MasukShare
ตอนที่ 3 ความกังวล
Tanggal publikasi:
2026-04-13 14:06:10ในห้องประชุมชั้นสี่สิบสอง แดเนียลนั่งอยู่หัวโต๊ะ ฟังรายงานจากทีมการเงิน แต่สมองกลับคิดไปถึงเรื่องอื่นเสียอย่างนั้น
‘ฉันแค่ขอโอกาสเดียว’ เขากัดฟันแน่นเพราะปกติเขาไม่เคยคิดเรื่องอื่นเวลาที่กำลังประชุมแบบนี้ ยิ่งเป็นเรื่องของภรรยาปลอม ๆ ของเขายิ่งแล้วใหญ่ สีหน้าที่ตึงเครียดของแดเนียล และนิ้วที่เอาแต่เคาะโต๊ะตลอดเวลาของเขาถูกจ้องมองโดย ดันเต้ น้องชายลูกพี่ลูกน้องของแดเนียล เขาสังเกตุพี่ชายลูกของลุงมาสักพักแล้ว ท่าทีที่ดูตึงเครียดทั้งที่งานไม่ได้น่ากังวลอะไรเลยนั่นแหละที่กำลังทำให้ดันเต้สนใจ — หลังประชุมเสร็จ คนอื่นยังไม่ทันลุกออกจากห้อง ดันเต้ก็รีบเดินมานั่งข้าง ๆ พี่ชายของตัวเองทันที เพราะอดสงสัยไม่ได้ในสิ่งที่ตัวเองเห็น “พี่หน้าตึงผิดปกตินะวันนี้” เขาพูดเบา ๆ “คนที่บ้านทำให้เครียด?” “ไม่ใช่เรื่องของนาย” “อ๋าา~ งั้นสินะ” ดันเต้พยักหน้าช้า ๆ อย่างคนที่ชินชากับคำตอบของพี่ชายเสียแล้ว “แล้วทำไมนิ้วพี่ถึงเคาะโต๊ะตลอดทั้งชั่วโมงล่ะ? งานมันไม่ได้เครียดอะไรเลยนี่ แค่อธิบายผลประกอบการของบริษัทเองนี่” แดเนียลหยุดมือที่กำลังจะหยิบแฟ้มทันที เพราะน้องชายตัวดีดันจับได้อย่างง่ายดายเสียอย่างงั้น และเขาก็ดันไม่ชอบอะไรแบบนี้เสียด้วย หากเป็นคนอื่นเขาคงไล่ตะเพิดออกจากบริษัทไปแล้ว โชคดีที่ดันเต้เป็นน้องชายของเขา “ออกไปทำงานของนาย เลิกยุ่งเรื่องของคนอื่นเสียทีดันเต้” “ครับ ๆ ” ดันเต้ยักไหล่ ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินออกจากห้องไป แต่ขาเขายังไม่ทันได้ก้าวออกจากห้องไปดันเต้ก็หันกลับมาเสียก่อน “ในฐานะน้องชาย ผมขอเตือนว่าให้พี่รีบกลับไปง้อเมียดีกว่านะ ผมไม่อยากเห็นพี่มานั่งเสียใจทีหลังน่ะ” สิ้นเสียงเตือนของลูกพี่ลูกน้องชาย เขาก็ออกไปก่อนจะปิดประตูลง แดเนียลยืนอยู่กลางห้องประชุมที่ว่างเปล่า ก่อนจะนึกไปถึงคำพูดเมื่อครู่ของน้องชายของตัวเอง ‘ผมไม่อยากเห็นพี่มานั่งเสียใจทีหลังน่ะ’ เขาหยิบแฟ้มขึ้นมาแล้วก็วางมันลงที่เดิม ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นนวดคลึงขมับของตัวเองเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา “ไอ้น้องเวร” — @คอนโด “สรุปแกจะเอางั้นจริงดิ?” เสียงปลายสายเอ่ยถามออกมาอีกครั้งเมื่อฟังแผนของเพื่อนรักอย่างเดซี่เรย์จบ น้ำเสียงนั้นทั้งตกใจและแปลกใจไม่น้อย “จริงสิ ก็…มันมีแค่ทางนี้ที่นึกออกนี่นา” เดซี่เรย์พูดตอบเพื่อนไปพลาง เพ่งมองชุดนอนที่ตัวเองพอจะมีแบบวาบหวิวไปพลาง มือข้างหนึ่งถือมือถือคุยสายกับมีนายังเคร่งเครียด “ฉันไปซื้อชุดใหม่ดีไหม? แบบชุดนอนพวกนี้…ดูไม่ได้เลยอะ” “เอางั้นก็ได้เดี๋ยวฉันไปช่วยเลือก” เมื่อสองสาวตกลงกันได้แล้ว