LOGINชิงถงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนถามด้วยน้ำเสียงเบา
“คุณหนู บ่าวขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่เจ้าคะ”
“ถามมาสิ”
ชิงถงมองผู้เป็นนายอย่างระมัดระวัง
“เหตุใดคุณหนูจึงโกรธแค้นคุณชายจงกับคุณหนูเฉินถึงเพียงนี้เจ้าคะ”
เจียงเยว่หลีชะงักรอยยิ้มบนใบหน้าของนางค่อย ๆ เลือนหายไป
“เหตุใดหรือ”
นางทวนคำถามเบา ๆ ก่อนแค่นหัวเราะ
“เพราะคนทั้งสองเคยคิดจะทำลายข้าอย่างไรเล่า”
ชิงถงเบิกตากว้าง
“คุณหนู...”
เจียงเยว่หลีมองสาวใช้คนสนิท
“เจ้าจำเรื่องงานเลี้ยงน้ำชาที่จวนตระกูลกู้ได้หรือไม่”
ชิงถงรีบพยักหน้า
“จำได้เจ้าค่ะ”
“ในวันนั้นเฉินอวี้เจินพยายามให้ข้าดื่มชาที่นางเตรียมเอาไว้”
เจียงเยว่หลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หากข้าเผลอดื่มชาถ้วยนั้นเข้าไป เจ้าคิดว่าคนที่ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงจะเป็นผู้ใด”
ชิงถงชะงักก่อนใบหน้าจะค่อย ๆ ซีดลง
“คุณหนู...”
“เป็นข้า”
เจียงเยว่หลีตอบทันที
“หากข้าหลงกลนาง คนที่ถูกผู้คนหัวเราะเยาะและดูหมิ่นก็คือข้า”
นางกำมือแน่น
“ในเมื่อเฉินอวี้เจินกล้าคิดทำลายชื่อเสียงของข้า เหตุใดข้าจึงต้องแสดงความเมตตาต่อนางด้วย”
ชิงถงก้มศีรษะลง
“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
เจียงเยว่หลีสูดลมหายใจลึกก่อนกล่าวต่อ
“ส่วนจงจวิน...”
มุมปากของนางยกขึ้นอย่างเย็นชา
“ก่อนหน้านี้เขาชอบกล่าวหาว่าสามีของข้าเป็นบุรุษไร้ศักดิ์ศรี เพราะยอมแต่งเข้าตระกูลเจียง”
ชิงถงพยักหน้า
“บ่าวจำได้เจ้าค่ะ”
“เขาคิดว่าการเป็นเขยแต่งเข้าทำให้บุรุษเสียเกียรติ”
เจียงเยว่หลีหัวเราะเย็นชา
“แต่ยามนี้ตัวเขาเองกลับยอมแต่งงานกับสตรีที่ชื่อเสียงเสียหาย เพื่อแลกกับความปลอดภัยและผลประโยชน์ของตระกูล”
นางหยุดไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ในเมื่อเขาชอบดูหมิ่นสามีของข้าว่าไร้ศักดิ์ศรี ข้าก็จะทำให้เขาได้ลิ้มรสความรู้สึกนั้นบ้าง”
ชิงถงเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นนายเจียงเยว่หลีกล่าวต่อ
“ข้าจะทำให้ผู้คนกล่าวถึงเขาว่าเป็นบุรุษที่ยอมรับสตรีผู้มีชื่อเสียงเสียหาย และอาจสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วมาเป็นภรรยา เพียงเพราะต้องการรักษาผลประโยชน์ของตระกูล”
นางยกมุมปากขึ้น
“ข้าอยากรู้นักว่าเมื่อถึงเวลานั้น เขาจะยังกล้าเงยหน้ามาดูหมิ่นสามีของข้าอีกหรือไม่”
ชิงถงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า
“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
เจียงเยว่หลียิ้มบาง
“ดี”
นางหยิบขนมขึ้นมาอีกชิ้นก่อนกล่าวอย่างสบายอารมณ์
“จำเอาไว้ อย่าให้ผู้ใดรู้ว่าข่าวนี้ออกมาจากจวนตระกูลเจียง”
ชิงถงรีบประสานมือ
“เจ้าค่ะ!”
