เข้าสู่ระบบแชร์
ตอนที่ 10 คำตัดสิน
วันที่เผยแพร่:
2026-04-17 20:33:22คำพูดของน้องชายต่างพ่อแม่ทำเอาแดเนียลไปไม่เป็น มันเป็นแบบที่น้องเขาพูดจริง ๆ เขาไม่เคยปล่อยผ่านเวลามีคนมาล้ำเส้น แต่กับเธอ…
“แล้วยังไง” “พี่ไม่ได้เกลียดเดซี่จริง ๆ หรอกใช่ไหม” คำถามต่อมายิ่งทำให้แดเนียลคิ้วขมวดกว่าเก่า เพราะเขาไม่เคยเกลียดเธอแต่แรก “ฉันเคยพูดหรือไงว่าเกลียดยัยนั่น” ดันเต้ส่ายหน้า “ไม่เคยพูด แต่การกระทำพี่มันพูด” แดเนียลถึงกับวางปากกาลงบนโต๊ะก่อนจะถอนหายใจออกมา เพราะทุกคนเอาแต่ตัดสินการกระทำของเขา “ถ้าฉันเกลียดยัยนั่นจริง ยัยนั่นตายไปแล้วนายก็รู้” คำพูดนี้ของพี่ชายทำเอาดันเต้พยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะหันไปมองร่างบางที่นอนนิ่งไม่ไหวติงใด ๆ “แล้ว…” “ทำงานสักที นายเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระ” แดเนียลที่ไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับผู้เป็นน้องก็รีบเบรกเอาไว้ทันที “แล้วเรื่องนั้นล่ะ? มันไม่ได้เกี่ยวกับเธอนะ” แดเนียลที่กลับไปสนใจเอกสารตรงหน้าถึงกับชะงักมือ นัยย์ตาวาวโรจน์ขึ้นมาทันควันเมื่อน้องชายเอ่ยถึงเรื่องที่เขาและน้องชายต่างก็รู้ดี “ไม่ใช่ตอนนี้ดันเต้ นายอย่าหาเรื่องใส่ตัว” ดวงตาคมปราบจ้องมองไปยังน้องชายเพื่อปรามเขา และทันทีที่ดันเต้สบตากับพี่ชายเขาก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที ทุกครั้งที่พวกเขาคุยเรื่องที่เกี่ยวกับการตายของพ่อแม่เขา สายตาของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องจะเปลี่ยนไปราวกับว่า หากเขารู้ว่าใครคือคนทำให้พ่อแม่เขาตาย ต่อให้คนนั้นเป็นญาติพี่น้อง แดเนียลคงตัดสินใจฆ่าได้อย่างไม่ลังเล “ผมแค่อยากเตือนสติพี่หน่อย ว่าเธอไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นด้วย อย่าใจร้ายกับเธอนักเลย” “นายสนใจแค่เรื่องตัวเองก็พอดันเต้ เรื่องของฉันนายไม่จำเป็นต้องยุ่ง” คำพูดของแดเนียลทำเอาดันเต้ถึงกับชะงักไป แม้พี่ชายจะเป็นคนที่ไม่ค่อยแคร์ความรู้สึกคนอื่นเท่าไหร่นัก แต่กับครอบครัวเขาจะละเว้นเสมอ แต่กับเรื่องนี้ เขาคงไม่คิดจะละเว้นใครทั้งนั้น @คอนโดหรูใจกลางเมือง “ฮ่าว~” ร่างบางที่ถูกปลุกให้กลับบ้านยามดึก หาววอด ๆ อยู่ในลิฟต์ ร่วมกับสามีกำมะลอที่ตอนนี้กำลังทำหน้าตาเขร่งขรึมอยู่ “คุณไม่ง่วงเลยเหรอ?” เดซี่เรย์เอ่ยถามเขาพลางนวดคลึงกึ่งกลางระหว่างคิ้วไปด้วย เพราะเธอหลับไปนานหลายชั่วโมงพอถูกปลุกขึ้นมาแบบนี้ ก็รู้สึกเวียนหัว “ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีก ฉันไม่ชอบให้ใครล้ำเส้นชีวิตของฉัน ถ้าเธอยังไม่คิดจะหยุด ฉันไม่รับประกันว่าเธอจะต้องโดนอะไรบ้าง” เดซี่เรย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับตาสว่างทันทีโดยอัตโนมัติ “ก็มีลูกกับฉันสิคะ ฉันจะไม่ไปยุ่งกับคุณอีกเลย” ในเมื่อเขายื่นคำขาด เธอเองก็มีข้อเสนอให้เขาเช่นกัน “เธอหม่กหมุ่นกับเรื่องไร้สาระมากไปจริง ๆ ด้วยสินะ ว่างมากหรือไง?” คราวนี้แดเนียลหมดความอดทนจริง ๆ เสียแล้ว เขาหันกลับไปสบตาเธอ มองดูร่างบางที่ตอนนี้ตื่นเต็มตาเสียแล้ว ติ้ง ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรออกมาอีก ประตูลิฟต์ก็เปิดออก คราวนี้เดซี่เรย์ไม่เป็นฝ่ายรอ เธอออกจากลิฟต์ทันที เพราะคิดว่าเรื่องนี้คงอีกยาวแน่หากต้องคุยกัน “ฉันแค่อยากมีลูก ทำไมคุณถึงให้กันไม่ได้คะ?” “การมีลูกมันเป็นปัญหาเดซี่เรย์ เธอกับฉันเราแต่งงานกันแบบไหนเธอก็รู้ และทำความเข้าใจไปแล้ว นี่ไง ไอ้กระดาษแผ่นโตนี่ เธออ่านซะสิ” แดเนียลพูดด้วยน้ำเสียงที่ติดดังเล็กน้อยก่อนจะชี้ไปที่กระดาษสัญญาแผ่นใหญ่ตรงผนังห้อง “แต่ไอ้สัญญานั่นมันไม่มีข้อไหนที่ห้ามฉันมีลูกนี่คะ!” คนตัวเล็กเริ่มขึ้นเสียง เพราะเขาเองก็เริ่มไม่พอใจเช่นกัน “เธอนี่… ไร้ยางอายเสียจริง” คำพูดนี้ของแดเนียลทำเอาเดซี่เรย์ถึงกับหน้าชา เพราะเขาไม่เคยด่าทอเธอถึงเพียงนี้มาก่อน “ฉันไม่สนค่ะ” แม้ปากจะยังสู้แต่เธอก็อดยอมรับไม่ได้ว่าเธอเองก็รู้สึกไปกับคำพูดนั้นของเขา “เดือนเดียว ถ้าเธอทำให้ฉันนอนกับเธอไม่ได้ ล้มเลิกแล้วกลับไปอยู่ในที่ของตัวเองซะ ฉันให้เธอได้แค่นี้ มากกว่านี้เราคงต้องคุยกันเรื่องสัญญาอีกรอบ” สิ้นคำคัดสินของปัญหานี้ ร่างหนาก็เดินเข้าห้องนอนไปทันที ทิ้งร่างบางให้จมอยู่กับคำพูดแย่ ๆ ของเขาตรงนั้นเพียงลำพัง “ไอ้คนบ้าอำนาจเอ้ย! ตอนเด็กฉันชอบนายไปได้ยังไง! ไอ้คนใจร้าย! ใจดำ ใจทราม! ไอ้บ้า!” คำด่าทอเหล่านั้นมีเพียงคนตัวเล็กเท่านั้นที่ได้ยิน เพราะมันดังไม่พอที่จะทำให้เจ้าของความโมโหนี้ของเดซี่เรย์ได้ยิน “ทนให้มันได้ตลอดละกัน! ไอ้บ้าเอ้ย!”