ทั้งคู่ก็นัดหมายสถานที่กันเบ็ดเสร็จก่อนที่เดซี่เรย์จะรีบคว้ากระเป๋าแล้วออกจากห้องไผอย่างเร่งรีบทันที ช่วงค่ำของวันเดียวกันแดเนียลกลับบ้านเร็วกว่าปกติในวันนี้ ใช่ว่างานของเขาน้อยเลยได้กลับเร็วแต่เพราะเขาไม่มีสมาธิที่จะทำงานต่อเลยคิดว่า กลับมาบ้านดีกว่า แต่พอกลับมาห้องกลับไร้แสงสว่างใด ๆ มีเพียงความเงียบและความมืดเท่านั้นที่ประจักษ์อยูาตรงหน้าเขาในตอนนี้ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของวันนี้ เพราะสองวันติดที่เขากลับมาแล้วไม่พบภรรยาปลอม ๆ ของตัวเองรอตนอยู่ “เดี๋ยวนี้ชัดจะเอาใหญ่แล้วนะ เดซี่เรย์…” แดเนียลพาดเสื้อสูทตัวนอกของตัวเองลงบนโซฟาหนาก่อนจะปลดเนกไทออกและพาดมันตามลงไปในจุดเดียวกัน เขาปลดนาฬิกาเรือนหรูราคาหลักล้านวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะพับแขนเสื้อขึ้นเพื่อระบายความอึดอัดที่มีอยู่เต็มประดา เมื่อปลดความอึดอัดของตัวเองจนสบายตัวแล้ว เขาก็จัดแจงเทวิสกี้สีอำพันที่ชอบใส่แก้วก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาโทรหาลูกน้องคนสนิท “ครับบอส” ไม่ทันที่เสียงรอสายจะได้ดังเป็นรอบที่สอง ปลายสายก็รับสายเขา “ขอพิกัดเดซี่เรย์ภายในห้านาที” เขากรอกเสียงสั่งลูกน้องก่อนจะกดวางสาย พลางกระดกวิสกี้ราคาแพงรวดเดียวหมดแก้วแล้วกลืนลงคออย่างชาญชำนาญ ก่อนจะหงุดหงิดไปมากกว่านี้ แดเนียลเดินไปที่ห้องนอนหวังจะเอาเสื้อผ้าเข้าไปเก็บเพื่อรอลูกน้องโทรกลับมา ยังไม่ทันได้ก้าวไปที่ห้องแต่งตัว สายตาคมของเขาก็เหลือบไปเห็นชุดนอนสีครีมผ้าฝ้ายของเดซี่เรย์ที่ถูกวางเรียงรายเต็มที่นอน คิ้วหนากระตุกทันที เพราะเขาไม่ชอบความไม่เรียบร้อย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ ้พราะชุดทั่งหมดนี้นมันคือ…ชุดนอน กริ๊ง…กริ๊ง… ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาเสียก่อน เมื่อเขากดรับสาย ลูกน้องคนสนิทก็เอ่ยรายงานทันที “นายหญิงอยู่ที่ห้างกับเพื่อนที่เป็นหมอ ขื่อมีนาครับ อยู่ในร้าน…เอ่อ…” ลูกน้องที่ถูกสั่งให้ไปตามหาพิกัดของเดซี่เรย์อึกอักที่จะตอบ ทำเอาคิ้วหนาของแดเนียลกระตุกรัวกว่าเดิมอีก “ร้านอะไร” เมื่อทนไม่ไหวกับท่าทางการตอบของลูกน้อง เขาจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจชัดเจน “ร้านชุดนอนที่…ค่อนข้าง…ชวนเสียวน่ะครับ” เมื่อได้คำตอบที่สงสัยแล้วเขาก็กดวางสายลูกน้องทันที ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อรู้เหตุผลที่ชุดนอนเหล่านี้ถูกวางทิ้งไว้แล้ว “เธอคิดจะทำอะไรกันแน่…เดซี่เรย์”
Bab terbaru
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 68 ไม่ง่ายอย่างที่คิด