หลังจากชิงถงออกไปแล้ว เจียงเยว่หลีก็นั่งเอนกายอยู่บนตั่งนุ่มด้วยสีหน้าครุ่นคิด ความจริงแล้วนางไม่ได้สนใจเลยว่าจงจวินกับเฉินอวี้เจินจะรักกันหรือไม่ ต่อให้คนทั้งสองแต่งงานกันอย่างมีความสุข นางก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว
แต่ปัญหาก็คือ...คนเหล่านั้นไม่เคยคิดจะปล่อยนางกับเซี่ยฉางยวนไปง่าย ๆ เฉินอวี้เจินเคยวางแผนทำลายชื่อเสียงของนาง ส่วนจงจวินเองก็เคยวางแผนทำลายชื่อเสียงของนางและเคยดูหมิ่นสามีของนางต่อหน้าผู้คน
ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลจงยังมีเรื่องลับที่เกี่ยวข้องกับการลักลอบผลิตและค้าขายอาวุธ ซึ่งเซี่ยฉางยวนกำลังสืบสวนอยู่ การที่ตระกูลจงเลือกผูกสัมพันธ์กับตระกูลเฉินในเวลานี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องดีสำหรับคนที่กำลังจับตามองพวกเขาอยู่
จงจวิน...เจ้าคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้จะช่วยให้ตระกูลจงรอดพ้นจากปัญหาได้อย่างนั้นหรือ
เจียงเยว่หลียกมุมปากขึ้นข้าอยากรู้นักว่าเมื่อถึงวันที่ความลับของตระกูลเจ้าถูกเปิดเผยออกมา ตระกูลเฉินจะยังยินยอมช่วยเหลือเจ้าอยู่หรือไม่
สองวันต่อมาข่าวลือเกี่ยวกับงานแต่งงานของจงจวินกับเฉินอวี้เจินก็เริ่มแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง เดิมทีผู้คนต่างกล่าวถึงงานมงคลครั้งนี้ด้วยความประหลาดใจ แต่ไม่นานนัก ข่าวลือก็เริ่มเปลี่ยนทิศทาง
“ได้ยินหรือไม่ ที่แท้คุณชายจงแต่งงานกับคุณหนูเฉินเพราะต้องการชดเชยความผิดของน้องสาว”
“จริงหรือ”
“แน่นอน! ก่อนหน้านี้คุณหนูจงเหม่ยจูเคยมีเรื่องกับคุณหนูเฉินมิใช่หรือ”
“ข้าก็ได้ยินมาเช่นกัน”
“แต่เหตุใดต้องใช้การแต่งงานชดเชยด้วยเล่า”
“เจ้าช่างไม่รู้อะไรเสียเลย”
สตรีผู้หนึ่งกระซิบกับสหาย
“ตอนนี้เฉินกุ้ยเฟยทรงมีอำนาจดูแลวังหลัง ตระกูลเฉินกำลังรุ่งเรือง ตระกูลจงจะกล้าล่วงเกินได้อย่างไร”
อีกคนพยักหน้า
“อ้อ! ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
แต่ไม่นานนัก ก็มีเสียงกระซิบอีกประโยคดังขึ้น
“ข้ายังได้ยินมาว่าคุณชายจงยอมสวมหมวกเขียวด้วยนะ”
“อะไรนะ!”
“เบาเสียงหน่อย”
สตรีผู้นั้นรีบมองซ้ายมองขวา
“ข้าเพียงได้ยินมาเท่านั้น”
“หมายความว่าอย่างไร”
“ก็หมายความว่าเขาไม่สนใจว่าคุณหนูเฉินจะเคยมีเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงมาก่อนหรือไม่อย่างไรเล่า”
ผู้คนต่างพากันหัวเราะเบา ๆ แม้จะไม่มีหลักฐานยืนยันว่าข่าวลือดังกล่าวเป็นความจริง แต่เรื่องราวกลับแพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว เพราะยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับชื่อเสียงของตระกูลใหญ่ ผู้คนก็ยิ่งชื่นชอบที่จะนำมาพูดคุยกัน
ภายในจวนตระกูลจง เสียงถ้วยชากระแทกพื้นดังขึ้นอย่างรุนแรง
เพล้ง!
“บังอาจ!”
