ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงไม่ได้มีสายเลือดเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย คำเรียกขานว่าคุณอาเป็นเพียงความเคยชินที่รตาใช้เรียกเขามาตลอด

แต่คนภายนอกที่ไม่รู้ความเป็นมาก็มักเข้าใจว่าทั้งสองเป็นญาติกันจริง ๆ

“แล้วเขายังเป็นเพลย์บอยตัวพ่ออีกต่างหาก”

แพรวพรรณบ่นต่อ

“แถมคู่หมั้นของเขาก็กำลังจะกลับมาแล้วด้วย แกคิดจะทำยังไงต่อไป”

รตาเงียบลง เรื่องคู่หมั้นของภคินไม่ใช่สิ่งที่เธอไม่เคยรับรู้ ผู้หญิงคนนั้นเป็นสาวสังคมชั้นสูง มีฐานะเหมาะสมกับเขาทุกประการ ทั้งสองรู้จักกันมานาน และเป็นคู่ที่ผู้ใหญ่ต่างเห็นชอบ

แม้ตอนนี้อีกฝ่ายจะอยู่ต่างประเทศ แต่การกลับมาของเธอก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา รตาเคยพยายามไม่คิดถึงมัน เพราะทุกครั้งที่นึกถึง หัวใจก็มักเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากภคิน เขาไม่เคยบอกว่ารัก ไม่เคยให้ความหวังอย่างชัดเจน และไม่เคยสัญญาว่าจะมีอนาคตร่วมกับเธอ แม้แต่จูบในคืนนั้น เขาก็ยังเลือกทำเหมือนลืมมันไปแล้ว

รตาจึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังรอคอยสิ่งใดอยู่

“ไม่รู้เหมือนกัน”

เธอตอบเบา ๆ

แพรวพรรณหันมอง

“แกนี่นะ...”

รตายิ้มจาง ๆ ไม่ได้แก้ตัวอะไร

เธอรู้ว่าเพื่อนรักเป็นห่วง แต่บางครั้งความรักก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่ตัดสินใจเลิกได้ง่าย ๆ เพียงเพราะรู้ว่าไม่ควรรัก

โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นอยู่ใกล้ตัวทุกวัน มีทั้งความทรงจำ ความผูกพัน และความหวังเล็ก ๆ ที่ยังไม่ยอมดับลง 

แต่รตาก็ไม่ได้คิดจะรอคอยไปตลอดชีวิตอีกไม่กี่ปี เธอจะสามารถจัดการทรัพย์สินของตัวเองได้อย่างเต็มที่ ถึงเวลานั้นเธออาจต้องเริ่มต้นชีวิตในแบบที่ไม่จำเป็นต้องมีภคินอยู่ด้วยก็ได้

เพียงแต่ตอนนี้...เธอยังไม่พร้อมจะปล่อยมือจากความรู้สึกที่เก็บรักษามานาน

แพรวพรรณมองเพื่อนแล้วถอนหายใจอีกครั้ง

“คฤหาสน์เขาก็ใหญ่โตขนาดนั้น แต่แกกลับเอาตัวเองไปขังไว้รอเจ้าของบ้านอยู่ได้ทุกวัน”

คราวนี้รตาหลุดหัวเราะ

“แพรวก็พูดเกินไป”

“ฉันพูดความจริงต่างหาก”

แพรวพรรณยกแขนกอดอก ก่อนหันมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอไม่คิดจะกดดันเพื่อนมากไปกว่านี้ เพราะรู้ดีว่ารตาไม่ใช่คนดื้อรั้นไร้เหตุผล เพียงแต่เมื่อเป็นเรื่องภคิน หญิงสาวมักใจอ่อนกว่าปกติเสมอ

เอาเถอะ...อย่างน้อยการที่รตายอมออกมาเที่ยวครั้งนี้ ก็นับเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีแล้ว

ช่วงบ่าย รถยนต์แล่นเข้าสู่บริเวณโรงแรมหรูริมชายหาด ทะเลสีครามทอดยาวสุดสายตา ลมเย็นพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ เข้ามาปะทะใบหน้า

รตาสูดลมหายใจลึกอย่างสดชื่น เธอไม่ได้ออกมาเที่ยวทะเลกับเพื่อนตามลำพังเช่นนี้มานานแล้ว หลังจากรับประทานอาหารกลางวันและจัดเก็บสัมภาระเรียบร้อย แพรวพรรณก็เริ่มวุ่นวายกับการเลือกเสื้อผ้าสำหรับกิจกรรมในวันรุ่งขึ้น

หญิงสาวเตรียมชุดมามากมาย ทั้งเดรสสั้น เสื้อคลุมชายหาด หมวกปีกกว้าง และรองเท้าอีกหลายคู่ รตามองแล้วอดหัวเราะไม่ได้

