บทที่ 12 จงจวิน

นี่คือจดหมายที่มารดาของเขาทิ้งเอาไว้ก่อนสิ้นใจแม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่ทุกครั้งที่เปิดอ่าน ความรู้สึกในใจของเขาก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

มารดาของเขาเดิมเป็นนางกำนัลข้างพระวรกายของเซี่ยเสวียนฮ่องเต้ นางมีนามว่า หลินซูอิ๋น ตั้งแต่ยังเยาว์ หลินซูอิ๋นก็ถูกส่งเข้าวัง และมีโอกาสรับใช้ใกล้ชิดเซี่ยเสวียนฮ่องเต้ตั้งแต่ครั้งที่พระองค์ยังทรงเป็นองค์ชาย

นางเป็นสตรีอ่อนโยน สุขุม และเฉลียวฉลาด แม้จะมีฐานะเป็นเพียงนางกำนัล แต่กลับได้รับความไว้วางพระราชหฤทัยจากพระองค์อย่างยิ่ง

เมื่อเวลาผ่านไป ความผูกพันระหว่างคนทั้งสองก็ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลง จากนายเหนือหัวกับนางกำนัล กลายเป็นความรักที่ไม่อาจเปิดเผยต่อผู้คนได้อย่างง่ายดาย

กระทั่งหลินซูอิ๋นตั้งครรภ์ เซี่ยเสวียนฮ่องเต้ทรงยินดีอย่างยิ่ง พระองค์ตั้งพระทัยว่าหลังจากจัดการราชกิจสำคัญเรียบร้อยแล้ว จะมีพระราชโองการแต่งตั้งนางเป็นพระสนมอย่างเป็นทางการ

แต่ความรักของฮ่องเต้กลับเป็นสิ่งที่สตรีในวังหลังไม่อาจยอมรับได้ โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่านางกำนัลผู้หนึ่งกำลังตั้งครรภ์พระโอรสของฮ่องเต้ ความริษยาจึงกลายเป็นความอาฆาต และความอาฆาตก็กลายเป็นแผนการสังหาร

ในปีนั้น หลินซูอิ๋นได้รับอนุญาตให้ติดตามเซี่ยเสวียนฮ่องเต้เสด็จออกจากวัง ระหว่างทางกลับเกิดเหตุลอบโจมตีขึ้นอย่างกะทันหัน กลุ่มมือสังหารฝีมือสูงบุกเข้ามาโจมตีขบวนเสด็จ โดยมีเป้าหมายแท้จริงอยู่ที่สตรีผู้กำลังตั้งครรภ์

ท่ามกลางความโกลาหล หลินซูอิ๋นได้รับบาดเจ็บสาหัสและพลัดตกลงไปในลำน้ำเชี่ยวกราก ทหารองครักษ์พยายามค้นหาอยู่นานหลายวันแต่กลับไม่พบแม้แต่ร่างของนาง

สุดท้ายเซี่ยเสวียนฮ่องเต้จึงทรงเข้าใจว่าหลินซูอิ๋นกับพระโอรสในครรภ์สิ้นชีวิตไปแล้ว พระองค์ทรงโศกเศร้าอย่างยิ่ง แต่ไม่ว่าพระองค์จะทรงส่งคนออกตามหามากเพียงใด ก็ไม่มีผู้ใดพบร่องรอยของนางอีกเลย

ทว่าสิ่งที่ฮ่องเต้ไม่ทรงทราบก็คือ... หลินซูอิ๋นยังไม่ตาย นางได้รับการช่วยเหลือจากบุรุษผู้หนึ่ง บุรุษผู้นั้นก็คือ เจียงฉงซาน ในเวลานั้นเจียงฉงซานกำลังเดินทางกลับจากการค้าขายสมุนไพร ระหว่างทางเขาพบสตรีสวมชุดนางกำนัลนอนหมดสติอยู่ริมลำธาร ตามร่างกายของนางมีบาดแผลหลายแห่ง อีกทั้งยังตั้งครรภ์ได้หลายเดือนแล้ว

เจียงฉงซานไม่รู้ว่านางเป็นใคร รู้เพียงว่ามีคนกำลังตามล่าสตรีผู้นี้อย่างเอาเป็นเอาตาย เดิมทีเขาสามารถเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวก็ได้ แต่เมื่อเห็นสตรีตั้งครรภ์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขากลับไม่อาจทนปล่อยให้นางตายไปต่อหน้าต่อตา

เจียงฉงซานจึงพานางหลบหนีไปพร้อมขบวนสินค้า เพื่อหลีกเลี่ยงการติดตามของมือสังหาร เขาไม่ได้พานางกลับเมืองหลวง แต่กลับเปลี่ยนเส้นทางไปยังหุบเขาโอสถ

