ดูแลอย่างดี

มือถือฉันดังขึ้นตอนเที่ยงคืนกว่า ฉันขยี้ตามองเบอร์และกดรับ

“มึงมารับกูหน่อย มาเร็ว ขับรถไม่ไหว”

โบ้ทคือคนปลายสาย ฉันล้มตัวลงนอน ไปได้ก็กลับเองได้ จักรกับตรีก็ไปด้วย แต่กดวางสายเสียงก็เข้ามาอีก

“จะมาไหมหือ บอกมาคำเดียว”

ฉันหายง่วงนอนเป็นปลิดทิ้ง แบบนี้กำลังโมโหแน่ๆ แต่มันมีสิทธิ์อะไรมาโมโหฉัน

แต่ฉันก็เดินไปใส่เสื้อแขนยาวและกางเกงผ้าฝ้ายทับชุดนอน

“ส่งปลายทางมา”

ฉันส่งข้อความไปบอกมัน ผู้มารบกวนการนอน ไม่นานได้จีพี่เอสมา ฉันโบกแท็กซี่เพราะรู้งานดี ไปรับมันต้องไปขับรถมันกลับมาด้วย ฉันมองถนนที่มีสายฝนโปรยปราย แปลกใจเหลือเกิน บรรยากาศน่านอนขนาดนี้ทำไมเพื่อนๆ ฉันจึงไม่นอนอยู่บ้าน อยู่คอนโดของพวกมัน

“นั่นไงครับน้อง อ่างที่ว่า”

ฉันจ่ายเงินเมื่อคนขับบอก ลงจากรถ เอาฮู้ดจากเสื้อปิดหัว มองหาโบ้ท และสะดุดกับรถสปอร์ตคันหรูของมันซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลอ่างที่ว่า ฉันเดินไปใกล้ๆ เคาะกระจกหน้ารถ

“โบ้ท โบ้ท”

ประตูเปิดออก ฉันชะโงกหน้าเข้าไปดู และผละห่างเมื่อเห็นหน้าโบ้ทมีรอยฟกช้ำ

“เฮ้ย ไปโดนอะไรมา”

“กลัวเลือดเมื่อไหร่ห๊า ขึ้นมา มาขับรถ เราเจ็บมือมาก”

โบ้ทว่าเดินลงจากรถด้วยสภาพที่โงนเงน ฉันเข้าไปโอบมันแม้จะยากเย็นแต่พยุงมันไปในรถอีกด้านได้

หลังจากนั้นรีบวิ่งไปนั่งที่คนขับและถามหาเพื่อนอีกสองคน

“ไอ้สองตัวนั่นไปไหน นี่อย่าบอกมาด้วยกัน แต่นายมีเรื่องกับคนในนั้นแค่คนเดียว นายนี่น่า บ้าระห่ำ”

หลายครั้งที่โบ้ทมีเรื่องชกต่อย ไม่ใช่อะไรหนักหนา ก็เรื่องมองหน้าแย่งสาวกันนั่นแหละ ฉันเบื่อจะฟังมันเล่ารีบตะบึงรถแต่ต้องหันไปมองเมื่อมันสั่ง

“นอนห้องมึงนะ ไม่มีคนทำแผล ”

“แบบนี้ทุกที”

ฉันขับรถต่อ แอบมองคิ้วหนาที่เป็นรอยแตก ก่อนจะออกความคิดเห็น

“หาหมอดีกว่านะ”

“ไม่เอากลัวเข็ม”

ฉันหัวเราะ มันไม่พูดไร นอนนิ่งๆ หลับตา ฉันคิดว่ามันคงเจ็บหรือกำลังแค้นคู่ต่อสู้แน่ๆ เพราะวันนี้ดูมันพ่ายแพ้ราบคาบ

“เลิกคิด เลิกมอง เลิกมโน คิดอย่างเดียวที่ห้องมีชุดทำแผลไหม”

ฉันสะดุ้ง ก่อนจะเบรกรถเมื่อเห็นร้านสะดวกซื้อ

“รอแปบเดี๋ยวมา”

