ความลับในคอมฯ

ตกบ่าย สายลมร้อนอบอ้าวพัดเอากลิ่นน้ำมันเครื่องและคราบฝุ่นลอยอบอวลไปทั่วอู่ ‘กัสการาจ’ พายรุ้งในชุดเสื้อยืดตัวโคล่งกับกางเกงเจเจลายดอก นั่งยองๆ อยู่ข้างรถกระบะเก่าๆ มือเรียวสวยที่เคยผ่านแต่การทำเล็บเจลราคาแพง กำลังถือผ้าเช็ดคราบน้ำมันกอดอกมองบอยที่กำลังง่วนกับการไขนอตล้อรถอย่างชำนาญ

"นี่... บอย" พายรุ้งส่งเสียงเรียกเบาๆ พลางกวาดสายตามองไปทางหน้าอู่ เห็นกัสนอนไถลตัวอยู่ใต้ท้องรถคันหนึ่ง เสียงประแจกระทบเหล็กดัง แคล้ง! แคล้ง! เป็นระยะ "ถามอะไรหน่อยสิ ตลาดหรือตัวเมืองแถวนี้มันมีร้านขายโทรศัพท์ไหม?"

บอยเงยหน้าขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ยิ้มกว้างให้คุณหนูตกอับ "มีครับพี่พาย เดินออกไปหน้าปากซอยนั่งรถสองแถวไปสักสิบนาทีก็ถึงตัวอำเภอแล้ว ร้านขายมือถือมีเพียบเลยครับ ทั้งมือหนึ่งมือสอง... ทำไมเหรอครับ? พี่พายจะซื้อโทรศัพท์เหรอ?"

"อือดิ" พายรุ้งถอนหายใจยาว พลางทำหน้ามุ่ย "ตอนออกมาฉันไม่ได้หยิบโทรศัพท์มาด้วย บัตรเครดิตก็โดนระงับ ถ้าได้โทรศัพท์สักเครื่อง อย่างน้อยฉันก็น่าจะหาทางติดต่อเพื่อนสนิทให้มันแอบโอนเงินมาช่วย หรือไม่ก็สั่งงานผ่านโซเชียลได้บ้าง"

"อ้าว แล้วทำไมไม่ลองขอมือถือเก่าๆ หรือขอยืมเงินพี่กัสดูละครับ?" บอยเสนอไอเดียซื่อๆ "พี่กัสแกปากหมาไปงั้นแหละ แต่จริงๆ แกใจดีนะ มือถือเครื่องเก่าสำรองแกก็น่าจะมีเก็บไว้ในออฟฟิศ"

พายรุ้งทำปากขมุบขมิบ ยักไหล่อย่างเซ็งๆ "เหอะ! ขอยืมเงินหรือขอของจากหมอนั่นเนี่ยนะ? บ้าไปแล้ว! ขืนไปเอ่ยปากขอ มีหวังโดนข่มขู่แล้วใช้แรงงานทาสไปจนตายไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดแน่ๆ! แค่นี้ก็ขู่จะคิดค่าน้ำ ค่านอน ค่าข้าววันละแปดรอบอยู่แล้ว!"

บอยหัวเราะแห้งๆ ไม่กล้าเถียง เพราะรู้ดีว่าเฮียกัสของตนเวลางวดเงินงวดงานมันโหดขนาดไหน

เมื่อเห็นว่ากัสยังคงง่วนกับการซ่อมเครื่องยนต์อยู่อย่างไม่ลืมหูลืมตา และบอยก็ขอตัวไปยกยางหลังอู่ พายรุ้งก็มองซ้ายมองขวาฉวยโอกาสช่วงที่ไม่มีคนสนใจ สไลด์ตัวหลบเข้าไปในห้องออฟฟิศรับรองลูกค้าเล็กๆ ติดแอร์ที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของอู่ทันที!

