7

ท่าทางหวาดกลัวของยาหยีนั้นทำเอาขุนกริชที่มองอยู่ถึงกับขมวดคิ้ว ก่อนจะเหลือบมองขุนศรีที่มองกลับมาอยู่ก่อนแล้วและแสดงท่าทางสงสัยอย่างไม่ปิดบัง

            “ข้าถามท่านยังไม่ตอบคำถามข้าเลย มาทำกระไรที่หลังเรือนหรือท่าน” กริชกล่าวออกไปก่อนจะเหลือบมองยาหยีที่ยังคงจับแขนเขาแน่น

            “นี่มันเรือนข้านะท่านขุนกริช ข้าจะไปไหนก็ย่อมได้ ว่าแต่ท่านเถอะปล่อยให้บ่าวจับมือถือแขนกลางวันแสกๆแบบนี้ มันจะดูไม่ดีเอานา” ยาหยีได้ยินอย่างนั้นจึงรีบปล่อยแขนกริชทันที

            “ข้าไม่ถือ และไม่เห็นจะแปลกกระไร ในเมื่อบ่าวมันกลัว” ขุนกริชบอก “ว่าแต่ท่านเถอะทำกระไรบ่าวมันถึงกลัวขนาดนี้เล่า ข่าวคราวว่าท่านเที่ยวไปฉุดลูกสาวชาวบ้านเขา จนพ่อแม่เขาต้องไปร้องเรียนยืนฎีกาเรื่องยังไม่ทันจะเงียบดี จะมาก่อเรื่องกระไรกับบ่าวมันอีกรึ” กริชพูดอย่างไม่ไว้หน้า ใจจริงเขาไม่ชอบขุนศรีณรงสักเท่าไหร่ เพราะรู้ดีถึงกิตติศัพท์ความเจ้าชู้หยิบโหย่ง อาศัยบารมีพ่อเข้ารับราชการกินตำแหน่งถึงขุนแต่กลับไร้ฝีมือ

“นี่ท่าน...”

“คุยกระไรกันอยู่รึเจ้าคะ” เสียงหวานๆ ของเพ็ญเอ่ยขัดขึ้นขัดจังหวะ

“แม่เพ็ญ” กริชเอ่ยทักหญิงคู่หมั้น

“ไหว้เจ้าค่ะพี่กริช” เพ็ญยกมือไหว้กริชก่อนจะเหลือบตามองหยีที่ยืนอยู่ข้างๆ จริงๆ เธอมาถึงสักพักแล้ว แต่เลือกที่จะหยุดฟังการสนทนาของพี่ชายตนเองและคู่หมั้นอยู่เป็นครู่ก่อนที่จะเดินเข้ามา และแน่นอนว่าเธอเห็นว่าบ่าวของแม่บัวที่ชื่อหยีคนนี้จับแขนของคู่หมั้นตนเอาไว้อย่างสนิทสนม และนั่นทำให้เธอไม่พอใจมากทีเดียว

“น้องเห็นพี่กริชมาถึงแล้ว แต่มิใคร่ขึ้นเรือนเลยตามมาดูเจ้าค่ะ” เพ็ญบอกก่อนจะยิ้มหวานอย่างเอาใจ

“ขอบน้ำใจเจ้าอุตส่าห์ลงมาตาม” กริชตอบก่อนจะหันไปพูดกับหยี “เจ้าเองก็ไปหานายเจ้าซะ แม่บัวอยู่บนเรือนกระมัง”

“เจ้าค่ะ” ยาหยีตอบ ก่อนจะรีบเลี่ยงเดินออกไปทันที

            การทำบุญบ้านของคุณหญิงเพ็งนั้นใหญ่โตสมเป็นคุณหญิงเจ้าพระยา ยาหยีนั่งมองสิ่งรอบตัวอย่างตื่นเต้น แม่หญิงเพ็ญเองก็ทำหน้าที่เจ้าบ้านได้ดีหญิงสาวยิ้มแย้มต้นรับขับสู่แขกเหรื่อมากมายที่ทยอยมาในงาน  ทุกคนล้วนแต่งกายด้วยเครื่องประดับมีราคา แถมผ้าไหมแพรพันที่ใส่ก็ดูสวยงามไม่น้อย