จงจวินตะโกนด้วยความโกรธ คนรับใช้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้ารีบคุกเข่าลง
“คุณชายโปรดระงับโทสะขอรับ”
จงจวินกำมือแน่น
“ผู้ใดกล้าปล่อยข่าวเช่นนี้”
คนรับใช้ก้มศีรษะ
“ข้าน้อยไม่ทราบขอรับ”
จงจวินเดินไปมาอย่างหงุดหงิด
“สวมหมวกเขียวอย่างนั้นหรือ”
เขาหัวเราะเย็นชา
“คนพวกนั้นกล้าดีอย่างไร”
ความจริงแล้วเขาเองก็ไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับเฉินอวี้เจินตั้งแต่แรก แต่หลังจากเฉินกุ้ยเฟยได้รับอำนาจดูแลวังหลัง ผู้เป็นบิดาก็เรียกเขาไปพูดคุยอย่างจริงจัง ตระกูลจงกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ไม่มั่นคง กิจการบางส่วนถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด เส้นทางค้าขายหลายแห่งก็เริ่มมีปัญหา ยิ่งไปกว่านั้นยังมีข่าวว่าคนบางกลุ่มกำลังสืบเรื่องโรงหลอมลับที่อยู่ทางตะวันตกของเมืองหลวง
แม้จะยังไม่มีหลักฐานว่าคนเหล่านั้นรู้เรื่องการลักลอบผลิตอาวุธของตระกูลจง แต่ผู้เป็นบิดาก็ไม่กล้าประมาท ดังนั้นการผูกสัมพันธ์กับตระกูลเฉินจึงกลายเป็นทางเลือกที่จำเป็น
จงจวินจำต้องยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ แม้ภายในใจจะไม่ได้ยินดีนักก็ตาม แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าการแต่งงานที่ควรช่วยให้ตระกูลจงกลับมามีหน้ามีตา จะกลับกลายเป็นเรื่องที่ทำให้ตนเองถูกผู้คนหัวเราะเยาะ
“ไปสืบมา!”
จงจวินตะโกน
“ข้าต้องการรู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว”
คนรับใช้รีบประสานมือ
“ขอรับ!”
แต่ก่อนที่เขาจะถอยออกไป จงจวินก็เรียกเอาไว้อีกครั้ง
“เดี๋ยวก่อน!”
คนรับใช้ชะงัก
“คุณชาย”
จงจวินหรี่ตาลง
“ช่วงนี้จวนตระกูลเจียงมีความเคลื่อนไหวอะไรบ้าง”
คนรับใช้รีบตอบ
“ได้ยินว่าคุณหนูเจียงกำลังตั้งครรภ์ขอรับ”
จงจวินชะงัก
“ตั้งครรภ์แล้วหรือ”
“ขอรับ”
คนรับใช้พยักหน้า
“ช่วงนี้จวนตระกูลเจียงกำลังคึกคักอย่างยิ่ง นายท่านเจียงสั่งซื้อสมุนไพรและของบำรุงเข้าจวนจำนวนมาก”
จงจวินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนแค่นหัวเราะ
“เซี่ยฉางยวนผู้นั้น...”
เขากำมือแน่น
“ช่างโชคดีเสียจริง”
ในอดีตเขาเคยหัวเราะเยาะเซี่ยฉางยวนว่าเป็นบุรุษไร้ศักดิ์ศรีที่ยอมแต่งเข้าตระกูลฝ่ายหญิง แต่ยามนี้คนผู้นั้นกลับมีชีวิตสุขสบายอยู่ในจวนตระกูลเจียง ได้รับความรักจากภรรยาและความเอ็นดูจากพ่อตา ส่วนตัวเขาเองกลับต้องยอมแต่งงานกับสตรีที่ชื่อเสียงเสียหาย เพื่อรักษาผลประโยชน์ของตระกูล ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกอับอาย
“เซี่ยฉางยวน!”
จงจวินกัดฟันแน่น
“สักวันข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าผู้ใดกันแน่ที่ไร้ศักดิ์ศรี”
ในเวลาเดียวกัน ภายในจวนตระกูลเฉิน เฉินอวี้เจินกำลังนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองด้วยสีหน้าเคร่งเครียดสาวใช้คนสนิทกำลังหวีผมให้นางอย่างระมัดระวัง
“คุณหนูช่วงนี้มีข่าวลือไม่ดีเกี่ยวกับงานแต่งงานของท่านเจ้าค่ะ”
เฉินอวี้เจินชะงัก
“ข่าวอะไร”
สาวใช้ลังเลก่อนเล่าเรื่องที่ได้ยินมาจากด้านนอก เมื่อฟังจบ เฉินอวี้เจินก็พลันลุกขึ้นอย่างโกรธจัด
“บังอาจ!”
