Mag-log inShare
ตอนที่ 6 อย่าฝันเลย
Petsa ng paglalathala:
2026-04-14 02:12:06คนตัวเล็กกว่าถึงดับชะงักไปกับคำพูดนี้ของแดเนียล แต่เพียงเสี้ยววิเธอก็กลับมาทำหน้าได้ปกติ
“เอาสิคะ ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ามีข้อไหนที่ห้ามฉันทำข้าวมาให้คุณที่นี่” แดเนียลได้ยินแบบนั้นคิ้วหนาก็ย่นเข้าหากันกว่าเก่า เพราะเธอไม่เคยคิดจะต่อต้านเขาแบบนี้เลยสักครั้ง ล่าสุดที่ต่อต้านเขาแบบนี้ก็เมื่อตอนเธออายุได้เจ็ดขวบเท่านั้น “เดซี่เรย์ นี่เธอกำลังท้าทายฉันงั้นเหรอ?” น้ำเสียงของแดเนียลนั้นกดต่ำกว่าเดิม เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าดื้อดึงใส่ตน “ท้าทายเหรอคะ? ฉันเปล่าเลยค่ะ เห็นคุณอยากจะทำนี่คะ ฉันไม่อยากห้ามน่ะค่ะ” ยิ่งเธอพูดเขายิ่งโมโห ในใจของแดเนียลได้แต่เกิดความขุ่นเคือง เขาไม่ชอบคนมาวุ่นวายเวลาที่เขาทำงาน และแน่นอนโดยเฉพาะเธอคนนี้ ที่ไม่ยอมถอยให้เขาแม้แต่ก้าวเดียว “ความอดืนฉันมีขีดจำกัด ฉันขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย กลับไป” คำสั่งส่งท้ายของเขานั้นดูหนักแน่นและจริงจังกว่าครั้งไหน ๆ นั่นแสดงให้ร่างบางเห็นว่า เธอควรจะหยุดดื้อดึงใส่เขาได้แล้ว ไม่งั้นวันนี้เธอจะถูกโยนออกนอกห้องจริง ๆ “ฉันกลับก็ได้ คุณก็อย่าลืมทานนี่ด้วยนะคะ” ว่าจบเดซี่เรย์ก็คว้าเอากระเป๋าสุดหรูขึ้นมาสะพายเตรียมเดินออกไป และไม่ลืมที่จะบอกเขาเรื่องซุปที่เตรียมมา “เอากลับไป” ร่างบางที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับถอดหายใจออกมา เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ “ไม่กินก็ทิ้งไปเลยค่ะ!” สิ้นเสียงหวานปนเคืองร่างเล็กก็เดินสะบัดก้นออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้แดเนียลได้แต่ยินคลึงขมับกลางห้องทำงานของตัวเอง “สร้างแต่ปัญหาจริง ๆ” เขาพูดเท่านั้นก่อนจะคว้าเอาถุงผ้าที่มีกล่องซุปอยู่ด้านในก่อนจะโยนมันทิ้งลงถังขยะไปจริง ๆ อย่สงไม่คิดจะลังเลแม้แต่น้อย เขาเดินกลับมานั่งทำงานที่โต๊ะ แต่ยังไม่ทันได้เริ่มทำอะไร ภาพชุดที่ภรรยากำมะลอใส่มาในวันนี้ก็วกกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง แดเนียลถอนหายใจออกมาก่อนจะส่ายหน้าให้กับการกระทำไร้ความคิดของเดซี่เรย์เมียในสัญญาทันที เพราะเขาพอจะเดาได้แล้วว่าเธอกำลังจะทำอะไร “คิดจะเอาลูกมารั้งฉันงั้นสินะ เดซี่เรย์…หึ อย่าฝันเลย” — @โรงพยาบาลเอกชน “ฉันนะ อยากจะหยุมหัวเขาจริง ๆ นะมีนา! ทำมาเป็นขู่นั่นขู่นี่ เหอะ! วิเศษเหลือเกินนะไอ้สัญญาบ้าบอนั่นน่ะ!” เสียงหวานเล็กบ่นออกมาไม่หยุดตั้งแต่มาถึงที่ทำงานของเพื่อนสนิท