ในเวลานั้นเจียงฉงซานมีความสัมพันธ์ทางการค้ากับหุบเขาโอสถอยู่ก่อนแล้ว เขาจึงขอร้องให้เจ้าหุบเขาช่วยรักษาชีวิตของสตรีผู้นี้

หลินซูอิ๋นรอดชีวิตมาได้ แต่บาดแผลที่ได้รับกลับร้ายแรงเกินกว่าจะรักษาให้หายขาด พิษที่ซึมเข้าสู่ร่างกายทำให้สุขภาพของนางอ่อนแอลงทุกวัน

แม้เจ้าหุบเขาโอสถจะพยายามรักษาอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ทำได้เพียงประคองชีวิตของนางเอาไว้จนกระทั่งคลอดบุตร

ในคืนที่หิมะตกหนัก หลินซูอิ๋นให้กำเนิดเด็กชายคนหนึ่ง เด็กคนนั้นก็คือเซี่ยฉางยวน นางตั้งชื่อให้เขาด้วยตนเอง และก่อนสิ้นใจ นางได้ฝากจดหมายฉบับหนึ่งเอาไว้

ในจดหมายนั้นมีเรื่องราวเกี่ยวกับชาติกำเนิดของเขา รวมถึงชื่อของพระบิดาที่แท้จริง หลินซูอิ๋นไม่ได้ต้องการให้บุตรชายกลับไปทวงคืนฐานะ ไม่ได้ต้องการให้เขาแก้แค้น นางเพียงหวังว่าเขาจะมีชีวิตอย่างสงบสุขและไม่ต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับความโหดร้ายในวังหลวงอีก

เซี่ยฉางยวนอ่านจดหมายฉบับนี้ครั้งแรกเมื่ออายุสิบห้าปี ตั้งแต่นั้นมา เขาก็รู้ชาติกำเนิดของตนเองเป็นอย่างดี เขาคือพระโอรสของเซี่ยเสวียนฮ่องเต้ เป็นองค์ชายที่ไม่มีผู้ใดรู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ แต่สำหรับเขา ฐานะนั้นไม่ได้มีความสำคัญเท่ากับชีวิตที่มารดายอมแลกทุกสิ่งเพื่อรักษาเอาไว้

เซี่ยฉางยวนพับจดหมายเก็บลงในกล่องไม้ใบเล็ก แววตาของเขาสงบนิ่ง ตั้งแต่เติบโตมา เขาไม่เคยคิดว่าตนเองเป็นองค์ชายผู้สูงศักดิ์

ผู้ที่เลี้ยงดูเขาคือเจ้าหุบเขาโอสถ

ผู้ที่ถ่ายทอดวิชาแพทย์ให้เขาคืออาจารย์

ส่วนผู้ที่ช่วยชีวิตมารดาของเขาเอาไว้ก็คือเจียงฉงซาน

บุญคุณเหล่านี้เขาจดจำเอาไว้เสมอ โดยเฉพาะบุญคุณของเจียงฉงซาน หากไม่มีชายผู้นั้น มารดาของเขาคงเสียชีวิตไปตั้งแต่ก่อนคลอด และเขาก็คงไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก

ดังนั้นเมื่อเจียงฉงซานเสนอให้เขาแต่งเข้ามาเป็นเขยสกุลเจียง เซี่ยฉางยวนจึงไม่ได้ปฏิเสธ ในเวลานั้นเจียงฉงซานกล่าวกับเขาอย่างจริงใจว่า

“ฉางยวน ข้ารู้ว่าเจ้ามีความสามารถมากเพียงใด หากเจ้าต้องการเป็นผู้สืบทอดหุบเขาโอสถ ข้าก็ยินดีสนับสนุน”

ชายวัยกลางคนหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ

“แต่ข้ามีบุตรสาวเพียงคนเดียว นางถูกข้าตามใจจนเสียคน หากวันหนึ่งข้าไม่อยู่แล้ว ข้ากลัวว่าจะไม่มีผู้ใดดูแลนาง”

เซี่ยฉางยวนจำได้ว่าตอนนั้นเขาไม่ได้ตอบทันที เจียงฉงซานจึงกล่าวต่อ

“หากเจ้ายอมแต่งเข้ามาเป็นเขยสกุลเจียง ข้าจะไม่ขัดขวางเส้นทางของเจ้า เจ้าจะศึกษาวิชาแพทย์ต่อก็ได้ จะกลับไปหุบเขาโอสถเมื่อใดก็ได้ ส่วนเรื่องเงินทอง เจ้าก็ไม่ต้องกังวล”

เจียงฉงซานยิ้มอย่างใจกว้าง

“ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ หุบเขาโอสถของเจ้าจะไม่มีวันขาดแคลนเงินทอง”

เซี่ยฉางยวนจำได้ว่าตนเองมองชายผู้นั้นอยู่นาน ก่อนประสานมือคำนับอย่างจริงจัง

“หากท่านไม่รังเกียจ ข้ายินดีแต่งเข้าสกุลเจียงขอรับ”