นางปัดกล่องเครื่องประดับบนโต๊ะตกลงพื้น เสียงเครื่องประดับกระจัดกระจายดังขึ้นทันที
“ผู้ใดกล้ากล่าวว่าข้าเป็นสตรีไร้ความบริสุทธิ์”
สาวใช้รีบคุกเข่า
“คุณหนูโปรดระงับโทสะเจ้าค่ะ”
เฉินอวี้เจินกำมือแน่น
“ข้าไม่ได้ทำเรื่องเช่นนั้นเสียหน่อย”
นางกัดริมฝีปาก
“เหตุใดคนเหล่านั้นจึงกล้ากล่าวหาข้า”
สาวใช้ไม่กล้าตอบ
จงจวินจ้องมองจงเหม่ยจูด้วยสายตาเย็นชาแล้วจึงเอ่ยเตือนนางออกมา“ตอนนี้ตระกูลเรามีปัญหามากพอแล้ว เจ้าอย่าได้หาเรื่อง”จงเหม่ยจูหน้าเสีย“พี่ใหญ่!”“หากไม่ใช่เพราะเจ้าก่อเรื่องกับเฉินอวี้เจินตั้งแต่แรก ข้าจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้หรือ”คำพูดนั้นทำให้จงเหม่ยจูเบิกตากว้าง“ท่านกำลังโทษข้าหรือ”จงจวินแค่นหัวเราะ“แล้วข้าควรโทษผู้ใด”จงเหม่ยจูกัดริมฝีปากแน่นก่อนลุกขึ้นอย่างโกรธจัด“ดี! ในเมื่อพี่ใหญ่คิดเช่นนี้ ต่อไปข้าจะไม่ยุ่งเรื่องของท่านอีก”กล่าวจบนางก็สะบัดแขนเสื้อเดินออกไปทันที จงจวินมองตามหลังน้องสาวด้วยความหงุดหงิด แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้สงบสติอารมณ์ พ่อบ้านก็รีบเดินเข้ามา“คุณชายใหญ่!”“มีอะไรอีก”“นายท่านเรียกท่านไปพบขอรับ”จงจวินขมวดคิ้ว“เรื่องอะไร”พ่อบ้านลังเล“ดูเหมือนจะเกี่ยวกับสินค้าที่โกดังทางตะวันตกขอรับ”สีหน้าของจงจวินเปลี่ยนไปทันที เขารีบลุกขึ้น“นำทาง!”ภายในห้องหนังสือของประมุขตระกูลจง ชายวัยกลางคนกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อเห็นบุตรชายเดินเข้ามา เขาก็รีบกล่าวขึ้น“จวินเอ๋อร์ เจ้ารู้เรื่องสินค้าที่ถูกส่งออกไปเมื่อคืนหรือไม่”จงจวินชะงัก“เกิดอ
เฉินอวี้เจินเดินไปมาอย่างหงุดหงิด เดิมทีนางคิดว่าการแต่งงานกับจงจวินจะช่วยให้ตนเองกลับมามีหน้ามีตาในสังคมอีกครั้ง ถึงอย่างไรจงจวินก็เป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลจง แม้ตระกูลจงจะไม่ได้รุ่งเรืองเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ยังถือเป็นตระกูลใหญ่ที่มีฐานะมั่งคั่ง หากนางได้เป็นฮูหยินน้อยตระกูลจง ผู้คนย่อมต้องมองนางด้วยสายตาที่แตกต่างออกไปแต่ยามนี้กลับมีข่าวลือว่านางเป็นสตรีที่จงจวินจำใจแต่งงานด้วย! ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีข่าวลือเกี่ยวกับความบริสุทธิ์ของนางอีก“ข้าไม่ยอม!”เฉินอวี้เจินกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ข้าจะต้องหาตัวคนที่ปล่อยข่าวให้ได้!”สาวใช้รีบพยักหน้า“เจ้าค่ะ!”แต่ภายในใจของเฉินอวี้เจินกลับเริ่มมีความหวาดกลัวบางอย่างก่อตัวขึ้น หรือว่าจงจวินเองก็คิดเช่นเดียวกับคนเหล่านั้นเขาแต่งงานกับข้าเพราะถูกบังคับจริง ๆ หรือความคิดนั้นทำให้นางรู้สึกอับอายยิ่งกว่าเดิมค่ำวันเดียวกันเซี่ยฉางยวนกลับมาที่เรือนพักหลังจากจัดการงานบางอย่างเสร็จ เมื่อเดินเข้ามาในห้อง เขาก็เห็นเจียงเยว่หลีกำลังนั่งเอนกายอยู่บนตั่งนุ่มด้วยสีหน้าอารมณ์ดี“วันนี้มีเรื่องอะไรทำให้เจ้ามีความสุขหรือ”เจียงเยว่หลีเงยหน้าขึ้น“ท่านพี่!”น
ชิงถงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนถามด้วยน้ำเสียงเบา“คุณหนู บ่าวขอถามอะไรสักอย่างได้หรือไม่เจ้าคะ”“ถามมาสิ”ชิงถงมองผู้เป็นนายอย่างระมัดระวัง“เหตุใดคุณหนูจึงโกรธแค้นคุณชายจงกับคุณหนูเฉินถึงเพียงนี้เจ้าคะ”เจียงเยว่หลีชะงักรอยยิ้มบนใบหน้าของนางค่อย ๆ เลือนหายไป“เหตุใดหรือ”นางทวนคำถามเบา ๆ ก่อนแค่นหัวเราะ“เพราะคนทั้งสองเคยคิดจะทำลายข้าอย่างไรเล่า”ชิงถงเบิกตากว้าง“คุณหนู...”เจียงเยว่หลีมองสาวใช้คนสนิท“เจ้าจำเรื่องงานเลี้ยงน้ำชาที่จวนตระกูลกู้ได้หรือไม่”ชิงถงรีบพยักหน้า“จำได้เจ้าค่ะ”“ในวันนั้นเฉินอวี้เจินพยายามให้ข้าดื่มชาที่นางเตรียมเอาไว้”เจียงเยว่หลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา“หากข้าเผลอดื่มชาถ้วยนั้นเข้าไป เจ้าคิดว่าคนที่ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงจะเป็นผู้ใด”ชิงถงชะงักก่อนใบหน้าจะค่อย ๆ ซีดลง“คุณหนู...”“เป็นข้า”เจียงเยว่หลีตอบทันที“หากข้าหลงกลนาง คนที่ถูกผู้คนหัวเราะเยาะและดูหมิ่นก็คือข้า”นางกำมือแน่น“ในเมื่อเฉินอวี้เจินกล้าคิดทำลายชื่อเสียงของข้า เหตุใดข้าจึงต้องแสดงความเมตตาต่อนางด้วย”ชิงถงก้มศีรษะลง“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เจียงเยว่หลีสูดลมหายใจลึกก่อนกล่าวต่อ“ส่วนจงจวิน...”
เซี่ยฉางยวนทอดสายตามองกระดานหมาก หมากบางตัวถูกกินออกไปแล้ว บางตัวกำลังถูกล้อม และบางตัวก็ยังไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังจะถูกทอดทิ้งเป็นรายต่อไป เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยฮองเฮา...องค์รัชทายาท...เฉินกุ้ยเฟย...พวกเจ้าคงคิดว่าตนเองกำลังช่วงชิงอำนาจกันอยู่สินะ แต่แท้จริงแล้ว พวกเจ้ากำลังเดินเข้าสู่จุดจบของตนเองทีละก้าวต่างหากขณะเดียวกัน ภายในเรือนพักของเจียงเยว่หลี หญิงสาวกำลังนั่งเอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม โดยมีชิงถงคอยจัดหมอนรองหลังให้อย่างเอาใจใส่“คุณหนู วันนี้ท่านอยากรับประทานสิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม่เจ้าคะ”เจียงเยว่หลีนิ่งคิดก่อนยิ้มออกมา“ข้าอยากกินบ๊วยเปรี้ยว”ชิงถงรีบพยักหน้า“บ่าวจะไปนำมาให้เดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”แต่ยังไม่ทันที่นางจะเดินออกไป หลินรั่วเวยก็เดินเข้ามาพร้อมจานขนมในมือ“ไม่ต้องไปแล้ว”ชิงถงชะงัก“คุณหนูหลิน”หลินรั่วเวยยิ้มกว้าง“ข้าเตรียมเอาไว้แล้ว”นางวางจานบ๊วยเชื่อมลงบนโต๊ะ เจียงเยว่หลีเบิกตากว้าง“เวยเวย!”หลินรั่วเวยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ“เป็นอย่างไร ข้ารู้ใจเจ้าใช่หรือไม่”เจียงเยว่หลีหัวเราะ“รู้ใจที่สุด!”นางหยิบบ๊วยเชื่อมขึ้นมาชิมหนึ่งชิ้นก่อนยิ้มอย่างพึงพอใจ“อร่อยมาก!”ห