เสียงดนตรีคลาสสิกยังคงบรรเลงคลอเบา ๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงหรู ผู้คนแต่งกายด้วยชุดราตรีราคาแพง เดินพูดคุยแลกเปลี่ยนนามบัตรและผลประโยชน์กันอย่างสง่างาม รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของแต่ละคนล้วนถูกสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ จนแทบแยกไม่ออกว่าใครจริงใจและใครกำลังสวมหน้ากากเดซี่เรย์เดินตามแดเนียลมาเงียบ ๆ แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้จับมือเธอไว้ แต่ฝีเท้าที่ยาวและรวดเร็วของเขาทำให้เธอต้องรีบเดินตามแทบไม่ทัน“คุณคะ…”หญิงสาวเรียกเบา ๆ แต่คนด้านหน้าไม่ตอบ เขายังคงเดินต่อ สีหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งจนจับอารมณ์ไม่ถูกเดซี่เรย์เม้มริมฝีปากอย่างสงสัย เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย แล้วทำไมจู่ ๆ เขาถึงดูอารมณ์เสียขึ้นมาแบบนี้เมื่อเดินมาถึงระเบียงด้านนอกของห้องจัดเลี้ยง เสียงดนตรีด้านในก็เบาลง เหลือเพียงสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านเบา ๆ พร้อมวิวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับแดเนียลหยุดเดินกระทันหันจนเดซี่เรย์ที่เดินตามมาเกือบชนแผ่นหลังกว้างของเขา แต่ยังโลคดีที่เธอชะงักฝีเท้าไว้ได้ทันเสียก่อน ไม่อย่างนั้น ใบหน้างามในค่ำคืนนี้คงปูดโปนไปเสียแล้ว“คุณ…”ยังไม่ทันพูดจบ แดเนียลก็หันกลับมาหาเธอ ดวงตาคมของเขาจ้องมองมาที่เธอนิ่ง
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 67 สายตา…
เซียวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ดวงตาคมยังคงจับจ้องไปยังคนทั้งสองไม่วางในขณะเดียวกัน แดเนียลก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน สายตาของชายหนุ่มเย็นชาและระแวดระวังมากกว่าปกติเขาไม่ชอบสายตาแบบนั้น สายตาของคนที่กำลังประเมินบางอย่าง และสิ่งที่เซียวกำลังประเมินอยู่ในตอนนี้… ก็คือเดซี่เรย์“คุณคะ?”เสียงหวานดังขึ้นข้างตัวทำให้แดเนียลดึงสายตากลับมา“อืม”“คุณมองใครอยู่เหรอคะ”เดซี่เรย์มองตามทิศทางสายตาของเขาอย่างสงสัย แต่ก่อนที่เธอจะหันไปเห็นว่าเป็นใคร แดเนียลก็ขยับตัวเข้ามาบดบังมุมมองของเธอเสียก่อน“ไม่มีอะไร”“ไม่มีอะไรจริงเหรอคะ”“อืม”หญิงสาวหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามต่อ เพราะในจังหวะนั้นเอง กลุ่มนักธุรกิจหลายคนก็เดินเข้ามาทักทายแดเนียลพอดี“คุณแดเนียล ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”“ยินดีที่ได้พบครับ”“ได้ข่าวว่าโปรเจกต์ล่าสุดประสบความสำเร็จมากทีเดียว”บทสนทนาทางธุรกิจเริ่มต้นขึ้นทันที เดซี่เรย์จึงถอยออกมายืนด้านหลังอย่างรู้งาน เธอยังไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้สักเท่าไหร่ แต่คิดว่าหน้าที่ของเลขาคือยืนอยู่ไม่ไกลเจ้านายมากนัก คอยช่วยเหลือเมื่อจำเป็น และไม่รบกวนการพูดคุย
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 66 น่าสนุกกว่าที่คิด