เมื่อได้ของมาเกือบครบฉันก้าวขึ้นบนรถ ดูเหมือนโบ้ทจะคุยกับปานวาด ฝ่ายนั้นบอกอยู่ที่คอนโดโบ้ท ซึ่งเจ้าของรับทราบเพราะรู้ปานวาดไม่ชอบห้องที่ไม่มีแอร์ ฉันแอบมองเมื่อมันวางสาย

“บอกคุณหนูหรือเปล่าเรื่องนี้”

“บอกทำไม ไอ้สองตัวนั้นยังไม่รู้เลย ก็แค่ต่อยกับไอ้โจทก์เก่า ไอ้หน้าหมา มันโกรธเรามานานตอนแฟนมันมาหลงเรา ”

“ไม่อยากฟัง ต่อยเพราะอดีตเคยแย่งสาว พอๆ”

ฉันเบรกรถ และเดินไปช่วยไอ้เพื่อนจอมหลงตนเองลงจากรถ มันมองหน้าฉัน ทำตาปริบๆ

“ไม่เกี่ยวกับสาวเท่าไหร่ เราเห็นหน้ามันก็อยากซัดแล้ว แม่ง ทำไมดันไปเที่ยวที่เดียวกัน”

ฉันฟังหูซ้ายทะลุหูขวาแต่ไม่วายถอนหายใจเมื่อทำแผลให้โบ้ท

แผลที่คิ้วเลือดออกเยอะ ปากก็บวม มากกว่าครั้งไหนๆ

ฉันล่ะสงสัยจริงๆ มันกับนายอะไรนั่นเกลียดอะไรกัน

“เหม่ออะไร มือหนักนะ ตั้งใจหน่อย”

คนเจ็บสะกิดมือฉันเบาๆ ฉันแอบมองอกเปลือยเปล่าที่มีไรขนอ่อนๆ และซิกแพคของมัน ก่อนจะเบนสายตา

“เปล่าเหม่อนิก็แค่ง่วง ไม่ดูเหรอว่าเวลานอนนะ”

มันลูบหน้าอก หน้าท้อง “เออ ขอโทษ จะชดใช้ให้นะจ๊ะ”

“พอๆ แค่เลิกลูบหน้าท้อง ลูบอกเหมือนคนหิว คนจะอ๊วกก็พอ ”

ฉันรีบทำแผลปากก็ขอร้อง มันลืมตาขึ้นมอง ฉันปรับสีหน้าให้ปกติ สนใจแค่แผลของมัน และเมื่อเสร็จก็เก็บทุกอย่าง แต่มันกลับกวนใจเรื่องอื่นอีก

“ขอบะหมี่สักชามนะ”

“บ้าน่า ไหนว่าเจ็บปาก อย่าทำห้องเราเป็นร้านโต้รุ่งด้วย” ฉันบ่นพึมพำแต่เดินไปทำให้มันกิน และเมื่อเห็นมันกินจนลืมเจ็บปากก็แอบยิ้ม

ภายใต้หน้าขรึมๆ โหดๆ มันมีมุมน่ารักแบบนี้ไง กินได้ทุกอย่าง ไม่ทำตัวเป็นคนรวยเรื่องมาก ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันจิตใจหวั่นไหว

“มองอะไร น้ำด้วย และเราจะนอนเลยนะ ปูผ้านวมให้หน่อยนะ”

ฉันลุกขึ้นไปหยิบน้ำให้มัน ก่อนจะปูผ้านวมที่พื้นและหยิบหมอนจากเตียงลงมา

กลายเป็นฉันที่ล้มตัวลงที่นั่นและหลับตา

“เต่า ขึ้นมาบนเตียงเร็ว”

“นอนไปเถอะ เตียงนุ่มๆ คงดีต่อแผลทุเรศทุรังนั้น”

