LOGINShare
ตอนที่ 2 เงื่อนไขที่ขอ
publish date:
2026-04-13 14:05:29“พรุ่งนี้ค่อยคุย” เขาพูดออกมาแล้วลุกขึ้นยืน “ฉันยังมีงานต้องทำ”
เขาเดินผ่านเธอไปโดยไม่มองหน้าของภรรยาของตัวเองสักนิด ปล่อยให้เดซี่เรย์ยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น มองตามเงาของเขาที่หายเข้าไปในห้องทำงาน ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงประตูปิดเบา ๆ ดังขึ้น ดวงตางามมองนาฬิกาบนผนัง ยี่สิบเอ็ดนาฬิกาสิบห้านาที สามปีที่แล้ว เธอยืนอยู่หน้าเจ้าชายในชุดแต่งงาน หัวใจของเธอเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บ เพราะเธอรักผู้ชายคนนี้จริง ๆ มานานแล้ว และเธอโง่พอที่จะเชื่อว่าเวลาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้เพราะคำว่ารัก “ให้ตายเถอะ…” สามปีที่ผ่านมา มีเพียงแค่ความเงียบที่โตขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่างพวกเขา ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลย แม้แต่ความโรแมนติก ซึ่งเธอเองก็ไม่เคยชินกับมันเสียที… ในห้องทำงานของแดเนียล แดเนียลนั่งลงที่โต๊ะ แต่ไม่ได้เปิดคอมพิวเตอร์ เขามองมือตัวเองราวกับกำลังคิดอะไรอยู่ ‘ไปหาหมอค่ะ’ ประโยคสั้น ๆ นั้นยังค้างอยู่ในหัวเขาโดยไม่รู้ว่าทำไม เดซี่เรย์ไม่เคยบอกเขาว่าเจ็บป่วย ไม่เคยเรียกร้องอะไรจากเขา ต่อให้เรื่องนั้นจะใหญ่แค่ไหนก็ตาม เธอเป็นคนที่กลืนทุกอย่างเข้าไปในความคิดของตัวเองโดยไม่ให้ใครเห็น ซึ่งบางครั้งมันทำให้เขาอยากรู้ว่าข้างในนั้นมันเป็นอย่างไรกันแน่…และอยากรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่หรือจริง ๆ ไม่ได้คิดอะไรเลย “เฮ้อ วุ่นวายจริง” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองมันสักพัก ก่อนจะวางมันลงตรงหน้า ไม่ใช่หน้าที่ของเขาสักหน่อย เขาบอกตัวเองแบบนั้นเหมือนที่บอกตัวเองมาตลอดสามปี แต่คืนนี้ มันยากเหลือเกินที่จะใช้คำพูดนั้นมาตัดประเด็นนี้ทิ้งไป — เช้าวันรุ่งขึ้น แดเนียลนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้าก่อนเธอเหมือนในทุก ๆ วัน เดซี่เรย์รู้ตารางนี้ดีกว่าใคร เขามักจะตื่นหกโมง วิ่งออกกำลังกายสามสิบนาทีก่อนจะไปอาบน้ำ แล้วนั่งอ่านรายงานข่าวตลาดหุ้นพร้อมกาแฟดำไม่มีน้ำตาล เขาทำแบบนี้ก่อนที่เธอจะออกมาทุกวัน ราวกับชีวิตของเขาถูกตั้งค่ามาอย่างแม่นยำ ไม่มีที่ว่างให้กับสิ่งที่ไม่ได้วางแผนไว้ เธอเดินออกมาในชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาว แดเนียลเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์เพียงเสี้ยววินาที แล้วกลับไปมองหน้าจอต่อราวกับไม่ได้สนใจอะไรร่างบางนัก เดซี่เรย์เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรเหมือนกัน เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์กาแกเทกาแฟใส่แก้ว และเดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา “ตอนนี้คุยได้หรือยังคะ?” เขาวางโทรศัพท์ลง แต่ไม่พูดอะไร ส่งสายตามองเธอนิ่ง เพื่อรอให้เธอเริ่มพูดในสิ่งที่ต้องการออกมา เดซี่เรย์ใช้สองมือกำแก้วกาแฟรับความอุ่นไว้ ราวกับมันจะช่วยให้เธอกล้าขึ้นได้ เพียงสักนิดก็ยังดี “ฉันอยากมีลูกค่ะ” ห้องกว้างใหญ่กลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง… แดเนียลไม่ขยับตัวสักนิด แต่มีบางอย่างในสายตาเขาเปลี่ยนไปนิดหน่อย และมันยากที่จะจับได้ว่าคืออะไร “หมอบอกว่ารังไข่ของฉันมีปัญหาค่ะ” เธอพูดต่อ น้ำเสียงเรียบกว่าที่คิด เพราะเธอซักซ้อมมาทั้งคืน ตอนที่กำลังอาบน้ำ “โอกาสตั้งครรภ์จะยิ่งน้อยลงเรื่อย ๆ ถ้าไม่รีบ… ฉันรู้ว่าการแต่งงานของเราไม่ใช่เรื่องจริง และฉันก็ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องของคุณ แต่…” เธอหยุด “แต่คุณคือสามีฉัน แม้จะแค่ในนามก็ตาม” แดเนียลยังคงไม่พูด ความเงียบของเขาทำให้ห้องรู้สึกเล็กลงกว่าเดิมในความรู้สึกของเดย์ซี่เรย์ “ฉันแค่ขอโอกาสเดียว” เธอพูดเบาลง “แค่ครั้งเดียว” “ไม่” คำตอบของเขานั้นออกมาเร็วมาก เร็วจนเดซี่เรย์รู้สึกราวกับถูกตบหน้าเบา ๆ เธอยังคงนั่งอยู่กับที่ กะพริบตาช้า ๆ ราวกับทำใจไว้บ้างแล้ว “ไม่มีทาง” เขาตอบอีกครั้งเพื่อย้ำคำตอบ น้ำเสียงเรียบราบและไร้อารมณ์ “เงื่อนไขในสัญญาไม่ได้รวมเรื่องนี้ไว้” “ฉันรู้ แต่ฉันกำลังขอร้องนะคะ ไม่ใช่เรียกร้อง” “คำตอบยังเหมือนเดิม” เดซี่เรย์มองหน้าเขาค้างอยู่นาน ค้นหาอะไรบางอย่างในนั้น แต่ก็ไม่เจออะไรมากไปกว่าความเย็นชาที่เธอคุ้นเคยดี “ทำไมคะ?” เธอถามออกมาผ่านความเงียบ คราวนี้เขาไม่ตอบในทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับการสนทนานี้จบไปแล้วสำหรับเขา “แดเนียล” “อย่าถามอะไรอีก” เขาพูดโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง “ฉันไม่มีคำตอบที่เธออยากได้ยิน” แก้วกาแฟในมือเธอเย็นลงแล้วโดยที่เธอไม่ทันได้จิบเลยแม้แต่ครั้งเดียว แดเนียลเดินออกจากห้องไปแล้ว แต่ร่างบางในชุดนอนผ้าฝ้ายยังคงนั่งค้างเติ่งอยู่ที่เดิม “ไม่งั้นเหรอ…หึ ฉันเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน คอยดูเถอะฉันจะต้องมีลูกกับคุณให้ได้แดเนียล!” กริ๊ง…กริ๊ง… มีนารับสายหลังเสียงกริ่งที่สองดังขึ้น “เป็นยังไงบ้าง” “ก็อย่างที่บอกน่ะแหละ เขาไม่ยอม” เดซี่เรย์นั่งอยู่ในรถหน้าออฟฟิศตัวเอง ยังไม่ลงจากรถ “บอกว่าไม่อยู่ในเงื่อนไขสัญญาน่ะ” “ไอ้…” มีนาหยุดคำต่อไปไว้ทัน “เฮ้อ โอเค ฉันคิดไว้อยู่แล้ว ว่ามันจะเป็นแบบนั้นน่ะ” “มีนา ฉันจะสู้ ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องมีลูกกับแดเนียลให้ได้!” “แกตัดสินใจแล้วเหรอ?” มีนาเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วง เพราะถ้าเธอตัดสินใจแบบนั้น แน่นอนว่าเดซี่เรย์ต้องทำบางอย่างที่เธอไม่เคยทำ “อื้อ! ต้องเป็นเขาเท่านั้น…” “เอาสิ ฉันจะคอยช่วยแกเอง” เมื่อเพื่อนรักต้องการแบบนี้ เธอก็จะคอยช่วยอย่างที่เคยทำมา “มีฉันอยู่ แกได้มีลูกสมใจแน่เพื่อนรัก”