แสงไฟระย้าและคริสตัลนับร้อยดวงส่องประกายระยิบระยับอยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว เพดานสูงโปร่งถูกตกแต่งอย่างวิจิตรด้วยลวดลายสีทองอ่อนตัดกับผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มที่ทอดยาวลงมาจากด้านบน บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยกลุ่มนักธุรกิจ ผู้บริหาร และบุคคลมีชื่อเสียงที่กำลังยืนพูดคุยแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ทางธุรกิจกันอย่างเป็นกันเองเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบา ๆ ดังแทรกอยู่ท่ามกลางบทสนทนา เสิร์ฟพร้อมไวน์ราคาแพงและอาหารชั้นเลิศที่ถูกจัดวางอย่างสวยงามนี่ไม่ใช่งานเลี้ยงธรรมดา แต่เป็นงานรวมตัวของบุคคลระดับสูงที่มีอิทธิพลทั้งในและต่างประเทศและแน่นอน… ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปยังแขกคนสำคัญที่กำลังจะมาถึงประตูทางเข้าหลักถูกเปิดออกช้า ๆ บทสนทนาหลายจุดภายในงานเงียบลงอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบก้าวเข้ามาภายในงานด้วยท่วงท่าสงบนิ่งและสง่างาม ร่างสูงของแดเนียลโดดเด่นจนแทบไม่ต้องพยายามสร้างความสนใจเลยแม้แต่น้อยสูทสีดำเข้มขับให้ไหล่กว้างและรูปร่างสมส่วนของเขาดูทรงอำนาจมากขึ้น เนกไทสีเงินเข้มและนาฬิกาหรูบนข้อมือยิ่งเสริมภาพลักษณ์ของผู้ชายที่เกิดมาเพื่อยืนอยู่บน
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 65 ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง
การประชุมในครั้งนี้ยาวนานกว่าปกติเพราะกว่าจะเสร็จก็เย็นเสียแล้ว เมื่อแดเนียลออกมาจากห้องประชุม ก็พบว่าเดซี่เรย์ยังนั่งทำงานอยู่ที่เดิม แสงไฟสีอ่อนส่องลงบนใบหน้าหวานที่กำลังก้มอ่านเอกสารอยู่อย่างตั้งใจ ใบหน้าของร่างบางเผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าเล็กน้อยชายหนุ่มยืนมองเธออยู่พักหนึ่ง โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าถูกเขาแอบมองอยู่“งานยังไม่เสร็จ?”เสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อเขามองเธอจนพอใจแล้ว เดซี่เรย์เงยหน้าทันทีที่ได้ยินเสียงถามจากเขา“ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ”“อืม”“งั้นฉันขออีกสิบนาทีนะคะ งานใกล้เสร็จแล้วล่ะค่ะ”แดเนียลเหลือบมองกองเอกสารตรงหน้าร่างบาง ก่อนจะดึงแฟ้มในมือเธอออกไปเฉย ๆ“…”“กลับบ้าน”“แต่ฉันยังทำงานไม่เสร็จนะคะ”“พรุ่งนี้ค่อยมาทำ”“ไม่ได้ค่ะ ส่งคืนมานะคะ”“ทำไม”“ฉันเป็นพนักงานดีเด่นน่ะค่ะ”แดเนียลเงียบไปเพียงสองวินาที ก่อนจะตอบกลับเรียบ ๆ“ฉันเป็นเจ้าของบริษัท”“…”“และฉันสั่งให้เธอกลับบ้าน เดี๋ยวนี้”เดซี่เรย์อ้าปากค้างให้กับคำพูดของเขา เอาจริงดิ? เขาเล่นงี้เลยแล้วเธอจะเอาอะไรไปสู้ หนทางไหนก็สู้เขาไม่ได้เลยเถอะส่วนคนตัวสูงหลังพูดจบก็เดินนำออกไปแล้ว ราวกับไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เธอ