บทล่าสุด
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 68 ไม่ง่ายอย่างที่คิด
เสียงดนตรีคลาสสิกยังคงบรรเลงคลอเบา ๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงหรู ผู้คนแต่งกายด้วยชุดราตรีราคาแพง เดินพูดคุยแลกเปลี่ยนนามบัตรและผลประโยชน์กันอย่างสง่างาม รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของแต่ละคนล้วนถูกสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ จนแทบแยกไม่ออกว่าใครจริงใจและใครกำลังสวมหน้ากากเดซี่เรย์เดินตามแดเนียลมาเงียบ ๆ แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้จับมือเธอไว้ แต่ฝีเท้าที่ยาวและรวดเร็วของเขาทำให้เธอต้องรีบเดินตามแทบไม่ทัน“คุณคะ…”หญิงสาวเรียกเบา ๆ แต่คนด้านหน้าไม่ตอบ เขายังคงเดินต่อ สีหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งจนจับอารมณ์ไม่ถูกเดซี่เรย์เม้มริมฝีปากอย่างสงสัย เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย แล้วทำไมจู่ ๆ เขาถึงดูอารมณ์เสียขึ้นมาแบบนี้เมื่อเดินมาถึงระเบียงด้านนอกของห้องจัดเลี้ยง เสียงดนตรีด้านในก็เบาลง เหลือเพียงสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านเบา ๆ พร้อมวิวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับแดเนียลหยุดเดินกระทันหันจนเดซี่เรย์ที่เดินตามมาเกือบชนแผ่นหลังกว้างของเขา แต่ยังโลคดีที่เธอชะงักฝีเท้าไว้ได้ทันเสียก่อน ไม่อย่างนั้น ใบหน้างามในค่ำคืนนี้คงปูดโปนไปเสียแล้ว“คุณ…”ยังไม่ทันพูดจบ แดเนียลก็หันกลับมาหาเธอ ดวงตาคมของเขาจ้องมองมาที่เธอนิ่ง
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 67 สายตา…
เซียวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ดวงตาคมยังคงจับจ้องไปยังคนทั้งสองไม่วางในขณะเดียวกัน แดเนียลก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน สายตาของชายหนุ่มเย็นชาและระแวดระวังมากกว่าปกติเขาไม่ชอบสายตาแบบนั้น สายตาของคนที่กำลังประเมินบางอย่าง และสิ่งที่เซียวกำลังประเมินอยู่ในตอนนี้… ก็คือเดซี่เรย์“คุณคะ?”เสียงหวานดังขึ้นข้างตัวทำให้แดเนียลดึงสายตากลับมา“อืม”“คุณมองใครอยู่เหรอคะ”เดซี่เรย์มองตามทิศทางสายตาของเขาอย่างสงสัย แต่ก่อนที่เธอจะหันไปเห็นว่าเป็นใคร แดเนียลก็ขยับตัวเข้ามาบดบังมุมมองของเธอเสียก่อน“ไม่มีอะไร”“ไม่มีอะไรจริงเหรอคะ”“อืม”หญิงสาวหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามต่อ เพราะในจังหวะนั้นเอง กลุ่มนักธุรกิจหลายคนก็เดินเข้ามาทักทายแดเนียลพอดี“คุณแดเนียล ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”“ยินดีที่ได้พบครับ”“ได้ข่าวว่าโปรเจกต์ล่าสุดประสบความสำเร็จมากทีเดียว”บทสนทนาทางธุรกิจเริ่มต้นขึ้นทันที เดซี่เรย์จึงถอยออกมายืนด้านหลังอย่างรู้งาน เธอยังไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้สักเท่าไหร่ แต่คิดว่าหน้าที่ของเลขาคือยืนอยู่ไม่ไกลเจ้านายมากนัก คอยช่วยเหลือเมื่อจำเป็น และไม่รบกวนการพูดคุย
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 66 น่าสนุกกว่าที่คิด
แสงไฟระย้าและคริสตัลนับร้อยดวงส่องประกายระยิบระยับอยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว เพดานสูงโปร่งถูกตกแต่งอย่างวิจิตรด้วยลวดลายสีทองอ่อนตัดกับผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มที่ทอดยาวลงมาจากด้านบน บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยกลุ่มนักธุรกิจ ผู้บริหาร และบุคคลมีชื่อเสียงที่กำลังยืนพูดคุยแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ทางธุรกิจกันอย่างเป็นกันเองเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบา ๆ ดังแทรกอยู่ท่ามกลางบทสนทนา