เจียงฉงซานหัวเราะอย่างยินดี

“ดี! ดีมาก”

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ... เซี่ยฉางยวนไม่ได้ยอมแต่งงานเพียงเพราะข้อเสนอเรื่องเงินทอง เขายอมแต่งเพราะต้องการตอบแทนบุญคุณ และเพราะเห็นว่าเจียงฉงซานเป็นคนที่สมควรได้รับการตอบแทนอย่างแท้จริง

ส่วนเจียงเยว่หลี... ในเวลานั้นเขาเคยพบหน้านางอยู่หลายครั้ง นางเป็นสตรีงดงามเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ดื้อรั้นและเอาแต่ใจไม่แพ้กัน แม้จะรู้ว่านางไม่เต็มใจแต่งงาน เขาก็ยังคงยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ เพราะคิดว่าตนเองสามารถดูแลนางได้ อย่างน้อยที่สุดก็สามารถปกป้องนางจากคนที่หวังผลประโยชน์จากทรัพย์สินของตระกูลเจียง

เพียงแต่เขาไม่คิดเลยว่า... หน้าที่ที่ยากที่สุดหลังแต่งงานจะไม่ใช่การดูแลกิจการร้านยา ไม่ใช่การตรวจสอบบัญชีจำนวนมหาศาล แต่กลับเป็นการรองรับอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ของภรรยา

“คุณชาย”

เสียงของอาหยวนดังขึ้นจากด้านนอก เซี่ยฉางยวนเก็บกล่องไม้ลงในลิ้นชัก ก่อนกล่าวเรียบ ๆ

“เข้ามา”

อาหยวนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“ข้าน้อยมีเรื่องมารายงานขอรับ”

“ว่ามา”

“วันนี้ฮูหยินสั่งให้ชิงถงไปสืบเรื่องของคุณชายจงจวินขอรับ”

มือของเซี่ยฉางยวนที่กำลังหยิบพู่กันชะงักไปเล็กน้อย

“จงจวินหรือ”

“ขอรับ”

อาหยวนพยักหน้า

“ฮูหยินต้องการรู้ว่าช่วงนี้คุณชายจงพบปะผู้ใดบ้าง เข้าออกจวนไหน และมีหนี้สินหรือไม่”

เซี่ยฉางยวนวางพู่กันลงอย่างช้า ๆ สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง แต่แววตากลับเย็นชาลงเล็กน้อย

จงจวิน... เขารู้จักบุรุษผู้นี้ ก่อนแต่งงาน จงจวินเคยเข้ามาตีสนิทกับเจียงเยว่หลีอยู่บ่อยครั้ง แม้ภายนอกจะมีท่าทางสุภาพอ่อนโยน แต่เซี่ยฉางยวนกลับมองออกตั้งแต่แรกว่าบุรุษผู้นี้มีเจตนาไม่บริสุทธิ์

จงจวินชอบพูดจาหวานหู ชอบประจบประแจง และที่สำคัญที่สุดคือชอบใช้ความรู้สึกของผู้อื่นมาเป็นเครื่องมือ

เซี่ยฉางยวนเคยเตือนเจียงเยว่หลีเรื่องนี้แล้ว แต่ในเวลานั้นนางกลับไม่ยอมฟัง ถึงขั้นกล่าวหาว่าเขาอิจฉาจงจวิน เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เซี่ยฉางยวนก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างประหลาด

“นางให้คนไปสืบเรื่องของจงจวินหรือ”

“ขอรับ”

“เพื่ออะไร”

อาหยวนส่ายหน้า

“ข้าน้อยยังไม่ทราบขอรับ”

เซี่ยฉางยวนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“นางให้คนไปสืบเรื่องของจงจวิน พวกเจ้าก็ไปสืบข่าวให้นางหน่อย”

อาหยวนชะงัก

“คุณชาย”

“หากนางสั่งอะไร ก็จงทำตาม”

เซี่ยฉางยวนหยิบถ้วยชาขึ้นมา

“แล้วอย่าลืมมารายงานข้าด้วย”

“ขอรับ”

อาหยวนประสานมือรับคำสั่ง แต่ก่อนจะถอยออกไป เขากลับอดถามไม่ได้

“คุณชายไม่กังวลหรือขอรับ”

เซี่ยฉางยวนเลิกคิ้ว

“กังวลเรื่องใด”

“ก็เรื่องที่ฮูหยินยังคงสนใจคุณชายจง...”

อาหยวนพูดไม่ทันจบก็รู้สึกถึงสายตาเย็นเยียบที่มองมา เขารีบก้มหน้าลงทันที

“ข้าน้อยพูดมากไปแล้ว”

เซี่ยฉางยวนไม่ได้ตำหนิ แค่เพียงกล่าวเสียงเรียบว่า

“เจ้าออกไปเถิด”

“ขอรับ!”