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 64 ยังไม่ชนะ
หลังจากจัดการเอกสารในห้องประชุมเสร็จ เดซี่เรย์ก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้า แค่คิดถึงสีหน้าของนีร่าเมื่อครู่ เธอก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมา บางทีการตอบกลับแบบสุภาพ ๆ แต่เจ็บแสบ อาจจะเป็นวิธีรับมืออีกฝ่ายที่ดีที่สุดก็ได้“อารมณ์ดีอะไรขนาดนั้น”เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาเดซี่เรย์สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อหันกลับไปก็พบว่าแดเนียลยืนอยู่ไม่ไกลนัก มือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงตามปกติ“เปล่าค่ะ”“โกหก”“…”“เธอกำลังยิ้มอยู่ เหมือนถูกใจอะไรบางอย่าง ทำไมไปแกล้งใครมาหรือไง”เดซี่เรย์กระแอมเบา ๆ เขาจับผิดอะไรเธอนักหนาก็ไม่รู้ ตั้งแต่ที่ไปเลือกชุดนั่นก็ด้วย เอาแต่หาเรื่องเธออยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน แถมเซ้นส์เขาก็ดันดีเสียด้วย“ฉันไม่ได้แกล้งใครนะคะ เห็นฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอคะ”“ก็รู้ ๆ กันอยู่”เดซี่เรย์ถึงกับอึ้งกับคำตอบของเขา เพราะคำตอบของเขาเหมือนกำลังบอกเธอเป็นคนที่ชอบแกล้งคนอื่นยังไงยังงั้นเลย“หมายความว่าไงคะ?”“ตามที่พูด”เดซี่เรย์เม้มปากแน่น พยายามกลั้นอารมณ์ขุนเคืองเอาไว้ แม้สีหน้าของเธอจะออกมาชัดเจนว่าไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก ส่วนแดเนียลก
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 63 ไม่ได้ดีแค่ปาก
บรรยากาศภายในรถดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากนั้น อย่างน้อยเดซี่เรย์ก็เลิกเงียบใส่เขา แม้ว่าจะยังตอบสั้น ๆ ใส่เขาอยู่บ้างก็ตามแดเนียลเหลือบมองคนข้างตัวเป็นระยะ ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเดซี่เรย์ก็เอาแต่มองวิวข้างทาง ทั้งที่ในหัวไม่ได้จดจ่อกับอะไรเลยคำพูดเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด“แต่เธอก็เป็นภรรยาฉันด้วย”ทั้งที่เป็นคำพูดธรรมดา ๆ ทั้งที่เขาหมายถึงสัญญาแต่งงานปลอม ๆ ของพวกเขา แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นแรงขนาดนั้นก็ไม่รู้มันไม่ควรเกิดขึ้น… เธอควรจะเลิกรู้สึกหวั่นไหวกับเขาไปได้ตั้งนานแล้ว… หรือเป็นเพราะเธอต้องทำให้เขาตกหลุมรักเธอกันแน่ บางทีคนที่ตกหลุมพลางความรักนี่ เห็นจะมีแต่เธอ…รถเคลื่อนเข้าสู่ลานจอดรถคอนโดหรูย่านกลางใจเมืองในช่วงเย็นพอดี ทันทีที่รถจอด เดซี่เรย์ก็รีบเปิดประตูลงไปก่อน เหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่าง หรือพูดให้ถูกก็คือ…หนีคนข้าง ๆ นั่นแหละแดเนียลมองตามแผ่นหลังบางที่เดินเร็วผิดปกติ ก่อนจะขมวดคิ้วน้อย ๆ“ไม่ได้โกรธเลยสินะ ยัยคนปากแข็ง”เขาพึมพำเบา ๆ แล้วเดินตามเธอเข้าไปด้านในอย่สงไม่ได้รีบร้อนอะไรหลังอาหารเย็นวันนั้น เดซี่เรย์พยายามทำตั