“แพรวจะมาอยู่เป็นเดือนหรือไง”

“ผู้หญิงเราต้องเตรียมพร้อมสิจ๊ะ”

แพรวพรรณตอบอย่างมั่นใจ ก่อนหันมามองกระเป๋าของเพื่อนที่มีเสื้อผ้าเพียงไม่กี่ชุด

“แล้วแกเอาชุดว่ายน้ำมาหรือเปล่า”

รตาส่ายหน้า

“ก็บอกแล้วว่าไม่มี”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าแพรวพรรณทันที เธอเดินไปเปิดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของตัวเอง ก่อนหยิบถุงกระดาษสีขาวที่ซ่อนไว้ด้านล่างสุดออกมา

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกต้องไม่มี”

“อะไรเหรอ”

“ของขวัญสำหรับการเปิดโลกครั้งใหม่ของแก”

รตาขมวดคิ้วอย่างสงสัย แพรวพรรณไม่ได้ตอบ เพียงดึงกล่องใบหนึ่งออกจากถุง แล้วเปิดฝาอย่างอารมณ์ดี กระดาษห่อสีขาวถูกแหวกออกอย่างระมัดระวัง

เผยให้เห็นชุดว่ายน้ำสองชิ้นสีเขียวมรกต เนื้อผ้าเรียบหรูประดับห่วงโลหะสีทองเล็ก ๆ สายคล้องคอออกแบบอย่างประณีต ส่วนท่อนล่างเข้าชุดกันอย่างลงตัว เป็นบิกินี่ที่ทั้งสวย เย้ายวน และสะดุดตาอย่างยิ่ง

รตาจ้องมองมันนิ่ง เธอเคยเห็นผู้หญิงคนอื่นสวมชุดแบบนี้ตามชายหาดอยู่บ่อยครั้ง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องมาลองสวมมัน

แพรวพรรณยกบิกินี่ขึ้นทาบกับตัวเพื่อนสาว ก่อนยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ

“ฉันเลือกสีนี้มาให้แกโดยเฉพาะเลยนะ”

รตาก้มมองชุดตรงหน้า ใบหน้าค่อย ๆ แดงระเรื่อ มันสวยมากจริง ๆใแต่ก็ดูเหมือนจะใช้เนื้อผ้าน้อยกว่าชุดว่ายน้ำทุกตัวที่เธอเคยเห็นในชีวิตเสียอีก!

 

 

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 10 คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้

    บทที่ 10 คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้“หนูรตาใช่ไหมคะ”น้ำเสียงหวานดังขึ้นทันทีที่รตาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะอาหาร ลลินลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มงดงาม ก่อนยื่นมือมาตรงหน้า“ได้ยินเรื่องของหนูมานานแล้ว เพิ่งมีโอกาสได้พบกันเสียที”รตายิ้มตอบอย่างสุภาพ“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะคุณลลิน”หญิงสาวทั้งสองจับมือกันเพียงครู่เดียวแต่ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้นกลับเพียงพอให้ลลินพิจารณาใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างละเอียด รตาสวยกว่าที่เธอคาดไว้มากไม่ใช่ความสวยฉูดฉาด หากเป็นความงามอ่อนหวานที่มีเสน่ห์ชวนมอง ผิวขาวอมชมพู ดวงตาคู่สวย และรูปร่างได้สัดส่วนภายใต้ชุดเดรสเรียบหรูลลินเคยได้ยินว่าภคินดูแลเด็กสาวคนหนึ่งอยู่ในคฤหาสน์มาเกือบปี เธอเข้าใจมาตลอดว่าอีกฝ่ายคงเป็นเพียงเด็กเรียบร้อยที่ยังต้องพึ่งพาผู้ใหญ่แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับเติบโตงดงามเกินกว่าจะมองข้ามได้ และผู้หญิงด้วยกันย่อมรู้ดีว่า ความงามเช่นนี้สามารถทำให้ผู้ชายหวั่นไหวได้มากเพียงใดลลินยังคงยิ้ม“เรียกพี่ลลินก็ได้ค่ะ อีกหน่อยเราคงได้พบกันบ่อยขึ้น”รตาพยักหน้า ก่อนเดินไปยังเก้าอี้ที่พนักงานจัดไว้ให้“รตา”เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านข้าง ธีร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันทีเมื่อเห็นเธอ เขาสวมส

