LOGINShare
บทที่ 75 วันพิพากษา
publish date:
2026-11-05 22:36:48ดวงตาของประชาชนนับพันเบิกกว้าง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าของพวกเขาทุกคนแดงก่ำไปด้วยโทสะที่เดือ
Latest chapter
ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ บทที่ 77 โหยหา
เสียงตะโกนลั่นของพ่อบ้านหวังดังทะลุเข้ามาถึงในเรือนอันหนิงน้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความตื่นเต้นและร้อนรนสุดขีด“ท่านแม่ทัพ…ท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว เร่งไปเตรียมน้ำอุ่นและอาหารเร็วเข้า”สรรพเสียงที่ดังกึกก้องปลุกให้คนที่กำลังหลับสนิทสะดุ้งสุดตัวหวังอวี้หลานงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง ดวงตาที่ยังคงฉ่ำปรือด้วยความง่วงงุนกะพริบถี่ๆ สมองของนางยังประมวลผลได้ไม่เต็มที่นัก นางได้ยินเพียงคำว่า ‘ท่านแม่ทัพ’ แว่วเข้ามาในโสตประสาท‘ท่านพี่? ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ? แต่ นี่มันเพิ่งจะเลยเที่ยงคืนมาไม่นานไม่ใช่หรืออย่างไร’ร่างอรชรผุดลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความรีบร้อน ด้วยความที่ยังสะลึมสะลือและเพิ่งตื่นจากการหลับลึก นางจึงลืมที่จะหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมทับ เรือนร่างเย้ายวนในยามนี้จึงถูกห่อหุ้มไว้เพียงชุดผ้าไหมเนื้อบางเบาสีขาวบริสุทธิ์เท่านั้นนางก้าวเท้าเปลือยเปล่าลงบนพื้นไม้กระดานที่ปูพรมขนสัตว์ หวังจะเดินไปแอบฟังที่ประตูเพื่อให้แน่ใจ แต่สองเท้ายังก้าวไปไม่ถึงครึ่งทาง บานประตูไม้ก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรง
ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ บทที่ 76 ท่านกลับมาแล้ว
“ตอนแรกก็ใช่ ข้ายอมรับว่าตอนที่รู้ข่าวว่าเสด็จพ่อส่งบุตรีของหวังจงหมิงไปให้เจ้า ข้าโกรธและเป็นห่วงเจ้าแทบแย่ คิดว่าเจ้าต้องรับงูเห่าไปเลี้ยงไว้ในจวนเสียแล้ว”องค์รัชทายาทหัวเราะเบาๆ“แต่ใครจะไปคิดเล่าว่า ลูกสาวของตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นั้น จะกลับกลายเป็นสตรีที่ชาญฉลาด เด็ดเดี่ยว และมีคุณธรรมยิ่งกว่าบิดาของตนหลายเท่านัก ขนาดยอมแลกชีวิต ช่างเป็นสตรีที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า”องค์รัชทายาทหันไปพยักหน้าให้องครักษ์คนสนิทของพระองค์ นำหีบไม้จันทน์หอมขนาดกลางสองใบมาวางไว้บนโต๊ะ“หีบใบนี้ เป็นของขวัญที่ข้าตั้งใจนำมามอบให้ ถือเสียว่าเป็นของรับขวัญจากศิษย์พี่ มอบให้แก่น้องสะใภ้ ก็แล้วกัน”เซียวจิ้งเฉินมองหีบทั้งสองใบด้วยความประหลาดใจ“ศิษย์พี่ นี่มัน”“ในหีบนี้คือทองคำจำนวนหนึ่ง ผ้าไหมเนื้อดีที่สุดจากแดนใต้ เครื่องประดับหยกมันวาวที่สตรีในวังหลวงนิยมกัน และโสมพันปีชั้นเลิศ”องค์รัชทายาทอธิบาย “เจ้าบอกเองว่านางเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย และเพิ่งสูญเสียมารดาไป ข้าวของเหล่านี้คงพอจะช่วยปลอบประโลมจิตใจและบำรุงร่างกายให้นางได้บ้าง ฝากนำไปให้นางด้วย และบอกนางว่า ข้าและราชบัลลังก์ต้าฉู่ เป็นหนี้บุญคุณนางในครั้งนี้
ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ บทที่ 75 วันพิพากษา
ดวงตาของประชาชนนับพันเบิกกว้าง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าของพวกเขาทุกคนแดงก่ำไปด้วยโทสะที่เดือดดาลถึงขีดสุด เสียงสะอื้นไห้อย่างปานจะขาดใจ ดังมาจากบรรดาพ่อแม่และภรรยาของทหารชายแดนที่ต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปเพราะความหนาวเหน็บและความอดอยาก“ไอ้พวกสุนัขเดรัจฉาน! ไอ้พวกรกแผ่นดิน!”“ฆ่ามัน! สับพวกมันให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น”เสียงก่นด่าสาปแช่งดังกึกก้องประดุจฟ้าร้องประชาชนที่ทนความโกรธแค้นไม่ไหว ต่างพากันขว้างปาไข่เน่า ก้อนหิน ก้อนดิน และเศษผักเน่าเสีย พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของนักโทษทั้งเก้าบนลานประหารอย่างบ้าคลั่งองค์รัชทายาททอดพระเนตรมองฝูงชนที่กำลังโกรธแค้น พระองค์ทรงรอจนกระทั่งเงาของดวงอาทิตย์เคลื่อนคล้อยมาบรรจบตรงศีรษะ อันเป็นฤกษ์ประหารที่สวรรค์กำหนดพระองค์จึงค่อยๆ ยกพระหัตถ์ขึ้น ฝูงชนที่กำลังบ้าคลั่งพลันเงียบเสียงลงแทบจะในทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่บุตรโอรสสวรรค์เบื้องหน้าองค์รัชทายาททรงหยิบป้ายอาญาสิทธิ์สีแดงฉานขึ้นมา ก่อนจะโยนมันลงกระแทกพื้นลานประหารเสียงดังสั่นสะเทือน“ประหาร!!”สุรเสียงตวาดกร้าวขององค์รัชทายาทดังก
ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ บทที่ 74 ข้าต้องการพบหมอ
บ่าวไพร่ที่กำลังนั่งเศร้ากันอยู่ด้านนอกต่างสะดุ้งรีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความประหลาดใจที่เห็นฮูหยินของตนไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายอย่างที่คิด“ฮูหยิน ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”ชุนเถาถามด้วยความเป็นห่วง“ข้าไม่เป็นไร”หวังอวี้หลานยิ้มบางๆ แสร้งทำเป็นสตรีที่เข้มแข็ง“ท่านแม่ของข้าสละชีวิตก็เพื่อให้ข้ามีชีวิตที่ดี ข้าจะมานั่งร้องไห้ให้ร่างกายทรุดโทรม ให้ความหวังของนางต้องสูญเปล่าได้อย่างไร ข้าต้องเข้มแข็งเพื่อรอต้อนรับท่านแม่ทัพกลับจวน”คำพูดที่ดูมีเหตุผลและกตัญญูนั้น ทำเอาบ่าวไพร่ต่างพากันซาบซึ้งใจและโล่งอกไปตามๆ กัน“พ่อบ้านหวัง รบกวนท่านส่งคนไปเชิญท่านหมอเจิ้ง ให้เขามาพบข้าที่เรือนอันหนิงโดยเร็วที่สุดด้วย ข้ามีเรื่องสำคัญจะหารือ” นางออกคำสั่งอย่างฉะฉาน“ฮูหยินรู้สึกไม่สบายตรงที่ใดหรือขอรับ บ่าวจะรีบไปตามเดี๋ยวนี้” พ่อบ้านหวังลนลานเตรียมจะวิ่งออกไป“ข้าไม่ได้เจ็บป่วยอะไร เพียงแต่มีเรื่องสำคัญจะปรึกษาท่านหมอสักหน่อย” หวังอวี้หลานหันไปทางสาวใช้คนสนิท“ส่วนเจ้า ชุนเถา ไปสั่งให้ห้องเครื่องเตรียมอาหารบำรุง
ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ บทที่ 73 เป็นไปตามแผน
ไม่ต้องเสียเวลาคาดเดาก็รู้แจ้งแก่ใจว่า...เป็นฝีมือของจิ้งจอกเฒ่าจางหย่งฟูที่สั่งฆ่าปิดปากนางเพื่อตัดตอนความผิด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของหวังอวี้หลานสั่นสะท้านไปด้วยความปีติ คือวาระสุดท้ายของสตรีแพศยาผู้นั้นสายข่าวของนางรายงานว่า ลี่ถิงถูกขังลืมไว้ในเรือนพักของตนเองอยู่สองวัน ประตูและหน้าต่างทุกบานถูกตอกตะปูปิดตายจากด้านนอก นางทุบตีบานประตูจนเล็บหลุดลุ่ย เลือดสาดกระเซ็น แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เรือนหลังนั้นในค่ำคืนที่เกิดเหตุ อยู่ๆ คบเพลิงนับสิบถูกโยนเข้าใส่เรือนพักของนาง สตรีที่เคยทะเยอทะยาน ใช้เรือนร่างและเล่ห์กลสารพัดเพื่อปีนป่ายขึ้นเป็นอนุภรรยาคนโปรด ต้องดิ้นทุรนทุรายอยู่ท่ามกลางกองเพลิงที่ลุกโชน เสียงกรีดร้องโหยหวนของลี่ถิงดังระงม ร้องขอความเมตตาจากใต้เท้าจางผู้เป็นสามีจนเสียงแหบแห้ง แต่สิ่งที่ตอบรับกลับมามีเพียงเสียงแตกปะทุของเปลวไฟและความเงียบงันอันเลือดเย็นความงดงามที่นางเคยใช้ล่อลวงบุรุษถูกไฟแผดเผาจนไหม้เกรียมลี่ถิงถูกไฟคลอกทั้งเป็น ขาดใจตายไปพร้อมกับความหวาดกลัวและความเคียดแค้นต่อบุรุษที่นางอุทิศทั้งชีวิตให้ ช่างเป็นการต
ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ บทที่ 72 ส่งข่าว
เซียวจิ้งเฉินกำหมัดแน่นจนข้อต่อขาวซีดดวงตาคมกริบสั่นไหวด้วยความรู้สึกผิดและสะเทือนใจอย่างแสนสาหัสเขารีบรุดเข้าไปตรวจดูชีพจร แต่ร่างนั้นเย็นเฉียบ บ่งบอกว่านางจากไปตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมา‘ข้ามาช้าไป ข้าช่วยมารดาของเจ้าไว้ไม่ทัน อวี้หลาน หากเจ้ารู้ข่าวนี้ ใจเจ้าจะแตกสลายเพียงใดกัน’แม่ทัพหนุ่มหลับตาลง ขบกรามแน่นด้วยความเจ็บปวดแทนภรรยาเขาให้คำมั่นว่าจะปกป้องครอบครัวเพียงคนเดียวของนาง แต่ความโหดร้ายในเรือนหลังกลับพรากชีวิตมารดาของนางไปก่อนเวลาอันควรเซียวจิ้งเฉินสั่งให้หน่วยองครักษ์ลับจัดการเคลื่อนย้ายร่างมารดาของหวังอวี้หลานออกไปอย่างระมัดระวังและให้เกียรติที่สุด เขาจะไม่ยอมให้ร่างของสตรีผู้เด็ดเดี่ยวผู้นี้ ต้องแปดเปื้อนและถูกโยนทิ้งรวมกับพวกนักโทษตระกูลหวังเด็ดขาด นางจะต้องได้รับการฝังอย่างสมเกียรติในสุสานที่ดีที่สุดแม้ใจจริงเซียวจิ้งเฉินอยากจะกระโดดขึ้นหลังม้า แล้วควบตะบึงกลับแดนอุดรเพื่อไปกอดปลอบประโลมฮูหยินของเขาในทันที แต่ว่าหน้าที่ในเมืองหลวงยังไม่สิ้นสุด คดีฉ้อราษฎร์บังหลวงนี้เป็นคดีใหญ่ระดับแผ่นดิน ศาลต้าหลี
ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ บทที่ 3 สวรรค์เมตตา
กึก กึกแรงสั่นสะเทือนจากพื้นกระดานไม้ปลุกให้สติสัมปชัญญะที่ล่องลอยกลับมาเข้ารูปเข้ารอยอีกครั้งความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีและความหิวโหยหายเป็นปลิดทิ้ง ไป๋เหมยสะดุ้งสุดตัว สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ สองมือบางรีบยกขึ้นคลำตามใบหน้าและลำตัวของตนเอง ร่างกายนี้เต่งตึงด้วยความเยาว์วัย แต่กลับดูซูบซีด และผอมบาง น
ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ บทที่ 2 รำลึกอดีต
ห้องเก็บของ ในเรือนหลังเก่าที่ห่างไกลผู้คนของหอจุ้ยฟาง“ฮือ ช่วยข้าที ผู้ใดก็ได้ ช่วยข้า ข้ายังไม่อยากตาย”เสียงของไป๋เหมยค่อยๆ แผ่วเบาลงจนกลายเป็นเพียงเสียงสะอื้น นางทุบประตูจนกระดูกข้อนิ้วแตกยับ เลือดสีสดอาบย้อมบานประตูเหล็กจนเป็นรอยฝ่ามือแดงฉาน แต่ในสถานที่ที่ถูกปิดตาย ซ้ำยังถูกลืมเลือนด้วยแผนกา
ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ บทที่ 1 ข้ายังไม่อยากตาย
ท่ามกลางความมืดมิดที่เหน็บหนาว กลิ่นธูปหอมฉุนกึกผสมผสานกับกลิ่นชาดทาปากลอยแตะจมูก สติสัมปชัญญะที่เคยแตกซ่านค่อยๆ หลอมรวมกันอีกครั้ง ร่างกายที่ควรจะแหลกเหลวจากการถูกทุบตีและทรมานจนสิ้นใจ กลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเป็นจังหวะเนิบนาบ ราวกับกำลังนั่งอยู่บนพาหนะที่เคลื่อนตัวไปข้างหน้า‘ไป๋เหมย’ พยายาม
ท่านพี่ ชาตินี้ข้าขอฝากชะตาไว้ที่จวนแม่ทัพ บทที่ 7 วางหมาก
เมื่อย้อนมองกลับไปในชาติภพที่แล้ว นางเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่อ่อนแอและน่าเวทนา ไร้ซึ่งบ้านให้พักพิง ไร้ญาติขาดมิตรให้พึ่งพา เป็นเพียงสินค้าชิ้นหนึ่งที่ถูกต้อนเข้าสู่กรงทองอันโสมมของหอคณิกาตั้งแต่อายุยังน้อย ต้องจำทนมีชีวิตตกลงไปในวังวนแห่งตัณหาและเล่ห์เหลี่ยมมารยาอย่างไม่มีทางเลือก นางต้องปั้นห
You May Also Like
ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า87.2K viewsทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ76.4K viewsอ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่25.7K viewsซาลาเปาบ้านข้านั้นทั้งขาวทั้งนุ่ม
เหลียนฮวาสีชมพู/เสี่ยวอวี้42.9K viewsสี่คุณหนูสกุลหวังแห่งยุค70 (4 เรื่องจบ)
บ้านนิยายบายโซ186 viewsท่านแม่ทัพผู้นี้คือสามีผู้เย็นชาของข้าเอง
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน353 viewsองค์หญิงตัวร้าย กับสวามีเย็นชา
Selena55 viewsทะลุมิติมาเป็นที่พึ่งสุดท้ายของครอบครัวพร้อมระบบx2
ภัสสพิชชา4.1K views