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 31 ถ้าต้องการ
ชายหนุ่มปริศนาสวมหมวกสีดำและสวมมาร์กปิดหน้าเดินกลับไปขึ้นรถก่อนจะกดส่งคลิปวิดีโอและรูปถ่ายส่งไปให้ใครบางคนที่ปลายทาง และไม่นานทางนั้นก็โทรกลับมา“ครับนาย”“ลูกสาวฉัน… แน่เหรอ?”เสียงปลายสายกรอกเสียงถามออกมาราวกับตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้เห็น ชายหนุ่มคนเดิมหยิบเอารูปถ่ายของหญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่รสนิยมการ
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 10 คำตัดสิน
คำพูดของน้องชายต่างพ่อแม่ทำเอาแดเนียลไปไม่เป็น มันเป็นแบบที่น้องเขาพูดจริง ๆ เขาไม่เคยปล่อยผ่านเวลามีคนมาล้ำเส้น แต่กับเธอ…“แล้วยังไง”“พี่ไม่ได้เกลียดเดซี่จริง ๆ หรอกใช่ไหม”คำถามต่อมายิ่งทำให้แดเนียลคิ้วขมวดกว่าเก่า เพราะเขาไม่เคยเกลียดเธอแต่แรก“ฉันเคยพูดหรือไงว่าเกลียดยัยนั่น”ดันเต้ส่ายหน้า“
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 9 ไม่ได้สำคัญ
เมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้นของแดเนียลร่างบางก็ลุกขึ้นจากหลังโต๊ะทันที เธอไม่ได้แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา นอกจากเดินไปที่โต๊ะกลางห้อง“นี่คงไม่จำเป็นแล้วเนอะ”เดซี่เรย์พูดก่อนจะหยิบถุงกล่องข้าวขึ้นมา แล้วเดินเอาไปทิ้งด้วยตัวเอง แดเนียลไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่มองการกระทำนั้นของเธอเท่านั้น“ทีหลังไม่ต้องทำมาอีก”
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 8 อดีตคู่หมั้น
@บริษัทDNKBก๊อก ก๊อกสิ้นเสียงเคาะประตู เจ้าของเสียงเคาะก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของแดเนียลทันที ร่างบางโผล่ใบหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางค์ราคาแพงที่เพิ่งซื้อมาใหม่ยกเซ็ตเข้ามาภายในก่อนสายตาหวานกวาดมองไปทั่วห้องทำงานของสามีกำมะลอ แต่ก็ไร้สิ่งมีชีวิตอยู่ภายในห้อง“สงสัยมีประชุมมั
Anda juga akan menyukai
ประธานร้ายพ่ายรักยัยเด็กเลี้ยง
ชีสเค้ก89149.3K Dibacaให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.2K DibacaGardener คนสวนชวนแซ่บ
กาสะลอง72.6K Dibacaรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด322.3K Dibacaอย่าเกลียดหนู
ผัดบวบ77 Dibacaเมียลับที่(ไม่)รัก
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่255 Dibacaรวมเรื่องสั้น NC แซ่บซี๊ด
สตอเบอรี่สีชมพู54 Dibacaพันธะสวาทหัวใจพลร่ม
ภัทรกร411 Dibaca