เสิร์ฟพร้อมไวน์ราคาแพงและอาหารชั้นเลิศที่ถูกจัดวางอย่างสวยงามนี่ไม่ใช่งานเลี้ยงธรรมดา แต่เป็นงานรวมตัวของบุคคลระดับสูงที่มีอิทธิพลทั้งในและต่างประเทศและแน่นอน… ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปยังแขกคนสำคัญที่กำลังจะมาถึงประตูทางเข้าหลักถูกเปิดออกช้า ๆ บทสนทนาหลายจุดภายในงานเงียบลงอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบก้าวเข้ามาภายในงานด้วยท่วงท่าสงบนิ่งและสง่างาม ร่างสูงของแดเนียลโดดเด่นจนแทบไม่ต้องพยายามสร้างความสนใจเลยแม้แต่น้อยสูทสีดำเข้มขับให้ไหล่กว้างและรูปร่างสมส่วนของเขาดูทรงอำนาจมากขึ้น เนกไทสีเงินเข้มและนาฬิกาหรูบนข้อมือยิ่งเสริมภาพลักษณ์ของผู้ชายที่เกิดมาเพื่อยืนอยู่บน
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 65 ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง
การประชุมในครั้งนี้ยาวนานกว่าปกติเพราะกว่าจะเสร็จก็เย็นเสียแล้ว เมื่อแดเนียลออกมาจากห้องประชุม ก็พบว่าเดซี่เรย์ยังนั่งทำงานอยู่ที่เดิม แสงไฟสีอ่อนส่องลงบนใบหน้าหวานที่กำลังก้มอ่านเอกสารอยู่อย่างตั้งใจ ใบหน้าของร่างบางเผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าเล็กน้อยชายหนุ่มยืนมองเธออยู่พักหนึ่ง โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าถูกเขาแอบมองอยู่“งานยังไม่เสร็จ?”เสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อเขามองเธอจนพอใจแล้ว เดซี่เรย์เงยหน้าทันทีที่ได้ยินเสียงถามจากเขา“ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ”“อืม”“งั้นฉันขออีกสิบนาทีนะคะ งานใกล้เสร็จแล้วล่ะค่ะ”แดเนียลเหลือบมองกองเอกสารตรงหน้าร่างบาง ก่อนจะดึงแฟ้มในมือเธอออกไปเฉย ๆ“…”“กลับบ้าน”“แต่ฉันยังทำงานไม่เสร็จนะคะ”“พรุ่งนี้ค่อยมาทำ”“ไม่ได้ค่ะ ส่งคืนมานะคะ”“ทำไม”“ฉันเป็นพนักงานดีเด่นน่ะค่ะ”แดเนียลเงียบไปเพียงสองวินาที ก่อนจะตอบกลับเรียบ ๆ“ฉันเป็นเจ้าของบริษัท”“…”“และฉันสั่งให้เธอกลับบ้าน เดี๋ยวนี้”เดซี่เรย์อ้าปากค้างให้กับคำพูดของเขา เอาจริงดิ? เขาเล่นงี้เลยแล้วเธอจะเอาอะไรไปสู้ หนทางไหนก็สู้เขาไม่ได้เลยเถอะส่วนคนตัวสูงหลังพูดจบก็เดินนำออกไปแล้ว ราวกับไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เธอ
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 64 ยังไม่ชนะ
หลังจากจัดการเอกสารในห้องประชุมเสร็จ เดซี่เรย์ก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้า แค่คิดถึงสีหน้าของนีร่าเมื่อครู่ เธอก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมา บางทีการตอบกลับแบบสุภาพ ๆ แต่เจ็บแสบ อาจจะเป็นวิธีรับมืออีกฝ่ายที่ดีที่สุดก็ได้“อารมณ์ดีอะไรขนาดนั้น”เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาเดซี่เรย์สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อหันกลับไปก็พบว่าแดเนียลยืนอยู่ไม่ไกลนัก มือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงตามปกติ“เปล่าค่ะ”“โกหก”“…”“เธอกำลังยิ้มอยู่ เหมือนถูกใจอะไรบางอย่าง ทำไมไปแกล้งใครมาหรือไง”เดซี่เรย์กระแอมเบา ๆ เขาจับผิดอะไรเธอนักหนาก็ไม่รู้ ตั้งแต่ที่ไปเลือกชุดนั่นก็ด้วย เอาแต่หาเรื่องเธออยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน แถมเซ้นส์เขาก็ดันดีเสียด้วย“ฉันไม่ได้แกล้งใครนะคะ เห็นฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอคะ”“ก็รู้ ๆ กันอยู่”เดซี่เรย์ถึงกับอึ้งกับคำตอบของเขา เพราะคำตอบของเขาเหมือนกำลังบอกเธอเป็นคนที่ชอบแกล้งคนอื่นยังไงยังงั้นเลย“หมายความว่าไงคะ?”“ตามที่พูด”เดซี่เรย์เม้มปากแน่น พยายามกลั้นอารมณ์ขุนเคืองเอาไว้ แม้สีหน้าของเธอจะออกมาชัดเจนว่าไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก ส่วนแดเนียลก