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 9 เช้าวันที่เขาจากไป

    รตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของความเงียบแสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีเทาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าพื้นที่ข้างกายว่างเปล่าภคินไม่อยู่แล้ว เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง มองหมอนอีกใบที่ยังมีรอยยุบจาง ๆ บนผ้าปูที่นอนเมื่อคืนเธอนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขาจำได้ว่าเขากอดเธอแนบอก จำได้ถึงกลิ่นกายอบอุ่นและน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ขอให้เธออยู่เป็นเพื่อน ความทรงจำเหล่านั้นทำให้พวงแก้มค่อย ๆ ร้อนขึ้นแต่เมื่อมองนาฬิกาแล้วพบว่าเกือบเจ็ดโมงเช้า รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลง เขาคงออกไปทำงานแล้ว รตาพับผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนกลับไปยังห้องนอนของตัวเองระหว่างเดินลงมารับประทานอาหารเช้า เธอพบแม่บ้านกำลังจัดโต๊ะอยู่พอดี“คุณอาลงมาหรือยังคะ”“คุณผู้ชายออกไปตั้งแต่ตีห้าแล้วค่ะ”หญิงสาวชะงัก“แล้วอาการไข้ล่ะคะ”“เห็นแต่งตัวไปทำงานตามปกตินะคะ ไม่ได้บ่นว่าไม่สบายเลย”รตาพยักหน้าอย่างโล่งใจ อย่างน้อยเขาก็หายป่วยแล้ว แต่ความรู้สึกว่างเปล่าเล็ก ๆ กลับก่อตัวขึ้นในอก นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ภคินทำเหมือนความใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่ไม่เคยเกิดขึ้นครั้งแรกหลังจากจูบเธอ และครั้งนี้ หลังจากขอให้เธอนอนอยู่ข้างกายตลอด

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 8 คืนที่หมาป่านอนไม่หลับ

    บทที่ 8 คืนที่หมาป่านอนไม่หลับรตายืนมองชายหนุ่มบนเตียงด้วยความรู้สึกทั้งประหลาดใจและเป็นห่วง“คืนนี้...นอนหลับข้างฉันได้ไหม”คำขอร้องนั้นยังคงก้องอยู่ในหู ภคินไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบแสดงความอ่อนแอ ไม่ว่าจะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหรือมีปัญหาหนักหนาเพียงใด เขาก็มักจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองเสมอตลอดเวลาที่อยู่ร่วมบ้านกัน รตาแทบไม่เคยได้ยินเขาบ่นเรื่องงานด้วยซ้ำ การที่ผู้ชายอย่างภคินเอ่ยปากขอให้เธอนอนเป็นเพื่อน จึงทำให้หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจกำลังเผชิญปัญหาบางอย่างที่ไม่อยากบอกใครบางทีอาการป่วยคืนนี้อาจเกิดจากความเครียดสะสมก็เป็นได้“คุณอามีเรื่องไม่สบายใจหรือคะ”ภคินมองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ก่อนพยักหน้าช้า ๆ“อืม มีเรื่องให้คิดหนักนิดหน่อย”เขาไม่ได้โกหกเสียทีเดียว เพียงแต่เรื่องที่ทำให้คิดหนักไม่ได้เกี่ยวข้องกับธุรกิจหลายพันล้าน หรือโครงการลงทุนที่กำลังดำเนินอยู่แม้แต่น้อย มันเกี่ยวกับผู้หญิงตรงหน้าต่างหาก! โดยเฉพาะภาพบิกินี่สีขาวกับแขนของน้องชายที่โอบรอบเอวเธอ แค่นึกถึงก็หงุดหงิดขึ้นมาอีกแล้ว“ถ้าอย่างนั้นคุณอาพักผ่อนก่อนนะคะ รตาขอไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่”ภคินคลายม

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 7 คนป่วยจำเป็น

    บทที่ 7 คนป่วยจำเป็นภคินยืนมองน้องชายช่วยรตายกกระเป๋าเดินทางเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจจะหงุดหงิดจนแทบอยากเดินเข้าไปแยกทั้งคู่ออกจากกันก็ตาม“คุณอา กลับมาแล้วเหรอคะ”รตาเป็นฝ่ายทักก่อน รอยยิ้มสดใสยังคงประดับอยู่บนใบหน้า“อืม”ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ สายตาเหลือบมองกระเป๋าเดินทางในมือธีร์ ก่อนเลื่อนขึ้นไปสบตาน้องชาย“แกไม่กลับบ้านหรือไง”ธีร์ชะงักเล็กน้อย“กำลังจะกลับครับ แค่ช่วยรตายกของเข้ามาก่อน”ภคินพยักหน้ารับราวกับไม่ได้สนใจ แต่เมื่อเห็นรตาหันไปขอบคุณน้องชายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ความรู้สึกขุ่นมัวในอกก็เพิ่มขึ้นอีกระดับตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้รับข้อความจากเธอเลย เด็กสาวที่เคยถามทุกวันว่าเขาจะกลับบ้านเมื่อไร กลับหายเงียบไป แต่พอกลับมา เธอกลับมีเรื่องพูดคุยกับธีร์ไม่หยุด“พี่ธีร์ ถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยนะคะ”“ครับ”“แล้วอย่าลืมรูปที่เหลือด้วย”“ไม่ลืมครับ”ภคินมองทั้งสองสลับกันดูเหมือนน้องชายของเขาจะมีเรื่องให้ติดต่อกับรตาอีกมากทีเดียว หลังธีร์กลับไปแล้ว รตาจึงหันมาหาชายหนุ่มอีกครั้ง“คุณอารับประทานอาหารเย็นหรือยังคะ”คำถามคุ้นเคยทำให้ภคินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยอย่า