            หลักจากพระสวดเสร็จบรรดาแขกเหรื่อต่างๆ ก็ล้อมวงพูดคุยกันครึกครื้น  ยาหยีเองก็มีโอกาสได้นั่งฟังเรื่องราวต่างๆ ไปด้วย ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองหลงมาในปี 2308 ปีที่พม่าเริ่มเดินทัพเข้ามารุกรานกรุงศรี  และถ้าเธอจำไม่ผิดอีกเพียงสองปีก็จะเกิดเหตุเสียกรุงครั้งที่สอง  คิดได้ดังนั้นก็อยากร้องไห้อีกรอบแต่ก็ต้องฝืนเอาไว้

            “เอ็งเป็นอะไรหน้าตาบอกบุญไม่รับ” บัวที่หันมาเห็นจึงถามขึ้น

            “เปล่าเจ้าค่ะ”

            “นี่เองรู้ไหมว่าวันนี้ใครๆ ก็ทักข้าว่าหน้าข้างาม” บัวชวนคุย

            “คุณบัวงามอยู่แล้วเจ้าค่ะ” ยาหยีชมจากใจจริงเพราะบัวเองก็มีใบหน้าที่สวยอยู่แล้วเป็นทุนเดิม

            “ขนาดพี่เพ็ญยังอยากให้เองลองไปแต้มสีที่หน้าแบบที่เอ็งทำให้ข้าเลย แต่ข้าไม่ได้รับปากหรอกนะ และเอ็งก็จำไว้ด้วยว่าห้ามไปแต้มสีที่หน้าให้ใครถ้าข้าไม่อนุญาต ข้าไม่อยากให้ใครงามเหมือนข้า” บัวบอกเชิงบังคับ

            “ได้เจ้าค่ะ” ยาหยีตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้

            เมื่อถึงเวลาสมควรแขกเหรื่อก็เริ่มทยอยกลับเหลือเพียงคนที่สนิมสนมกันเท่านั้น คุณหญิงแก้วที่เดินทางมาพร้อมกริชนั้นยังคงสนทนาอยู่กับคุณหญิงเพ็ง บัวและกริชเองก็ยังคงอยู่ในวงสนทนา  จำปีลงไปจัดสำรับในครัวเพื่อนำกกลับเรือน มีเพียงยาหยีเท่านั้นที่นั่งรออยู่ที่ท่าน้ำกับบ่าวผู้ชายที่กำลังไปเอาเรือมาเพื่อรอรับบัวและกริช

            “หยี เอ็งชื่อหยีใช่หรือไม่” คนที่เรียกชื่อของเธอไม่ใช่ใคร แม่เพ็ญ คุณหนูของเรือนแห่งนี้นั่นเอง

            “เจ้าค่ะ” ยาหยีเอ่ยตอบ

            “แม่บัวบอกข้าว่าเจ้าเป็นคนช่วยแต่งตัววันนี้ ถ้าข้าอยากให้เจ้าช่วยแต้มสีที่หน้าเหมือนที่ทำให้แม่บัวจะได้หรือไม่” 

            คำถามที่ดูเหมือนบังคับนั้นทำเอายาหยีอึกอัก เธอจะทำอย่างไรในเมื่อบัวเพิ่งสั่งไม่ให้เธอแต่งหน้าให้ใครนอกจากบัว

            “คือ..คือบ่าวต้องขอคุณบัวก่อนเจ้าค่ะ”

