10

            กริชหันไปมองบัวเป็นเชิงคำถามทันที

            “เอ่ออ จริงเจ้าค่ะ เวลาเขียนขอบตากับถ่านมะพร้าวขนตามักร่วง หยีมันก็เอาออกให้ ปกติมันก็…มือเบานะเจ้าคะ ไม่เจ็บ” บัวพูดจบก็ได้แต่ยิ้มแหยๆ เมื่อกริชมองมาด้วยสายตาตำหนิ

            “ข้าคงตกใจไปเอง พอดีไม่ค่อยชินกับการแต้มสีที่ตาเสียด้วย” เพ็ญเอ่ยขัดขึ้นมา เมื่อตอนนี้เรื่องราวเริ่มไม่เข้าข้างตน ก่อนจะแสร้งเอ่ยปราม “ไม่ได้เจ็บกระไรมากดอกเจ้าค่ะพี่กริช น้องบัวอย่าไปลงโทษบ่าวมันเลย”

            “เอาเถิด เข้าใจกันก็ดีแล้ว ขึ้นเรือนเถิด คุณแม่รออยู่” เป็นกริชที่เอ่ยตัดบทก่อนจะหันมามองหญิงสาวอีกคนที่กำลังยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาด้วยความสงสาร

            ยาหยีไม่ได้กลัว เพราะเธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่มันเจ็บใจที่ถูกหาเรื่องทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับเธอไม่ใช่คน  หญิงสาวปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วนึกให้กำลังใจตัวเอง นับตั้งแต่วันนี้เธอจะไม่อยู่เฉยๆ แล้ว  คอยดูนะ เธอจะหาทางกลับบ้านให้ได้เลย ยาหยีหมายมั่นปั้นมือ 

            “มานั่งทำอะไรตรงนี้ล่ะหยี” จำปีเอ่ยถามก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ยาหยีที่แอบมานั่งที่ท่าน้ำหลังบ้านคนเดียว

            “จำปีรู้ไหม ทำไมคุณเพ็ญถึงไม่ชอบฉัน” ยาหยีถามออกไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วทอดถอนหายใจซ้ำ ก่อนจะปาก้อนหินลงน้ำอย่างเหนื่อยใจ

            “ก็เพราะผิวเกลี้ยงๆ กับหน้าหวานๆ นี่ละสินังหยี” จำปีบอกก่อนจะเอื้อมมือไปจิ้มแก้มยาหยีอย่างหมั่นไส้ จำได้ว่าครั้งแรกที่เห็นยาหยีเธอได้แต่ตาโตมองผิวพรรณผุดผาดนั้น แม้ใบหน้าจะไม่ได้สวยจับตาแบบคุณเพ็ญ แต่ก็หมดจดสดใสชวนมองไม่น้อย ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่เหมือนทาสที่ใช้แรงงานสักนิด ส่วนท่าทางและคำพูดที่ดูแปลกหูในตอนแรกนั้น หากจะเป็นบ้าใบ้ดั่งคำว่าจริง ก็คงเป็นหญิงสาวบ้าใบ้ลูกสาวของพวกขุนน้ำขุนนางเป็นแน่แท้

“เพราะหน้าตาและผิวเนี่ยนะจำปี ตลกแล้ว คุณเพ็ญเองก็ทั้งสวยทั้งรวย แถมผิวพรรณก็เนียน ไม่เคยต้องแดดต้องลมขนาดนั้น จะมาอิจฉาอะไรฉันล่ะ” ยาหยีบ่นก่อนจะส่ายหน้าแบบไม่เชื่อในคำพูดของจำปี

            “หยีเอ๊ยย เอ็งนี่โง่จริงหรือแกล้งโง่วะ” จำปีบ่นเสียงสูงก่อนจะหันมามองหน้ายาหยีตรงๆ “เอ็งรู้ไหมว่าคนทั่วกรุงศรีเขาพูดถึงเอ็งว่าอย่างไร เขาว่ากันว่าเอ็งเป็นเมียเก็บขุนกริชที่ไปได้เสียกันตอนออกไปรบกับพม่า” จำปีบอกก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นว่ายาหยีทำท่าเหลอหลา

            “อะ…ไรนะ”

            “ก็เอ็งน่ะซ้อนม้าท่านขุนกริชเข้ากำแพงเมืองมา ชาวบ้านร้านตลาดเขาเห็นกันทั่ว พวกแม่ค้าก็พากันซุบซิบกันให้อึงมี่ว่าขุนกริชเอาเมียชาวป่ากลับมาด้วย”

            “จะบ้าเหรอจำปี ฉันหลงทาง ขุนกริชก็ช่วยไว้แค่นั้นเอง ทำไมถึงพูดกันไปขนาดนั้นล่ะ”

            “หยี เอ็งคงไม่รู้ว่าขุนกริชน่ะเป็นหนุ่มเนื้อหอมฟุ้งไปทั่วกรุงศรีเชียวนา ก่อนจะตกลงปลงใจหมั้นหมายกับคุณเพ็ญน่ะก็มีแม่หญิงบ้านอื่นแวะเวียนเอาของมาฝากประจำ นี่เพลาๆ ลงบ้างก็เพราะมีคุณเพ็ญดอกนะ แล้วเอ็งคิดดูเอาเถิด ว่าแม่หญิงเพ็ญที่เคยเป็นเจ้าของขุนกริชแต่เพียงผู้เดียว วันดีคืนดีต้องมาแบ่งกับสาวชาวป่าแบบเอ็ง แม่เพ็ญผู้เป็นลูกสาวเจ้าพระยาจะมีใจเอ็นดูเอ็งอย่างนั้นรึ”

