เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 9 ไม่ได้สำคัญ
วันที่เผยแพร่:
2026-04-16 19:02:08เมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้นของแดเนียลร่างบางก็ลุกขึ้นจากหลังโต๊ะทันที เธอไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา นอกจากเดินไปที่โต๊ะกลางห้อง
“นี่คงไม่จำเป็นแล้วเนอะ” เดซี่เรย์พูดก่อนจะหยิบถุงกล่องข้าวขึ้นมา แล้วเดินเอาไปทิ้งด้วยตัวเอง แดเนียลไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่มองการกระทำนั้นของเธอเท่านั้น “ทีหลังไม่ต้องทำมาอีก” หลังจากที่เธอจัดการทิ้งกล่องข้าวของตัวเองเสร็จ เขาก็เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาเหมือนเคย “คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามกันนะคะ คุณอนุญาตกันแล้ว” เดซี่เรย์ว่าก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงข้ามแดเนียล โดยเขยิบให้เยื้องจากเขาเล็กน้อย เพราะเธอจะไม่มีวันนั่งทับที่ใครทั้งนั้น แดเนียลมองการกระทำนั้นของเดซี่เรย์ก็ได้แต่นึกขำในใจ เธอกลับมาเป็นเธอเสียที ก่อนหน้านี้ เธอเปลี่ยนไป เพราะการแต่งงานหลอก ๆ ของเขา จนกระทั่ง…เมื่อหลายคืนก่อน “วันนี้ฉันจะรอกลับพร้อมคุณค่ะ” “ไม่จำเป็น” “จำเป็นค่ะ” “เดซี่เรย์ ฉันต้องบอกเธออีกสักกี่ครั้งว่าอย่ามาล้ำเส้นฉัน” “ใครล้ำเส้นคะ แค่รอกลับบ้านด้วยเอง” แดเนียลถึงกับถอนหายใจออกมา เขาเหนื่อยเหลือเกินที่ต้องเถียงกับเธอ “เธอนี่…ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสินะ” “แน่นอนสิคะ” “แล้วก่อนหน้านี้เป็นอะไร ผีเข้า?” เดซี่เรย์ถึงกับผงะ เพราะเขาสังเกตุเธอด้วยน่ะสิ ถึงได้รู้ว่าก่อนหน้านี้มันไม่ใช่ตัวเธอเลย “ไม่ยักรู้ว่าคุณจะจำได้ด้วย ว่าฉันเคยเป็นแบบไหน” เดซี่เรย์พูดแล้วสบตาไปที่ดวงตาเข้มที่มองมาด้วยสายตาที่คมปราบ แต่แล้วดวงใจน้อย ๆ ของเดซี่เรย์ก็เริ่มสั่นขึ้นมา เมื่อสบตากับเขาแล้วพบว่าดวงตาที่เคยมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชา กลับแสดงความวูบไหวออกมา แม้จะเพียงเสี้ยววิก็ตาม “อยากพูดอะไรก็พูดเถอะ สำหรับฉันเรื่องของเธอมันไม่ได้สำคัญกับฉันขนาดนั้น” ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอได้ยินคำพูดพวกนี้คงรู้สึกเสียใจไปกับมันแล้ว แต่ไม่อีกต่อไปแล้ว เธอไม่เสียใจกับมันอีกแล้ว เพราะเธอมีสิ่งที่ต้องให้ความสนใจมากกว่า “ค่ะ ต่อไปนี้ฉันอยากทำอะไร พูดอะไรก็จะทำค่ะ” เขาอนุญาตเธออีกแล้ว ไม่รู้ว่าช่วงนี้เขายอมแพ้เธอมากไป หรือเพราะไม่ได้สนใจว่าเธอจะทำอะไรกันแน่ “เริ่มจากวันนี้ฉันจะรอกลับบ้านพร้อมกับคุณค่ะ” เดซี่เรย์พูดแล้วยิ้มออกมาราวกับว่าไม่ได้สนใจความไม่พอใจของเขา หรือคำพูดของเขาเลย “อยากทำอะไรก็ทำ ทำให้มันได้ตลอดแล้วกัน” สิ้นคำพูดร่างหนาก็ลุกออกจากโซฟาแล้วไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตนทันที โดยไม่ได้สนใจอะไรร่างบางอีกเลย เดซี่เรย์ได้แต่คิดว่า ช่างมันเถอะ ยังไงแผนของเธอก็คือการได้อยู่ในสายตาเขาเยอะ ๆ ให้เขาสนใตเธอขึ้นมาบ้างสักนิดก็ยังดี เพราะถ้าเขาสนใจเธอจึ้นมาสักนิด หรือรู้สึกสงสารเธอสักนิดคงจะยอมมีลูกกับเธอเองนั่นแหละ… หลายชั่วโมงต่อมาตอนนี้เดซี่เรย์ยังคงหนังไถมือถือไปมาด้วยความเบื่อหน่ายเต็มทน เพราะเธอนั่งเฉย ๆ มาหลายชั่วโมงแล้ว และเขาไม่ยอมกลับบ้านสักที ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ใกล้เวลาเลิกงานแล้ว แต่เขาไม่ขยับตัวสักนิด! “ฮ่าว~” คนตัวเล็กหาวออกมารอบที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจจะนับได้อีกต่อไปแล้ว แรก ๆ เธอก็ไม่ได้เบื่อสักเท่าไหร่เพราะนั่งคิดแผนอื่น ๆ ที่จะทำให้เขายอมมีลูกกับเธอให้ได้ แต่เมื่อสมองไม่อาจจะคิดแผนใดออกได้แล้ว เธอก็เริ่มเบื่อ ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น เรียกเอาสายตาของเดซี่เรย์หันไปมอง แต่สายตาของแดเนียลกลับมองไปที่เธอแทน ก่อนที่เขาจะส่ายหน้าไปมากับความดื้อของเธอที่ไม่ยอมกลับเสียที “อ่าว…เดซี่?” เมื่อดันเต้เข้ามาภายในห้องทำงานของพี่ชายก็ต้องตกใจเมื่อพบกับร่างบางที่กำลังมองไปทางที่เขาเข้ามาอยู่ “ไฮ~” ร่างบางโบกมือทักทายคนเข้ามาใหม่ด้วยท่าทีสดใสทันที เพราะอย่างน้อยก็มีคนให้พูดด้วยแล้ว ดันเต้ละสายตาจากเดซี่เรย์หันไปมองพี่ชายของตัวเองก่อนจะส่งสายตาที่สงสัยสุด ๆ ไปให้เขา “เดี๋ยวนี้พี่นิยมพกเมียมาทำงานแล้ว?” “เลิกถามเรื่องไร้สาระแล้วว่าธุระมา” แดเนียลไม่ตอบคำถามแต่สั่งให้เขาพูดธุระออกมาแทน ทำเอาเจ้าของเรื่องไร้สาระที่ว่ากลอกตามองบนด้วยความไม่พอใจ ในใจได้แต่ด่าทอเขาว่าทำไมถึงปากร้ายได้กับทุกคนขนาดนี้ โดยเฉพาะกับเธอที่บอบางขนาดนี้! “ไว้คุยกันนะเดซี่” ดันเต้ที่เห็นบรรยากาศไม่ค่อยดีจึงหันไปพูดกับร่างบางแล้วเดินตรงเข้าไปหาพี่ชายที่โต๊ะทำงานทันที ก่อนจะเริ่มพูดปรึกษาเรื่องงาน ที่เดซี่เรย์เองก็ไม่ได้เข้าใจ เธอจึงสนใจมือถือของตัวเองต่อ ผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาที ดันเต้หันกลับมาไปมิงร่างบางที่นั่งอยู่ที่โซฟา แต่ก็ต้องยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อร่างบางที่เคยนั่งหน้าเบื่อขณะนี้หลับไปเสียแล้ว “แปลกดีแฮะ” แดเนียลที่ได้ยินน้องชายเอ่ยพูดแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้นจากเอกสารมองตามสายตาของน้องชายไป ก็พบร่างบางฟุบหลับไปกับหมอนอิง “แปลกตรงไหน คนไม่เคยฟังเรื่องงานเป็นธรรมดาที่จะหลับสภาพนั้น” แดเนียลเอ่ยตอบแล้วหันกลับไปสนใจงานตรงหน้าต่อ “ผมไม่ได้หมายถึงเดซี่ ผมหมายถึงพี่” มือหนาที่กำลังเลื่อนเซนต์เอกสารอยู่ชะงักทันที ก่อนจะเงยหน้ามองหน้าน้องชายอีกครั้ง “ยังไง” คำถามของพี่ชายทำเอาดันเต้ถึงกับยกยิ้มออกมา “พี่ไม่รู้ตัวจริงดิ?” “เลิกอ้อมค้อมแล้วว่ามาสักที” “พี่เคยยอมให้ใครมานั่งเฝ้าพี่แบบนี้ด้วยหรือไง?”
