ทูนหัวของปฐพี ตอนที่ 8

สนามบิน จังหวัดสุโขทัย

เครื่องบินที่ญาณินและธาราโดยสาร มาถึงจุดหมายปลายทาง ประมาณ 16.30 น. ทั้งคู่เดินมานั่งรอตรงจุดพักผู้โดยสารเพื่อรอพี่ชายของธารามารับ

“นิล รอแป๊บนึงนะ พี่ชายฉันน่าจะกำลังมา”

ธาราพูดด้วยใบหน้าบูดบึ้ง พลางหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพายสีดำมาโทรหาพี่ชาย เพราะความจริงมันควรที่จะเป็นเขามารอเธอ ไม่ใช่เธอมารอเขาแบบนี้สิ

“ฮัลโหล น้ำ”

“ฮัลโหล พี่เหมเหรอคะ”

เสียงหวานที่ติดจะเหวี่ยง ๆ เล็กน้อย เอ่ยวีนถามด้วยความสงสัย เพราะเสียงปลายสายที่ควรจะเป็นเสียงพี่ชายเธอ แต่กลับได้ยินเสียงทุ้มอบอุ่นของอีกคนนึงแทน

“ครับพี่เอง พี่กับไอ้ดินกำลังไปครับ”

“พึ่งออกมาเหรอคะ”

“พอดีรถมันชนกันตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน กู้ภัยพึ่งมารับตัวไปครับ”

“ค่ะ รีบ ๆ มานะคะ น้ำหิวแล้ว”

“ครับ”

ร่างบางกดวางสาย พร้อมอมยิ้มออกมาน้อย ๆ เมื่ออีกคนมารับเธอพร้อมกับพี่ชาย ก่อนจะเอ่ยบอกญาณินเสียงหวาน

“นิล พี่ชายฉันกำลังมา อีกไม่น่าเกินชั่วโมงนึงนะ”

ญาณินพยักหน้ารับน้อย ๆ พลางอดที่จะคิดถึงความฝันที่น่าหวาดกลัวนั้นไม่ได้ แต่ก็พยายามปลอบใจตัวเอง และเชื่อใจเพื่อนรักแต่ก็แอบลุ้นว่าพี่ชายของธาราจะยอมช่วยเธอไหม

“น้ำ พี่ชายแกจะช่วยฉันได้จริง ๆ ใช่มั้ย”

ร่างบางเอ่ยบอกด้วยความกังวล เพราะภาพคนแก่สองคนในความฝันนั้น มันติดตาเธอมาก จากคนที่กลัวผีอยู่แล้ว ก็ยิ่งทวีความหวาดกลัวสำหรับญาณินมาก ขึ้นไปอีก

ธาราเอื้อมมือมาบีบมือญาณินเบา ๆ ด้วยเพราะรู้ว่าเธอเป็นคนขี้กลัวและขี้เกรงใจ กว่าจะหว่านล้อมให้ญาณินมากับเธอได้ก็ใช้เวลาเกือบชั่วโมงเลยทีเดียว

“ต้องช่วยอยู่แล้ว ถ้าพี่ดินเห็นแกนะต้องชอบแกแน่ ๆ”

“ยัยน้ำ !”

ใบหน้างามของญาณินงอง้ำ เมื่อเพื่อนสาวยังคงชงเธอให้พี่ชายของตัวเองไม่เลิกรา พลางส่งค้อนวงโต ๆ ให้ ธาราจึงหัวเราะออกมาน้อย ๆ ด้วยความเอ็นดู

รถกระบะสีขาวสี่ประตู ขับเข้ามาจอดตรงลานจอดรถ ปฐพีและเหมราชจึงเดินลงไปหาธาราที่จุดรอรับผู้โดยสาร ธาราที่นั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ เงยหน้าขึ้นมา สายตาที่กวาดไปมาก็เห็นปฐพีและเหมราชเดินมาพอดี

“นิล พี่ชายฉันมาแล้ว”

