ตอนที่ 1

แสงเทียนริบหรี่ภายในห้องนอนประดับหรูหราสะท้อนเงารางร่างของชายหญิงบนเตียงกว้าง กลิ่นหอมอบอวลของกำยานดอกเหมยผสมผสานกับกลิ่นไอเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของจวน ทำให้ความรู้สึกพร่ามัวค่อยๆ ก่อตัวขึ้น

เมื่อ ‘ซูหว่านเอ๋อร์’ ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่เพดานห้องนอนในโลกยุคปัจจุบัน แต่เป็นความหนักอึ้งที่ทับถมอยู่บนเรือนร่าง ความเงียบสงบรอบตัวถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่บริเวณลำคอระหง

ชายหนุ่มตรงหน้าคือ ‘ชินอ๋องเซียวหานเย่’ แม่ทัพผู้เกรียงไกรและเย็นชาแห่งแผ่นดิน บัดนี้ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรกลับฉายแววความปรารถนาอันลึกซึ้ง ดวงตาคมกริบทอดมองลงมาอย่างสับสนทว่าเต็มไปด้วยความหลงใหล

"อือ..."

หว่านเอ๋อร์ส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาหยักได้รูปพรมจูบอย่างหนักหน่วงลงบนผิวหงส์ตรงซอกคอ จมูกโด่งบดเบียดซุกไซ้ตามแนวลำคออย่างหิวกระหาย ความรู้สึกแปลกใหม่และแรงกดดันจากคนตรงหน้าทำให้หัวใจของเธอเต้นระสับ

นี่มันเรื่องอะไรกัน... ฉันมาอยู่ที่ไหน!

ความทรงจำต่างมิติทะลักเข้ามาเพียงชั่วครู่ ร่างนี้คือ 'ซูหว่านเอ๋อร์' อนุภรรยาผู้แสนเรียบร้อยที่เพิ่งถูกส่งเข้าจวนอ๋องได้ไม่กี่วัน และชายผู้กำลังสยบเธอไว้ใต้ร่างนี้ก็คือสามีผู้สูงศักดิ์นั่นเอง

"ท่านอ๋อง... ปล่อย... ปล่อยข้าก่อนเจ้าค่ะ"

หว่านเอ๋อร์พยายามยกมือขึ้นดันอกแกร่งของเซียวหานเย่ออก แรงดิ้นรนอันน้อยนิดของสตรีในร่างใหม่ไม่อาจสู้แรงกายของแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามได้เลยแม้แต่น้อย มือหนาข้างหนึ่งของเขาจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะ รวบไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย

"ปล่อยหรือ?"

เซียวหานเย่ผละริมฝีปากออกจากซอกคอเล็กน้อย ดวงตาคมลึกสบประสานกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความตกใจของเธอ นัยน์ตาของเขามีรอยยิ้มพรายอันอันตราย

"หว่านเอ๋อร์ เจ้าเป็นอนุของข้า คืนนี้เป็นหน้าที่ของเจ้า เหตุใดจึงต้องดิ้นรนถึงเพียงนี้?"

"ข้า... ข้ายังไม่พร้อม เจ้าค่ะ!"

เธอเค้นเสียงตอบ พยายามบิดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม

"ไม่พร้อม?"

เสียงทุ้มต่ำหัวเราะหึในลำคอ ความขัดขืนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนของสตรีที่เคยเอาแต่เจียมเนื้อเจียมตัว กลับยิ่งจุดไฟในกายของอ๋องหนุ่มให้โหมกระหน่ำ

"กิริยาพยศเช่นนี้... แปลกตานัก แต่มันยิ่งทำให้ข้าอยากสยบเจ้า"

ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้โต้แย้ง เซียวหานเย่ก้มลงครอบครองริมฝีปากบางอย่างดูดดื่ม จูบของเขาทั้งหนักหน่วง ละมุนละไม และดุดันในคราวเดียวกัน ลิ้นหนาแทรกซึมลึกล้ำเข้าไปตักตักความหวานจากริมฝีปากของเธอ ลิ้มรสความสดชื่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

หว่านเอ๋อร์ครางประท้วงในคอ ทว่าสัมผัสอันชาญฉลาดและเร่าร้อนของชายหนุ่มกลับทำให้ร่างกายของร่างนี้ตอบสนองไปโดยสัญชาตญาณ แขนขวาที่เคยพยายามดันออกเริ่มอ่อนแรง ร่างกายแลดูอ่อนระทวยอยู่ภายใต้พันธนาการอันแสนหวาน

นิ้วเรียวยาวของเซียวหานเย่ปลดอาภรณ์ชั้นนอกและชั้นในของเธอออกอย่างเชี่ยวชาญ ผ้าแพรเนื้อดีหลุดลอยออกจากเรือนร่าง นำพาความเย็นเยือกของอากาศในห้องมาสัมผัสผิวเนียนละเอียด แต่เพียงครู่เดียว ความเย็นนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้ไปตามผิวกาย

"ท่านอ๋อง... อ๊ะ..."