บทล่าสุด
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 68 ไม่ง่ายอย่างที่คิด
เสียงดนตรีคลาสสิกยังคงบรรเลงคลอเบา ๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงหรู ผู้คนแต่งกายด้วยชุดราตรีราคาแพง เดินพูดคุยแลกเปลี่ยนนามบัตรและผลประโยชน์กันอย่างสง่างาม รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของแต่ละคนล้วนถูกสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ จนแทบแยกไม่ออกว่าใครจริงใจและใครกำลังสวมหน้ากากเดซี่เรย์เดินตามแดเนียลมาเงียบ ๆ แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้จับมือเธอไว้ แต่ฝีเท้าที่ยาวและรวดเร็วของเขาทำให้เธอต้องรีบเดินตามแทบไม่ทัน“คุณคะ…”หญิงสาวเรียกเบา ๆ แต่คนด้านหน้าไม่ตอบ เขายังคงเดินต่อ สีหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งจนจับอารมณ์ไม่ถูกเดซี่เรย์เม้มริมฝีปากอย่างสงสัย เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย แล้วทำไมจู่ ๆ เขาถึงดูอารมณ์เสียขึ้นมาแบบนี้เมื่อเดินมาถึงระเบียงด้านนอกของห้องจัดเลี้ยง เสียงดนตรีด้านในก็เบาลง เหลือเพียงสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านเบา ๆ พร้อมวิวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับแดเนียลหยุดเดินกระทันหันจนเดซี่เรย์ที่เดินตามมาเกือบชนแผ่นหลังกว้างของเขา แต่ยังโลคดีที่เธอชะงักฝีเท้าไว้ได้ทันเสียก่อน ไม่อย่างนั้น ใบหน้างามในค่ำคืนนี้คงปูดโปนไปเสียแล้ว“คุณ…”ยังไม่ทันพูดจบ แดเนียลก็หันกลับมาหาเธอ ดวงตาคมของเขาจ้องมองมาที่เธอนิ่ง
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 67 สายตา…
เซียวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ดวงตาคมยังคงจับจ้องไปยังคนทั้งสองไม่วางในขณะเดียวกัน แดเนียลก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน สายตาของชายหนุ่มเย็นชาและระแวดระวังมากกว่าปกติเขาไม่ชอบสายตาแบบนั้น สายตาของคนที่กำลังประเมินบางอย่าง และสิ่งที่เซียวกำลังประเมินอยู่ในตอนนี้… ก็คือเดซี่เรย์“คุณคะ?”เสียงหวานดังขึ้นข้างตัวทำให้แดเนียลดึงสายตากลับมา“อืม”“คุณมองใครอยู่เหรอคะ”เดซี่เรย์มองตามทิศทางสายตาของเขาอย่างสงสัย แต่ก่อนที่เธอจะหันไปเห็นว่าเป็นใคร แดเนียลก็ขยับตัวเข้ามาบดบังมุมมองของเธอเสียก่อน“ไม่มีอะไร”“ไม่มีอะไรจริงเหรอคะ”“อืม”หญิงสาวหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามต่อ เพราะในจังหวะนั้นเอง กลุ่มนักธุรกิจหลายคนก็เดินเข้ามาทักทายแดเนียลพอดี“คุณแดเนียล ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”“ยินดีที่ได้พบครับ”“ได้ข่าวว่าโปรเจกต์ล่าสุดประสบความสำเร็จมากทีเดียว”บทสนทนาทางธุรกิจเริ่มต้นขึ้นทันที เดซี่เรย์จึงถอยออกมายืนด้านหลังอย่างรู้งาน เธอยังไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้สักเท่าไหร่ แต่คิดว่าหน้าที่ของเลขาคือยืนอยู่ไม่ไกลเจ้านายมากนัก คอยช่วยเหลือเมื่อจำเป็น และไม่รบกวนการพูดคุย