ทำเอามีนาถึงกับส่ายหน้า เพราะเพื่อนรักมักจะทำแบบนี้อยู่เป็นประจำ ไม่พอใจแดเนียลก็มาบ่นให้เธอฟัง “เอาน่า แกยีงไม่ชินหรือไง? สองปีกว่าแล้ว” “ไม่ชิน! ที่ผ่านมาฉันยอมตลอด เพราะเห็นแก่เราเคยสนิทกันดีตอนเด็ก แต่ตอนนี้เขาจะไม่ได้สิทธิ์นั้นอีก!” “เอาจริงดิ? แกกล้าเหรอ?” มีนาเท้าคางมองเพื่อนรักอย่างนึกเอ็นดู เพราะเห็นพูดแบบนี้มาหลายต่อหลายครั้ง แจ่สุดท้ายก็หงอกลับมาบ่นให้เธอฟังเหมือนเดิม “กล้า! เพื่อลูกฉันในอนาคต!” มีนาขำออกมาเล็กน้อย ขนาดไม่ชอบเขาแท้ ๆ แต่ดันอยากให้เขาเป็นพ่อของลูกซะงั้น… “แกไม่ต้องมาขำเลยนะ ไหนว่าจะช่วยกัน ไหงมาลดทอนความมั่นใจล่ะ?!” มีนาที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบหุบยิ้มทันที เมื่อเพื่อนสาวเริ่มเอนเอียงมาวีนเธอด้วยแล้ว “ก็ช่วยอยู่นี่ไง~ เอาน่าเดซี่ คิดถึงลูกเอาไว้ แกทำได้!” เดซี่เรย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็กอดอกถอนหายใจออกมาเสียเฮือกใหญ่ เพราะเธอเองก็ไม่ำด้มัานใจแผนอ่อยเขาเสียเท่าไหร่ “คิดเรื่องนี้ก็เครียดเหมือนกันนะ วันนี้ฉันลองแต่งตัวเลียนแบบคุณนีร่าดูแล้วแท้ ๆ ยังไม่เห็นเขาจะสนใจเลย” มีนามองดูการแต่งตัวของเพื่อนแล้วก็ได้แต่หนักใจ เพราะปกติเดซี่เรย์ไม่ใช่คนที่มักจะแต่งตัวโชว์เนื้อกนังขนาดนี้ “แกจะไปเลียนแบบยัยนั่นเพื่อ? แกเป็นตัวของตัวเองดีกว่าเชื่อฉัน” เมื่อได้ฟังคำแนะนำจากเพื่อนรัก เดซี่เรย์ก็ถึงกับถอนหายใจออกมา ก็เขาไม่ชอบแบบเธอ ต่อให้เธอจะเป็นตัวเองมากแค่ไหน เขาก็คงไม่ชอบ “ถ้างั้นฉันคงหมดหวังเพราะเขาคงไม่แยแสฉันอะ ก็แต่งแบบนี้มาตลอด” เป๊าะ! “โอ้ย! มีนาแกดีดหน้าผากฉันทำไมเนี่ย!” เมื่อโดนเพื่อนรักดีดหน้าผากก็ร้องโอดโอยขึ้นมาทันที “ฉันแค่อยากให้แกปรับการแต่งตัวให้มันดูสวย น่ามองมากขึ้น ไม่ได้ให้แต่งตัวจืดชืดเหมือนเดิมย่ะ!” “แกแนะนำกันหรือด่ากันเอาดี ๆ” “ก็ทั้งสองนั่นแหละ! แกช่วยดูแลตัวเองให้มันสมกับใบหน้าสวย ๆ นั่นทีเถอะ รู้ว่าแกแต่งตัวตามแม่ในแบบที่แกจำได้…แต่แกอย่าลืมนะ ว่าแกไม่ใช่แม่ของแก…” เมื่อมีนาพูดถึงแม่ที่เสรยชีวิตไปแล้วของเดซี่เรย์ เธอก็ถึงกับชะงัก ไม่แปลกที่มีนาจะรู้เรื่องนี้เพราะเธอเคยเล่าให้มีนาฟังว่าการที่เธอแต่งตัวแบบนี้ก็เพราะเธอคิดถึงแม่ของเธอที่เสียไปเมื่อหลายสิบปีก่อน “แก…โกรธปะ ขอโทษนะที่พูดถึงคุณแม่ของแก แต่…มันอดไม่ได้ที่จะพูดจริง ๆ” มีนาที่เห็นเพื่อนเงียบไปก็นึกเป็นห่วงกลัวตนจะทำให้เพื่อนเสียใจ “ไม่หรอก…มันคงถึงเวลาที่ฉันจะต้องเป็นตัวของฉันเองจริง ๆ แล้วล่ะ…เพื่อลูกของฉันเหมือนกัน!”
