ทูนหัวของปฐพี ตอนที่ 9

ร่างหนาที่ระลึกได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าคือเพื่อนของน้องสาว ใบหน้าคมจึงสะบัดไล่ความคิดที่ฟุ้งซ่านนั้นออกไป ก่อนจะยิ้มให้ญาณินเล็กน้อยเพื่อให้เธอผ่อนคลาย รอยยิ้มนั้นทำเอาญาณินเบิกตากว้าง เพราะหน้าปกติก็หล่ออยู่แล้ว พอเขายิ้มให้หัวใจดวงน้อยก็แทบเหลวละลายกลายเป็นน้ำ ธาราเมื่อเห็นเพื่อนตาค้างก็อมยิ้มออกมาน้อย ๆ จึงเอื้อมมือมาแตะแขนเธอเบา ๆ ทำให้ปฐพีถึงกับยิ้มที่มุมปากน้อย ๆ เมื่อเห็นกิริยาน่ารักน่าเอ็นดูของเธอ

“อะ เอ่อ สวัสดีค่ะ ญาณิน หรือเรียกว่า นิล ก็ได้ค่ะ”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นด้วยความตะกุกตะกัก พร้อมยกมือไหว้คนแก่กว่า ด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ หัวใจดวงน้อยที่พยายามไม่ตื่นเต้น กลับเต้นระรัวยามที่มองหน้าหล่อ ๆ ของเขา คนอะไรจะหล่อขนาดนี้เนี้ย ปากก็น่าจูบ แก้มก็น่าหอมสักฟอด ความคิดหื่น ๆ นี้เธอทำได้เพียงคิดในใจเท่านั้น

“กลับบ้านกันเถอะค่า น้ำหิวแล้ว”

เสียงสดใสของธาราเอ่ยแทรกขึ้น พร้อมจูงมือญาณินเดินนำหน้าไปขึ้นรถ อันเนื่องมาจากว่ากระเป๋าสัมภาระของพวกเธอนั้นพี่ชายเธออาสาจะถือไปขึ้นรถให้

“ไอ้ดิน มึงว่าเพื่อนน้ำเป็นไงวะ กูเห็นมึงมองน้องเขาตาค้างเลย โดนใจเหรอวะ”

ปฐพีไม่ได้ตอบอะไรกลับไปกับคำถามของเพื่อน เพียงอมยิ้มเล็กน้อยเท่านั้น แล้วจึงถือกระเป๋าสัมภาระของญาณินเดินนำไปขึ้นรถ ก็เพราะว่าเหมราชนั้นเลือกที่จะถือกระเป๋าของธารา

มือหนาของปฐพีบังคับพวงมาลัยเลี้ยวออกจากสนามบิน คิ้วหนาของปฐพีขมวดขึ้นมาน้อย ๆ เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดลง ความมืดที่เริ่มโรยตัวลงมา สืบเนื่องมาจากปลายฝนต้นหนาวมันจึงทำให้มืดไวขึ้นกว่าช่วงฤดูร้อน แต่ที่ทำให้ปฐพีถึงกับกังวลขึ้นมาเล็กน้อยนั้น เพราะว่าเป็นห่วงสองสาวที่นั่งอยู่ในแคปรถกระบะมากกว่า อีกคนก็คงจะดวงตกถึงฝันเห็นผีสองวันติด ส่วนน้องสาวตัวแสบอายุก็ใกล้ถึงคราวเคราะห์เข้าไปทุกที อีกทั้งวันนี้ก็เป็นวันแรม 14 ค่ำ หรือวันดับสิ้นเดือน เป็นวันปล่อยของของพวกสายดำ ถึงแม้เขาจะมีวิชาอาคม แต่ของพวกนี้เลี่ยงได้เป็นดีที่สุด

“น้ำ ยายแก่ลักษณะแบบนี้เลยที่นิลฝันเห็น”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นบอกกับธารา หลังจากที่นิ้วเรียวบางชี้ไปนอกกระจกรถ เพื่อให้ธาราดูคู่ผัวเมียหญิงชราที่เดินประคองกันเดินที่ข้างถนน

“ไม่เห็นมีใครเลยแก”

ธาราที่หันไปตามนิ้วเรียวของเพื่อน แต่กับไม่เห็นใครเลย พบแต่เพียงความมืดเท่านั้น ญาณินที่ได้ยินแบบนั้นจึงหันหลังกลับไปดูก็ไม่พบใครแบบที่เพื่อนว่า ขนอ่อนภายในกายก็พากันลุกชัน ปากอิ่มจึงเม้มแน่นด้วยความกังวล

“เห็นอะไรข้างทาง อย่าทักมั่วซั่ว”

ปฐพีเอ่ยออกมาเสียงเข้มด้วยความเป็นห่วง ตาคมกริบที่มองผ่านกระจกรถ เมื่อเห็นว่าใบหน้างามนั้นจ๋อยลงอย่างเห็นได้ชัด จึงเอ่ยอธิบายด้วยเสียงที่นุ่มขึ้น

