Masukเรื่องมันเกิดขึ้นเพราะแหวนวงเดียว กับคำว่า ‘โจร’ สาวใสใจสู้มีหรือจะยอมรับ เธอไม่ได้ขโมยแหวนมา เพียงแต่บังเอิญเก็บได้ และตั้งใจจะคืนแต่ยังไม่มีโอกาส ชีวิตนักศึกษาที่เป็นนักเรียนทุน ฐานะทางบ้านไม่ได้มั่งมีอะไร เธอดิ้นรนหาค่ากินค่าใช้ เรียนก็หนัก งานก็เหนื่อย แล้วจะเอาเวลาที่ไหนล่ะไปตามไฮโซสุดสวยเพื่อคืนสิ่งที่หล่อนทิ้ง!! ความซวยเลยมาเคาะประตูบ้าน เมื่อเจ้าของแหวนตามเอาคืน คนไร้เหตุผลคนนั้นจับเธอไปเค้น...เค้นไปเค้นมา เลยกลายเป็นแบบนี้ เพราะความเจียมตัวเลยไม่กล้าปริปาก หากเขาจะย้อนกลับไปหาคนรักเก่า เธอก็จะหลีกทางให้ เมื่อสำนึกว่าตัวเองเป็นแค่ทางผ่าน... เหวยๆ พระเอกเราจะทำไงล่ะ ปากแข็งง้างยากไม่พอ ยังอีโก้สูงอีก จะง้อได้ไหม? หรือจะโอละพ่อ!!
Lihat lebih banyakChapter .17 เริ่มชีวิตใหม่ด้วยความรักที่มีทั้งหมด “เบาๆ ลดหวานลงนิดได้ไหมว่ะเอ็ด...เห็นแล้วหมั้นไส้...เบาหวานจะถามหาเอานะสิ น้ำตาลตกเกลื่อนใต้โต๊ะแล้วมั่งนี่” ฟาเบียนกล่าวสัพหยอกอเดล เพราะหลังจากหลบไปคุยกันตามลำพังสองคน ไอ้ตัวแสบกลับมาพร้อมกับข่าวดี ถึงไม่ดีที่สุด แต่ก็เป็นข่าวดีมากๆ สำหรับมันแล้วล่ะ “อิจฉาล่ะสิ ทีแกหวานกับศิริน...ยังไม่ว่าสักคำ คนกำลังอินเลิฟอะ...แค่นี่นิดหน่อยเอง...ไม่เหมือนคุณนี่ฟาเบียนหากกลืนศิรินลงท้องได้คงทำแล้วใช่ไหมล่ะ” “นี่ถ้าไม่ติดว่ากำลังระดมความคิดนะเอ็ด!! ผมไล่คุณกับหนูปิ่นกลับบ้านไปแล้วล่ะ...อยากหวานกะเมีย...รำคาญลูกกะตาคนอื่น...” ฟาเบียนพูดเสียงแผ่วๆ เพราะภรรเมียถลึงตาใส่ แถมแยกเขี้ยวขู่ที่เขาพูดจาไม่น่าฟัง “เยอะนะเรา...เพลาหื่นลงบ้า
Chapter .16 วูบ!! หมดกันอิสรภาพ เปลือกตากะพริบถี่ๆ ก่อนจะเปิดกว้าง ร่างบอบบางทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่ง เธอก้มหน้าลงสำหรวจร่างกายเร็วรี่ เมื่อสติที่ลอยๆ เลอะๆ เลือนๆ ย้อนกลับคืนมา “พูว์!!” เสียงลมหายใจแรงๆ ที่พ่นออกมาจากปลายจมูกโด่งพอควร เธอเป่าลมออกจากปากและรีบกระเด้งตัวลงจากเตียงนอนหนานุ่ม เหมือนกับว่ากำลังนั่งทับกองไฟขนาดย่อมๆ “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกน่า...เธอเป็นลม!!...แค่ผมจูบหน้าอก แค่นั้น” เสียงขุ่นๆ ดังกังวานอยู่ด้านหลัง ปิ่นเกสรรีบหมุนตัวไปมอง ก่อนจะรีบถอยหลังกรูดๆ เมื่อบุคคลอันตราย ยืนจังก้าอยู่ตรงนั้น... “กะ...ก
Chapter .15 หัวใจโบยบินและจะไม่มีวันหวนคืน อเดลยิ้มกว้าง เมื่อเพื่อนรักโทรศัพท์มารายงานความคืบหน้า เขาเดาได้ตั้งแต่ได้ยินเสียงของมันแล้วล่ะ เสียงหัวเราะที่สอดแทรกมาตามสายโทรศัพท์ แสดงให้เห็นว่าความพยายามของฟาเบียนสัมฤทธิ์ผล...และมันเป็นข่าวดี!! “สูทคุณไม่เป็นหมันแล้วนะเอ็ด!! เตรียมแต่งหล่อมางานผมได้เลย ศิริน โอเคแล้ว...” “อืม...ดีแล้ว ยินดีด้วยนะฟาเบียน ต่อไปก็ใจเย็นๆ ล่ะ อย่าวู่วามอีก คนๆ เดียวกัน มีอะไรต้องคุยกันให้เข้าใจ ไม่ใช่ประชดประชัน...” อเดลก็ยังเป็นอเดลคนเดิม เขายังไม่วายเป็นห่วง คอยเตือนเพื่อนรักบ่อยๆ “รู้แล้วน่า...ต่อไปไม่มีอีกแล้ว ผมรู้แล้วล่ะว่าอารมณ์ไม่ช่วยอะไรเลย มีแต่แย่ลง...” 
Chapter .14 ยุทธการง้อเมีย แขกหน้าเดิมมาทุกวัน แค่สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ และนั่งละเลียดไวน์เพียงอย่างเดียว โดยที่ไม่ได้ตามตอแยศินาราอย่งที่เธอนึกหวั่นๆ เขามาทุกวันเป็นประจำ และทำอยู่แบบนี้จนพนักงานในร้านเริ่มซุบซิบ มีสายตาหลายคู่มองมาที่เธอ มีความสงสัยปนอยู่ในหน่วยตาเหล่านั้น เพียงแต่ยังไม่มีใครใจกล้าพอ เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้นไม่มีใครเห็น “ศิริน...มหาเศรษฐีนั่นมาอีกแล้ว” เสียงเพื่อนสาวคนเดิมเอ่ยเบาๆ เธอมักจะแวะมาพูดคุยกับศินาราเป็นประจำเพราะเป็นคนไทยเหมือนกัน “อืม...” เธอพยักใบหน้ารับรู้ และทำงานต่อพยายามไม่ใส่ใจกับเขานัก “แปลกเนอะ!! ก็ไหนบอกว่าเขางานยุ่งไม่ใช่เหรอ? มาตั้งแต่ร้านเปิดยันปิดร้าน...ข้าวปลาไม่กิน กินแต่ไวน์ อย่างนี้ร่างกายจะไหวเหรอ?” เ