Latest chapter
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 68 ไม่ง่ายอย่างที่คิด
เสียงดนตรีคลาสสิกยังคงบรรเลงคลอเบา ๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงหรู ผู้คนแต่งกายด้วยชุดราตรีราคาแพง เดินพูดคุยแลกเปลี่ยนนามบัตรและผลประโยชน์กันอย่างสง่างาม รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของแต่ละคนล้วนถูกสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ จนแทบแยกไม่ออกว่าใครจริงใจและใครกำลังสวมหน้ากากเดซี่เรย์เดินตามแดเนียลมาเงียบ ๆ แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้จับมือเธอไว้ แต่ฝีเท้าที่ยาวและรวดเร็วของเขาทำให้เธอต้องรีบเดินตามแทบไม่ทัน“คุณคะ…”หญิงสาวเรียกเบา ๆ แต่คนด้านหน้าไม่ตอบ เขายังคงเดินต่อ สีหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งจนจับอารมณ์ไม่ถูกเดซี่เรย์เม้มริมฝีปากอย่างสงสัย เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย แล้วทำไมจู่ ๆ เขาถึงดูอารมณ์เสียขึ้นมาแบบนี้เมื่อเดินมาถึงระเบียงด้านนอกของห้องจัดเลี้ยง เสียงดนตรีด้านในก็เบาลง เหลือเพียงสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านเบา ๆ พร้อมวิวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับแดเนียลหยุดเดินกระทันหันจนเดซี่เรย์ที่เดินตามมาเกือบชนแผ่นหลังกว้างของเขา แต่ยังโลคดีที่เธอชะงักฝีเท้าไว้ได้ทันเสียก่อน ไม่อย่างนั้น ใบหน้างามในค่ำคืนนี้คงปูดโปนไปเสียแล้ว“คุณ…”ยังไม่ทันพูดจบ แดเนียลก็หันกลับมาหาเธอ ดวงตาคมของเขาจ้องมองมาที่เธอนิ่ง
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 67 สายตา…
เซียวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ดวงตาคมยังคงจับจ้องไปยังคนทั้งสองไม่วางในขณะเดียวกัน แดเนียลก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน สายตาของชายหนุ่มเย็นชาและระแวดระวังมากกว่าปกติเขาไม่ชอบสายตาแบบนั้น สายตาของคนที่กำลังประเมินบางอย่าง และสิ่งที่เซียวกำลังประเมินอยู่ในตอนนี้… ก็คือเดซี่เรย์“คุณคะ?”เสียงหวานดังขึ้นข้างตัวทำให้แดเนียลดึงสายตากลับมา“อืม”“คุณมองใครอยู่เหรอคะ”เดซี่เรย์มองตามทิศทางสายตาของเขาอย่างสงสัย แต่ก่อนที่เธอจะหันไปเห็นว่าเป็นใคร แดเนียลก็ขยับตัวเข้ามาบดบังมุมมองของเธอเสียก่อน“ไม่มีอะไร”“ไม่มีอะไรจริงเหรอคะ”“อืม”หญิงสาวหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามต่อ เพราะในจังหวะนั้นเอง กลุ่มนักธุรกิจหลายคนก็เดินเข้ามาทักทายแดเนียลพอดี“คุณแดเนียล ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”“ยินดีที่ได้พบครับ”“ได้ข่าวว่าโปรเจกต์ล่าสุดประสบความสำเร็จมากทีเดียว”บทสนทนาทางธุรกิจเริ่มต้นขึ้นทันที เดซี่เรย์จึงถอยออกมายืนด้านหลังอย่างรู้งาน เธอยังไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้สักเท่าไหร่ แต่คิดว่าหน้าที่ของเลขาคือยืนอยู่ไม่ไกลเจ้านายมากนัก คอยช่วยเหลือเมื่อจำเป็น และไม่รบกวนการพูดคุย