Pinakabagong kabanata
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 68 ไม่ง่ายอย่างที่คิด
เสียงดนตรีคลาสสิกยังคงบรรเลงคลอเบา ๆ ภายในห้องจัดเลี้ยงหรู ผู้คนแต่งกายด้วยชุดราตรีราคาแพง เดินพูดคุยแลกเปลี่ยนนามบัตรและผลประโยชน์กันอย่างสง่างาม รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของแต่ละคนล้วนถูกสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ จนแทบแยกไม่ออกว่าใครจริงใจและใครกำลังสวมหน้ากากเดซี่เรย์เดินตามแดเนียลมาเงียบ ๆ แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้จับมือเธอไว้ แต่ฝีเท้าที่ยาวและรวดเร็วของเขาทำให้เธอต้องรีบเดินตามแทบไม่ทัน“คุณคะ…”หญิงสาวเรียกเบา ๆ แต่คนด้านหน้าไม่ตอบ เขายังคงเดินต่อ สีหน้าหล่อเหลาเรียบนิ่งจนจับอารมณ์ไม่ถูกเดซี่เรย์เม้มริมฝีปากอย่างสงสัย เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย แล้วทำไมจู่ ๆ เขาถึงดูอารมณ์เสียขึ้นมาแบบนี้เมื่อเดินมาถึงระเบียงด้านนอกของห้องจัดเลี้ยง เสียงดนตรีด้านในก็เบาลง เหลือเพียงสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านเบา ๆ พร้อมวิวเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับแดเนียลหยุดเดินกระทันหันจนเดซี่เรย์ที่เดินตามมาเกือบชนแผ่นหลังกว้างของเขา แต่ยังโลคดีที่เธอชะงักฝีเท้าไว้ได้ทันเสียก่อน ไม่อย่างนั้น ใบหน้างามในค่ำคืนนี้คงปูดโปนไปเสียแล้ว“คุณ…”ยังไม่ทันพูดจบ แดเนียลก็หันกลับมาหาเธอ ดวงตาคมของเขาจ้องมองมาที่เธอนิ่ง
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 67 สายตา…
เซียวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ดวงตาคมยังคงจับจ้องไปยังคนทั้งสองไม่วางในขณะเดียวกัน แดเนียลก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน สายตาของชายหนุ่มเย็นชาและระแวดระวังมากกว่าปกติเขาไม่ชอบสายตาแบบนั้น สายตาของคนที่กำลังประเมินบางอย่าง และสิ่งที่เซียวกำลังประเมินอยู่ในตอนนี้… ก็คือเดซี่เรย์“คุณคะ?”เสียงหวานดังขึ้นข้างตัวทำให้แดเนียลดึงสายตากลับมา“อืม”“คุณมองใครอยู่เหรอคะ”เดซี่เรย์มองตามทิศทางสายตาของเขาอย่างสงสัย แต่ก่อนที่เธอจะหันไปเห็นว่าเป็นใคร แดเนียลก็ขยับตัวเข้ามาบดบังมุมมองของเธอเสียก่อน“ไม่มีอะไร”“ไม่มีอะไรจริงเหรอคะ”“อืม”หญิงสาวหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามต่อ เพราะในจังหวะนั้นเอง กลุ่มนักธุรกิจหลายคนก็เดินเข้ามาทักทายแดเนียลพอดี“คุณแดเนียล ไม่เจอกันนานเลยนะครับ”“ยินดีที่ได้พบครับ”“ได้ข่าวว่าโปรเจกต์ล่าสุดประสบความสำเร็จมากทีเดียว”บทสนทนาทางธุรกิจเริ่มต้นขึ้นทันที เดซี่เรย์จึงถอยออกมายืนด้านหลังอย่างรู้งาน เธอยังไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์แบบนี้สักเท่าไหร่ แต่คิดว่าหน้าที่ของเลขาคือยืนอยู่ไม่ไกลเจ้านายมากนัก คอยช่วยเหลือเมื่อจำเป็น และไม่รบกวนการพูดคุย