ห้องออฟฟิศขนาดกะทัดรัดมีโซฟาหนังเก่าๆ โต๊ะทำงานไม้ และคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะรุ่นเก่าที่กำลังเปิดหน้าต่างโปรแกรมบัญชีทิ้งไว้ พายรุ้งยิ้มกว้างด้วยความดีใจ พุ่งตรงไปนั่งบนเก้าอี้หมุนอย่างรวดเร็ว

"เสร็จฉันล่ะ! แค่เข้าเว็บโซเชียลล็อกอินบัญชีตัวเอง ทักหาเพื่อนยืมเงินสักหมื่นสองหมื่น ซื้อโทรศัพท์ใหม่... ชีวิตคุณหนูพายรุ้งก็จะกลับมามีความหวังอีกครั้ง!"

มือเรียวคลิกเปิดเบราว์เซอร์อย่างคล่องแคล่ว ทว่าในระหว่างที่กำลังกดเปลี่ยนภาษาเพื่อพิมพ์ชื่อเว็บไซต์ สายตาอันแหลมคมของคุณหนูก็ดันไปสะดุดเข้ากับโฟลเดอร์หนึ่งบนเดสก์ท็อปที่ถูกซ่อนไว้ในมุมอับของหน้าจอ ชื่อโฟลเดอร์เขียนไว้สั้น ๆ เพียงแค่ตัวอักษรภาษาอังกฤษเดียว...

'M'

ด้วยความเสือก... เอ๊ย! ความอยากรู้อยากเห็นระดับสิบเต็มสิบ พายรุ้งขมวดคิ้วย่น "โฟลเดอร์อะไรหว่า? ตั้งชื่อรหัสลับซะด้วย Secret File ของไอ้ช่างปากหมาหรือเปล่าเนี่ย? แอบเก็บหนังผู้ใหญ่ไว้แหงๆ!"

ด้วยสัญชาตญาณความนึกสนุก พายรุ้งดับเบิลคลิกเปิดโฟลเดอร์นั้นทันที!

ภาพที่ปรากฎบนหน้าจอไม่ได้เป็นหนังผู้ใหญ่หรือไฟล์งานซ่อมรถอย่างที่เธอคิด... แต่มันคืออัลบั้มรูปภาพนับร้อยรูป!

พายรุ้งกดคลิกเปิดดูรูปแรก ภาพในจอคือชายหนุ่มในชุดนิสิตมหาวิทยาลัยที่ดูสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มสดใส อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความสุข... ชายหนุ่มคนนั้นคือ 'กัส' ในเวอร์ชันที่แตกต่างจากช่างซ่อมรถปากจัด เสื้อผ้าเปื้อนคราบน้ำมันในปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง!

และข้างกายของกัสในทุกๆ รูป มีหญิงสาวหน้าตาน่ารัก อ่อนหวาน รอยยิ้มสดใสสวมชุดนิสิตสถาบันเดียวกันยืนอยู่ข้างๆ ทั้งสองคนถ่ายรูปคู่กันในสถานที่ต่างๆ ทั้งทะเล สวนสาธารณะ ร้านกาแฟ ทุกรูปเต็มไปด้วยสายตาที่กัสใช้มองหญิงสาวคนนั้น... สายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น และความทะนุถนอม ชนิดที่พายรุ้งไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้ชายปากหมาอย่างกัสจะทำสายตาแบบนี้เป็นด้วย!

ภาพความทรงจำหวานชื่นถูกบันทึกไว้เรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงรูปสุดท้ายในโฟลเดอร์... ซึ่งเป็นรูปแต่งงานริมหาด แต่ภาพนั้นกลับโดนตัดขอบและมีรอยยับราวกับผ่านการสแกนมาจากภาพถ่ายที่เคยถูกฉีกพังทลายไปแล้ว

พายรุ้งจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์นิ่ง หัวใจกระตุกวูบไปนิดอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกซุกซนและกวนประสาทเมื่อครู่หายวับไปในพริบตา เหลือเพียงความอึ้งและจุกอยู่ในอก

ที่แท้... ไอ้ช่างปากจัดที่ไม่เคยยอมใคร แท้จริงแล้วก็มีความทรงจำที่เจ็บปวดซ่อนอยู่ข้างหลังเหมือนกันสินะ

แกร๊ก!