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 66 น่าสนุกกว่าที่คิด
แสงไฟระย้าและคริสตัลนับร้อยดวงส่องประกายระยิบระยับอยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว เพดานสูงโปร่งถูกตกแต่งอย่างวิจิตรด้วยลวดลายสีทองอ่อนตัดกับผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มที่ทอดยาวลงมาจากด้านบน บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยกลุ่มนักธุรกิจ ผู้บริหาร และบุคคลมีชื่อเสียงที่กำลังยืนพูดคุยแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ทางธุรกิจกันอย่างเป็นกันเองเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบา ๆ ดังแทรกอยู่ท่ามกลางบทสนทนา เสิร์ฟพร้อมไวน์ราคาแพงและอาหารชั้นเลิศที่ถูกจัดวางอย่างสวยงามนี่ไม่ใช่งานเลี้ยงธรรมดา แต่เป็นงานรวมตัวของบุคคลระดับสูงที่มีอิทธิพลทั้งในและต่างประเทศและแน่นอน… ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปยังแขกคนสำคัญที่กำลังจะมาถึงประตูทางเข้าหลักถูกเปิดออกช้า ๆ บทสนทนาหลายจุดภายในงานเงียบลงอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบก้าวเข้ามาภายในงานด้วยท่วงท่าสงบนิ่งและสง่างาม ร่างสูงของแดเนียลโดดเด่นจนแทบไม่ต้องพยายามสร้างความสนใจเลยแม้แต่น้อยสูทสีดำเข้มขับให้ไหล่กว้างและรูปร่างสมส่วนของเขาดูทรงอำนาจมากขึ้น เนกไทสีเงินเข้มและนาฬิกาหรูบนข้อมือยิ่งเสริมภาพลักษณ์ของผู้ชายที่เกิดมาเพื่อยืนอยู่บน
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 65 ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง
การประชุมในครั้งนี้ยาวนานกว่าปกติเพราะกว่าจะเสร็จก็เย็นเสียแล้ว เมื่อแดเนียลออกมาจากห้องประชุม ก็พบว่าเดซี่เรย์ยังนั่งทำงานอยู่ที่เดิม แสงไฟสีอ่อนส่องลงบนใบหน้าหวานที่กำลังก้มอ่านเอกสารอยู่อย่างตั้งใจ ใบหน้าของร่างบางเผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าเล็กน้อยชายหนุ่มยืนมองเธออยู่พักหนึ่ง โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าถูกเขาแอบมองอยู่“งานยังไม่เสร็จ?”เสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อเขามองเธอจนพอใจแล้ว เดซี่เรย์เงยหน้าทันทีที่ได้ยินเสียงถามจากเขา“ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ”“อืม”“งั้นฉันขออีกสิบนาทีนะคะ งานใกล้เสร็จแล้วล่ะค่ะ”แดเนียลเหลือบมองกองเอกสารตรงหน้าร่างบาง ก่อนจะดึงแฟ้มในมือเธอออกไปเฉย ๆ“…”“กลับบ้าน”“แต่ฉันยังทำงานไม่เสร็จนะคะ”“พรุ่งนี้ค่อยมาทำ”“ไม่ได้ค่ะ ส่งคืนมานะคะ”“ทำไม”“ฉันเป็นพนักงานดีเด่นน่ะค่ะ”แดเนียลเงียบไปเพียงสองวินาที ก่อนจะตอบกลับเรียบ ๆ“ฉันเป็นเจ้าของบริษัท”“…”“และฉันสั่งให้เธอกลับบ้าน เดี๋ยวนี้”เดซี่เรย์อ้าปากค้างให้กับคำพูดของเขา เอาจริงดิ? เขาเล่นงี้เลยแล้วเธอจะเอาอะไรไปสู้ หนทางไหนก็สู้เขาไม่ได้เลยเถอะส่วนคนตัวสูงหลังพูดจบก็เดินนำออกไปแล้ว ราวกับไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เธอ