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 66 น่าสนุกกว่าที่คิด
แสงไฟระย้าและคริสตัลนับร้อยดวงส่องประกายระยิบระยับอยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว เพดานสูงโปร่งถูกตกแต่งอย่างวิจิตรด้วยลวดลายสีทองอ่อนตัดกับผ้าม่านกำมะหยี่สีเข้มที่ทอดยาวลงมาจากด้านบน บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยกลุ่มนักธุรกิจ ผู้บริหาร และบุคคลมีชื่อเสียงที่กำลังยืนพูดคุยแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ทางธุรกิจกันอย่างเป็นกันเองเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบา ๆ ดังแทรกอยู่ท่ามกลางบทสนทนา เสิร์ฟพร้อมไวน์ราคาแพงและอาหารชั้นเลิศที่ถูกจัดวางอย่างสวยงามนี่ไม่ใช่งานเลี้ยงธรรมดา แต่เป็นงานรวมตัวของบุคคลระดับสูงที่มีอิทธิพลทั้งในและต่างประเทศและแน่นอน… ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปยังแขกคนสำคัญที่กำลังจะมาถึงประตูทางเข้าหลักถูกเปิดออกช้า ๆ บทสนทนาหลายจุดภายในงานเงียบลงอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบก้าวเข้ามาภายในงานด้วยท่วงท่าสงบนิ่งและสง่างาม ร่างสูงของแดเนียลโดดเด่นจนแทบไม่ต้องพยายามสร้างความสนใจเลยแม้แต่น้อยสูทสีดำเข้มขับให้ไหล่กว้างและรูปร่างสมส่วนของเขาดูทรงอำนาจมากขึ้น เนกไทสีเงินเข้มและนาฬิกาหรูบนข้อมือยิ่งเสริมภาพลักษณ์ของผู้ชายที่เกิดมาเพื่อยืนอยู่บน
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 65 ไม่ยอมให้ใครแตะต้อง
การประชุมในครั้งนี้ยาวนานกว่าปกติเพราะกว่าจะเสร็จก็เย็นเสียแล้ว เมื่อแดเนียลออกมาจากห้องประชุม ก็พบว่าเดซี่เรย์ยังนั่งทำงานอยู่ที่เดิม แสงไฟสีอ่อนส่องลงบนใบหน้าหวานที่กำลังก้มอ่านเอกสารอยู่อย่างตั้งใจ ใบหน้าของร่างบางเผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าเล็กน้อยชายหนุ่มยืนมองเธออยู่พักหนึ่ง โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่าถูกเขาแอบมองอยู่“งานยังไม่เสร็จ?”เสียงทุ้มดังขึ้นเมื่อเขามองเธอจนพอใจแล้ว เดซี่เรย์เงยหน้าทันทีที่ได้ยินเสียงถามจากเขา“ประชุมเสร็จแล้วเหรอคะ”“อืม”“งั้นฉันขออีกสิบนาทีนะคะ งานใกล้เสร็จแล้วล่ะค่ะ”แดเนียลเหลือบมองกองเอกสารตรงหน้าร่างบาง ก่อนจะดึงแฟ้มในมือเธอออกไปเฉย ๆ“…”“กลับบ้าน”“แต่ฉันยังทำงานไม่เสร็จนะคะ”“พรุ่งนี้ค่อยมาทำ”“ไม่ได้ค่ะ ส่งคืนมานะคะ”“ทำไม”“ฉันเป็นพนักงานดีเด่นน่ะค่ะ”แดเนียลเงียบไปเพียงสองวินาที ก่อนจะตอบกลับเรียบ ๆ“ฉันเป็นเจ้าของบริษัท”“…”“และฉันสั่งให้เธอกลับบ้าน เดี๋ยวนี้”เดซี่เรย์อ้าปากค้างให้กับคำพูดของเขา เอาจริงดิ? เขาเล่นงี้เลยแล้วเธอจะเอาอะไรไปสู้ หนทางไหนก็สู้เขาไม่ได้เลยเถอะส่วนคนตัวสูงหลังพูดจบก็เดินนำออกไปแล้ว ราวกับไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เธอ