ทว่าเรื่องราวยังไม่จบแค่เพียงการลงโทษองค์ชายรอง ระหว่างการตรวจสอบคดี กรมอาญากับสำนักพระราชวังยังพบหลักฐานบางอย่างที่เชื่อมโยงไปยังคนในตำหนักเฟิ่งอี๋แม้จะไม่มีหลักฐานยืนยันว่าฮองเฮาทรงมีรับสั่งให้วางยาสังหารองค์รัชทายาทโดยตรง แต่กลับมีบันทึกว่าขันทีคนสนิทของพระนางเคยติดต่อกับผู้เกี่ยวข้องในการจัดเตรียมยาบำรุง อีกทั้งยังมีคำให้การว่าคนจากตำหนักเฟิ่งอี๋เคยเข้าออกสถานที่เก็บยาของตำหนักบูรพาในช่วงเวลาที่เกิดเหตุเรื่องนี้ทำให้เซี่ยเสวียนฮ่องเต้ทรงกริ้วอย่างยิ่ง แม้ฮองเฮาจะพยายามอธิบายว่าการส่งคนไปตรวจสอบยาบำรุงเป็นเพียงความห่วงใยที่มีต่อองค์รัชทายาท แต่หลักฐานเหล่านั้นกลับทำให้พระนางไม่อาจปฏิเสธความเกี่ยวข้องได้ทั้งหมดท้ายที่สุดฮ่องเต้จึงมีพระราชโองการให้ฮองเฮาทรงกักบริเวณอยู่ภายในตำหนักเฟิ่งอี๋ ห้ามเสด็จออกจากตำหนักโดยไม่ได้รับพระบรมราชานุญาต และให้ส่งมอบอำนาจการดูแลฝ่ายในทั้งหมดแก่เฉินกุ้ยเฟยเป็นการชั่วคราวราชโองการดังกล่าวทำให้วังหลังสั่นสะเทือนทันที จากฮองเฮาผู้เคยมีอำนาจสูงสุดในการดูแลฝ่ายใน บัดนี้กลับกลายเป็นผู้ถูกกักบริเวณ ส่วนเฉินกุ้ยเฟยที่เพิ่งสูญเสียพระโอรสองค์หนึ่งไป กลับได้ร
ในขณะที่จวนตระกูลเจียงเต็มไปด้วยความยินดี ภายในวังหลวงกลับไม่มีผู้ใดสามารถหัวเราะออกมาได้เลย คดีวางยาสังหารองค์รัชทายาทที่กรมอาญาร่วมกับสำนักพระราชวังดำเนินการตรวจสอบ ในที่สุดก็มีความคืบหน้าครั้งสำคัญหลักฐานที่องค์รัชทายาททรงมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ประกอบด้วยบันทึกการติดต่อระหว่างคนสนิทขององค์ชายรองกับผู้จัดหายา คำให้การของขันทีผู้หนึ่ง ตลอดจนบัญชีเงินทองที่เชื่อมโยงไปยังคนในตำหนักขององค์ชายรองแม้ระหว่างการสืบสวนจะพบข้อพิรุธบางประการ แต่หลักฐานส่วนใหญ่กลับสอดคล้องกันอย่างน่าประหลาด โดยเฉพาะคำให้การของขันทีผู้รับผิดชอบจัดเตรียมยาบำรุง เขายืนยันว่าได้รับคำสั่งจากคนสนิทขององค์ชายรองให้นำผงยาชนิดหนึ่งผสมลงในยาที่เตรียมถวายองค์รัชทายาทเมื่อถูกถามว่าเหตุใดจึงยอมทำตาม ขันทีผู้นั้นก็สารภาพว่าได้รับเงินจำนวนมากเป็นค่าตอบแทน คำให้การดังกล่าวทำให้สถานการณ์ขององค์ชายรองย่ำแย่ลงทันทีภายในห้องสอบสวนของกรมอาญา เจียงเยว่หมิงกำลังตรวจสอบเอกสารด้วยสีหน้าเคร่งเครียด“ใต้เท้าเจียง”ขุนนางผู้ร่วมตรวจสอบเดินเข้ามาหา“ท่านคิดอย่างไรกับหลักฐานเหล่านี้”เจียงเยว่หมิงวางเอกสารลง“ดูเหมือนทุกอย่างจะชี้ไปยังองค์







