ทูนหัวของปฐพี ตอนที่ 7

มือบางของญาณินเย็นเฉียบ ใจเต้นระรัวแทบจะหยุดหายใจ เมื่อประโยคที่คุ้นเคยเข้ามากระทบโสตประสาท อีกทั้งนารีที่ทนความหอมของญาณินไม่ไหว เริ่มมีน้ำลายไหลย้อยลงมาตามมุมปากพร้อมหยดแหมะลงบนแขนเรียว พร้อมฉีกยิ้มกว้างออกมา ปากบางค่อย ๆ ฉีกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ไปจนถึงใบหู

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

ร่างบางกรีดร้องลั่น สะบัดมือจนหลุด แล้วจึงรีบวิ่งออกมาจากบ้านหลังนั้น ใบหน้างามที่หันหลังกลับไปมอง ก็ได้พบความจริงที่ว่า บ้านปูนชั้นสองนั้น แปรเปลี่ยนเป็นบ้านไม้เก่า ๆ ฝาบ้านเป็นสีดำคล้ำ มีหยากไย่เกาะอยู่เต็มหน้าบ้าน ฝาบ้านบางส่วนหลุดออกมา ส่วนหลังคาสังกะสีนั้นก็โดนสนิมกัดกินจนทะลุเป็นรู

ใบหน้างามน้ำตารื้น ความหวาดกลัวเข้ามากอบกุมจิตใจ สองเท้าเรียววิ่งไปตามทางถนนลูกรังแบบไม่คิดชีวิต ก็เพราะว่าได้ยินเสียงทั้งคู่วิ่งตามมา

ตุ้บ อึก

ญาณินที่วิ่งไปด้วยความเร็ว ถึงกับเบรกไม่ทันเมื่อคำรณกระโดดมายืนดักหน้าเธอไว้ ทำให้เธอวิ่งชนด้วยความแรง จนตัวเธอเองหงายหลังมากองอยู่ที่พื้นผู้ชายที่เธอคิดว่าเป็นพ่อ ค่อย ๆ ย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ

ใบหน้าและร่างกายของชายวัยกลางคน พลันแปรเปลี่ยนเป็นชายชราผมสีขาว ผิวหนังเหี่ยวย่น หัวเราะเบา ๆ พร้อมทั้งแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปาก ภาพตรงหน้าทำให้ญาณินแทบสติแตก แต่เธอก็พยายามรวบรวมสติอันน้อยนิด ลุกขึ้นก่อนจะหันหลังคิดจะวิ่งกลับไปทางเดิม แต่ก็ต้องชะงักเมื่อนารีนั้นมาอยู่ดักทางไว้

“แม่คะ ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ”

เสียงหวานเอ่ยอ้อนวอนคนเป็นแม่ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“กูจะปล่อยมึงไปได้ยังไง ในเมื่อมึงเป็นของกู”

ใบหน้าของผู้ที่เธอคิดว่าเป็นแม่ ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าของหญิงชราคนเดิม รอยยิ้มที่ปากฉีกถึงหู ทำให้ญาณินถึงกับสติแตกกระเจิง น้ำตาไหลอาบแก้มนวลด้วยความกลัว เมื่อมีมือเย็น ๆ มาจับตัวเธอไว้จากด้านหลัง กลิ่นเหม็นเน่าที่โชยเข้ามาในจมูก แทบจะทำให้ญาณินอาเจียนออกมา

“ปล่อยหนูไปเถอะนะอีแก่ !”

ญาณินที่ทั้งหวาดกลัวทั้งโมโหดิ้นรนจนสุดกำลัง แต่ก็ไม่สามารถหลุดได้ ใจของหญิงสาวเต้นระรัวแทบทะลุออกมานอกอก มือบางที่ชื้นเหงื่อนั้นเย็นเฉียบ ความหนาวเย็นเข้ามากอบกุมทางจิตใจ จนแทบจะสิ้นสติ

“ตาเทน ฉันขอกินอีหนูนี่ก่อนนะ”

“อีเมี้ยน กูเป็นผัวมึงนะ กูต้องได้กินก่อนสิ”

ใบหน้าของตาเทน ขยับเข้ามาบริเวณต้นคอของญาณิน สูดกลิ่นเนื้อสาวจนเต็มปอด ลิ้นหนาก็แลบออกมาเลียบริเวณต้นคอขาว จนเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำลายเหนียว พร้อมกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ที่ตนและเมียจะได้กินดวงจิตของญาณินสักที