เสียงลูกบิดประตูออฟฟิศหมุนเปิดขึ้นอย่างกะทันหัน!

พายรุ้งสะดุ้งโหยง สติกลับมาเต็มร้อย มือเรียวรีบกดกากบาทปิดหน้าต่างโฟลเดอร์ 'M' และเบราว์เซอร์ลงอย่างรวดเร็วระดับสปีดแสง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ วางท่าเชิดหน้ายโสเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงสองวินาที!

กัสเดินถือเอกสารใบเสร็จเข้ามาในห้อง ใบหน้าคมเข้มยังมีคราบน้ำมันเครื่องเปรอะแถวข้างแก้ม เขามองพายรุ้งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเขาด้วยสายตาจับผิด

"เข้ามาทำอะไรในออฟฟิศคุณหนู? แอบมาอู้งานหรือไง?" กัสถามเสียงเรียบ เดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ

พายรุ้งยักไหล่ หมุนเก้าอี้ไปมาอย่างกวนๆ "เปล่าซะหน่อย ข้างนอกมันร้อน ฉันเลยเข้ามานั่งตากแอร์แป๊บเดียวเอง ทำเป็นงกไปได้!"

กัสมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับลงเป็นหน้าจอเดสก์ท็อปว่างเปล่า ก่อนจะมองสบตากับพายรุ้ง ดวงตาคมกริบคู่โตของเขาฉายแววระแวงวูบหนึ่ง แต่เมื่อเห็นท่าทางเชิดๆ และสีหน้าที่ยังคงดูหมั่นไส้เขาเหมือนเดิมของเธอ เขาก็ตอบกลับเสียงกวนประสาทตามเดิม

"ร้อนก็ไปอาบน้ำประปาภูเขาโน่น มานั่งเปิดแอร์เปลืองค่าไฟอู่ผมทำไม" กัสโยนเอกสารลงบนโต๊ะ "ออกไปได้แล้ว ไปช่วยไอ้ต๋อมจัดล้อรถข้างนอก ถ้ายังอยากกินข้าวเย็น!"

"รู้แล้วย่ะ! สั่งจริงสั่งจังเลย!" พายรุ้งลุกขึ้นยืน สะบัดผมใส่กัสเบาๆ ก่อนจะเดินปั้นปึ่งออกจากออฟฟิศไป

ทว่ายามที่ก้าวพ้นประตูห้องออฟฟิศ พายรุ้งชะงักเท้าแล้วแอบหันกลับไปมองผ่านกระจกใสตากับแผ่นหลังกว้างของกัส ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้ ทิ้งตัวพิงอย่างเหนื่อยล้า มือหนาของเขายื่นไปจับเมาส์ แล้วคลิกเปิดโฟลเดอร์เดิมที่เธอเพิ่งปิดไปเมื่อครู่...

กัสนั่งจ้องมองรูปภาพในหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและแฝงไปด้วยความรวดร้าวลึกๆ สายตาแบบเดียวกับที่พายรุ้งเคยเห็นเวลาตัวเธอเองแอบคิดถึงบ้าน

พายรุ้งถอนหายใจออกมาเบาๆ ความรู้สึกอยากด่า อยากเอาชนะช่างซ่อมรถปากหมาในหัวเธอเริ่มลดลงไปวูบหนึ่ง เปลี่ยนเป็นความสงสัยและเห็นใจอย่างประหลาด

ผู้หญิงในรูปคนนั้นคือใครกันนะ? แล้วทำไม... คนอย่างกัสถึงต้องมาซ่อนตัวเองอยู่ในอู่เก่าๆ กับความทรงจำที่แตกสลายแบบนี้? คุณหนูพายรุ้งได้แต่ตั้งคำถามอยุ่ภายในใจ