ธาราเอ่ยบอกญาณิน ขณะที่ตัวเธอรีบวิ่งเข้าไปกระโดดกอดพี่ชายด้วยความคิดถึง เมื่อเธอไม่ได้กลับบ้านมาสองปีแล้ว ถึงแม้จะโทรคุยกันบ่อย ๆ แต่มันก็แทบจะเทียบไม่ได้กับการได้เจอต่อหน้าแบบนี้ ปฐพีจึงยิ้มออกมาน้อย ๆ แล้วลูบหัวของน้องสาวด้วยความเอ็นดู

“กอดแต่ไอ้ดิน ไม่กอดพี่บ้างเหรอครับน้องน้ำ”

เสียงของเหมราชเอ่ยออกมาด้วยความหยอกเย้า พร้อมเอื้อมมือไปลูบหัวของธาราเบา ๆ ด้วยความคิดถึง ส่งผลให้ใบหน้างามนั้นขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาทันที

“พี่ดิน เพื่อนน้ำอยู่ตรงนู้น”

สายตาของปฐพีที่มองไปตามนิ้วเรียวของธาราถึงกับชะงัก หัวใจแกร่งสั่นไหว เต้นแรงกับรูปร่างที่ดูคุ้นตา ใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน ปากนิด จมูกหน่อยรับพอดีกับใบหน้า ผมสีน้ำตาลคาราเมล สวมใส่ชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูอ่อน ลายดอกเดซี่สีขาว เข้ากันรองเท้าผ้าใบขาว

“พี่ดิน พี่ดิน !!”

มือเรียวของธาราจึงมาจับต้นแขนของปฐพี เพื่อเขย่าเรียกสติ เมื่อเห็นพี่ชายตัวเองยืนเหม่อ

“ฮะ ! น้ำจะเรียกเสียงดังทำไม พี่ก็ยืนอยู่ตรงนี้”

“ก็น้ำ เรียกพี่ดินตั้งหลายรอบแล้วนะ พี่ดินมัวแต่เหม่ออะไรไม่รู้”

ธาราอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้ หลังจากนั้นจึงเอ่ยชวนเหมราชไปช่วยเธอกระเป๋า ปฐพีจึงส่ายหน้าออกมาน้อย ๆ เดินตามทั้งคู่ไป

“นิล นี่พี่เหม เพื่อนพี่ชายฉัน”

“สวัสดีค่ะ ญาณินค่ะ”

ญาณินยกมือไหว้เหมราชด้วยความนอบน้อม พลางยิ้มล้อเลียนธาราเมื่อเห็นสายตาหวานเชื่อมของเหมราชที่มองมายังเพื่อนของเธอ

“ส่วนคนนี้ พี่ชายฉันเอง พี่ดิน”

ญาณินที่ก้มหน้าเพราะกำลังเอามือถือเก็บเข้ากระเป๋า เมื่อเงยหน้าขึ้นมา นัยน์ตาหวานก็สบเข้านัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม ความรู้สึกคุ้นเคยแปลกประหลาด ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นสั่นระรัวแบบที่ไม่เคยเต้นให้กลับผู้ชายคนไหนมาก่อน ร่างงามที่ตกตะลึงกับใบหน้าคม จมูกโด่งเป็นสัน ปากเป็นกระจับสีชมพูอ่อน ใบหน้าที่ขาวใสไม่มีสิวฝ้าใด ๆ ทำเอาแก้มนวลนั้นขึ้นสีระเรื่อ นิ้วมือเรียวบางที่จับสายกระเป๋าสะพายนั้น กำเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่ากับบุคคลตรงหน้า

ปฐพีเองที่คิดว่ามองจากไกล ๆ ว่าสวยแล้ว พอได้มองคนตัวเล็กใกล้ ๆ ความรู้สึกที่คุ้นเคยทวีคูณมากยิ่งขึ้น ทำเอาใจแกร่งกระตุกเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมา แพขนตางอนยาวกระพริบปริบ ๆ อย่างน่าเอ็นดู แก้มนวลที่ขึ้นสีระเรื่อนั้น เขาอยากจะรู้นักว่ามันจะหอมขนาดไหน