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 66 น่าสนุกกว่าที่คิด
แสงไฟระย้าและคริสตัลนับร้อยดวงส่องประกายระยิบระยับอยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว เพดานสูงโปร่งถูกตกแต่งอย่างวิจิตรด้วยลวดลายสีทองอ่อนตัดกับผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มที่ทอดยาวลงมาจากด้านบน บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยกลุ่มนักธุรกิจ ผู้บริหาร และบุคคลมีชื่อเสียงที่กำลังยืนพูดคุยแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ทางธุรกิจกันอย่างเป็นกันเองเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบา ๆ ดังแทรกอยู่ท่ามกลางบทสนทนา เสิร์ฟพร้อมไวน์ราคาแพงและอาหารชั้นเลิศที่ถูกจัดวางอย่างสวยงามนี่ไม่ใช่งานเลี้ยงธรรมดา แต่เป็นงานรวมตัวของบุคคลระดับสูงที่มีอิทธิพลทั้งในและต่างประเทศและแน่นอน… ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปยังแขกคนสำคัญที่กำลังจะมาถึงประตูทางเข้าหลักถูกเปิดออกช้า ๆ บทสนทนาหลายจุดภายในงานเงียบลงอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบก้าวเข้ามาภายในงานด้วยท่วงท่าสงบนิ่งและสง่างาม ร่างสูงของแดเนียลโดดเด่นจนแทบไม่ต้องพยายามสร้างความสนใจเลยแม้แต่น้อยสูทสีดำเข้มขับให้ไหล่กว้างและรูปร่างสมส่วนของเขาดูทรงอำนาจมากขึ้น เนกไทสีเงินเข้มและนาฬิกาหรูบนข้อมือยิ่งเสริมภาพลักษณ์ของผู้ชายที่เกิดมาเพื่อยืนอยู่บน
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 65 ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง
การประชุมในครั้งนี้ยาวนานกว่าปกติเพราะกว่าจะเสร็จก็เย็นเสียแล้ว เมื่อแดเนียลออกมาจากห้องประชุม ก็พบว่าเดซี่เรย์ยังนั่งทำงานอยู่ที่เดิม แสงไฟสีอ่อนส่องลงบนใบหน้าหวานที่กำลังก้มอ่านเอกสารอยู่อย่างตั้งใจ ใบหน้าของร่างบางเผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าเล็กน้อยชายหนุ่มยืนมองเธออยู่พักหนึ่ง โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าถูกเขาแอบมองอยู่“งานยังไม่เสร็จ?”เสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อเขามองเธอจนพอใจแล้ว เดซี่เรย์เงยหน้าทันทีที่ได้ยินเสียงถามจากเขา“ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ”“อืม”“งั้นฉันขออีกสิบนาทีนะคะ งานใกล้เสร็จแล้วล่ะค่ะ”แดเนียลเหลือบมองกองเอกสารตรงหน้าร่างบาง ก่อนจะดึงแฟ้มในมือเธอออกไปเฉย ๆ“…”“กลับบ้าน”“แต่ฉันยังทำงานไม่เสร็จนะคะ”“พรุ่งนี้ค่อยมาทำ”“ไม่ได้ค่ะ ส่งคืนมานะคะ”“ทำไม”“ฉันเป็นพนักงานดีเด่นน่ะค่ะ”แดเนียลเงียบไปเพียงสองวินาที ก่อนจะตอบกลับเรียบ ๆ“ฉันเป็นเจ้าของบริษัท”“…”“และฉันสั่งให้เธอกลับบ้าน เดี๋ยวนี้”เดซี่เรย์อ้าปากค้างให้กับคำพูดของเขา เอาจริงดิ? เขาเล่นงี้เลยแล้วเธอจะเอาอะไรไปสู้ หนทางไหนก็สู้เขาไม่ได้เลยเถอะส่วนคนตัวสูงหลังพูดจบก็เดินนำออกไปแล้ว ราวกับไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เธอ