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 64 ยังไม่ชนะ
หลังจากจัดการเอกสารในห้องประชุมเสร็จ เดซี่เรย์ก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้า แค่คิดถึงสีหน้าของนีร่าเมื่อครู่ เธอก็แทบจะหลุดหัวเราะออกมา บางทีการตอบกลับแบบสุภาพ ๆ แต่เจ็บแสบ อาจจะเป็นวิธีรับมืออีกฝ่ายที่ดีที่สุดก็ได้“อารมณ์ดีอะไรขนาดนั้น”เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาเดซี่เรย์สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อหันกลับไปก็พบว่าแดเนียลยืนอยู่ไม่ไกลนัก มือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร ส่วนอีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงตามปกติ“เปล่าค่ะ”“โกหก”“…”“เธอกำลังยิ้มอยู่ เหมือนถูกใจอะไรบางอย่าง ทำไมไปแกล้งใครมาหรือไง”เดซี่เรย์กระแอมเบา ๆ เขาจับผิดอะไรเธอนักหนาก็ไม่รู้ ตั้งแต่ที่ไปเลือกชุดนั่นก็ด้วย เอาแต่หาเรื่องเธออยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน แถมเซ้นส์เขาก็ดันดีเสียด้วย“ฉันไม่ได้แกล้งใครนะคะ เห็นฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอคะ”“ก็รู้ ๆ กันอยู่”เดซี่เรย์ถึงกับอึ้งกับคำตอบของเขา เพราะคำตอบของเขาเหมือนกำลังบอกเธอเป็นคนที่ชอบแกล้งคนอื่นยังไงยังงั้นเลย“หมายความว่าไงคะ?”“ตามที่พูด”เดซี่เรย์เม้มปากแน่น พยายามกลั้นอารมณ์ขุนเคืองเอาไว้ แม้สีหน้าของเธอจะออกมาชัดเจนว่าไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก ส่วนแดเนียลก
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 63 ไม่ได้ดีแค่ปาก
บรรยากาศภายในรถดีขึ้นเล็กน้อยหลังจากนั้น อย่างน้อยเดซี่เรย์ก็เลิกเงียบใส่เขา แม้ว่าจะยังตอบสั้น ๆ ใส่เขาอยู่บ้างก็ตามแดเนียลเหลือบมองคนข้างตัวเป็นระยะ ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเดซี่เรย์ก็เอาแต่มองวิวข้างทาง ทั้งที่ในหัวไม่ได้จดจ่อกับอะไรเลยคำพูดเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด“แต่เธอก็เป็นภรรยาฉันด้วย”ทั้งที่เป็นคำพูดธรรมดา ๆ ทั้งที่เขาหมายถึงสัญญาแต่งงานปลอม ๆ ของพวกเขา แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นแรงขนาดนั้นก็ไม่รู้มันไม่ควรเกิดขึ้น… เธอควรจะเลิกรู้สึกหวั่นไหวกับเขาไปได้ตั้งนานแล้ว… หรือเป็นเพราะเธอต้องทำให้เขาตกหลุมรักเธอกันแน่ บางทีคนที่ตกหลุมพลางความรักนี่ เห็นจะมีแต่เธอ…รถเคลื่อนเข้าสู่ลานจอดรถคอนโดหรูย่านกลางใจเมืองในช่วงเย็นพอดี ทันทีที่รถจอด เดซี่เรย์ก็รีบเปิดประตูลงไปก่อน เหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่าง หรือพูดให้ถูกก็คือ…หนีคนข้าง ๆ นั่นแหละแดเนียลมองตามแผ่นหลังบางที่เดินเร็วผิดปกติ ก่อนจะขมวดคิ้วน้อย ๆ“ไม่ได้โกรธเลยสินะ ยัยคนปากแข็ง”เขาพึมพำเบา ๆ แล้วเดินตามเธอเข้าไปด้านในอย่สงไม่ได้รีบร้อนอะไรหลังอาหารเย็นวันนั้น เดซี่เรย์พยายามทำตั