“ปล่อย ! ปล่อยหนูไปเถอะ”

ญาณินละล่ำละลักเสี่ยงสั่นความหวาดกลัวเข้ามาแทนที่ความโกรธจนหมดพยายามสะบัดมือและตัวออกจากมือของตาเทนนั้น ทำให้ตาเทน กดแรงบีบเพิ่มขึ้นจนเป็นรอยแดง ส่วนยายเมี้ยนที่อยู่ด้านหน้านั้น แลบลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเองด้วยความหิว ร่างของหญิงชราที่เตรียมจะพุ่งเข้าใส่หญิงสาวนั้นทำให้ญาณินหลับตาแน่น แล้วกรีดร้องออกมาจนสุดเสียง

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด”

“นิล ! นิล !”

ธาราที่ลุกมาเข้าห้องน้ำนั้น เมื่อหันไปมองญาณินก็เห็นว่าเธอนอนดิ้นไปมาอยู่บนเตียงนอน เมื่อเธอเข้ามามองในใกล้ ๆ ก็เห็นว่าญาณินนั้นกำลังนอนร้องไห้อยู่ ขณะที่เธอกำลังจะปลุก ญาณินก็กรีดร้องออกมาเสียงดัง จนธาราต้องเขย่าตัวของญาณินด้วยความแรง ปากเรียวสวยเรียกชื่อญาณินซ้ำ ๆ ด้วยความตื่นตระหนก เพื่อปลุกให้เพื่อนของเธอนั้นตื่นขึ้นจากห้วงฝันที่น่าหวาดกลัว

“กรี๊ดดดดด ! เฮือก”

“นิล ! นิล ! น้ำเอง !”

ธาราเรียกญาณินเสียงดังเนื่องจากญาณินยังหลับตาและร้องไห้โวยวายไม่ได้สติ มือเรียวสวยก็เอื้อมไปจับหัวไหล่งามแล้วเขย่าด้วยความแรง เปลือกตาบางค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อเห็นเพื่อนรักอยู่ตรงหน้า ก็โผเข้ากอดแน่นพร้อมทั้งปล่อยโฮออกมาด้วยความกลัว มือเรียวจึงลูบหลังญาณินด้วยความปลอบประโลม ปล่อยให้เพื่อนร้องไห้ จนกระทั่งร่างบางเริ่มมีสติขึ้นมา

“น้ำ ฮึก ฉันฝันถึงยายคนนั้นอีกแล้ว”

ญาณินเอ่ยบอกเพื่อน มือบางก็พยายามเช็ดน้ำตาที่ยังคงไหลไม่หยุด หัวใจก็ยังเต้นระรัวไม่หาย ธาราจึงเอื้อมมือมาลูบหัวเบา ๆ เพื่อความปลอบประโลม

“ไหนเล่าให้ฉันฟังหน่อย”

ญาณินที่ตั้งสติได้แล้ว เล่าเหตุการณ์ในความฝันให้ธาราฟังด้วยน้ำเสียงสั่น เครือแต่ความหวาดกลัวยังคงหลงเหลืออยู่ในใจ

“นิล ฉันว่ามันไม่ปกติแล้วอะ แกกลับบ้านกับฉันก่อนมั้ย”

“ถ้าฉันไปด้วยพี่แกจะว่าอะไรมั้ย เพราะมันกะทันหันมากเลยนะเว้ย”

“ไม่หรอก พี่ดินกับพี่เพลิงใจดี แล้วเขาช่วยแกได้แน่ ๆ”

ญาณินพยักหน้าเบา ๆ ถึงแม้เธอจะเกรงใจครอบครัวเพื่อนอยู่มาก แต่ตอนนี้ชีวิตเธอก็เหลือที่พึ่งเพียงคนเดียวอย่างธารา อีกทั้งความฝันที่เกิดขึ้นติดกันสองคืน ไหนจะรอยยิ้มที่ติดตราตรึงใจจนลืมไม่ลงนั่นอีก เธอคงไม่กล้าอยู่คนเดียว จนกว่าจะได้คำตอบว่าเป็นเพราะอะไร ทำไมความฝันของเธอถึงน่ากลัวขนาดนี้