“มันยามโพล้เพล้แล้ว โบราณเขาว่า เห็นอะไรที่ไม่คุ้นตาก็อย่าทัก”

“ค่ะ”

ญาณินตอบกลับเบา ๆ ด้วยใบหน้างอง้ำ เธอแค่ชี้ให้เพื่อนเธอดู ใครจะรู้เล่าว่ามันไม่ใช่คน จึงอดที่จะค้อนใส่พี่ชายเพื่อนสนิทไม่ได้

ปฐพีที่มองผ่านกระจกเห็นว่าใบหน้างามที่ตอนแรกสลดลง ตอนนี้กับบูดบึ้ง เหมือนไม่พอใจเขา แถมยังส่งค้อนผ่านกระจกมาให้เขาอีก ทำเอาร่างหนาที่บังคับพวงมาลัยอยู่ถึงกับหลุดยิ้มออกมา

“ นิล พี่ดินอะทำกับข้าวอร่อยมากเลยนะ แถมยังโสดอีกด้วย”

ญาณินที่ได้ยินแบบนั้น จึงทำแก้มป่องใส่เพื่อน ธาราเมื่อเห็นแบบนั้น ก็อดที่จะเอื้อมมือมาหยิกแก้มด้วยความมันเขี้ยวไม่ได้ จึงได้รับค้อนวงโตของญาณินเป็นการตอบแทน

รถกระบะสีขาวเลี้ยวเข้าไปจอดยังบ้านเรือนไทยท้ายหมู่บ้าน ที่มีสองหนุ่มนั่งคุยกันอยู่บนแคร่ใต้ถุนบ้าน เสียงเพลงดังลั่นท้ายหมู่บ้าน จนปฐพีที่กำลังขับรถไปจอดนั้นถึงกับขมวดคิ้ว เนื่องด้วยตัวเขาเองนั้นไม่ชอบเสียงดัง แล้วพวกมันต้องเปิดดังขนาดไหนเสียงมันถึงดังทะลุกระจกเข้ามาในตัวรถแบบนี้

“นิล อันนี้พี่เพลิง พี่ชายอีกคนของฉัน”

ธาราเอ่ยบอกกับญาณิน ในขณะที่ตัวเองเดินเข้าไปกอดพี่ชายคนรองด้วยความคิดถึง มือเรียวบางของญาณินยกขึ้นไหว้อัคนี พลางสำรวจคนตรงหน้า ใบหน้าของทั้งอัคนีและปฐพีคล้ายคลึงกันมาก แต่เธอแอบเห็นขี้แมลงวันเม็ดเล็ก ๆ ที่หางตาซ้ายของอัคนี หน้าตาเหมือนกัน แต่คนนึงให้ความรู้สึกคุ้นเคยเหมือนเคยเจอมาก่อน ส่วนอีกคนให้ความรู้สึกสบายใจเหมือนพี่ชาย

“ส่วนนี่ พี่ตรี เพื่อนพี่ดินกับพี่เพลิง”

มือเรียวของธาราชี้ไปยังตรีภพ ใบหน้าคมที่ใส่แว่นเรย์แบนสีดำ แม้จะมืดแล้วก็ตาม ปากกระจับก็เผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มเล็กน้อย เมื่อเห็นสาวงามอย่างญาณิน อยู่ตรงหน้า

“สวัสดีครับน้องนิล พี่ชื่อตรีภพ โสดนะครับ”

เสียงของตรีภพเอ่ยขึ้นด้วยความทะเล้น แต่เมื่อสายตาของตัวเองเหลือบไปเห็นปฐพีที่เอาของไปเก็บเรียบร้อยแล้ว กำลังยืนมองญาณินอยู่ ซึ่งตัวเขาเองคิดว่า เพื่อนของตนคงจะตกหลุมรักเพื่อนของน้องสาวที่อยู่ตรงหน้าไปแล้วเรียบร้อย

“แหมพี่ภพ เว้นเพื่อนน้ำไว้สักคนเถอะ”

“น้ำ พวกพี่เอาของไปไว้ที่ห้องให้เรียบร้อยแล้วนะ”

เสียงหงุดหงิดของปฐพีเอ่ยขัดจังหวะ ทำให้ตรีภพที่ตั้งใจจะเอ่ยแซวญาณิน ต่อนั้น จำต้องเงียบลงเพราะแหย่เสือของปฐพีไม่ใช่จะทำเวลาไหนก็ได้ เพราะมีอยู่วันหนึ่งที่พวกเขากวนตีนมันมาก ๆ ด้วยการเปิดเพลงเสียงดังลั่นบ้าน ปฐพีก็เดินไปถอนปลั๊กและปิดไฟ จากนั้นมันก็ไล่ตะเพิดให้พวกเขากลับบ้านทั้ง ๆ ที่กำลังติดลมกันอยู่ จึงต้องจำใจกลับบ้านทั้ง ๆ ที่ยังไม่เมา