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 64 ยังไม่ชนะ
หลังจากจัดการเอกสารในห้องประชุมเสร็จ เดซี่เรย์ก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้า แค่คิดถึงสีหน้าของนีร่าเมื่อครู่ เธอก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมา บางทีการตอบกลับแบบสุภาพ ๆ แต่เจ็บแสบ อาจจะเป็นวิธีรับมืออีกฝ่ายที่ดีที่สุดก็ได้“อารมณ์ดีอะไรขนาดนั้น”เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาเดซี่เรย์สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อหันกลับไปก็พบว่าแดเนียลยืนอยู่ไม่ไกลนัก มือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงตามปกติ“เปล่าค่ะ”“โกหก”“…”“เธอกำลังยิ้มอยู่ เหมือนถูกใจอะไรบางอย่าง ทำไมไปแกล้งใครมาหรือไง”เดซี่เรย์กระแอมเบา ๆ เขาจับผิดอะไรเธอนักหนาก็ไม่รู้ ตั้งแต่ที่ไปเลือกชุดนั่นก็ด้วย เอาแต่หาเรื่องเธออยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน แถมเซ้นส์เขาก็ดันดีเสียด้วย“ฉันไม่ได้แกล้งใครนะคะ เห็นฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอคะ”“ก็รู้ ๆ กันอยู่”เดซี่เรย์ถึงกับอึ้งกับคำตอบของเขา เพราะคำตอบของเขาเหมือนกำลังบอกเธอเป็นคนที่ชอบแกล้งคนอื่นยังไงยังงั้นเลย“หมายความว่าไงคะ?”“ตามที่พูด”เดซี่เรย์เม้มปากแน่น พยายามกลั้นอารมณ์ขุนเคืองเอาไว้ แม้สีหน้าของเธอจะออกมาชัดเจนว่าไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก ส่วนแดเนียลก
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 63 ไม่ได้ดีแค่ปาก
บรรยากาศภายในรถดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากนั้น อย่างน้อยเดซี่เรย์ก็เลิกเงียบใส่เขา แม้ว่าจะยังตอบสั้น ๆ ใส่เขาอยู่บ้างก็ตามแดเนียลเหลือบมองคนข้างตัวเป็นระยะ ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเดซี่เรย์ก็เอาแต่มองวิวข้างทาง ทั้งที่ในหัวไม่ได้จดจ่อกับอะไรเลยคำพูดเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด“แต่เธอก็เป็นภรรยาฉันด้วย”ทั้งที่เป็นคำพูดธรรมดา ๆ ทั้งที่เขาหมายถึงสัญญาแต่งงานปลอม ๆ ของพวกเขา แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นแรงขนาดนั้นก็ไม่รู้มันไม่ควรเกิดขึ้น… เธอควรจะเลิกรู้สึกหวั่นไหวกับเขาไปได้ตั้งนานแล้ว… หรือเป็นเพราะเธอต้องทำให้เขาตกหลุมรักเธอกันแน่ บางทีคนที่ตกหลุมพลางความรักนี่ เห็นจะมีแต่เธอ…รถเคลื่อนเข้าสู่ลานจอดรถคอนโดหรูย่านกลางใจเมืองในช่วงเย็นพอดี ทันทีที่รถจอด เดซี่เรย์ก็รีบเปิดประตูลงไปก่อน เหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่าง หรือพูดให้ถูกก็คือ…หนีคนข้าง ๆ นั่นแหละแดเนียลมองตามแผ่นหลังบางที่เดินเร็วผิดปกติ ก่อนจะขมวดคิ้วน้อย ๆ“ไม่ได้โกรธเลยสินะ ยัยคนปากแข็ง”เขาพึมพำเบา ๆ แล้วเดินตามเธอเข้าไปด้านในอย่สงไม่ได้รีบร้อนอะไรหลังอาหารเย็นวันนั้น เดซี่เรย์พยายามทำตั