เสียงหวานร้องหลุดออกมาเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวสัมผัสเข้ากับเอวคอดกิ่ว ก่อนจะเคลื่อนต่ำลงไปตามส่วนโค้งเว้าอย่างถือสิทธิ์ ทุกการสัมผัสทิ้งรอยความรู้สึกวาบหวามไว้จนหว่านเอ๋อร์ต้องเกร็งตัว ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

"จำไว้ หว่านเอ๋อร์... เจ้าเป็นของข้า ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณของเจ้า"

เซียวหานเย่กระซิบข้างหูเรียวระหง เสียงกระซิบนั้นเต็มไปด้วยความเสน่หาและอำนาจสยบ ก่อนที่เขาจะถอนริมฝีปากลงมาเลียรดแผ่วเบาที่ติ่งหู สร้างความยั่วเย้าจนเธอต้องแหงนหน้าขึ้นสูดหายใจลึก

ความขัดขืนในตอนแรกเริ่มละลายหายไปกับกระแสความร้อนรุ่มที่เข้าปกคลุม เซียวหานเย่ค่อยๆ แทรกสอดความอบอุ่นลึกล้ำเข้าหาเธออย่างนุ่มนวลทว่าหนักแน่น ความรู้สึกตึงแน่นและวาบหวามถาโถมเข้าใส่หว่านเอ๋อร์จนเธอต้องหลับตาลงแน่น มือเล็กๆ ที่หลุดจากการเกาะกุมเลื่อนไปไขว่คว้าแผ่นหลังหนาแน่นด้วยกล้ามเนื้อของเขาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว

"อื้อ... ท่านอ๋อง..."

"เรียกว่าหานเย่..."

เขากระซิบสั่งอย่างเอาแต่ใจ พร้อมกับเริ่มจังหวะขับเคลื่อนอันแสนจองหองและเร่าร้อน

"เรียกชื่อข้า หว่านเอ๋อร์"

"หาน... หานเย่..."

เสียงหวานพึมพำเรียกชื่อเขาตามคำสั่ง น้ำเสียงพร่าสั่นระริก ยิ่งกระตุ้นให้ชินอ๋องหนุ่มขับเคลื่อนความปรารถนาอย่างลึกซึ้งและต่อเนื่อง เสียงลมหายใจสอดประสานกับจังหวะรักที่สอดประสานกันอย่างลงตัว ท่ามกลางบรรยากาศไออุ่นเตียงงาม

เซียวหานเย่มอบความรักและความลุ่มหลงให้อนุสาวอย่างที่ไม่เคยมอบให้สตรีใดมาก่อน ในสายตาของเขา นางก็แค่สตรีที่จู่ๆ ก็พยศและขัดขืนจนทำให้ความปรารถนาในกายเขาโหมกระหน่ำขึ้นกว่าเดิม ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเสน่หาและหลงใหล จนกระทั่งทั้งสองร่วมเดินทางไปถึงจุดหมายแห่งความปรารถนาอันสูงสุดพร้อมกัน

ร่างบางของหว่านเอ๋อร์หอบหายใจเหนื่อยอ่อนอยู่บนอกแกร่งของชินอ๋องหนุ่ม แขนใหญ่ของเขากอดรัดร่างเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน ดวงตาคมมองสตรีในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกหลงใหลในกิริยาแปลกใหม่ของอนุสาวคนเดิม

ขณะที่หว่านเอ๋อร์ทำได้เพียงซบหน้าลงกับอกอุ่นด้วยความอ่อนแรง... รับรู้ได้ทันทีว่าแม้เขาจะไม่รู้ว่าเธอคือวิญญาณดวงใหม่ แต่ชีวิตในร่างอนุจวนอ๋องแห่งนี้ จะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป