2

รถยนต์ของยาหยีจอดสนิทที่หน้าโฮมสเตย์เจ้าประจำที่เธอชอบมา ที่นี่มีห้องพักไม่เยอะเงียบสงบและที่สำคัญมันตั้งอยู่ริมน้ำพอดี  เธอชอบบรรยากาศแบบนี้มากทำให้เธอมักจะมาพักที่นี่เป็นประจำจนสนิทกับคุณป้าเจ้าของโฮมสเตย์แห่งนี้เป็นอย่างดี 

            “อ้าว หนูหยีมาแล้วเหรอลูก” ป้าแดงเจ้าของโฮมสเตย์เดินออกมารับ 

            “ป้าสวัสดีค่ะ” ยาหยียกมือไหว้ก่อนจะส่งกระเป๋าใบเล็กที่เธอมักมีติดรถเอาไว้ให้คนงานเอาเข้าไปเก็บที่ห้องพักห้องประจำของเธอ

            “จะออกไปเลยเหรอลูก....แล้วจะกลับมากินข้าวเย็นไหม”  ป้าแดงเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวเดินไปจับจักรยาน

            “ไม่กินค่ะ เดี๋ยวหยีหากินก่อนเข้ามาเลย”  ยาหยีบอกก่อนจะปั่นจักรยานออกไปทันที ตอนนี้ก็เริ่มเย็นแล้วถึงแม้จะยังมีแดดอยู่บ้างแต่ก็ไม่มากมายนัก  ยาหยีปั่นจักรยานไปตามทางเรื่อยๆ มองดูวิวข้างทางแวะถ่ายรูปตามสถานที่ต่างๆ  ก่อนจะพักที่ร้านกาแฟริมทางสั่งน้ำมาดื่ม  และหยิบมือถือมาเปิดดูไปเรื่อยๆ ก่อนจะพบว่ามีคนตั้งโพสต์ในกลุ่มเฟซบุ๊คถึงวัดแห่งหนึ่งในอยุธยา ‘วัดพระงาม’  ภาพของซุ้มประตูที่ก่อด้วยอิฐเก่าแก่ ถูกโอบกอดด้วยรากของต้นโพธิ์ใหญ่นั้นทำเอายาหยีมองอย่างไม่วางตา สวยจัง เธอคิดในใจก่อนจะมองนาฬิกา และตัดสินใจปั่นจักรยานไปยังวัดพระงามทันที

            ทันทีที่จักรยานจอดที่หน้าวัดพระงามยาหยีก็ยิ้มออกมาอย่างสมใจ ดวงตาคู่สวยเหลือบมองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงบ่งบอกว่าตอนนี้ยามเย็นเริ่มใกล้เข้ามาแล้ว เธอจอดจักรยานเอาไว้ก่อนจะเดินเข้าไปในวัดอย่างตื่นเต้น  ถึงแม้เธอจะมาอยุธยาบ่อยๆแต่ยาหยีกลับไม่ค่อยได้ออกเที่ยวที่ไหนมากนักหญิงสาวมักมานอนพักมองแม่น้ำเพื่อชาร์จพลังมากกว่า วันนี้ที่ตัดสินใจปั่นจักรยานออกมาถือว่าคิดถูก เพราะเธอได้มาเห็นสถานที่สวยงามแบบนี้

            ยาหยีเดินเล่นและถ่ายรูปไปเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่หน้าสิ่งที่ผู้คนเรียกว่า ประตูแห่งกาลเวลา ยาหยียิ้มออกมาก่อนจะยกมือถือขึ้นถ่ายภาพไว้ทันที  ประตูวัดเก่าแก่โบราณที่ถูกรากของต้นโพธิ์พันรอบเอาไว้ราวกับว่าหากใครก้าวผ่านประตูนี้ไปจะหลุดไปยังอดีตได้ไม่ยากนัก  ยาหยีก้าวขาเข้าไปใกล้ก่อนจะชะงักเมื่อเธอได้ยินเสียงแปลกๆ

            “เสียงม้าที่ไหนกัน”  หญิงสาวพึมพำก่อนจะมองไปรอบๆตัวเองเพราะเมื่อสักครู่เธอได้ยินเหมือนเสียงม้าร้องอยู่ใกล้ๆ  และตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มมากขึ้น จนเธอไม่แน่ใจนักว่ามันเป็นเพราะเวลาเย็นหรือฝนจะตกกันแน่

            ยาหยียักไหล่ก่อนจะเลิกใส่ใจเสียงม้าปริศนาสงสัยเธอจะหูฟาดไปเอง  หญิงสาวยกกล้องขึ้นเซลฟี่ตัวเองกับบานประตูแห่งกาลเวลาอีกครั้ง ก่อนจะขยับตัวเข้าใกล้ไปเรื่อยๆ เพื่อหวังได้ภาพสวยสมใจ ขาเรียวก้าวเข้าใกล้บานประตูทั้งที่สายตาก็ยังจดจ่ออยู่กับกล้องในมือถือ ปากเรียวแย้มยิ้มไปมานิ้วเรียวยังคงกดภาพซ้ำๆ   และทันทีที่เรียวขาก้าวผ่านบานประตูแห่งกาลเวลานั้น ท้องฟ้าที่มืดครึ้มก็ผ่าเปรี้ยงลงมาทันที

            “กรี๊ด!” ยาหยีสะดุ้งสุดตัวขาของเธอสะดุดกับรากของต้นโพธิ์ก่อนจะเสียหลักหงายหลังล้มผ่านบานประตูลงไปอย่างแรง

            “โอ๊ย...ฟ้าบ้าจะมาผ่าอะไรตอนนี้นะ”  ยาหยีบ่นพึมพำก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้าและก้นไม่น้อย  แต่ยังไม่ทันได้ตั้งสติเธอก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

            “เอ็งมานั่งทำอะไรตรงนี้”  สรรพนามแปลกหูทำเอาคนฟังโมโหไม่น้อย หญิงสาวหันไปมองเจ้าของเสียงทันที

            “เรียกใครว่าเอ็ง” หญิงสาวสวนกลับทันที ก่อนจะขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างแปลกใจ รูปร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำแดด แถมยังแต่งตัวประหลาด  สงสัยมาถ่ายละครสินะ

            “นี่คุณมาถ่ายละครเหรอ” ยาหยีถามออกไปก่อนจะชะงักเมื่อขาข้างที่สะดุดเจ็บจี๊ดขึ้นมา ขาแพลงแน่ๆ เลย เธอคิดในใจ

            “พูดไม่รู้ความ แล้วทำไมยังไม่ลุกอีกนั่งเกะกะเดี๋ยวม้าก็เตะหัวกระเด็นดอก”  เสียงทุ้มใหญ่เอ่ยออกมาอีกรอบคราวนี้ยาหยีหันไปเห็นม้าตัวใหญ่ที่ชายหนุ่มคนนี้จูงมาแล้วก็ต้องขยับหนี แต่ความเจ็บก็ทำเอาเธอร้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้

            “โอ๊ย!” 

            “ขาเจ็บรึ” ยาหยีรู้สึกว่าเสียงของเขาดูอ่อนลงถึงแม้จะยังเจือความหงุดหงิดอยู่บ้างก็ตาม   ยาหยีพยักหน้าก่อนจะสะดุ้งเมื่อชายตรงหน้าก้มลงมาจับข้อเท้าของเธอพลางบิดไปมา

            “โอ๊ย..เจ็บนะ” ยาหยีโวยวายเสียงดัง

            “ขาคงแพลงตอนล้ม แล้วเอ็งเดินกลับไหวหรือไม่ อาศัยอยู่ที่ใดกัน”

            “ที่พักฉันอยู่ในเกาะเมืองน่ะ ไม่ต้องไปส่งหรอกเดี๋ยวฉันโทรให้ป้าแดงมารับก็ได้”  ยาหยีบอกก่อนจะหน้าเสียเมื่อพบว่ามือถือของเธอนั้นหน้าจอแตกละเอียดและดับไปแล้ว

            “เอ่อ...คุณมีมือถือไหมฉันขอยืมหน่อยสิ” ยาหยีบอกก่อนยื่นมือออกไป  เพื่อขอยืมมือถือจากเขา

            ชายหนุ่มตรงหน้ามองกลับมานั่งๆ เหมือนจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด ‘มือถือ’ ตั้งแต่เกิดมาเขาเองก็เพิ่งจะเคยได้ยินคนมาขอยืมอะไรแบบนี้  ใบหน้าที่ยาหยีเพิ่งเห็นชัดๆ ว่าหล่อเหลาเอาการ ดวงตากลมโต กับจมูกที่โด่งและสันกรามนั้นให้อารมณ์เหมือนรูปปั้น เสียอย่างเดียวที่มันดูบึ้งตึงตลอดเวลา 

            ในความเข้าใจของตน ชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้น “ข้ามีมือ จะถือกระไรก็ย่อมได้ แต่จะให้มือเจ้าคงไม่ได้”  คำตอบที่ทำเอายาหยีทำหน้าไม่ถูกเลย จะหัวเราะคนตรงหน้าก็ดูไม่เหมือนเล่นมุขสักนิด ท่าทางขึงขังนั้นออกแนวน่ากลัวเสียมากกว่า จะว่าเป็นคนสติไม่ดี เขาก็ดูสะอาดสะอ้าน ถึงแม้การแต่งตัวและทรงผมจะดูแปลกๆ ก็เถอะ

            “เอ็งมองกระไร”

 “คุณมาถ่ายละครเหรอคะ แล้วกองถ่ายอยู่ที่ไหน ฉันพอมีคนรู้จักเป็นช่างแต่งหน้าในกองอยู่บ้าง พาฉันไปหน่อยได้ไหม”  ยาหยีเอ่ยขอความช่วยเหลืออย่างจนปัญญา หญิงสาวเริ่มสังเกตว่ารอบๆตัวเธอนั้นแปลกไป วัดตรงหน้าดูใหม่ขึ้นแถมบานประตูที่เคยมีรากต้นโพธิ์พันจนแทบมิด  ในตอนนี้กลับเป็นบานประตูวัดธรรมดาเท่านั้น  บางอย่างเริ่มเตือนเธอว่าทุกอย่างมันไม่ปกติและนั่นก็เรียกความกลัวของเธอได้เป็นย่างดี

            ชายหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจนัก ในครั้งแรกเขานึกว่าหล่อนเป็นชาวต่างชาติที่มาอาศัยแผ่นดินกรุงศรีอยุธยา  แต่พอได้มองใกล้ๆทั้งการแต่งกายทั้งคำพูดกลับพิกลไปเสียทั้งหมดจะว่าเป็นบ้าใบ้รูปร่างหน้าตาก็ดูสะอาดหมดจดผิดแผกจากชาวบ้านทั่วไปเสียด้วยซ้ำ เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนวันนี้เขาไปฝึกดาบที่บ้านครูดาบตั้งแต่เช้าจนตอนนี้เพิ่งได้พัก  ความเหนื่อยล้าทำให้เขาอยากกลับเรือนไปพักแต่กลับต้องมาติดอยู่กับหญิงสาวแปลกๆ ตรงหน้านี้เสียได้

            “คุณ...ว่ายังไงกองถ่ายอยู่ไหนพาฉันไปหน่อยสิ”  ยาหยีถามซ้ำไปอีกครั้ง เมื่อคนตรงหน้าไม่ยอมตอบ

            “ข้าไม่ได้ชื่อคุณ ข้าชื่อกริช” ชายหนุ่มบอกก่อนจะก้มลงดึงแขนของยาหยีให้ยืนขึ้นและประคองเอาไว้

            “เอ็งขาเจ็บคงเดินไม่ไหวแน่ “ ชายหนุ่มพูดเรียบ ก่อนจะยกร่างของหญิงสาวให้ขึ้นไปนั่งบนหลังม้าโดยไม่สนใจเสียงร้องอย่างตกใจแม้แต่นิด

            “ว๊ายย  คุณฉันขี่ม้าไม่เป็นค่ะ”

            “นั่งเฉยๆ หาได้ขี่ไม่ ข้าเอ็งเจ็บเดินคงไม่ไหว พอเข้าเขตกำแพงพระนครเอ็งก็หาทางกลับเรือนเอาล่ะกัน”  ชายหนุ่มบอกก่อนจะพาตัวเองขึ้นมานั่งบนหลังม้าและพามันเดินเหยาะเข้าเมืองทันที