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 64 ยังไม่ชนะ
หลังจากจัดการเอกสารในห้องประชุมเสร็จ เดซี่เรย์ก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้า แค่คิดถึงสีหน้าของนีร่าเมื่อครู่ เธอก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมา บางทีการตอบกลับแบบสุภาพ ๆ แต่เจ็บแสบ อาจจะเป็นวิธีรับมืออีกฝ่ายที่ดีที่สุดก็ได้“อารมณ์ดีอะไรขนาดนั้น”เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาเดซี่เรย์สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อหันกลับไปก็พบว่าแดเนียลยืนอยู่ไม่ไกลนัก มือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงตามปกติ“เปล่าค่ะ”“โกหก”“…”“เธอกำลังยิ้มอยู่ เหมือนถูกใจอะไรบางอย่าง ทำไมไปแกล้งใครมาหรือไง”เดซี่เรย์กระแอมเบา ๆ เขาจับผิดอะไรเธอนักหนาก็ไม่รู้ ตั้งแต่ที่ไปเลือกชุดนั่นก็ด้วย เอาแต่หาเรื่องเธออยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน แถมเซ้นส์เขาก็ดันดีเสียด้วย“ฉันไม่ได้แกล้งใครนะคะ เห็นฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอคะ”“ก็รู้ ๆ กันอยู่”เดซี่เรย์ถึงกับอึ้งกับคำตอบของเขา เพราะคำตอบของเขาเหมือนกำลังบอกเธอเป็นคนที่ชอบแกล้งคนอื่นยังไงยังงั้นเลย“หมายความว่าไงคะ?”“ตามที่พูด”เดซี่เรย์เม้มปากแน่น พยายามกลั้นอารมณ์ขุนเคืองเอาไว้ แม้สีหน้าของเธอจะออกมาชัดเจนว่าไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก ส่วนแดเนียลก
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 63 ไม่ได้ดีแค่ปาก
บรรยากาศภายในรถดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากนั้น อย่างน้อยเดซี่เรย์ก็เลิกเงียบใส่เขา แม้ว่าจะยังตอบสั้น ๆ ใส่เขาอยู่บ้างก็ตามแดเนียลเหลือบมองคนข้างตัวเป็นระยะ ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเดซี่เรย์ก็เอาแต่มองวิวข้างทาง ทั้งที่ในหัวไม่ได้จดจ่อกับอะไรเลยคำพูดเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด“แต่เธอก็เป็นภรรยาฉันด้วย”ทั้งที่เป็นคำพูดธรรมดา ๆ ทั้งที่เขาหมายถึงสัญญาแต่งงานปลอม ๆ ของพวกเขา แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นแรงขนาดนั้นก็ไม่รู้มันไม่ควรเกิดขึ้น… เธอควรจะเลิกรู้สึกหวั่นไหวกับเขาไปได้ตั้งนานแล้ว… หรือเป็นเพราะเธอต้องทำให้เขาตกหลุมรักเธอกันแน่ บางทีคนที่ตกหลุมพลางความรักนี่ เห็นจะมีแต่เธอ…รถเคลื่อนเข้าสู่ลานจอดรถคอนโดหรูย่านกลางใจเมืองในช่วงเย็นพอดี ทันทีที่รถจอด เดซี่เรย์ก็รีบเปิดประตูลงไปก่อน เหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่าง หรือพูดให้ถูกก็คือ…หนีคนข้าง ๆ นั่นแหละแดเนียลมองตามแผ่นหลังบางที่เดินเร็วผิดปกติ ก่อนจะขมวดคิ้วน้อย ๆ“ไม่ได้โกรธเลยสินะ ยัยคนปากแข็ง”เขาพึมพำเบา ๆ แล้วเดินตามเธอเข้าไปด้านในอย่สงไม่ได้รีบร้อนอะไรหลังอาหารเย็นวันนั้น เดซี่เรย์พยายามทำตั