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 31 ถ้าต้องการ
ชายหนุ่มปริศนาสวมหมวกสีดำและสวมมาร์กปิดหน้าเดินกลับไปขึ้นรถก่อนจะกดส่งคลิปวิดีโอและรูปถ่ายส่งไปให้ใครบางคนที่ปลายทาง และไม่นานทางนั้นก็โทรกลับมา“ครับนาย”“ลูกสาวฉัน… แน่เหรอ?”เสียงปลายสายกรอกเสียงถามออกมาราวกับตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้เห็น ชายหนุ่มคนเดิมหยิบเอารูปถ่ายของหญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่รสนิยมการ
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 10 คำตัดสิน
คำพูดของน้องชายต่างพ่อแม่ทำเอาแดเนียลไปไม่เป็น มันเป็นแบบที่น้องเขาพูดจริง ๆ เขาไม่เคยปล่อยผ่านเวลามีคนมาล้ำเส้น แต่กับเธอ…“แล้วยังไง”“พี่ไม่ได้เกลียดเดซี่จริง ๆ หรอกใช่ไหม”คำถามต่อมายิ่งทำให้แดเนียลคิ้วขมวดกว่าเก่า เพราะเขาไม่เคยเกลียดเธอแต่แรก“ฉันเคยพูดหรือไงว่าเกลียดยัยนั่น”ดันเต้ส่ายหน้า“
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 2 เงื่อนไขที่ขอ
“พรุ่งนี้ค่อยคุย” เขาพูดออกมาแล้วลุกขึ้นยืน “ฉันยังมีงานต้องทำ”เขาเดินผ่านเธอไปโดยไม่มองหน้าของภรรยาของตัวเองสักนิด ปล่อยให้เดซี่เรย์ยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น มองตามเงาของเขาที่หายเข้าไปในห้องทำงาน ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงประตูปิดเบา ๆ ดังขึ้นดวงตางามมองนาฬิกาบนผนัง ยี่สิบเอ็ดนาฬิกาสิบห้านาทีสามปีท
ท่านประทานคะ เมียกำมะลอขอมีลูก ตอนที่ 1 ข่าวที่ไม่อยากได้ยิน
เสียงนาฬิกาบนผนังห้องตรวจเดินเชื่องช้าราวกับตั้งใจติ๊ก… ติ๊ก… ติ๊ก…เดซี่เรย์จ้องมันโดยไม่รู้ตัว สายตาไม่ได้มองเข็มที่หมุนอยู่จริงๆ แต่มองทะลุผ่านไปยังอะไรสักอย่างที่ไม่มีอยู่ที่นั่น หูได้ยินเสียงมีนาพูด แต่สมองประมวลผลได้เพียงครึ่งเดียว“…รังไข่ทำงานผิดปกติมาสักระยะหนึ่งแล้วนะเดซี่” เสียงเพื่อนสน
Maaari mong magustuhan
เจ้าสาว ผู้แสนเลอค่า ผู้น่าสงสาร ของ ท่านเทรมอนต์
สาวน้อยสุดจี๊ด127.0K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว378.4K viewsคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์229.3K viewsสุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ
กิตติรวิชญ์82.6K viewsเพลิงแค้นเจ้าสาวผิดตัว [Love Drama 18+]
มนต์ศิขริน327 viewsบ่วงรักรอยบาป [NC-20+]
พลับพลึงดำ421 viewsHeart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ
มุนดัล105 viewsเถื่อนรักเจ้าสาวริมทาง
คุณธิดา34 views