ฉันว่าก่อนจะกอดหมอน

มันเงียบไปก่อนจะพูดขอบใจและปิดโคมไฟ ขณะนั้นฉันได้ยินเสียงฝนตกหนักกว่าเดิม มือฉันตะกายดึงผ้านวมลงจากที่นอนทั้งที่ยังปิดตา ซึ่งทำเอาที่นอนบนเตียงเซมายังพื้นที่นอนและทับร่างฉัน ฉันผลักมันอย่างลืมตัว

“ทำไรของนาย”

“ดึงผ้าห่มเองนะ แล้วจะเสียงดังทำไม นอนๆ เราเจ็บแผลและง่วง”

ฉันดึงผ้าห่มอย่างอายๆ แต่มันคงไม่รู้ เพราะขึ้นไปนอนบนเตียงก็หลับตาทันที

ฉันล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ไม่วายพึมพำตามประสาคนขี้บ่น ขี้ระแวง

“อย่าลงมาอีกนะ ไม่อย่างนั้นถีบแผลนายแน่”

ไม่มีเสียงตอบ ยาแก้ปวดคงออกฤทธิ์แล้ว ฉันเองจึงหลับตาลงอย่างมีความสุข

“เจ็บชิบหาย” เสียงสบถทำให้ฉันลุกขึ้นไปบนเตียงเพื่อดูคิ้วของแขกที่มาขอค้างด้วย มันลืมตาขึ้น ผลักมือฉันให้ห่าง

“เอายามาหน่อยสิเต่า เจ็บ”

“กินข้าวก่อนสิ รอแปบกูต้มโจ้กให้”

“แกจะทำอาหาร อย่าเลยๆ”

มันไม่รับน้ำใจกันเลย ทำเสียงเหยียดหยาม ฉันต้องตะคอก “โจ๊กถ้วยสิบแปดบาทกินหรือเปล่า ถ้าไม่ก็ไปหาซื้อข้างนอกเลย”

“อือ ได้ เอามาสิ”

มันบอกว่ากินได้แต่ยังหลับตา ฉันเดินขยี้ขี้ตาไปล้างหน้า ต้มน้ำร้อนเพื่อเตรียมข้าวตั้ม

ห้านาทีต่อมามันกินยาและจะนอนต่อ ฉันต้องเข้าไปดันหลังมันไว้

ไปล้างตัวหน่อยค่อยนอนเถอะ นายตัวร้อน”

“ทำอะไรให้ยุ่งยากวะ ก็แค่เช็ดตัวให้เรา”

“ไม่ มีอย่างอื่นต้องทำ”

ฉันรีบปฏิเสธ เพราะไม่อยากหน้าแดงให้มันเห็น เคยเช็ดให้มันมาก่อน แต่นั่นตอนมันเมาไม่ได้สติ ต้องล้างคราบเหม็น ตอนนี้มันต่างกัน

“เรื่องมาก ใจดำฉิบ ไปล้างเองก็ได้”

ฉันยกมือขึ้นอยากมะเหงกเมื่อมันว่าแบบนั้น ก็ใครเล่าที่ไปรับ ทำแผล หาข้าว ป้อนยา

เนรคุณ

มันหัวเราะหึๆ ก่อนจะจับปากที่เจ็บ

“ดูทำหน้าเข้า แค่ล้อเล่น รู้หรอกแกมีพระคุณ ไปนะ แล้วขอมานอนต่อสักแปบ”

ฉันพอใจ เลิกหน้าบึ้งและเดินไปหาของกินบ้าง

ระหว่างนั้นมือถือโบ้ทดังขึ้น ฉันต้องเดินกลับมาเพื่อกดรับ

แต่ปลายสายทำให้ฉันต้องยืนถือมือถือค้าง…

น้องเก๋ คนสำคัญที่สุดมันสินะ ดีใจที่ฉันไม่ได้โพล่งอะไรออกไป ฉันกดตัดสายและแอบมองว่าเมื่อไหร่เจ้าของมือถือจะออกมาจากห้องน้ำ เพราะหลังจากนั้นมือถือก็ดังไม่หยุด