            “นี่จำปีหมายความว่าคุณเพ็ญหึงฉันกับคุณกริชเหรอ” ยาหยีชี้หน้าตัวเองก่อนทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

            จำปีไม่พูดอะไรได้แต่มองหน้าเหลอหลาของยาหยีอย่างนึกสงสาร แม้จะดูเด๋อๆ ด๋าๆ พูดจาทำตัวแปลกประหลาด แต่ก็พยายามปรับตัวเป็นอย่างดี สอนอะไรก็จำ บอกอะไรก็เชื่อ และจำปีรู้ดีว่าหลายครั้งยาหยีออกตัวกับคุณบัวเพื่อช่วยเธอ ความมีน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของหญิงบ้าใบ้นั้นทำให้จำปีซึ้งใจไม่น้อย

            “เอาเถิดหยี คราวหน้าคราวหลังก็ระวังให้มากขึ้นแล้วกัน เรามันเป็นทาสเขา บางอย่างทนได้ก็ต้องทนวะ”

            “แต่ฉันไม่ใช่…”  ยาหยีกำลังจะเถียงว่าตัวเองไม่ใช่ทาส แต่แล้วก็ต้องเก็บคำเอาไว้ ก่อนจะถอนหายใจ

            หลายวันมานี้ยาหยีไม่ต้องไปรับใช้บนเรือน เพราะคุณบัวเข้าไปถวายงานในวังเธอเองก็เพิ่งรู้ว่านอกจากนายขุนกริชที่เป็นทหารแล้ว คุณบัวเองก็เป็นสาวชาววังอีกด้วย เมื่อมีเวลาว่างยาหยีจึงมีเวลาคิดหาหนทางกลับบ้านแต่ก็ดูเหมือนทุกอย่างจะมืดมน เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีในเมื่อทุกอย่างดูเหมือนจะไม่มีทางไปเสียหมด

            “เหม่ออะไรล่ะหยี ตำเข้าสิแขนบางเหมือนลูกเจ้าขุนมูลนายแต่มาเป็นทาสเขาก็เหนื่อยหน่อยนะเอ็ง” ป้าม้วนแม่ครัวเอ่ยหยอกยาหยีก่อนจะหัวเราะเสียงดังเอิ๊กอ๊าก ยาหยีได้แต่ยิ้มรับแหยๆ ก่อนจะลงมือตำน้ำพริกอย่างตั้งใจ วันนี้เธอถูกให้มาช่วยงานในครัวเพราะคุณหนูบัวไม่อยู่นานๆ ทีเธอจะมาช่วยงานในครัว เพราะฉะนั้นหน้าที่ตำน้ำพริกนี้จึงตกเป็นของเธออย่างช่วยไม่ได้

            “นังหยีข้าว่าจะถามหลายทีแล้ว เอ็งคนบ้านไหนวะ” ป้าม้วนหันมาถามคำถามที่ทำเอายาหยีหน้าเหวอ ถ้าเธอบอกว่ามาจากกรุงเทพจะได้ไหมนะ ในหัวเริ่มประมวลวิชาประวัติศาสตร์ที่เรียนมาอย่าร้อนรนก่อนจะตอบออกมาเสียงเบา

            “ฉันมาจากบางกอกจ่ะ” ยาหยีตอบก่อนส่งยิ้มแหย่ๆ 

            “ปั๊ดโถะ ว่าแล้วเชียว ผิวขาวแบบนี้เอ็งเป็นลูกครึ่งผสมพวกจีนใช่หรือไม่” ป้าม้วนตบเข่าฉาด ก่อนหันไปเออออกับบรรดาบ่าวหญิงสาวทั้งหลายในครัว 

            ยาหยีได้แต่พยักหน้าเออออห่อหมกไปกับป้าม้วนอย่างช่วยไม่ได้

            “แต่เขาว่าตอนนี้พม่ามันยึดบางกอกได้แล้วนี่” บ่าวคนนึงเอ่ยทักขึ้น ตอนนี้ข่าวพม่าที่กำลังยกทัพมานั้นกำลังเป็นประเด็นพูดคุยอยู่เนืองๆ เพราะเธอเองก็ได้ข่าวมาเหมือนกันว่าคราวนี้พม่ายกทัพมาหลายทางทีเดียว 

            “แล้วพ่อแม่เอ็งเล่าจะเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้” ป้าม้วนหันมาถาม

            “พ่อแม่ฉันตายหมดแล้วจ่ะ มีแต่ป้าตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าะเป็นตายร้ายดียังไง” ยาหยีตอบใบหน้ามีแววเศร้าเมื่คิดดถึงพ่อแม่ที่จากเธอไปนานแล้ว

            “เอ้าๆ ทำหน้าหงอยเป็นลูกหมาเชียวคิดถึงบ้านรึเอ็ง ไม่ต้องห่วงดอกบ้านนี้ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำ พอสงครามสงบเอ็งก็ขอขุนกริชไปเยี่ยมป้าเอ็งได้อยู่แล้ว คุณท่านบ้านนี้ใจดีทั้งนั้นแหละ”

            “มันไกลน่ะป้าม้วน ฉันไม่รู้จะกลับยังไง” ยาหยีเอ่ย

            “จะยากอะไรเล่ามาทางไหนก็กลับทางนั้นล่ะวะ” ป้าม้วนพูดติดตลกก่อนจะเรียกเสียงหัวเราะได้เกรียวกราว

            “มาทางไหนกลับทางนั้นงั้นเหรอ” ยาหยีพึมพำริมฝีปากบางยิ้มกับตัวเองอย่างมีความหวัง