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 31 ถ้าต้องการ
ชายหนุ่มปริศนาสวมหมวกสีดำและสวมมาร์กปิดหน้าเดินกลับไปขึ้นรถก่อนจะกดส่งคลิปวิดีโอและรูปถ่ายส่งไปให้ใครบางคนที่ปลายทาง และไม่นานทางนั้นก็โทรกลับมา“ครับนาย”“ลูกสาวฉัน… แน่เหรอ?”เสียงปลายสายกรอกเสียงถามออกมาราวกับตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้เห็น ชายหนุ่มคนเดิมหยิบเอารูปถ่ายของหญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่รสนิยมการ
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 10 คำตัดสิน
คำพูดของน้องชายต่างพ่อแม่ทำเอาแดเนียลไปไม่เป็น มันเป็นแบบที่น้องเขาพูดจริง ๆ เขาไม่เคยปล่อยผ่านเวลามีคนมาล้ำเส้น แต่กับเธอ…“แล้วยังไง”“พี่ไม่ได้เกลียดเดซี่จริง ๆ หรอกใช่ไหม”คำถามต่อมายิ่งทำให้แดเนียลคิ้วขมวดกว่าเก่า เพราะเขาไม่เคยเกลียดเธอแต่แรก“ฉันเคยพูดหรือไงว่าเกลียดยัยนั่น”ดันเต้ส่ายหน้า“
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 8 อดีตคู่หมั้น
@บริษัทDNKBก๊อก ก๊อกสิ้นเสียงเคาะประตู เจ้าของเสียงเคาะก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของแดเนียลทันที ร่างบางโผล่ใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางค์ราคาแพงที่เพิ่งซื้อมาใหม่ยกเซ็ตเข้ามาภายในก่อนสายตาหวานกวาดมองไปทั่วห้องทำงานของสามีกำมะลอ แต่ก็ไร้สิ่งมีชีวิตอยู่ภายในห้อง“สงสัยมีประชุมมั
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 7 ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ
@คอนโดมิเดียมหรูใจกลางกรุง“เฮ้อ…เดซี่เรย์ให้ตายเถอะ”เสียงคำรามของแดเนียลนั้นกดต่ำราวกับว่าหากเขาระบายอารมณ์กับใครสักคนได้ เขาคงจะทำมันอย่างไม่ลังเลภาพตรงหน้าเขาคือ กระดาษแผ่นใหญ่เกือบเท่าผนังห้องถูกแปะอยู่บนผนังห้องตรงข้างประตูทางเข้า บนกระดาษแผ่นนั้นคือสัญญาของเธอและเขา และตอนนี้มันถูกขยายใหญ่จ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ยั่วรักคุณบอส
อักษรปรุงรัก76.9K viewsCLOSE FRIEND เพื่อนเล่นไม่เล่นเพื่อน
ACHICHI111.8K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์230.2K viewsรวมเรื่องสั้นซ่อนเสน่หา SS2
Chocolate lily 181.2K viewsเพลินพิศวาส
มนต์ศิขริน225 viewsไร้เดียงสาซ่อนร้าย
เย้ายวน31 viewsซัมเมอร์ร้อนคุณอาคลั่งรัก
จินต์พิชา320 viewsหย่าแล้วแต่ยังหลง อดีตสามีขออยู่ด้วย
อู่จิ่ว 549 views