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ

    บทที่ 6 คนที่บอกว่าไม่ต้องรอ“อยู่กับรตาครับ”คำตอบจากปลายสายทำให้ภคินนิ่งไปชั่วขณะ เขามองภาพถ่ายบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้หนังด้วยสีหน้าเคร่งขรึมธีร์เป็นน้องชายที่เขาภูมิใจมาตลอด อีกฝ่ายเรียนเก่ง ทำงานเก่ง มีความรับผิดชอบสูง และแทบไม่เคยสร้างเรื่องให้คนในครอบครัวต้องปวดหัว โดยเฉพาะเรื่องผู้หญิงตั้งแต่โตเป็นหนุ่ม ภคินยังไม่เคยเห็นน้องชายพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านด้วยซ้ำ แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น!“แกไปทำอะไรที่นั่น”“มาเที่ยวครับ”“แกเพิ่งกลับจากต่างประเทศไม่ใช่หรือไง”“ครับ”“แล้วไม่เหนื่อย?”“ไม่เท่าไรครับ”ภคินกัดกระพุ้งแก้มด้านใน เขาไม่เคยรู้สึกว่าการสนทนากับน้องชายเป็นเรื่องยากมาก่อน แต่วันนี้คำตอบสั้น ๆ สุภาพเรียบร้อยของธีร์กลับทำให้เขาหงุดหงิดอย่างประหลาด“แล้วรูปที่แกลงนั่น...”“รูปไหนครับ”ภคินเกือบหลุดคำสบถ รูปไหนอย่างนั้นหรือ! มันลงรูปผู้หญิงทั้งกอดทั้งแนบชิดกันขนาดนั้น ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่ารูปไหน! ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ“รูปที่แกถ่ายกับรตา”“อ๋อครับ”“แกไม่คิดว่ามันดูสนิทสนมเกินไปหน่อยหรือ”ปลายสายเงียบไ

  • ทาสรักคุณอาจำเป็น    บทที่ 5 คนขี้อายที่อยากอวด

    บทที่ 5 คนขี้อายที่อยากอวดภคินจ้องภาพถ่ายบนหน้าจอโทรศัพท์อยู่นานกว่าที่ควร หญิงสาวในภาพสวมบิกินี่สีเขียวมรกต ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือท่ามกลางแสงแดดยามบ่าย เส้นผมยาวปลิวตามแรงลม ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มสดใสอย่างที่เขาไม่ค่อยได้เห็นนักแต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มนิ่งงันกลับไม่ใช่รอยยิ้มของเธอเพียงอย่างเดียว เนื้อผ้าชิ้นเล็กโอบประคองทรวงอกอิ่มจนดูคับแน่น เผยให้เห็นเอวคอดกิ่วและหน้าท้องแบนราบ ผิวขาวจัดอมชมพูของหญิงสาวยิ่งโดดเด่นเมื่ออยู่ท่ามกลางท้องทะเลสีครามภคินรู้สึกลำคอแห้งผาก เขาเคยเห็นผู้หญิงสวยสวมชุดว่ายน้ำมานับไม่ถ้วน บางคนยังแต่งตัวเปิดเผยกว่านี้เสียอีก แต่ไม่เคยมีภาพของใครทำให้เขาต้องเผลอกลั้นหายใจเช่นนี้รตา...เด็กสาวที่ชอบสวมเสื้อเชิ้ตกับกระโปรงยาว เดินถือสมุดวาดภาพไปนั่งเล่นในสวน และมักหน้าแดงทุกครั้งเมื่อถูกเขาหยอกล้อเขาไม่เคยรู้เลยว่าใต้เสื้อผ้าเรียบร้อยเหล่านั้น เธอจะมีเรือนร่างสะดุดตาถึงเพียงนี้ ปลายนิ้วเลื่อนภาพถัดไปโดยไม่รู้ตัว คราวนี้เป็นภาพหมู่บนเรือ รตายืนอยู่ท่ามกลางชายหนุ่มหน้าตาดีสามคน หนึ่งในนั้นวางมือบนไหล่เธออย่างสนิทสนม ขณะที่เจ้าตัวกำลังหัวเราะจนดวงตาหยีโค้งคิ้วเข้มขมว

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status