            “แต่แม่บัวกำลังคุยกับแม่ข้าอยู่บนเรือนใหญ่ เจ้าไปช่วยแต้มสีให้ข้าสักนิด แม่บัวก็ไม่รู้ดอก” แม่เพ็ญยังคงตื้อ

            “เถอะนะ รับรองข้าไม่บอกแม่บัวดอก” คำขอร้องที่ดูเหมือนจะไม่มีทางปฏิเสธนั้นทำเอายาหยีจำยอมต้องเดินตามไปที่เรือนของแม่เพ็ญตามลำพัง

            “นี่เรือนของคุณเพ็ญหรือเจ้าคะ” ยาหยีเอ่ยถามทันทีที่เห็นเรือนตรงหน้า เรือนไม้ขนาดเล็กที่อยู่แยกออกมาจากเรือนใหญ่ ไม่มีแม้นอกชานที่เชื่อมต่อกันดูยังไงก็ไม่น่าใช่ของลูกสาวเจ้าของเรือนเป็นแน่ เธอจำได้ว่าเรือนของคุณบัวแม้จะแยกออกมาจากเรือนใหญ่แต่ก็มีนอกชานเชื่อมต่อถึงกันไม่ได้แยกออกมาเช่นนี้

            “ใช่...เอ็งอย่าพูดมากเลย รีบเข้าไปเถอะ” แม่เพ็ญบอกใบหน้าที่ดูเป็นมิตรเมื่อครู่เริ่มบึ้งตึง

            ยาหยีมองเข้าไปในเรือนตรงหน้าก่อนจะสะดุดกับกรงนกเขาที่แขวนอยู่ที่ชายคาบ้าน หญิงสาวอย่างแม่หญิงเพ็ญดูอย่างไรก็ไม่น่าจะเลี้ยงนกเขาเป็นงานอดิเรกเป็นแน่แท้ คิดได้ดังนั้นยาหยีจึงกวาดตา มองไปรอบๆ ก่อนจะพบว่าบริเวณนี้แทบไม่มีบ่าวไพร่เดินไปมาเลยแม้แต่น้อย ผิดวิสัยเรือนของขุนนางระดับเจ้าพระยามากๆ

            “เอ่อ..บ่าวไปขอคุณบัวก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ” ยาหยีพยายามถอยหนี แต่เพ็ญกลับดึงแขนเอาไว้

            “ข้าบอกให้เข้าไปในเรือนอย่างไรเล่า”

            “ปล่อยบ่าวเถอะเจ้าค่ะ”  ยาหยีพยายามยื้อตัวเอาไว้ แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนที่อยู่ในเรือนหลังเล็กนี้  ขุนศรีณรง เธอจำได้ไม่ผิดแน่แม้จะเห็นผ่านช่องหน้าต่างเพียงแวบเดียว ผู้ชายคนนั้นอยู่ในเรือนหลังเล็กตรงหน้า นี่แปลว่าแม่เพ็ญวางแผนกับพี่ชายพาเธอมาที่เรือนหลังนี้สินะ ยาหยีนึกกลัวจับใจ อยากจะเงื้อมือขึ้นตบหน้าคุณหนูตรงหน้าให้หน้าหันก็กลัวว่าตัวเองจะโดนเฆี่ยนหลังลายเสียก่อน  เมื่อจนหนทางยาหยีจึงตัดสินใจบางอย่าง

            “กรี๊ดดดด ช่วยด้วยเจ้าค่า งู งูตัวใหญ่ม๊ากกกกก”  หญิงสาวกรี๊ดสุดเสียงพร้อมกับสะบัดแขนออกจากการดึงรั้งของแม่เพ็ญทันที

            “แล้วไปทำอะไรกันที่เรือนแยกล่ะแม่เพ็ญ เรือนหลังนั้นน่ะมีแต่พ่อพุ่มที่ชอบไปนอนเล่น แม่ไม่เคยเห็นเราไปใช้เลย”  คุณหญิงเพ็งเอ่ยถามลูกสาว