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 31 ถ้าต้องการ
ชายหนุ่มปริศนาสวมหมวกสีดำและสวมมาร์กปิดหน้าเดินกลับไปขึ้นรถก่อนจะกดส่งคลิปวิดีโอและรูปถ่ายส่งไปให้ใครบางคนที่ปลายทาง และไม่นานทางนั้นก็โทรกลับมา“ครับนาย”“ลูกสาวฉัน… แน่เหรอ?”เสียงปลายสายกรอกเสียงถามออกมาราวกับตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้เห็น ชายหนุ่มคนเดิมหยิบเอารูปถ่ายของหญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่รสนิยมการ
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 10 คำตัดสิน
คำพูดของน้องชายต่างพ่อแม่ทำเอาแดเนียลไปไม่เป็น มันเป็นแบบที่น้องเขาพูดจริง ๆ เขาไม่เคยปล่อยผ่านเวลามีคนมาล้ำเส้น แต่กับเธอ…“แล้วยังไง”“พี่ไม่ได้เกลียดเดซี่จริง ๆ หรอกใช่ไหม”คำถามต่อมายิ่งทำให้แดเนียลคิ้วขมวดกว่าเก่า เพราะเขาไม่เคยเกลียดเธอแต่แรก“ฉันเคยพูดหรือไงว่าเกลียดยัยนั่น”ดันเต้ส่ายหน้า“
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 9 ไม่ได้สำคัญ
เมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้นของแดเนียลร่างบางก็ลุกขึ้นจากหลังโต๊ะทันที เธอไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา นอกจากเดินไปที่โต๊ะกลางห้อง“นี่คงไม่จำเป็นแล้วเนอะ”เดซี่เรย์พูดก่อนจะหยิบถุงกล่องข้าวขึ้นมา แล้วเดินเอาไปทิ้งด้วยตัวเอง แดเนียลไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่มองการกระทำนั้นของเธอเท่านั้น“ทีหลังไม่ต้องทำมาอีก”
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 8 อดีตคู่หมั้น
@บริษัทDNKBก๊อก ก๊อกสิ้นเสียงเคาะประตู เจ้าของเสียงเคาะก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของแดเนียลทันที ร่างบางโผล่ใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางค์ราคาแพงที่เพิ่งซื้อมาใหม่ยกเซ็ตเข้ามาภายในก่อนสายตาหวานกวาดมองไปทั่วห้องทำงานของสามีกำมะลอ แต่ก็ไร้สิ่งมีชีวิตอยู่ภายในห้อง“สงสัยมีประชุมมั
You May Also Like
ล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.9K viewsชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน101.4K viewsสตรีขี่ม้าออกศึก
ปาเย่วเซิ่งเซี่ย1.4M viewsน้องเมียเอามัน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว1.2M viewsคุณหมอไร้รัก
Wabibi346 viewsนพรัตน์ & ณัชชา
SHASHA73 viewsล้ำเส้นเพื่อนสนิท (์NC 20+)
ผัดบวบ123 viewsรวมเรื่องสั้น NC แซ่บซี๊ด
สตอเบอรี่สีชมพู190 views