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 63 ไม่ได้ดีแค่ปาก
บรรยากาศภายในรถดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากนั้น อย่างน้อยเดซี่เรย์ก็เลิกเงียบใส่เขา แม้ว่าจะยังตอบสั้น ๆ ใส่เขาอยู่บ้างก็ตามแดเนียลเหลือบมองคนข้างตัวเป็นระยะ ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเดซี่เรย์ก็เอาแต่มองวิวข้างทาง ทั้งที่ในหัวไม่ได้จดจ่อกับอะไรเลยคำพูดเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด“แต่เธอก็เป็นภรรยาฉันด้วย”ทั้งที่เป็นคำพูดธรรมดา ๆ ทั้งที่เขาหมายถึงสัญญาแต่งงานปลอม ๆ ของพวกเขา แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นแรงขนาดนั้นก็ไม่รู้มันไม่ควรเกิดขึ้น… เธอควรจะเลิกรู้สึกหวั่นไหวกับเขาไปได้ตั้งนานแล้ว… หรือเป็นเพราะเธอต้องทำให้เขาตกหลุมรักเธอกันแน่ บางทีคนที่ตกหลุมพลางความรักนี่ เห็นจะมีแต่เธอ…รถเคลื่อนเข้าสู่ลานจอดรถคอนโดหรูย่านกลางใจเมืองในช่วงเย็นพอดี ทันทีที่รถจอด เดซี่เรย์ก็รีบเปิดประตูลงไปก่อน เหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่าง หรือพูดให้ถูกก็คือ…หนีคนข้าง ๆ นั่นแหละแดเนียลมองตามแผ่นหลังบางที่เดินเร็วผิดปกติ ก่อนจะขมวดคิ้วน้อย ๆ“ไม่ได้โกรธเลยสินะ ยัยคนปากแข็ง”เขาพึมพำเบา ๆ แล้วเดินตามเธอเข้าไปด้านในอย่สงไม่ได้รีบร้อนอะไรหลังอาหารเย็นวันนั้น เดซี่เรย์พยายามทำตั
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 5 อย่าล้ำเส้น
หลังจากที่เดซีเรย์จัดแจงตัวเองเสร็จเธอก็ตรงดิ่งไปที่บริษัทของแดเนียลทันที ทำเอาคนทั้งบริษัทงงว่าทำไมนายหญิงแห่ง DNKB Group ถึงมาที่นี่ได้“นายหญิง…วันนี้มาหาท่านประธานเองเลยเหรอคะ? แต่งตัวซะสวยเชียว”พนักงานต้อนรับด้านล่างเอ่นทักทายทันที เมื่อเห็นว่าเดซี่เรย์กำลังจะเดินไปที่ลิฟต์ตัวใหญ่ ก่อนจะเดินต
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 4 แผนล่ม
หลังจากที่เดซี่เรย์เลือกซื้อชุดนอนเสร็จก็แยกย้ายกับมีนาเพื่อกลับบ้านของตัวเองทันที “ดึกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย…”เดซี่เรย์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองก่อนจะบ่นอุบเบา ๆ สองวันแล้วที่เธอกลับดึก สามีกำมะลอของตนคงไม่พอใจแน่นอนติ๊ด…เมื่อลิฟต์มาจอดที่ชั้นของเธอก็พบว่าห้องทั้งห้องยังสว่างจ้าอยู่เลยทั้งที
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 3 ความกังวล
ในห้องประชุมชั้นสี่สิบสอง แดเนียลนั่งอยู่หัวโต๊ะ ฟังรายงานจากทีมการเงิน แต่สมองกลับคิดไปถึงเรื่องอื่นเสียอย่างนั้น‘ฉันแค่ขอโอกาสเดียว’เขากัดฟันแน่นเพราะปกติเขาไม่เคยคิดเรื่องอื่นเวลาที่กำลังประชุมแบบนี้ ยิ่งเป็นเรื่องของภรรยาปลอม ๆ ของเขายิ่งแล้วใหญ่สีหน้าที่ตึงเครียดของแดเนียล และนิ้วที่เอาแต่เ
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 2 เงื่อนไขที่ขอ
“พรุ่งนี้ค่อยคุย” เขาพูดออกมาแล้วลุกขึ้นยืน “ฉันยังมีงานต้องทำ”เขาเดินผ่านเธอไปโดยไม่มองหน้าของภรรยาของตัวเองสักนิด ปล่อยให้เดซี่เรย์ยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น มองตามเงาของเขาที่หายเข้าไปในห้องทำงาน ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงประตูปิดเบา ๆ ดังขึ้นดวงตางามมองนาฬิกาบนผนัง ยี่สิบเอ็ดนาฬิกาสิบห้านาทีสามปีท
บางทีคุณอาจจะชอบ
โทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี93.3K viewsพิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.7K viewsพิษรักคุณหมอ
เพียงเม็ดทราย130.5K viewsมรสุมรัก CEO ซาตาน
เกาะลอยน้ำ145.8K viewsเกิดใหม่ในยุค80ภรรยาลับของท่านนายพลจอมดุ
ปะหนัน234 viewsร้ายรักพันธะการ
ภัสสพิชชา70 viewsพ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา511 viewsหมอดิน
Nidchynoi50 views
